Παρωδία

Πέρασε στο ντούκου, αλλά σήμερα ήταν η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος. Θα μπορούσε βέβαια να αλλάξει και στο εξής η 31η Μαΐου να αποκαλείται Παγκόσμια Ημέρα Επιθέσεων σε Διεθνή Ύδατα. Ή ακόμα καλύτερα Παγκόσμια Ημέρα Απόνερων της Eurovision.

Το καλύτερο θα ήταν να βρεθεί μια Παγκόσμια Ημέρα κατά Όλων των Παγκόσμιων Ημερών. Θα την γιόρταζα με μεγαλύτερη χαρά και από το Bicentenario της πατρίδας μου. Που λέει ο λόγος...

Για να μην σε κουράζω, εδώ στην παράγκα μας επειδή το έχουμε ρίξει στις περικοπές και δεν περίσσευαν φράγκα για εορτασμούς (κοινώς, δεν υπήρχε σάλιο ούτε για να στρίψεις τσιγάρο), η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος εορτάστηκε με προβολή του περσινού έργου. Τότε που υπήρχαν λεφτά. Μόνο οι φάτσες άλλαξαν.

Πέρυσι είχες το αστραφτερό χαμόγελο του Αβραμόπουλου, φέτος το -άσε μην το χαρακτηρίσω- χαμόγελο της Μαριλίζας. Κατά τα άλλα, τα ίδια μέτρα, οι ίδιες κυρώσεις, οι ίδιες απαγορεύσεις, οι ίδιες υποσχέσεις, οι ίδιες προτροπές.

Το έργο πέρυσι -αν θυμάσαι- εξελίχθηκε σε μια all time classic ελληνική παρωδία: Στη χώρα που όλοι έχουν βάλει στο μάτι και θέλουν να αφανίσουν από τον χάρτη -άλλωστε το έχει πει και ο Μεγάλος Mickey, όπως τουλάχιστον κατ' επανάληψη μας υπενθυμίζουν οι Λάκηδες- οι νόμοι εφαρμόζονται εφόσον και εάν. Εφόσον δεν μας θίγουν και εάν μας συμφέρουν.

Κάπως έτσι εφαρμόστηκε και ο Νόμος του αστραφτερού Αβραμόπουλου. Θα μου πεις, εδώ έγιναν τα τέρατα από την προηγούμενη κυβέρνηση, κόντεψαν να βγουν οι γριές από τα μνήματα να τους μαυρίσουν στις εκλογές και εσένα σε πείραξε που δεν εφαρμόστηκε ο Νόμος Αβραμόπουλου;

Σε κάθε περίπτωση, κάπως έτσι θα εξελιχθεί και φέτος το έργο: γκρίνια στα παράθυρα, στα πάνελ θα ουρλιάζουν με υφάκι ξερόλα οι γνωστοί «επαναστάτες» θεριακλήδες, οι ακόμα πιο γνωστοί επιχειρηματίες θα κλαίγονται ότι «ήταν που ήταν η κρίση, τώρα θα μας βάλουν οριστικό λουκέτο», ενώ στα πρωινάδικα θα ακούγονται και σαχλαμαρίτσες τύπου «το ΔΝΤ μας κόβει και την τελευταία απόλαυση» (προφανώς οι άνθρωποι αυτοί το σεξ το θεωρούν αγγαρεία).

Μετά θα αρχίσουν οι εξαιρέσεις, τα τετραγωνικά, οι ειδικοί χώροι στα σκυλάδικα όπου η τραγουδιάρα θα κάνει πέρασμα για να φωνάξει «δικό σας» και άλλα τέτοια υστερικά.

Ύστερα ο νόμος θα εφαρμοστεί για μια βδομάδα, μετά θα αρχίσει το αθάνατο «δεν μας ενημέρωσαν» και τελικά θα ατονήσει.

Και το λαϊκό κίνημα θα έχει σημειώσει μία ακόμα περηφανή νίκη κατά του σιωνισμού, του ΔΝΤ και του φασισμού.

Γιατί βρε Μαριλίζα μου θέλεις να ξεφτιλιστείς κατά αυτό τον τρόπο; Γιατί δεν βγαίνεις έτσι απλά να πεις, δυστυχώς αποτύχαμε, αλλά αν γουστάρει κάποιος από ΦΙΛΟΤΙΜΟ βρε αδελφέ να εφαρμόσει το νόμο, ας το κάνει. Απλά.

Και αν ακόμα δεν μας πετύχεις στο φιλότιμο, ξέρεις τι ψυχοπονιάρηδες-καψούρηδες είμαστε. Ξέχασες που κάποτε στείλαμε τη Βίσση στη Eurovision να χτυπιέται στα ακριβά πατώματα για λογαριασμό όλων μας;

Μπορεί λοιπόν και να σε λυπηθούμε. Δεν είδες τον άλλον που παραδέχθηκε ότι πήρε χορηγία από τη Siemens και κοντεύει να ξεκινήσει τηλεμαραθώνιος για να τελειώσουν οι σπουδές των παιδιών του;

Για θύμισέ μου, την 1η Ιουνίου τι Παγκόσμια Ημέρα είναι;

Γενέθλια

Για κάνε λίγο στην άκρη μανίτσα μου να περάσει η Mafa με την τούρτα-υπερπαραγωγή.
Μην φανταστείς ότι το είχα ετοιμάσει. Σχεδόν το είχα ξεχάσει. Αλλά μια Mafa δεν θα άφηνε ποτέ να συμβεί τέτοια αδικία.
Ιδού λοιπόν το πρώτο blogο-κεράκι γενεθλίων για σένα μικρή μου.
Μπορείς να το επεξεργαστείς όσο θέλεις και να το σβήσεις με την ησυχία σου. Χαρά μας να σε καμαρώνουμε. Παρέα με την μαμά και τον Δημιουργό-μπαμπά.
Και επειδή δεν θέλεις να με ακούσεις να τραγουδώ, κάτσε μισό λεπτό να κάνω μια ευχή............
............................ ΟΚ, τώρα μπορείς να το σβήσεις.

Η ευχή είναι σε πολύ καλά χέρια. Και αν δεν με πιστεύεις, ρώτα και τη Mafa.

Σενάρια

Σκέψου ένα σενάριο: είσαι πολιτικός, αγαπάς το άγιο πνεύμα και στο δωμάτιό σου έχεις πόστερ τον Sant Jordi που σκότωσε τον δράκο. Μια μέρα βλέπεις στον ύπνο σου τον άγιο με ένα laptop να σου λέει: «εσύ που είσαι καλός άνθρωπος, θέλεις να μου δώσεις το Hilton και εγώ ως αντάλλαγμα να σου δώσω μια λίμνη με κουνούπια, φύκια και κουράδες;»

(Μην σχολιάσεις το λεξιλόγιο του αγίου, κανείς δεν είναι τέλειος).

Σηκώνεσαι από το κρεβάτι και λες «να η ευκαιρία να σώσω την ψυχή μου, απλώνοντας παράλληλα την αράδα μου σε περισσότερα υπνοδωμάτια». Και παίρνεις την απόφαση: το Hilton για τη λίμνη. Προφορικά το λες. Πουθενά δεν καταγράφεται. Όμως για να γίνει το χατήρι του άγιου, θα κινηθεί ένας ολόκληρος κρατικός (κομματικός) μηχανισμός: υπουργεία, διευθύνσεις, επιτροπές. Ή για να στο πω πιο απλά, κάποιοι άνθρωποι θα βάλουν το όνομα και την υπογραφή τους.
Ας υποθέσουμε ότι γίνεται μια στραβή ή ότι ο Sant Jordi πέφτει σε δυσμένεια και ξεσηκώνεται το σύμπαν. Ποιος θα πληρώσει τη νύφη; Μα ασφαλώς εκείνοι που έβαλαν όνομα και υπογραφή. Αυτούς θα τσιμπήσει η Δικαιοσύνη. Και εκείνοι, βλέποντας μπροστά τους τα κάγκελα της φυλακής, θα αρχίσουν να κελαηδούν και να λένε το αυτονόητο: δεν τρελάθηκα να αποφασίσω μόνος μου να στήσω μια τέτοια μπίζνα. Αυτός ο υπουργός μου το είπε. Εσύ όμως ο υπουργός δεν είχες βάλει πουθενά την υπογραφή σου και θα τα αρνηθείς όλα. Μην σου πω ότι θα βγεις και από πάνω, παριστάνοντας τον τιμητή των πάντων. Αθάνατη ελληνική πατέντα. Κάτι σαν τη φέτα με Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης.

Εκτός και αν κατέβει από το πόστερ ο Sant Jordi, σου κολλήσει τη ρομφαία στο λαιμό και στο πει καθαρά: ή ξερνάς την αλήθεια για να γλιτώσουν οι φουκαράδες τη φυλακή ή ξέχνα τη σωτηρία της ψυχής.

Αλλά πόσες πιθανότητες δίνεις να συμβεί αυτό; Και σιγά μην καταλάβεις τι θα σου πει ο Sant Jordi στα καταλανικά. Ούτε εγώ δεν καταλαβαίνω.

Φυσικά αν όλο αυτό είχε συμβεί -ας πούμε- στη Γαλλία, οι αντίστοιχοι δημόσιοι λειτουργοί δεν θα είχαν καν αγγίξει το χαρτί της ανταλλαγής. Μην σου πω ότι θα το είχαν βάλει σε εκείνο το μηχάνημα που καταπίνει χαρτιά. Προφανώς θα είχαν σκεφτεί, σιγά μην βάλουμε εμείς το κεφάλι μας στη γκιλοτίνα, επειδή ένας υπουργός βλέπει αγίους με laptop στον ύπνο του. Λογικό. Κάποτε στη Γαλλία, όποιος έβαζε το κεφάλι του στη γκιλοτίνα, το έχανε.

Δες και ένα αληθινό σενάριο. Είσαι υπουργός και έρχεται ένας γραβατωμένος τύπος με laptop να σου δώσει ένα δώρο. Όχι στον ύπνο σου, στον ξύπνιο σου. Και εσύ, για να μην σε πάρει είδηση το σύμπαν, φωνάζεις τον κουμπάρο να σε εξυπηρετήσει.

Ανοιγω μια παρένθεση γιατί κάτι μου ήρθε. Αν σε αυτή τη χώρα υπήρχαν τίτλοι ευγενείας, το «κουμπάρος» θα ήταν πρώτο στη λίστα. Σκέψου το λίγο: Γιάννης Παπάρας, κουμπάρος υπουργού. Κλείνει η παρένθεση.

Τι κάνει λοιπόν ο κουμπάρος; Ανοίγει έναν τραπεζικό λογαριασμό στην Αρούμπα για να σε διευκολύνει να πάρεις διακριτικά το δωράκι. Και το δωράκι αυτό -ως καλός και στοργικός πατέρας- το ξοδεύεις για τη μόρφωση των παιδιών σου. Τι γλυκό! Και πόσο ελληνικό! Σαν εκείνο τον «γαλάζιο» υπουργό Τελάκη, που κάποτε τον κατηγόρησαν ότι εκβίασε εφοπλιστή και εκείνος είπε, καλέ παρεξήγησις! Εγώ ένα διαμέρισμα πήρα στην κορούλα μου.

Και μπορεί να μην έπαιζε κουμπάρος, είχε όμως καβάτζα έναν πλούσιο αδελφό από τις Αμερικές. Να και ο δεύτερος τίτλος ευγενείας: Πλούσιος συγγενής εξ Αμερικής. Ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει. Ενίοτε κουκουλώνει.
Aλλά και ο «κουμπάρος», δεν είναι αφελής. Σιγά μην πάει αυτός φυλακή για σένα. Αμα δει τα δύσκολα, θα «κελαηδήσει». Στη δική του την περίπτωση δεν είναι καν «ρουφιανιά», αφού τη βρώμικη δουλειά την κάνει μια απρόσωπη τράπεζα: να ο υπουργός, να η υπογραφή, να ο λογαριασμός, να η ανάληψη, να η μετάληψη, να και ένα φάσκελο από μένα.
Τέλος στα σενάρια: ξαφνικά η διαπλοκή απέκτησε σάρκα και οστά. Δεν είναι κάτι αφηρημένα λεφτά που έβγαλαν πόδια, μπήκαν σε μια βαλίτσα και μετά η βαλίτσα έβγαλε πόδια και πήγε και άνοιξε τραπεζικό λογαριασμό στην Αρούμπα. Είναι όνομα και επίθετο.

Αλλά και κάτι άλλο απέκτησε σάρκα και οστά: η ελαφρότητα με την οποία ο εκάστοτε υπουργός αντιμετωπίζει το Κράτος και τη δημόσια περιουσία. Τα δικά μου και τα δικά σου λεφτά, δηλαδή.

Και είναι τόσο χυδαίος που τώρα κρύβεται πίσω μια δημόσια υπάλληλο, που απλώς προσπαθεί να βγάλει το κεφάλι της από την γκιλοτίνα.

By the way, δεν κατάλαβα γιατί είναι κακό να υπάρχει ένας νόμος που δίνει την ευκαιρία σε έναν κατηγορούμενο να «κελαηδήσει»; Μήπως προσβάλλει τα δημοκρατικά μας ιδεώδη; Συγκινήθηκα τώρα.

Ε λοιπόν, να η ευκαιρία μανίτσα μου να αποδείξεις ότι δεν είστε όλοι ίδιοι και ότι δεν πρέπει έτσι γενικώς και αορίστως «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή».

Μην χαίρεσαι με τη λέρα του διπλανού, γιατί και στη δική σου μάντρα βρωμάει το σύμπαν. Βγάλτε τους στη σέντρα. Το είχε πει ο Χατζηχρήστος ως Ζήκος: «θα ψαχτούμε όλοι εδώ μέσα».

Ψαχτείτε.

25 de Mayo

Είδες πώς περάσανε 200 χρόνια; Από τις 25 Μαΐου 1810, όταν για πρώτη φορά οι κάτοικοι εκείνης της περίεργης οντότητας -χώρα σε καμία περίπτωση δεν την έλεγες- αποφάσιζαν να εκμεταλλευτούν την εξέλιξη των γεγονότων στην Ευρώπη και να ξεφορτωθούν τον Ισπανό αντιβασιλέα. Με λίγα λόγια, να γίνουν εκείνοι χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. ¡Cabildo Abierto! (ανοιχτή συνέλευση) ήταν το σλόγκαν της εποχής. Και ο αντιβασιλέας αναγκάστηκε να πάρει την ισπανική του προφορά και να γυρίσει στο χωριό του.
Είχαν προηγηθεί κάποιοι άλλοι λίγο πιο βόρεια. Και πριν από αυτούς, κάποιοι άλλοι ακόμα πιο βόρεια.

Η αμερικανική ήπειρος το είχε πάρει απόφαση: στο δικό της κεφαλάκι δεν ταίριαζε κανένα στέμμα. Ούτε των προγόνων της λατρεμένης μου Ελισάβετ, ούτε των προγόνων του μπαρμπά Χουάν Κάρλος. Ντεμοντέ πράγματα για τις κοσμικές σελίδες περιοδικών, που ξεφυλλίζουν αργόσχολες και φιλάνθρωπες.

Κάπως έτσι λοιπόν στις 25 Μαΐου 1810 ξεκίναγε η μεγάλη περιπέτεια. Χρειάστηκε βέβαια να περάσουν πολλές δεκαετίες για να δημιουργηθεί η Argentina. Χρειάστηκαν εκατομμύρια μεταναστών, χρειάστηκε ατελείωτη γκρίνια, χρειάστηκαν δυστυχώς και πόλεμοι για να γίνει συνείδηση αυτό που εμείς στην Ευρώπη αποκαλούμε με μεγαλύτερη ευκολία πατρίδα.

Και για να μην νομίζεις ότι σε δουλεύω: στην αρχή το στέμμα έδωσε τη θέση του σε κάτι macho τύπους, που νόμιζαν ότι η χώρα είναι η ιδιόκτητη μεζονέτα τους σε πέντε στρέμματα καταπατημένης έκτασης με τρεις ημιυπαίθριους και δύο Cayenne. Και χωρίς ΑΦΜ.
Μετά το στέμμα έδωσε τη θέση του στα στρατιωτικά πηλίκια που είναι χειρότερα και από υπάλληλο της Βουλής με 18 μισθούς: Νομίζουν ότι σώζουν τον Γαλαξία, αρκεί να είναι πριν τις 2 γιατί μετά πιάνεται υπερωρία.
Πρόσφατα καταφέραμε να βάλουμε τα πηλίκια στο μουσείο (ή στη φυλακή) και να βγάλουμε από τη ναφθαλίνη τα πολιτικά καπελάκια ή τα botox. Τι να κάνεις μανίτσα μου; Έτσι είναι η Δημοκρατία. Δικαίωμα και στο botox.
Η πατρίδα αυτή πάντως, μεγαλούργησε. Έφτασε ψηλά, τάισε (και ταίζει) έναν ολόκληρο πλανήτη. Γνώρισε δόξες μοναδικές, αλλά και πίκρες ακόμα πιο μοναδικές. Και τραγωδίες απίστευτες. Και θηριωδίες ασύλληπτες για το επίπεδο και την ευγένεια των ανθρώπων της.

Όταν όμως γιορτάζεις, τα δυσάρεστα τα αφήνεις πίσω. Και σήμερα, εκατομμύρια Argentinos βγήκαν στους δρόμους για να γιορτάσουν το Bicentenario. Τουλάχιστον 2 εκατομμύρια μόνο στο Buenos Aires.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, η συμμετοχή ξεπέρασε κατά πολύ το πλήθος που γιόρτασε τη νίκη στο Mundial 1978, ακόμα και την πρώτη μεταπολιτευτική προεκλογική εκστρατεία του 1983.

Ιδού ένα μικρό video με το τι γέννησε αυτή η πατρίδα στα 200 χρόνια της ύπαρξής της.

Gracias Mario por el video. ¡ Viva la fecha patria! ¡ Viva el Bicentenario!

Palermo

Λένε ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Προσωπικά πολύ αμφιβάλλω, καθότι τα τελευταία χρόνια η ομορφιά έχει μεταμορφωθεί σε χυδαιότητα και ξιπασιά. Επειδή όμως είσαι σε εορταστική διάθεση, εκτός και αν το έχεις ξεχάσει, δες εδώ ένα από τα πιο ωραία μέρη του πλανήτη. Στο Palermo, μια από τις πιο σικ περιοχές του Buenos Aires, βρίσκεται ο Ιαπωνικός Κήπος (Jardín Japonés το λέμε εκεί). Γενικά η Capital Federal έχει ατελείωτα πάρκα (κατάθλιψη παθαίνει ο Αθηναίος), όμως ο Κήπος αυτός σε ταξιδεύει για λίγο στην Ιαπωνία. Αυτή ίσως είναι η πιο χαρακτηριστική εικόνα:

Μην κάνεις το λάθος να πιστέψεις ότι υπάρχει ησυχία. Ο τελευταίος ήσυχος Argentino πρέπει να πέθανε πριν από τη δημιουργία της χώρας. Είναι όμως οι εικόνες, η χλωρίδα, τα μνημεία, η αρχιτεκτονική των ελάχιστων κτιρίων που υπάρχουν στο εσωτερικό του.

Ο Κήπος δημιουργήθηκε το 1967 ως δώρο της Ιαπωνίας στην Argentina με αφορμή την επίσκεψη του διαδόχου-αυτοκράτορα. Kοίτα τώρα που κόλλησε το μυαλό μου: πρόεδρο είχαμε τότε ή δικτάτορα; Το ίδιο θα ήταν. Αφού ο Perόn ήταν εξορία. Δες τώρα τις εικόνες και άσε το δικό μου παραλήρημα:
Η λίμνη αυτή κυριαρχεί περίπου στο μέσο του Κήπου. Ατελείωτα πολύχρωμα ψάρια κόβουν βόλτες στο εσωτερικό του. Και είναι εξαιρετικά φιλικά με τους επισκέπτες. Μόλις πλησιάσεις στην όχθη, έρχονται. Για φωτογράφιση και μεζέ. Και γέφυρες παντού.

Ένα από τα πολλά πέτρινα μνημεία που κοσμούν τον Κήπο. Όρεξη να έχεις να γυρίζεις και να βγάζεις φωτογραφίες. Αν και το καλύτερο είναι να αράξεις σε μια άκρη και να το απολαύσεις. Αρκεί να μην πας Κυριακή.

Αυτός ο ίσκιος ήταν πάντα ο αγαπημένος μου. Για κάποιο περίεργο λόγο εκεί δεν μαζεύεται πολύς κόσμος. Ίσως το τοπίο να χαλάνε λίγο τα ψηλά δυτικά (και ακριβά) κτίρια που παραμονεύουν έξω από τον Κήπο. Τα κοιτάς και νομίζεις ότι ζηλεύουν που εσύ είσαι ήρεμος εκεί μέσα παρέα με bonsai. Η θέα όμως από τα μπαλκόνια των κτιρίων πρέπει να είναι εξαιρετική.

Να και μια μικρή στα ροζ. Έξω από τις τουαλέτες. Κάποια αταξία είχε κάνει και η μαμά της ερχόταν γκαζωμένη από τα αριστερά. Το ύφος της μικρής δεν είναι τυχαίο.

Μην με ρωτάς γιατί σε όποια γωνιά του πλανήτη και να βρεθώ υπάρχει πάντα και μια φωτογραφία από τις τουαλέτες. Με ξέρεις...

Συνάντηση

To ζευγάρι της χρονιάς. Χειρότερη φωτογραφία δεν μπορούσαν να έχουν βγάλει. Παλουκωμένοι σε ένα τραπέζι με ένα πράγμα στη μέση, το οποίο στην αρχή νόμιζα ότι ήταν μπωλ με πατατάκια. Αλλά όταν κάνεις κλικ στη φωτό διαπιστώνεις ότι είναι κάτι σαν λουλουδο-παρέμβαση. Θλιβερό. Ούτε στον Τόλη Βοσκόπουλο δεν θα το πέταγα. Tο μπωλ.
Εδώ λοιπόν έχεις το Cristinάκι με τον ΓΑΠ στη Μαδρίτη, όπου μαζεύτηκε όλη η Νότιος και Κεντρική Αμερική στη Σύνοδο με την ΕΕ. Ή για να στο πω αλλιώς οι demi εξωτικές φατσούλες συνάντησαν γκρίζους Βόρειους και φτωχούς Νότιους.

Σου λέει το Cristinάκι κάτσε να κάνω ένα ραντεβού με αυτόν τον ΓΑΠ να χαρεί λίγο το χειλάκι του. Όλο με τη μάγισσα Μέρκελ, τη μούμια Τρισέ και τον λοβοτομημένο Όλι Ρεν, θα μου πάθει καμιά μελαγχολία το πουλάκι μου.
Και έκατσαν στο τραπεζάκι παρέα με φακελάκια, ντοσιεδάκια και μπουκαλάκια μεταλλικό νερό. Το Cristinάκι έφερε το δικό του νεράκι από την πατρίδα: Glaciar, όχι όμως από τον παγετώνα.

«Ώστε, εσύ είσαι ο Jorge που κάποτε σε έλεγαν Jorgecito» είπε το Cristinάκι.
- Ναι, με έλεγαν Jorgecito και τώρα όλοι εκείνοι που με έλεγαν έτσι τρώνε στη μάπα τον Αντωνάκη, απάντησε το καμάρι μας με το μωβ ντοσιέ.
Ωχ σου λέει το Cristinάκι, κάτσε να τον κόψω γιατί σε λίγο θα μου βγάλει λόγο για την πράσινη ανάπτυξη.

- «Μαθαίνω ότι και εσάς ήθελαν να σας φάνε ζωντανούς στο Κογκρέσο, όπως εμάς το 2001» του πέταξε.

- Νot really, απάντησε το καμάρι μας. Βασικά εμάς ήθελαν να κάψουν το «μπουρδέλο τη Βουλή», αλλά πάνω στο καλύτερο στήθηκε ένας τρικούβερτος καβγάς με προβοκάτορες, κόκκινες σημαίες και λάβαρα του 1821 και τη γλιτώσαμε. Μετά ήρθε και ένας βιομήχανος και μας πάτησε ένα λούσιμο πατόκορφα και αγαπηθήκαμε όλοι. Λίγο το έχεις να χάσεις το υβριδικό;

- «Να πάρεις το υβριδικό να έρθεις να πάμε Patagonia. Να σου δείξω και το μέρος που γίνονταν τα εγκλήματα της Δικτατορίας με τους 'εξαφανισμένους'» απάντησε η Presidenta.

- Α έχουμε και εμείς έναν «εξαφανισμένο»! πετάχτηκε ο Γιώργος. Ήταν πρωθυπουργός πριν από μένα και μόλις έχασε τις εκλογές, ούτε ένα γράμμα ούτε ένα τηλεφώνημα. Λες να είναι Patagonia?

- «Μα την Αγία Eva Perόn. Tι περίπτωση είναι τούτος» σκέφτηκε η Presidenta. Και άλλαξε κατηγορία μπας και βγάλει άκρη.

- «Και δεν μου λες Jorge amoroso, ομάδα φτιάξατε ή θα φάτε πάλι 4 γκολάκια όπως τότε στο Estados Unidos με το Alquetas?»
- Έχουμε ομάδα! απάντησε ο δικός μας. Έχουμε τη Λούκα, τον Πεταλωτή, τον vicepresidente del gobierno Πάγκαλο, είχαμε και το Αντζελάκι, αλλά το χάσαμε.

- «Κατάλαβα. Πάλι 4άρα θα φάνε» είπε μέσα της η Presidenta και σηκώθηκε να φύγει. «Ε αυτά που λες Jorge μου. Αντε να βγάλουμε και καμιά φωτό τώρα που το έχω πρόσφατο και το botox. Σε βλέπω και σένα με την κοιλιά φέτες, είμαστε πολύ σούπερ ζευγάρι, μην μας ματιάσω».

- Να πεθάνει το ΔΝΤ! είπε ο Jorge.

- Να πεθάνει! απάντησε και το Cristinάκι.

Και κάπου εκεί σχόλασε η παράσταση. Aφού πρώτα τσούγκρισαν τα εμφιαλωμένα νεράκια τους.

(Αυτό το μπωλ στη μέση ποιος το σκέφτηκε, ας ήξερα...)

Έγκλημα

Τι ξέρεις για το Naranjo en Flor? Αν έπαιζες «trivial pursuit classic edition», θα απαντούσες ότι πρόκειται για ένα tango του 1944 των Virgilio Expósito (μουσική) και Homero Expósito (στίχοι). Δεν υπάρχει καλλιτέχνης που να μην το έχει τραγουδήσει. Μια ιστορία αγάπης και πόνου, όπως σχεδόν όλες στο tango, με έναν χαριτωμένο τίτλο: Ανθισμένη Πορτοκαλιά.
Αν όμως έπαιζες «trivial genius edition», θα απαντούσες ότι πρόκειται για ένα ποίημα, βγαλμένο από τη ζωή. Δες το ρεφρέν (και στα ελληνικά, για να μην παιδεύεσαι) και αν δεν αναγνωρίσεις κάτι και από τη δική σου ζωή, εγώ το κλείνω το μαγαζί πριν γιορτάσω το Bicentenario:

Primero hay que saber sufrir, después amar, después partir y al fin andar sin pensamiento. Perfume de naranjo en flor, promesas vanas de un amor que se escaparon con el viento. Después...¿qué importa el después? Toda mi vida es el ayer que me detiene en el pasado, eterna y vieja juventud que me ha dejado acobardado como un pájaro sin luz.

«Πρώτα πρέπει να μάθεις να υποφέρεις, μετά να αγαπάς, μετά να φεύγεις και τελικά να πορεύεσαι χωρίς σκέψη. Αρωμα ανθισμένης πορτοκαλιάς, υποσχέσεις μάταιες ενός έρωτα που σκόρπισαν με τον άνεμο. Και μετά; Τι σημασία έχει το μετά; Όλη μου η ζωή ένα χθες που με κρατά στο παρελθόν.
Αιώνια και γερασμένη νιότη που με εγκατέλειψε φοβισμένο, σαν πουλί στο σκοτάδι.»

Ποίημα λοιπόν. Και όταν το τραγουδά ο τρισμέγιστος Roberto Goyeneche, γίνεται το τέλειο έγκλημα:


Και αν σε πήρε πολύ από κάτω με την αλήθεια του, άκου και μια νεότερη διασκευή των Bajofondo. Με περισσότερο beat, αλλά μην σε ξεγελάσει. Με το που αρχίζει, σε προειδοποιεί: Preparen sus pañuelos (ετοιμάστε τα χαρτομάντηλά σας):