Pride Day

Καλορίζικος ο αρχηγός σου. Σε είδα και στη Ρηγίλλης και σε καμάρωσα. Με τις σημαίες, τα αυτοκόλλητα και τη Φωτεινή την Πιπιλή να φωνάζει ότι ήρθε το τέλος της οικογενειοκρατίας (με εξαίρεση τους 100 βουλευτές-γόνους πολιτικών οικογενειών που έχουν καβατζώσει την έδρα).
Αντώνης λοιπόν. Ένας ακόμα ξεκούραστος άνθρωπος στην ηγεσία. Η παράδοση ασφαλώς πρέπει πάντα να τηρείται. Εν τω μεταξύ, ο Αντώνης δεν χρειάζεται να κάνει μεγάλο κόπο να βρει τους οπαδούς της ΝΔ που τους γύρισαν την πλάτη (όπως μας έλεγε προεκλογικά). Ήρθαν μόνοι τους. Τόσες γριές και γέρους δεν είχα ξαναδεί μαζεμένους. Ακόμα και όταν τους είπαν ότι «έπεσε το σύστημα», εκείνοι απτόητοι. Βγήκε μια γριά στο προαύλιο, ενημέρωσε τις υπόλοιπες «κορίτσια, κράσαρε το on line, πάλι σαν τα μούτρα του τα έκανε ο Σιούφας» και απλά έκατσαν και περίμεναν. Είναι βέβαια προπονημένες. Τόσες ώρες έχουν φάει αναμονή σε Τράπεζες, ΙΚΑ, ΕΛΤΑ. Μια ουρά στα ΚΕΠ θα τους χαλάσει; Ειδικά όταν πρόκειται να βγάλουν πρόεδρο τον Αντώνη τους.
Το τι coming out έχει να πέσει από εδώ και στο εξής, δεν λέγεται. Είμαι δεξιός και είμαι καλά. Μετά το gay pride day, θα καθιερωθεί και dexios pride day. Ελπίζω βέβαια να μην συμπέσουν στην πλατεία Κλαυθμώνος, γιατί όπως και να το κάνεις, η σημαία με το ουράνιο τόξο δεν φταίει σε τίποτα να δει δίπλα της αυτό τον κακόγουστο πυρσό.
Πάντως, εκεί στο ΠΑΣΟΚ μην κάνουν το λάθος να υιοθετήσουν τη θεωρία του «Αντωνάκη» (όπως εκείνοι είχαν τη θεωρία του «Γιωργάκη»), γιατί θα έχουν κακά ξεμπερδέματα. Χίλιες φορές «Τρελλαντώνης».
Και δύο παρατηρήσεις, αν σου έκαναν εντύπωση:
* Τα δύο μεγάλα κόμματα στην πλάκα κινητοποιούν πάνω από μισό εκατομμύριο κόσμο. Κάτι πρέπει να λέει αυτό για τον δικομματισμό, τον οποίο κάτι άλλοι θλιβεροί τον αποκαλούν «χρεοκοπημένο», προφανώς γιατί αρνούνται να παραδεχθούν τη δική τους χρεοκοπία.
* Χίλια μπράβο σε έναν τύπο σε εκλογικό τμήμα της Κρήτης, ο οποίος ψήφισε Ψωμιάδη. Μία και μοναδική ψήφος. Υποθέτω ότι του είχαν στείλει ταχυδρομικώς το ψηφοδέλτιο από άλλο μέρος της Ελλάδας. Σιγά μην κυκλοφορούσε στην Κρήτη άλλο ψηφοδέλτιο πλην του ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ.

ΥΓ Στη Νότια Αμερική το λέμε με μια φράση: ni vencedores, ni vencidos... Εδώ δεν ξέρω αν έχει νόημα, καν η μετάφραση.

Οδηγίες

Έφτασε η ώρα που τόσο περίμενες και δεν θέλω να το ξεχάσεις: Όλα τα χρωστάς στον Αντώνη Σαμαρά και τον Δημήτρη Αβραμόπουλο που τόσο πολύ ήθελαν να μιλήσει η βάση και να το βουλώσουν οι μηχανισμοί (των άλλων).
Εκλογές και πάλι που τόσο τις γουστάρεις. Κάλπες, παραβάν, φακελάκια, χάρακες, γόμες, ξύστρες και κάλπη από πλέξι-γκλας.
Σε περίπτωση που έχεις απορίες, έλα να στις λύσω:
Οι κάλπες ανοίγουν στις 7 το πρωί. Μην πας τόσο νωρίς, γιατί προηγούνται οι γριές με τα «Π» και οι γέροι με την «Εστία». Η γαλάζια γενιά θα κάνει την εμφάνισή της μεσημέρι, λίγο πριν τον freddo στις πλατείες, παρέα με τη Free Sunday (αν ψήφισε Σαμαρά) ή τον Αδέσμευτο (αν είναι με την Ντόρα). Για βόρεια, δεν το συζητώ: «Σπορ του Βορρά» ή κάτι τέτοιο στην Παραλία (μην θίξουμε πάλι το θέμα του τι αποκαλείται «Παραλία» εκεί πάνω) και δαγκωτό Ψωμιάδη.
Πριν μπεις μέσα θα συμπληρώσεις αίτηση, όπου θα επαναβεβαιώσεις την προσήλωσή σου στις αρχές του κόμματος. Ποιες αρχές μην ρωτήσεις, γιατί θα σηκωθεί από το μνήμα ο Εθνάρχης (κατά τον Σαμαρά) και θα σε αρχίσει στα γαλλικά.
Επίσης, να έχεις μαζί σου και ένα νόμισμα των 2 ευρώ, καθώς και μερικά βουτήματα για τη φουκαριάρα τη νεοδημοκράτισσα που θα ξεχειμωνιάσει στο εκλογικό τμήμα για να μιλήσει η βάση και να το βουλώσουν οι μηχανισμοί (των άλλων).
Θα μπεις στο παραβάν με τρία ψηφοδέλτια: ένα συρρικνωμένο, ένα ανοιχτό και ένα ακόμα πιο ανοικτό με ένα τεράστιο “Z” επάνω. Υποψήφιους δεν έχει, άρα η φουκαριάρα στην εφορευτική θα γλιτώσει την ερώτηση «πόσους σταυρούς βάζουμε, κορίτσι μου;» που κάνουν κατά μέσο όρο 2.500 γριές στις κανονικές εκλογές.
Αντί ονομάτων, κάθε ψηφοδέλτιο έχει μια περίληψη της κωμωδίας που παίζεται αυτό το δίμηνο.
Στο συρρικνωμένο ψηφοδέλτιο γράφει: «είμαι δεξιός και είμαι καλά, θα το κάνω όπως ο Σαρκοζί και θα χάσουμε και άλλους ψήφους, αλλά καλύτερα λίγοι και καλοί. Δεν προέρχομαι από τζάκι, απλά η γιαγιά μου ήταν γνωστή στο πανελλήνιο, αλλά μην το κάνουμε θέμα. Και η Αθηνά έχει παππού τον Ωνάση, δεν έγινε και πρωθυπουργός. Μόνο πλούσια έγινε.»
Στο ανοιχτό ψηφοδέλτιο γράφει: «είμαι γυναίκα του κεφιού, αλλά με μισούν, είμαι κόρη του Επίτιμου και φτύνουν τον κόρφο τους, είμαι εχθρός των διαπλεκόμενων και μου κάνει βουντού ο Τράγκας. Αν δεν βγω πρόεδρος θα τα κάνω χειρότερα και από τους νέους του Αλαβάνου που εξεγείρονταν πέρυσι το Δεκέμβριο κάνοντας επανάσταση στα καταστήματα οπτικών της Σταδίου. Κανονίστε την πορεία σας.»
Στο ψηφοδέλτιο με το «Ζ» γράφει: «καρδιά μου καημένη πώς βαστάς και δεν ραγίζεις. Στον ψεύτη ντουνιά, τόση απονιά που αντικρίζεις... Δικό σας.»
Βάζεις ένα από τα τρία στο φάκελο, χαιρετάς τα μέλη της Επιτροπής, λες και μια καλημέρα στη Φωτεινή την Πιπιλή και πας σπίτι.
Αποτελέσματα μην περιμένεις. Οι γνωστές εταιρείες που τόσο καιρό σε βομβάρδιζαν με δημοσκοπήσεις, δεν θα κάνουν exit poll. Κατάλαβαν επιτέλους ότι αυτές οι γριές με τα «Π» είναι ύπουλες. Τις ρωτάς τι ψήφισαν και αντί να πουν «Να επιστρέψει η Βασιλευομένη Δημοκρατία και ο βασιλεύς Παύλος» σου λένε «Αλέκα δαγκωτό, γιατί το ΠΑΜΕ εγγυάται τις συντάξεις μας».
Οπότε, ξημερώματα θα μάθεις τα μαντάτα. Και αν τα μάθεις. Αλλιώς έχεις και δεύτερο γύρο. Για τον οποίο θα λάβεις νέες οδηγίες.

Πάθημα

Kαλά να πάθω. Έχω αυτή τη μανία και με έχουν πάρει στο ψιλό: Μόλις κάπου μυριστώ πατρίδα, τρέχω. Ειδικά όταν έχω καιρό να πάω (όπως τώρα) και δεν λέει να περάσει ο καιρός για να πάω (όπως τώρα).
Έτσι την πάτησα με την ταινία Tetro του κυρ Κόπολα. Να το δεις είναι στην Αrgentina, μου είπαν. Και πήγε η κοροϊδάρα. Ακου να δεις στόρι: Αδελφός εξ Αμερικής φτάνει στο Buenos Aires να βρει τον αδελφό του και να γίνουν one happy family. Ο ένας αδελφός έχει χιλιάδες άλυτα θέματα, ο άλλος εκατομμύρια άλυτα θέματα. Όπου ο αδελφός με τα εκατομμύρια άλυτα, ούτε ζωγραφιστό δεν θέλει να δει τον αδελφό με τα χιλιάδες άλυτα. Και η συνέχεια επί της οθόνης.
Και τι οθόνης: σε μαύρο και άσπρο. Δεν αμφισβητώ τις ικανότητες του κυρ Κόπολα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν βρήκα το λόγο του άσπρου-μαύρου. Στην αρχή σκέφτηκα ότι την είδε λίγο ατμόσφαιρα. Πώς να δώσεις όμως μια «παρεϊστικη» εκδοχή της Boca με το tango και τους περίεργους -σχεδόν περιθωριακούς- τύπους, χωρίς χρώμα;
Για τους χαρακτήρες, τι να σου πω; Είμαι και εγώ ξυνός άνθρωπος, το παραδέχομαι. Αλλά μου φαινόταν ότι πάλευε να τους φτιάξει, να εξηγήσει τα άλυτα, έβαζε περίεργα βλέμματα, αναδρομές, ξεσπάσματα και στο τέλος γινόταν μια σούπα. Εξαιρώ την πρωταγωνίστρια (η γυναίκα του ενός αδελφού), η οποία ήταν εκπληκτική. Εξαιρετική ηθοποιός η Maribel Verdú, ίσως τη θυμάσαι από την αριστουργηματική ταινία El Laberinto del Fauno και παλαιότερα το Y tu mamá también.
Αμ εκείνη η Carmen Maura; Ένας άχρωμος, σχεδόν αόρατος ρόλος. Μονίμως με ένα μαύρο ζευγάρι γυαλιά, ανάθεμα και αν έβλεπε μπροστά της. Και την έβαλε να μιλήσει αγγλικά. Είναι που λέμε σε βλέπω να σφαδάζεις και σου δίνω το τελειωτικό χτύπημα. Ασε που μια από τις πιο ωραίες στιγμές της ταινίας, χάθηκε εντελώς: Μια μικρή παράσταση στήνεται στο ιστορικό Café Tortoni του Buenos Aires (στέκι καλλιτεχνών και διανοούμενων, αλλά και τουριστική ατραξιόν) και η Carmen Maura την παρακολουθεί ως κριτικός κινηματογράφου. Εννοείται με το μαύρο γυαλί. Και εσύ μέσα στο τόσο άσπρο και μαύρο χάνεις την ατμόσφαιρα του Café. Ακου με που σου λέω.
Χώρια που στη μέση της ταινίας πάει τους ήρωες στην Παταγονία. Ξέρεις τώρα τι έρωτα έχω εγώ με την Παταγονία. Αλλά η ομορφιά περνά απαρατήρητη. Θα μου πεις, τουριστικό φιλμάκι έκανε; Προφανώς όχι και πάω πάσο. Αλλά όταν είδα τον πρωταγωνιστή να αντικρίζει σχεδόν με απάθεια τον παγετώνα (που σου κόβει την ανάσα, όταν τον δεις), ήθελα να τραβήξω τα μαλλιά που δεν έχω. Και μην μου πεις τώρα ότι ήταν σκηνοθετικό αριστούργημα που γυάλιζε στο μάτι του πρωταγωνιστή το άγριο λευκό τοπίο. Καταρχήν ο παγετώνας είναι γαλάζιος και ο πρωταγωνιστής είχε τόση τρέλα που το μάτι γυάλιζε μια χαρά και μόνο του. Το είχαμε εμπεδώσει.
Όσο για την «ανατροπή», whatever. Δηλαδή εσύ τι περίμενες; Να λιώσει ο παγετώνας;

ΥΓ Και μην μου αρχίσεις αναλύσεις κινηματογραφικές. Εγώ αυτά είδα. Πρέπει να αρέσει σε όλους ο Φράνσις και ο Φορντ;

Μαγικό

Τι κατάλαβα από την προεκλογική εκστρατεία για τον πρόεδρο της ΝΔ:

* Ότι το βασικό αίτιο της εκλογικής χλαπάτσας (γνωστής και ως «μας μαύρισαν και μέσα από τα μνήματα») είναι ότι κάποιοι πρότειναν στον Καραμανλή πρόωρες εκλογές. Κοινώς, αν δεν τον είχαν πάρει στο λαιμό τους τον άνθρωπο, ο ΠΑΟ θα είχε κερδίσει τον Αστέρα Τρίπολης έστω και 40 λεπτά μετά το τέλος του κανονικού αγώνα, ο Αβραμόπουλος θα ήταν ακόμα υπουργός Γρίπης και η Αλέκα δεν θα έκανε αντιπολίτευση. Επίσης, το έλλειμμα θα είχε φτάσει 40%, αλλά εμείς θα λέγαμε στον Joaquinito ότι είναι μόνο 5% και ότι με λίγα έκτακτα μέτρα, τύπου θα τους πάρουμε και τα χερούλια από τα φέρετρα, θα πέσει στο πολυπόθητο 3%.

* Ότι ο Νομάρχης Zorro έχει μια κόρη που την λένε Καρολίνα-Χρυσούλα, η οποία θα παραλάβει ένα δαχτυλίδι. Να του ζήσει το κοριτσάκι. Αν και νομίζω ότι δεν ήταν απαραίτητο να μάθει το πανελλήνιο τα οικογενειακά τους. Σε κάθε περίπτωση, αν μπορούσα να πάω να ψηφίσω χωρίς να γίνω μέλος, δαγκωτό Zorro θα το έριχνα. Χαλάλι και τα 2 έουρος.

* Ότι οι δεξιοί είναι κουτσομπόληδες. Το τι άπλυτο έχει βγει στη φόρα δεν λέγεται. Ξεκίνησαν από το all time classic 1965, έκαναν μια στάση στο 1990 που έκανε εκείνο το Πρωτοχρονιάτικο party o ΑΝΤ1 με τον Neil Sedaka να βασανίζεται να τραγουδήσει Oh Carol και φτάσαμε μέχρι σήμερα. Όπου ο καθένας εν τω μεταξύ θυμάται το άπλυτο του γείτονα, αλλά ξεχνά το δικό του. Πάρε τον ξάδελφο, για παράδειγμα: είπε ότι εξαιτίας της Ντόρας έχασαν ένα 4% στις εκλογές. Ήταν -λέει- υπουργός Εξωτερικών και τα έκανε χάλια με αποτέλεσμα να το σκάσει για την Punta del Este εκείνος ο τύπος της Siemens. Ο οποίος ξάδερφος -εντελώς συμπτωματικά- ξέχασε το τζέρτζελο που έγινε με τον ίδιο όταν έσκασε μια ιστορία για κάτι εκδρομές στη Γερμανία με κάποιον άλλο τύπο της Siemens. Εκτός και αν υπάρχει Siemensόμετρο που σου λέει: Υπόθεση Punta del Este, -4%. Τζέρτζελο με εκδρομή στη Γερμανία, 0%.

* Ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είναι ικανές να αναστήσουν και την πεθαμένη τη θεία σου στη Μελβούρνη. Σου λέει, δεν έχουμε ιδέα ποιο είναι το εκλογικό σώμα για τον πρόεδρο της ΝΔ, δεν μας μιλάει άνθρωπος, τα τηλέφωνα τα σηκώνουν δεινόσαυροι, δεν υπάρχει ζωή στη Γη, αλλά παρόλα αυτά φάτε ένα κάρο έρευνες για το ποιος θα κερδίσει. Τύφλα να έχει η Miss Marple.

* Ότι ο Αντωνάκης Σαμαράς έκατσε σπίτι του 10 χρόνια και τα σκέφτηκε. Όπως η Helena Paparizou με το Die For You. Βέβαια αν κάτσεις εσύ 10 χρόνια σπίτι να σκεφτείς, στον τρίτο μήνα θα σε κυνηγάνε 40 πιστωτικές κάρτες και καμιά 20αριά λογαριασμοί. Αλλά ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη;

* Ότι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και ο Αρης Σπηλιωτόπουλος είναι σούπερ ατομάκια διότι είχαν καταπληκτικές ιδέες. Τις είχαν μάλιστα πριν από όλους, αλλά αποχώρησαν για το γενικό καλό. Δίνω, πάντως, credit στον Αβραμόπουλο: θυσιάστηκε στη διάρκεια ενός live σε ξενοδοχείο 6 αστέρων, ενώ ο Αρης θυσιάστηκε μπροστά σε μια ταπεινή σκάλα δίπλα σε μια κόκκινη πλαστική καρέκλα.

* Ότι ο Andy Warhol είναι πάντα επίκαιρος: Ο κάθε πικραμένος βγήκε να δηλώσει (χωρίς κανείς να ρωτήσει) ποιον στηρίζει, κερδίζοντας λίγα λεπτά δημοσιότητας. Πόσα; Όσα του επέτρεπε η Όλγα με το παρεάκι της μέχρι να του πετάξει την αγαπημένη ατάκα, δυστυχώς δεν έχουμε άλλο χρόνο.

Το καλύτερο που έμαθα: Ότι όλοι αυτοί αμέσως μετά το τέλος της διαδικασίας θα πορευθούν μαζί, θα αγαπηθούν, θα κλάψουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και θα πάνε να κερδίσουν το ΠΑΣΟΚ. Αν είναι έτσι, τότε μην κάνεις Αντωνάκη μου τον κόπο να επικαλείσαι τον Sarkozy. Oύτε εσύ Ντόρα μου τη Merkel. Στην πραγματικότητα ο νέος αρχηγός θα είναι πράγματι ο διάδοχος του Uri Geller.