New entry

Βρε βρε καλώς την. Η αλήθεια είναι ότι κοντέψαμε να γεννήσουμε εμείς με την περίπτωσή σου, για να μην σου πω το ξύλο που έχει πέσει κάπου αλλού.
Προσωπικά σκέφτηκα ότι το είδες πρακτικά το θέμα: πού να ταλαιπωρώ κόσμο τώρα, ας βγω μια και καλή στα 16-17 μου να ντυθώ, να γίνω (πιο) κούκλα και να βγω να πιάσω τον κόσμο από τα μαλλιά.
Τελικά, φαίνεται ότι άλλαξες γνώμη. Kαι μας προέκυψες και βραδινή τύπισσα. Καλώς ήρθες λοιπόν. Και κοίτα να δεις: γράψε και κανά post. Εννέα μήνες περάσανε και τίποτα. Μην γίνεις και εσύ... wilma. Δύο post το μήνα και το ένα όσπριο.
Εχμ... πάμε μια παύση στο κλάμα για να καταφέρω να ακουστώ: ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ ΚΥΡΙΑ Naf KAI KΥΡΙΕ Spy!
(Τώρα μπορείς να συνεχίσεις την τσιρίδα, για να συνηθίζουν...)

ΥΓ-Spoiler. Αν σε μερικά χρόνια δεις αυτό το post, σου απαντώ από τώρα και ας χαλάσω την έκπληξη: Όχι, δεν ήρθες στον κόσμο έτσι όπως δείχνει η εικόνα.
ΥΓ1 Θειάφι ρε! Που θα με πεις και θείο!

Ενημέρωσις

Για τους λατρεμένους bloggers που ενημερώνονται από μένα (δηλαδή, δύο άτομα) δίνω τα νέα του debate:

* Ο Καραμανλής ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για το Βατοπαίδι, το οποίο συνέβη κατά τύχη και χάρη στη Θεία Πρόνοια. Επίσης έμαθα ότι κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί σε όλους τους τομείς, αλλά κι αυτός ένας απλός υπάλληλος είναι. Αφήστε που βαριόταν αφάνταστα και δεν έκρυβε τη στεναχώρια του που την Κούπα του Champion’s τη σήκωσε ο Lionel Messi. Τέλος, ποτέ δεν θα συγχωρέσει την ξανθιά δημοσιογράφο του ΣΚΑΙ (και μάνατζερ του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη) που χρησιμοποίησε στοιχεία από την κανονική πραγματικότητα και όχι την εικονική. Από τα νεύρα του είναι ικανός να πάει να ποτίσει με εξασθενημένο χρώμιο όλα τα δέντρα που φύτεψε ο ΣΚΑΙ.
* O Γιώργος δεν χρωστά σε κανέναν, δεν έχει μπει στα μαύρα κατάστιχα του Τειρεσία, πληρώνει κάθε μήνα όλο το ποσό στην πιστωτική του και έχει πάει σε δημόσια σχολεία. Το δε σύμβολο-χρώμα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι τυχαία. Επρόκειτο για σατανικό σχέδιο εν όψει των οικολογικών προβλημάτων που θα αντιμετώπιζε το πλανήτης. Οι άνθρωποι έβλεπαν πολύ μπροστά και απορώ πώς όλοι εμείς δεν το πήραμε ποτέ χαμπάρι.
* Η Αλέκα δεν δίνει τα ονόματα των χρυσών χορηγών του κόμματός της, αφού μπορεί να τα ακούει κανένας πράκτορας της CIA και να τους βομβαρδίσει το σπίτι. Επίσης, όποιος θέλει να πάει να δουλέψει στον Περισσό να το ξέρει ότι θα πεινάσει άγρια: Βασικός μισθός και αν. Χίλιες φορές ταμίας στα Carrefour ή στα σάντουιτς του Everest. Τέλος, έμαθα την έκφραση «από τον Αγιο Θεόδωρο στη Φανερωμένη». Μήπως είναι η απάντηση στο «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;» Και αν είναι, η «Φανερωμένη» είναι ο σοσιαλισμός ή η βαρβαρότητα;
* Ο ΛΑΟπρόεδρος μας ευχήθηκε Χρόνια Πολλά για την Ανάληψη, θέλοντας να πάρει πίσω τους ορθόδοξους ψήφους που προς στιγμήν κατοχυρώθηκαν στην Αλέκα, λόγω Φανερωμένης. Έμαθα επίσης ότι μένει στην ίδια πολυκατοικία με την Ντόρα, αλλά εκείνος είναι στο ισόγειο γιατί έχει λίγα κοινόχρηστα, αρκετή δροσιά και δεν σκίζονται οι τέντες. Και η σούπερ είδηση: στα ελληνικά σχολεία φοιτούν βουδιστές μαθητές. Αντε, του χρόνου να διδαχθεί και η Σαϊεντολογία.
* Ο Αλαβάνος θα ψάξει να δει γιατί στον ΣΥΝ έχουν 50 άδειες εισόδου στο Δακτύλιο και υποσχέθηκε 100 χιλιάδες διορισμούς στο Δημόσιο. Για άδεια Δακτυλίου δεν μου καίγεται καρφάκι, αλλά για διορισμό, βάζω υποψηφιότητα. Μήπως περισσεύουν και τίποτα δωρεάν αεροπορικά μίλια;

Στο τέλος οι δημοσιογράφοι εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για τη διαδικασία και ευχήθηκαν να μην ξαναγίνει τέτοιο debate. Αυτό σημαίνει ότι και το επόμενο θα γίνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Γιατί μόνο σε ένα τέτοιο debate μπορούν οι ίδιοι να επιβιώσουν.

Μια απορία: Αυτοί που ψήφισαν ότι καλύτερος του debate ήταν ο Καραμανλής, ποιο κανάλι έβλεπαν; Της (κλειστής) Βουλής; Εννοείται πως νικητής ήταν οι AC/DC με 70 χιλιάδες κόσμο.
* Η φωτό είναι από το flickr.

Lila eterna

Ανηφορίζονας στο Θέατρο Βράχων για τη συναυλία της Lila Downs, είχα μια απορία: πώς θα είναι ο κόσμος αυτή τη φορά;
Γιατί την προηγούμενη φορά στου Παπάγου είχα την αίσθηση ότι ήταν λίγο «είδαμε φως και μπήκαμε». Σχόλασε και το στρατιωτικό μνημόσυνο του στρατάρχου και είπαμε να έρθουμε να φάμε μία πάστα και να ακούσουμε αυτή την αλλόκοτη Μεξικανή. Η φίλη Juanita la Quejica, το έζησε και εκείνη...
Στο Θέατρο Βράχων δεν ήταν έτσι. Αν εξαιρέσεις την κουραστική πλέον δηθενιά ορισμένων τύπων, και καλά τώρα έμαθα Ισπανικά, αγόρασα και ένα «κοινωνικό» T-shirt και μπορεί να ξεκινήσει η επανάσταση, κατά τα άλλα ο κόσμος ήξερε.
Και η Lila Downs καταπληκτική: Κίνηση, χαμόγελο, αμεσότητα (πιο κοντά σε συναυλία δεν έχω ξαναβρεθεί, μόνο νερό δεν πίναμε από το ίδιο μπουκάλι), χιούμορ, απίστευτες ανάσες, δέκα φωνές σε μία, συγκίνηση, γέλιο, και πάλι κίνηση, και χρώμα. Πολύ χρώμα.
Και αξεπέραστα τραγούδια, όπως η θρυλική Llorona, η Sandunga και πολλά από το νέο της album, Ojo de Culebra.
Aξεπέραστη Lila! Πότε θα μας ξανάρθεις;
ΥΓ Το post και οι φωτογραφίες που τράβηξα αφιερώνονται στην Juanita la quejica, που δεν τα κατάφερε. Che, Juanita, despreocupate. Ya volverá..

Colectivo

Τι μαγεία που είναι να κυκλοφορείς με τα νέα λεωφορεία (colectivo, αργεντινιστί). Χθες ήμουν τυχερός να μπω σε ένα και καταρχήν έχω να παρατηρήσω ότι περισσότερο κρύο έκανε εκεί μέσα, παρά στη Γη του Πυρός που είχα πάει. Μιλάμε το κλιματιστικό σκότωνε και ελέφαντα. Μην πω και συνταξιούχο, να ανασάνει και λίγο η Funny Πάλλη που βλέπει τα ασφαλιστικά ταμεία άδεια.
Αλλά η πραγματική μαγεία ήταν να κάθεσαι στη θεσούλα σου και να χαζεύεις από το παράθυρο τις αφίσες στο δρόμο. Καταρχήν πρώτο τραπέζι πίστα το τρομακτικό δίλημμα της Φεβρωνίας: «Λαϊκισμός ή Υπευθυνότητα;» Ξέρετε, εκείνη η αφίσα που θυμίζει εισιτήριο: στην ακρούλα το απόκομμα πράσινο και το υπόλοιπο μπλε. Μην με ρωτήσετε ποιο είναι το πράσινο και ποιο το μπλε, ρωτήστε τη Φεβρωνία. Εγώ ξέρω ότι εμείς οι θεατές πάντα με το απόκομμα του εισιτηρίου μένουμε.
Πας παρακάτω και βλέπεις τον Γιώργο να ατενίζει το μέλλον του. Μπερδεύτηκα προς στιγμήν, καθότι ακριβώς δίπλα είχε μια αφίσα του Μάικλ Μπολτον. Ποιος είναι ο Μάικλ Μπόλτον; Είναι ένας καψουρο-τραγουδιστής που ήταν νέος και ξανθός με μαλλί σγουρό και τώρα γέρασε και είναι πάλι ξανθός, αλλά με ίσιο μαλλί και με ένα κούτελο πιο μεγάλο από το δικό μου. Φτυστός ο Γιώργος, χωρίς μουστάκι.
Αλλά το μπέρδεμα έγινε ακόμα μεγαλύτερο γιατί στο προφίλ ο Γιώργος έμοιαζε με την αφίσα της monika, που τραγουδά στο Θέατρο Βράχων.
Και πάνω που τα έβαλα σε μία τάξη και ξεχώρισα τη monika, τον Μάικλ και τον Γιώργο, τσουπ πετάγεται το θρίλερ: «Τόσα χρόνια σε φοβίζουν, τώρα φόβισέ τους εσύ. Δυνατό ΚΚΕ». Η αλήθεια είναι ότι άμα στείλεις τέτοιες μουτσούνες στην Ευρωβουλή, μια τρομάρα θα την πάρουν. Αλλά μόνο μία, μην το χοντρύνουμε.
Είπα χοντρύνουμε και τι να δω: από τις Πύλες του Ανεξήγητου πετάγεται η absolut αφίσα: ο γνωστός Πλιάτσικας παρέα με την Sinead O' Connor. Ε, θα έπαιρνα όρκο ότι αυτή την αφίσα τη βλέπω και πέντε μήνες τώρα. Εν τω μεταξύ, η Sinead, για καθαρά προσωπικούς λόγους, φοράει μια κουβέρτα στο κεφάλι. Ελπίζω να την βγάλει για να τραγουδήσει, αν αντέξει δηλαδή από τη ζέστη και τα πικροτράγουδα του έτερου καλλιτέχνη. Μιζέρια.
Κάπου εκεί με διέκοψε ένα σκηνικούλι μέσα στο λεωφορείο-καταψύκτη: η γνωστή γριά έχει κατσικωθεί πάνω από δύο πιτσιρίκους που κάθονταν. Σου λέει, θα με δουν από πάνω τους, ενδεχομένως ακούσουν και τα σιχτίρια που ρίχνω μέσα μου και να σηκωθούν.
Τα πιτσιρίκια έπαιζαν με τα κινητά, αλλά το ένα πήρε πρέφα τη γριά και σηκώθηκε. Παίρνει γραμμή και το άλλο, κλείνει το κινητό και σηκώνεται. Δύο θέσεις άδειες για τη γριά και εκείνη άρχισε τα «όχι, μην σηκώνεστε, μα καθήστε, μα δεν υπάρχει λόγος». Στο τέλος, έκατσε βέβαια. Τι τα θες, μανίτσα μου, τα μονόπρακτα; Κάτσε να τελειώνουμε και έχουν φτάσει οι Οικολόγοι-Πράσινοι στο 15%. Θέλεις πάλι να βγει δεύτερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ και να τρέχει ο Βενιζέλος στο Ζάππειο;
Με σύγχυσε η γριά, αλλά το μάτι έπεσε έξω σε νέα αφίσα: κάτι τύποι με κλαρίνα τραγούδαγαν (λέμε τώρα) σε ένα τελευταίο μαγαζί στην Αχαρνών, που έτσι και περάσεις από έξω, μπορεί και να τη βρεις από kalasnikov. Και ακριβώς δίπλα, ο ΛΑΟπρόεδρος Γιώργος με ρίγα στο πουκάμισο, νεύρο στο χέρι και μπριγιαντίνη στο μαλλί να σε καλεί να τον στείλεις και πάλι στην Ευρωβουλή. Βρε μανία...
Και δίπλα ακριβώς (γιατί οι μάγκες που κρεμάνε τις αφίσες έχουν χιούμορ) νάτο το παλλικάρι με τη μάσκα και τον αναπνευστήρα να διαφημίζει ΣΥΡΙΖΑ. Και δίπλα μια τύπισσα του ίδιου κόμματος με ράστα το μαλλί. Α ρε Αλέκο, καλά τα έλεγες. Όλη η νεολαία μαζί σου. Η νεολαία και ο Λάκης ο ξυνούλης.
Με χάλασε βέβαια που είδα στο φανάρι κάτι Πακιστανούς να δίνουν φυλλάδια κάποιου οικολογικού κόμματος. Δεν μου φάνηκε και πολύ «οικολογικό» όλο αυτό.
Κάπου εκεί πήρα μάτι και τη Cesaria Evora να έχει κρυμμένο το πρόσωπό της και να κοιτά στο πάτωμα. Λογικό το βρίσκω. Με τόσα που είδαν τα μάτια της στους δρόμους της Αθήνας.
Καλή η μαγεία των νέων λεωφορείων, αλλά με τη θερμοκρασία στους -15C, μας έπιασαν οι βιολογικές μας ανάγκες (όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν τι περίπτωση είμαι) και κατέβηκα.
Βέβαιος πλέον ότι η αποχή δεν είναι λύση. Ανακούφιση...

25 de Mayo

Σήμερα το μαγαζί γιορτάζει.* Δεν είναι τα γενέθλιά μου (αυτά ήταν το Φεβρουάριο, αν θυμάστε που τρώγατε τα alfajores) είναι τα πρώτα γενέθλια της Αργεντινής. Λέω πρώτα γιατί ακόμα και σε αυτό, ίδιοι είμαστε: δύο εθνικές εορτές οι Έλληνες, δύο και οι Αργεντινοί. Γενέθλια το Μάιο και μετά πάμε Ιούλιο.
Σήμερα λοιπόν τιμάμε την «εβδομάδα του Μαΐου» του 1810, η οποία κορυφώθηκε στις 25 με το διορισμό της πρώτης «κυβέρνησης» μη ελεγχόμενης από την Ισπανία.
Αυτά όλα έγιναν στο Buenos Aires και όχι σε όλη την Αργεντινή, αφού αυτό που σήμερα είναι Αργεντινή (διοικητικά, γεωγραφικά, πολιτικά και πληθυσμιακά) δεν έχει καμία απολύτως σχέση με όσα γίνονταν το 1810.
Η «εβδομάδα του Μαΐου» είχε διάφορα χαριτωμένα γεγονότα: Καταρχήν από τις αρχές Μαΐου του 1810 κυκλοφορούσαν φήμες ότι οι Ισπανοί είχαν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια από τους Γάλλοι. Εμ δεν ζούσε τότε ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος να βάλει μπροστά την Σοφία και τις ομορφονιές τις κόρες του να τους καθαρίσει τους πρόγονοι του Νικολά Σαρκοζί.
Έλα όμως που ο Ισπανός αντιβασιλέας της Αργεντινής προσπαθούσε να το κρύψει το νέο. Σου λέει, τούτοι εδώ άμα το μάθουν, θα με στείλουν αδιάβαστο. Είναι μούτρα. Μέχρι και γκολ με τα χέρια μπορούν να βάλουν.
Και όταν λέμε αντιβασιλέας της Αργεντινής, βασικά εννοούμε το Αντιβασίλειο του Río de la Plata που περιλάμβανε τμήματα της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Βολιβίας και της Παραγουάης.
Που λέτε, ο αντιβασιλέας Cisneros πήγε να την κάνει γαργάρα τη δουλειά. Όμως επειδή εμείς οι Αργεντινοί είμεθα και πολύ ωραίοι τύποι, το είχαμε μάθει το νέο. Δώσε μας φήμες και πάρε μας την ψυχή. Eίχε βουίξει ο τόπος.
Στο τέλος ο κυρ Αντιβασιλέας αποφάσισε να ανακοινώσει την είδηση με το μαλακό. Κοινώς, να την πει με δικά του λόγια: Και καλά πώς κάνετε έτσι, δεν έγινε και τίποτα και ελάτε εδώ να σας φτιάξω μια paella και να σας προβλέψω πώς στο μέλλον η Barcelona θα σηκώσει και την κούπα του Champions League, παρέα με έναν συμπατριώτη σας.
Απτόητοι όμως οι ντόπιοι (αριστοκρατία βασικά, μην φανταστείτε). Αφού τη χάσαμε την Ισπανία, πατριώτη, δεν παίρνεις και εσύ τη βαλιτσούλα σου να την κάνεις σιγά σιγά; Λογικόν.
Ζήτησαν λοιπόν να συγκληθεί η τοπική συνέλευση (cabildo) και να αποφασιστεί ποιος θα κάνει κουμάντο στο μαγαζί και με ποια σύνθεση θα κατέβει ο Guardiola στον τελικό του Champions.
Με τα πολλά, ο φουκαράς ο αντιβασιλέας, τους μάζεψε. Αφού πρώτα έκανε κάτι τσιριμόνιες, τύπου δεν μπορώ σήμερα, έχει τη διακαναλική συνέντευξη του Καρατζαφέρη που είναι και φίλος της βασίλισσας Σοφίας, αφήστε να δω και τα γκάλοπ για το ποιος είναι καταλληλότερος. Το τρέναρε όσο μπορούσε, αλλά στο τέλος τους μάζεψε. Για την ιστορία, ο τόπος μάζωξης ήταν στη σημερινή Plaza de Mayo, όπου βρίσκεται και το Προεδρικό Μέγαρο με το αγαπημένο μας Cristinάκι.
Στη Συνέλευση εννοείται ότι πήρε τα αρχ$%%$ του: «να φύγετε κύριε! να πάτε αλλού!» του είπαμε.
Υπήρξαν βέβαια και διάφορες παραφωνίες με πρώτη την Εκκλησία που σου λέει, μην το κάνουμε και τόσο απότομα όλο αυτό και χάσουμε και καμιά Βιστωνίδα.
Τελικά, έγινε μια στραβή και προσωρινά αποφασίστηκε να διοριστεί νέα διοίκηση με επικεφαλής τον ίδιο τον Αντιβασιλέα... Μιλάμε τρομερή ιδέα. Τύφλα να έχουν τα παπαγαλάκια της Φεβρωνίας Πατριανάκου. Ο κόσμος όμως αγανάκτησε, βρε ουστ από εδώ που θα σε βάλουμε στο σβέρκο μας με άλλο τίτλο. Ή φεύγεις ή σε φεύγουμε.
Τελικά, στις 25 Μαΐου ορίστηκε η πρώτη μη «ισπανική» κυβέρνηση. Από εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκαν δύο διαφορετικές οντότητες, από τις οποίες μετά από σειρά πολέμων προέκυψαν τα κράτη που ξέρουμε όλοι.
Από πλευράς Αργεντινής, των στρατιωτικών επιχειρήσεων ηγήθηκε o José de San Martín, ο Απελευθερωτής της Αργεντινής, της Χιλής και του Περού (εδώ στη φωτό είναι το άγαλμά του στη λεωφόρο Αλεξάνδρας).
Όλα αυτά ολοκληρώθηκαν περί το 1816, όταν και ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία. Τα δεύτερα γενέθλια που λέγαμε.
Ο ήλιος που βλέπετε στη φωτό είναι ο λεγόμενος Sol de Mayo. Πήρε το όνομά του από τα γεγονότα εκείνης της περιόδου. Τον βάλαμε φάτσα και στη σημαία μας (το ίδιο και οι Ουρουγουανοί), αλλά η αλήθεια είναι ότι τον ψιλοκλέψαμε από τους Incas.
* Εγώ το γιόρτασα το Σάββατο στη Λυρική Σκηνή στην παράσταση Marίa de Buenos Aires σε μουσική Astor Piazzolla (το άκουσες mahlerάκο;)

Eυρω-σεντόνι

Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν οι ευρωεκλογές? Στην Ελλάδα που την ειδησεογραφία την κανονίζει η Όλγα και το παρεάκι της, δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Στην Ελλάδα που ασχολείται μονίμως με το χτες και τη Eurovision δύο μήνες, δεν χρησιμεύουν σε τίποτα.

Στην Ελλάδα που η Αντιπολίτευση λέει «εμείς θα βρούμε λεφτά» και η Αριστερά καταγγέλλει, δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Στην Ελλάδα που πιστεύει ότι η ΕΕ υπάρχει για να μας πληρώνει, επειδή χτίστηκε ο Παρθενώνας και η Επίδαυρος, δεν χρησιμεύουν σε τίποτα.

Υπό μία έννοια οι ευρωεκλογές δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις δημοτικές εκλογές: είναι βέβαια πιο σικ το Ευρωκοινοβούλιο από το κτίριο-παράγκα του κάθε Δήμου, αλλά κατά τα άλλα, πού είναι η διαφορά; Εξίσου αόρατος ο ευρωτέτοιος με τον δημαρχοτέτοιο, που σε αφήνει τίγκα στο σκουπίδι.

Μήπως και εμείς με το ίδιο mood δεν πάμε να ψηφίσουμε: αν εξαιρέσεις εμένα που έχω νεύρα γιατί το εκλογικό μου τμήμα είναι παράρτημα του ΚΑΠΗ (και των ΕΛΤΑ), κατά τα άλλα πάμε για να βγάλουμε τα απωθημένα μας.

Θα μαυρίσουμε την κυβέρνηση, θα τσοντάρουμε να χαμογελάσει το πράσινο χειλάκι, θα δώσουμε και κανά ψηφαλάκι παραπάνω στη φουκαριάρα την Αριστερά, άντε να ψηφίσουμε και κανένα καινούργιο τεμάχιο, έτσι για την ποικιλία. Γιατί είναι ωραίο πράγμα η Οικολογία, μην είστε κάφροι και αδειάζετε το τασάκι με τα τσιγάρα του αυτοκινήτου σας όπου βρείτε. Εκτός και αν σκάσει μύτη σε ψηφοδέλτιο η Ζωίτσα η Λάσκαρη, οπότε μονοκούκι η ψήφος.

Και αν εγώ είμαι μηδενιστής με αυτά που πιστεύω, αυτός που βάζει υποψηφιότητα για ευρωβουλευτής (ή δήμαρχος) είναι καλύτερος;

Πόσο καλύτερος είναι όταν με τεράστια ευκολία παρατάει το ευρωέδρανο (και τον Δήμο) για να γυρίσει πίσω;

Προφανώς εδώ υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω, ίσως επειδή παγίως πίστευα (και εγώ) ότι η πολιτική είναι τέχνη και όχι επάγγελμα για τεμάχια σαν τα δικά μας.

Ποτέ δεν θα καταλάβω αυτό που τα παρατάνε επειδή -λέει- τους το ζήτησε η «παράταξη».

Η ψήφος του χαχόλου δεν μετράει μπροστά στην «παράταξη».

Κάπως έτσι βέβαια την πάτησε και η Γιαννάκου, που άφησε την Ευρωβουλή, επειδή της το ζήτησε η «παράταξη». Και ήλθε εδώ για να μπλέξει στη συμμορία των φοβικών, των υστερικών και των επικοινωνιακών, οι οποίοι τελικά την άφησαν μόνη.

Και ήταν τόσο χυδαίοι που στο τέλος μαζεύτηκαν μια Κυριακή στο Ζάππειο να φάνε βανίλια παγωτό και να την χειροκροτήσουν. Και πριν μπουν στην αίθουσα, πέταξαν στο καλαθάκι της «Αίγλης» το λόγο που είχαν ετοιμάσει να εκφωνήσουν στο (βιολογικό) τέλος της.

Και οι άλλοι τα ίδια κάνουν: βόλτες στην Ευρωβουλή, πειράματα και χατήρια. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το σόου με τα τριαντάφυλλα στο Ζάππειο (αυτό το Ζάππειο, μακάρι να είχε στόμα να μιλήσει) με πρωταγωνίστρια την Ματσούκα... Και ακόμα χειρότεροι είναι του Συνασπισμού, που είχαν και παράδοση σε καλούς ευρωβουλευτές και τώρα τους πετάνε στα σκουπίδια. Με εξίσου χυδαίο τρόπο. Στον Παπαδημούλη αναφέρομαι, κόσμημα ο άνθρωπος και κατέληξε τρίτος στη λίστα. Να σιγοτραγουδάει lady Αντζελα. Τρίτος ο Παπαδημούλης, δηλαδή, αντίο ζωή.

Αχ μην μου πείτε, σύντροφοι, αφήστε με να μαντέψω: Θα γυρίσει και αυτός στην Κουμουνδούρου να παριστάνει τον Αλαβάνο. Τέτοιο μέλλον αν είναι να σου προβλέψει η Αση Μπίλιου, τον κόβω τον Καφέ με την Ελένη και ψηφίζω δαγκωτό Βίκυ Παγιατάκη.

Έχεις βέβαια και την Αλέκα που αν την ακούσεις, νομίζεις ότι θα στείλει στην ευρωβουλή τον Tasmanian Devil: ψηφίστε με και θα πάω εκεί να τους γδάρω και να ρίξω και μπάζα στον «ευρωμονόδρομο» να μην περάσει ούτε γάιδαρος.

Και φανταστείτε τώρα να πάει μια μέρα ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ στο λογιστήριο του Στρασβούργου να πληρωθεί και να του σκάσει μύτη η Σούλα η υπάλληλος και να του πει: λεφτά γιοκ, μεσιέ, η ΕΕ υιοθέτησε το σύνθημα της Αλέκας και δείχνει ανυπακοή...

Από κοντά και ο Ελληνορθόδοξος: σου λέει ψηφίστε με να στήσω αγάλματα του Αλεξάνδρου σε όλο το Στρασβούργο και να παλουκώνω Τουρκοσκοπιανούς στην Petite France.

Λες και εμείς αν ξαφνικά η Ρηνανία-Βεστφαλία ήθελε να αλλάξει το όνομα της αριστερής επαρχίας του κάτω δεξιά κομματιού της Θουριγγίας που στο μεταξύ είχε πάρει το όνομά της από το Παλατινάτο, το οποίο διαμαρτύρεται που το Σλέσβιγκ-Χολστάιν αντιμετωπίζει τις αλυτρωτικές διαθέσεις της Δανίας, όπως ακριβώς το Τιρόλο στην Αυστρία, θα δείχναμε κατανόηση. Ασε μας Χριστιανέ μου στον πόνο μας.

Προφανώς σε κάτι χρησιμεύει το Ευρωκοινοβούλιο, όπως σε κάτι χρησιμεύει και ο Δήμος. Aλλά για να καταλάβω γιατί στο διάολο χρειάζεται, πρέπει εσύ που θέλεις την ψήφο μου να το πάρεις στα σοβαρά.

Αλλιώς, πάω και για ψάρεμα.

Φάρσα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Χτες το βράδυ η θεία η Φυστικούλα είδε όραμα ότι αίφνης είχαν έρθει οι ευρωεκλογές. Ότι πήγε και ψήφισε και ότι έπρεπε μετά να κάτσουμε να δούμε τα αποτελέσματα. Μας άνοιξε την τηλεόραση και μας έβαλε να βλέπουμε ένα κανάλι, όπου είχε μαζευτεί κόσμος και στη μέση ένας συντονιστής δημοσιογράφος, που μόλις τον είδε ο θείος Φαίδων είπε ότι ήταν πράκτορας της CIA την εποχή που η Μαίρη Χρονοπούλου τραγουδούσε «Του αγοριού απέναντι, πείτε του πως το θέλω».

Και εκεί που περιμέναμε να δούμε κόμματα και εκλογικά κέντρα, αίφνης εμφανίστηκαν στην οθόνη κάτι άλλοι υποψήφιοι. Ήταν αυτός με τα ωραία μπράτσα που έπαιζε τον Μέγα Αλέξανδρο, ήταν ένας άλλος με ένα φουλάρι στο λαιμό, ένας άλλος με μια περικεφαλαία που η θεία Φυστικούλα μου είπε ότι είναι άγαλμα στην οδό Σταδίου, αλλά εγώ το μόνο άγαλμα που θυμάμαι είναι της Βουγιουκλάκη που το βγάλανε και στη θέση του έβαλαν μια σιδερώστρα Stirella. Ήταν και άλλοι που δεν τους ήξερα και ρώταγα τη θεία Φυστικούλα, αλλά δεν μου έδινε σημασία γιατί ψήφιζε συνέχεια εκείνον με τα ωραία μπράτσα.

Και μετά περιμέναμε να δούμε τα εκλογικά κέντρα των υποψηφίων, αλλά είδαμε κάτι πλατείες με πέντε νυσταγμένα άτομα να κάθονται σε πλαστικές καρέκλες, σχεδόν αλυσοδεμένοι με ένα ναργιλέ στο χέρι.

Και στο στούντιο είχαν μαζευτεί και συγγενείς των υποψηφίων. Ήταν ένας φτυστός ο κύριος με το φουλάρι, ένας άλλος 400 χρονών με ένα μικρόφωνο στο χέρι και ένας που είναι η μετενσάρκωση της Φρειδερίκης. Αυτό το είπε η θεία Βερυκοκούλα, η οποία πριν από 98 χρόνια ασπάστηκε τον Ινδουισμό και τώρα κάνει yoga.

Και αίφνης όλοι αυτοί οι συγγενείς και φίλοι άρχισαν να τσακώνονται. Το ίδιο έκανε και η θεία Φυστικούλα με τη θεία Βερυκοκούλα: η μία ψήφιζε αυτόν με τα ωραία μπράτσα και η άλλη ψήφιζε αυτόν που ήθελε η μετενσάρκωση της Φρειδερίκης, γιατί η θεία Βερυκοκούλα έλεγε ότι ήταν μήνυμα από την κανονική Φρειδερίκη, η οποία της είχε δώσει ένα βιβλιάριο απόρων κορασίδων πριν ασπαστεί τον Ινδουισμό.

Και στο τέλος, αφού ψήφισαν όσες φορές μπορούσαν, βγήκε αυτός που ο θείος Φαίδων έλεγε ότι ήταν πράκτορας της CIA και ανακοίνωσε ότι νικήτρια ήταν η θεία Φυστικούλα που έστειλε τα περισσότερα μηνύματα.

Και πολύ χάρηκε ο πράκτορας της CIA με τόσα μηνύματα, γιατί ο κύριος που είχε το κανάλι του έγινε ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος. Αλλά και η θεία Φυστικούλα χάρηκε που είδε και πάλι τα ωραία μπράτσα στην οθόνη και άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι της Μαίρης Χρονοπούλου.

Αντίθετα, η θεία Βερυκοκούλα στεναχωρήθηκε και ζήτησε συγγνώμη από τη μετενσάρκωση της Φειδερίκης και υποσχέθηκε ότι θα πήγαινε την άλλη μέρα σε ένα μέρος που δεν θυμάμαι πώς το λέγανε για να ανάψει ένα κεράκι στην κανονική Φρειδερίκη.

Και εγώ, αγαπημένο μου ημερολόγιο, δεν κατάλαβα γιατί αίφνης οι άνθρωποι ψήφισαν κάποιον μόνο επειδή είχε ωραία μπράτσα, γιατί και προχθές έναν άλλον με ωραία μπράτσα που τραγούδαγε δεν τον ψήφισαν οι άνθρωποι.

Και σκέφτηκα ότι όλο αυτό ήταν μια φάρσα. Και πήρα στα κρυφά το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης από τον θείο Φαίδωνα που ροχάλιζε με τον καθετήρα στο χέρι και πάτησα το 4, που ο μπαμπάς μου λέει ότι είναι σοβαρό κανάλι, γιατί είναι κάτι άνθρωποι που κάθε βράδυ μιλάνε σοβαρά με μια κυρία στη μέση.

Και εκεί στο κανάλι 4 είδα έναν από αυτούς τους σοβαρούς ανθρώπους να μιλάει για τον κύριο με τα ωραία μπράτσα που τραγούδαγε και δεν τον ψήφισαν. Και τότε, αγαπημένο μου ημερολόγιο, κατάλαβα ότι αυτή ήταν η αληθινή φάρσα.

Και έκλεισα την τηλεόραση και έβαλα το τηλεκοντρόλ κάτω από τον καθετήρα του θείου Φαίδωνα.

Ατάκα

Και μόλις τελείωσε ο διαγωνισμός τραγουδιού, κατέβηκαν οι πλερέζες και ήρθαν τα καφεδάκια με το παξιμάδι, θυμήθηκα μια θεϊκή ατάκα που λέγαμε εκείνα τα παλιά τα χρόνια στον Στρατό (και να με συμπαθάτε):
«Πουτάνες, στα κρεβάτια σας».

Ελπίζω του χρόνου να επικρατήσουν το αρχαίο ελληνικό μέτρο και η λογική. Κοινώς να στείλουμε έναν δημοσιογράφο, κατά προτίμηση την Φωτεινή Πιπιλή, και έναν τραγουδιστή, κατά προτίμηση τον Βασίλη Καρά.
Για να μάθουν εκείνοι και να χαρούμε εμείς.
Φιλιά στα πεκινουά.

Ιδιώνυμο

Kοίτα να δεις αδερφάκι μου, πόσο κοντά βρεθήκαμε. Να γίνει το θαύμα και να μην προκριθεί το Hellas στον τελικό της Eurovision και να ζήσουμε ένα δράμα τύπου Παυλίδη με άλλους πρωταγωνιστές σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο.

Αλλά ο Θεός της Hellas (τι περίπτωση και αυτός) δεν μας άφησε έτσι. Όχι τίποτε άλλο, αλλά ποιος θα μάζευε από τα πατώματα της Μόσχας τις παρουσιάστριες. Ρεζίλι θα γινόμασταν σε ξένη χώρα.

Εν τω μεταξύ, εγώ θα έβαζα στοίχημα ότι οι οικοδεσπότες της βραδιάς ήταν άλλοι από την προηγούμενη φορά. Μετά κατάλαβα ότι η λιπόσαρκη δεσποινίς, επειδή έτσι κι αλλιώς δεν προλάβαινε να φάει, είπε να φουντώσει λίγο το μαλλί, όπως έκαναν οι παλιές Αθηναίες τις Παρασκευές που πήγαιναν για κουμ καν. Ξέρετε, όλες λάχανο copy paste Νάκυ Αγάθου, καλή της ώρα όπου και να βρίσκεται.

Ο δε έτερος παρουσιαστής -το γκαρσόνι του Love Boat- είχε μεταμορφωθεί σε Ριτζ από Τόλμη και Γοητεία, αλλά στην πρώτη σεζόν, τότε που είχε έρθει στην Ελλάδα επί Μητσοτάκη.

Δεν παίρνω όρκο, γιατί πίσω του είχε κάτι αρκούδες που κούναγαν τον κώλο τους. Αλλο πάλι και τούτο. Αυτοί όλοι οι Οικολόγοι πού ήταν απόψε να διαμαρτυρηθούν; Πάλι δεντροφύτευση έκαναν ή έκοβαν ευρωψήφους από την Αλέκα;

Τέλος πάντων, τι να πεις για τα τραγούδια. Απορώ ειλικρινά με την ευτέλεια του ανατολικού μπλοκ. Τι τους είχαν κάνει τόσες δεκαετίες υπαρκτού σοσιαλισμού και τώρα τους έχει βγει από μέσα τους η Τίνα Σπάθη με αγγλικά ούτε καν lower και ελεεινό μακιγιάζ; Τι διάλο; Εξήντα χρόνια ραμμένο το είχαν;

Και στο καπάκι, εκεί που έχεις δει 45 μπούτια, 342 κιλότες και 3.456 γλωσσόφιλα, σου σκάει μύτη το παρεάκι από την Ολλανδία. Κάτι σιτεμένα παλικάρια τύπου αφοί Κατσάμπα πασπαλισμένοι με στρας, σχεδόν αχτένιστοι, σχεδόν νυσταγμένοι.

Και σου ανοίγει το πλάνο ο σκηνοθέτης και παίρνεις μάτι τη μακρινή ξαδέλφη της Oprah πριν χάσει τα κιλά (η Oprah) να το παίζει κάτι μεταξύ ράπερ και βουβαλομπεμπέκας με τα σπίρτα. Πού πας βρε μανίτσα μου; Αφησες την ωραία Ολλανδία με τα κανάλια σου, τις τουλίπες σου, τον μπάφο σου, τη Βεατρίκη σου για τα συντρόφια;

Αλλά θα το πω: Θεός ο τύπος από τη Σερβία με το μαλλί. Νομίζω ότι τον είχα δει σε μια εκπομπή του Χαρδαβέλλα που μιλούσαν για την επαφή με εξωγήινους μέσω του τριχωτού της κεφαλής. Και αν δεν ήταν εκεί, ήταν στη Δρούζα τότε με τη φραπελιά. Σίγουρα πράγματα.

Με τούτα και με κείνα, τα καταφέραμε. Πέρασε και εκείνο το Νορβηγό το φουκαριάρικο που οι μισές κατάρες από αυτές που του έχει ρίξει η Μαριέττα Χρουσαλά αν πιάσουν, δύσκολα θα ξαναδεί τον ουρανό του Όσλο.

Πάω στοίχημα ότι η ψήφος στη Νορβηγία θα ποινικοποιηθεί σαν την κουκούλα. Κρίμα που κλείσανε τη Βουλή και δεν προλάβε ο Μαρκογιαννάκης.

Αντε και του χρόνου στη Θεσσαλονίκη ο διαγωνισμός. Καλό;

Μοιραίο

Βρε τι πάθαμε με τους Depeche… Και πού να πω τώρα ότι τον Οκτώβριο που εμφανίζονται στο Buenos Aires, εγώ εντελώς συμπτωματικά (το ορκίζομαι να πεθάνει ο Μπιθικώτσης) θα είμαι εκεί. Ζητώ συγγνώμη, αλλά θα σας φέρω φωτογραφίες και θα σας σκέφτομαι…

Τι; Θα γίνει η συναυλία των Depeche κανονικά την Τετάρτη; Εσάς άμα σας πήγαιναν στη σουίτα του Metropolitan δωρεάν, θα σας έπιανε ο πόνος να φύγετε σε ένα 24ωρο;

Εν τω μεταξύ για τους γνωστούς διαστροφικά επαγγελματικούς λόγους, έκατσα και είδα τον ημιτελικό της Eurovision. Τι ήταν και αυτό το χτύπημα της μοίρας...

Oι παρουσιαστές ήταν μια οπτασία: μια αποστεωμένη δεσποινίς με βλέμμα απλανές, που νόμιζες ότι είχε να φάει από την πολιορκία του Στάλινγκραντ και ένα γκαρσόνι. Έλεγες το είχε σκάσει από το εστιατόριο του Love Boat, λίγο πριν μπουκάρει το «Έχεις Πακέτο» για να του θυμίσει το εξώγαμο που αμόλυσε πριν από 30 χρόνια στο Ακαπούλκο.

Πάμε παρακάτω: ποια τραγούδια πέρασαν; Εκείνη η Τουρκάλα με την αποκριάτικη στολή νομίζω. Ναι, πέρασε. Θυμάμαι που ήταν και ένας τύπος στη σκηνή φουλ στο μούσκουλο που εμένα μου έκανε για πράκτορας των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Και όλο χανόταν ο πράκτορας. Και όλο γύριζε στη σκηνή μετανιωμένος…

Θυμάμαι ότι πέρασαν και κάτι ταλαιπωρημένα παιδάκια από τη Βοσνία που έκαναν φιλότιμη προσπάθεια να μοιάσουν στους Coldplay. Δεν μπορώ, μανίτσα μου, τόση ποιότητα. Αμα είναι πάω και Ευανθία Ρεμπούτσικα. Τι δυστυχία και αυτά τα Βαλκάνια...

Μιλώντας για δυστυχία: είδα καλά εκείνη από την Αρμενία; Να υποθέσω ότι ντύθηκαν στο βεστιάριο της Ιππότριας Μιμής «Θεοδώρα» Ντενίση; Καλά εκεί στον Καύκασο, οι καθρέφτες δεν κάνουν αντανάκλαση; Τίποτα;

Μιλώντας για αντανάκλαση: η TV έφταιγε ή ήταν όντως σιτεμένη η Σουηδέζα; Μου θύμισε την αναδυομένη Αφροδίτη, 45 χρόνια αργότερα με 4.500 βαρέα ένσημα στο ενεργητικό της. Αχ, κύριε Μητρόπουλέ μου, την παίρνει τη σύνταξη;

Μπράβο σου κουκλίτσα μου από τη Μάλτα που φόρεσες το μαύρο το ριχτό (που είναι και slimming) και διπλό μπράβο για το χορευτικό που έκανες. Τι θα πει δεν το είδατε; Κοτζάμ μικρόφωνο πέταξε κάτω τι άλλο θέλατε; Να παίξει και λύρα σαν την Παπαρίζου; Και ποιος θα την σήκωνε;

Με την Πορτογαλία, κόντεψα να στραβωθώ. Ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε και ο πολύχρωμος γάιδαρος. Τουλάχιστον ρύθμισα τα χρώματα της TV.

Λυπάμαι για την Ανδόρα. Το έβλεπες το κορίτσι: εδώ ο καλός φορολογικός παράδεισος. Πάω στοίχημα ότι στην τσέπη είχε τουλάχιστον 5.000 ευρώ. Μαύρα για το νυχτοκάματο. Αλλά τι τα θέλεις; Αχαριστία. Πρώτα πάμε τα λεφτουδάκια μας στις Ανδόρες και στις Ελβετίες και μετά ξεχνάμε να πάρουμε ένα τηλέφωνο.

Και στο διάλειμμα των τραγουδιών, οι διοργανωτές μας έδειξαν το μεγαλείο της Ρωσίας: έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με αντίπαλο την Ελλάδα, κάτι κύπελλα, κάτι καλλιστεία, κάτι χόκεϊ. Ντροπή όμως: ούτε μια αναφορά στις επιτυχημένες σταλινικές εκκαθαρίσεις της δεκαετίας του 1950. Μισές δουλειές πάλι…

Αυτά ζήσαμε με τους Depeche… Πανάθεμά σε Metropolitan για ημιτελικό.

Τώρα

Και αφού έκατσε η σκόνη από τη φασαρία που δημιουργήθηκε λόγω του κλεισίματος της Βουλής (Parliament House στα Τρίκαλα Κορινθίας) και ο καθένας είπε την μπαρούφα του (διότι ξαφνικά τους έπιασε ο πόνος για το Κοινοβούλιο), ήρθε η ώρα για το μεγάλο βήμα: να κλείσει οριστικά η εξαιρετικά κακόγουστη αίθουσα της Ολομέλειας, να ξηλωθούν τα σκωροφαγωμένα έδρανα και η απαράδεκτη μοκέτα και να δημιουργηθεί ένα πελώριο Apple Store.
Το Apple Store της Μεγάλης Ελλάδας των Επτά Θαλασσών, των Πέντε Ηπείρων, των Μεγάλων Ελλήνων, των τριών Πρωινών Εκπομπών, των τεσσάρων Μεσημεριανών Πάνελ και των δύο Απογευματινών.
Με τιμές προσιτές στη λαϊκή οικογένεια, που θα έλεγε και η Αλέκα.
Τώρα είναι η ευκαιρία.

Οξυγόνο

Με το που γύρισα από το Μιλάνο και άνοιξα την τηλεόραση (λάθος κίνηση) έπεσα πάνω στον Τελάκη να λέει ότι δεν παραιτείται. Λογικό το βρίσκω. Και το να μην παραιτείται και το να πέσω πάνω στον Τελάκη. Αυτό ενδιαφέρει σε αυτή τη χώρα, γιατί έτσι αποφάσισε η Όλγα με το παρεάκι της. Εγώ τι λόγο έχω;
Μετά βέβαια άκουσα και ένα ρεπορτάζ για το ευρωψηφοδέλτιο του ΚΚΕ. Η γνωστή Αλέκα πλαισιωμένη από κάτι δυσοίωνες μουτσούνες μάς καλούσε λέει να τιμωρήσουμε τον δικομματισμό.
Και εκεί κάπου έπεσα για ύπνο ανακουφισμένος που όλα πάνε καλά σε αυτή τη χώρα. Αμα ο Τελάκης δεν παραιτείται και η Αλέκα μας καλεί να τιμωρήσουμε τον δικομματισμό, τι άλλο να ζητήσεις; Νερό στον Αρη;
Και εκεί πάνω μου ήρθε η τρελή ιδέα, που ίσως οφείλεται στο ότι ο εγκέφαλός μου έλαβε περισσότερο οξυγόνο τώρα που ήμουν στη Λομβαρδία: για να τελειώσει κάποτε αυτή η μπαρούφα περί δικομματισμού που περιφέρει η (λέμε τώρα) Αριστερά: να φτιάξουμε ένα εκλογικό σύστημα που θα δίνει στο πρώτο κόμμα 200 έδρες και στο δεύτερο 100 έδρες. Ο πρώτος θα κυβερνά και ο δεύτερος θα κρατά επαφή με το «χώρο». Σαν επιφυλακή που λέγαμε και στον Στρατό.
Οι υπόλοιποι ας πάνε στις πρωινές εκπομπές να περιφέρουν τη μπαρούφα και τη διαμαρτυρία τους. Πλατό υπάρχουν για όλους: ο πρόεδρος Γιώργος να πάει στον Γιωργάκη τον Αυτιά που του ταιριάζει και στο στυλ, η Αλέκα στον Γιώργο Παπαδάκη (που είναι και κολλητός της Λιάνας) και ο Αλέξης στη Ράνια Θρασκιά που «κοιτάει μπροστά». Ταιριάζουν και τα χαμόγελά τους.
Να τελειώνουμε, παίδες. Αφού και εσείς κάνετε ό,τι μπορείτε να ψηφίζει ο κόσμος τα «μεγάλα κόμματα», μην δουλευόμαστε και μεταξύ μας. Μεγαλώσαμε.
Γιατί, πάλι μεταξύ μας, ο «μέσος άνθρωπος» (υπάρχει, μην ακούτε τη διαφήμιση) που θέλει δουλειά και ρουσφέτι, πού θα πάει; Δύο πόρτες έχει η ζωή: την πράσινη και την μπλε. Δηλαδή συγγνώμη, αν εσείς θέλατε δουλειά, θα πηγαίνατε ποτέ να χτυπήσετε την πόρτα του Χαλβατζή; Έλεος.
Πάμε παρακάτω: Αν το πρώτο κόμμα πάρει 200 έδρες, λύνεται ταυτόχρονα το άγχος της κυβέρνησης. Δεν λέω διακυβέρνησης, γιατί έτσι κι αλλιώς όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται στις Βρυξέλλες. Λέω κυβέρνησης με την έννοια να έχουμε έναν για μόστρα. Γιατί να κάθεται ο χριστιανός να αγχώνεται; Θα πάρουν και οι υπουργοί τα οφίτσια, θα κάνουν τις περιουσίες τους, θα βολέψουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους, η πρωθυπουργάρα θα βλέπει άνετα τα DVD και τη συνέχεια της «Τόλμης και Γοητείας» στην ΕΤ-3 και δεν θα χρειάζεται να περιφέρεται αριστερά και δεξιά σε γελοίες περιοδείες με κλακαδόρους να λέει ανοησίες.
Και θα γλιτώσουμε και από όλους αυτούς τους μωροφιλόδοξους που βγαίνουν σε ραδιόφωνα και blogs και παριστάνουν τους «διαφωνούντες» και τους «ανεξάρτητους» βουλευτές.
Γιατί, μανίτσα μου, αν θέλεις να είσαι «ανεξάρτητος», κατέβα με πανό που να λέει «ψηφίστε με να είμαι ανεξάρτητος». Και αν σε ψηφίσουν, είσαι μάγκας. Να σε φάω στη μάπα. Αλλιώς είσαι ένας ακόμα ασήμαντος απατεώνας. Σόρρυ, αλλά χορτάσαμε. Βρείτε άλλη δουλειά.
Και όλοι εμείς δεν θα έχουμε πλέον κανένα λόγο να διαμαρτυρόμαστε, αφού θα έχουμε ακριβώς αυτό που μας αξίζει. Γιατί τώρα δεν το έχουμε. Τώρα απλά πουλάμε δυσαρέσκεια εκ του ασφαλούς.
Αυτή η σατανική ιδέα κατέβηκε στο μυαλό μου τώρα που ήμουν στη Λομβαρδία. Μήπως να αρχίσω να πίνω νερό με όζον;

Τριήμερο

Ευλογημένο πράγμα τα ξαφνικά τριήμερα. Ειδικά όταν δεν έχεις σκοπό να στηθείς σε μια τηλεόραση να βλέπεις 20-30 μαντραχαλάδες με μια μπάλα στο χέρι ή στο πόδι.
Και έτσι βρέθηκα στο Μιλάνο.
Στα ταξιδιωτικά post δεν είμαι καλός, για αυτό και τα αποφεύγω. Προτιμώ τις φωτογραφίες, όπου -νομίζω- ότι περιγράφουν καλύτερα όσα ζω.
Το Μιλάνο: εντυπωσιακή πόλη, περπατήσιμη, με χαλαρούς ρυθμούς, ποδηλατάκια, ωραίους ανθρώπους με στυλ και κυρίως «άνετους» μέσα στην ομορφιά τους, χωρίς την υπερβολή του make up, το «δήθεν» και την αγωνία «με κοιτάνε όλοι;»
Πολλά πάρκα, λίγα αυτοκίνητα στο κέντρο, αλλά και χαοτικό σύστημα τραμ: δεκάδες γραμμές στο δρόμο και οχήματα να έρχονται από παντού. Λίγα καινούργια και πάρα πολλά παλιά που θυμίζουν Λισαβόνα.
Το Μετρό πολύ μου άρεσε: απλό, άνετο, αξιόπιστο, κοντινές στάσεις, τεράστια φαρδιά βαγόνια, ψιλικατζήδες να πωλούν εισιτήρια και εικόνα που μου θύμισε το Μετρό του Buenos Aires (κάποιος έχει κάνει copy paste εδώ...). Μήπως για αυτό μου άρεσε;
Η Piazza del Duomo είναι ενδιαφέρουσα, αλλά υπερβολικά γεμάτη τουρίστες, βρώμα, ατελείωτα περιστέρια να σε κυνηγάνε, καταπληκτικό παγωτό και μοναδικό cappuccino (τον οποίο οι Ιταλοί αποκαλούν capucho). Γύρω-γύρω καφέ, εστιατόρια (με περίεργο ωράριο) και μπαρ με στυλ ολίγον χύμα. Και ο καθεδρικός, εντυπωσιακός αλλά όχι ο εντυπωσιακότερος γοτθικού ρυθμού που έχω δει. Οι Βρετανοί σε αυτά είναι πιο μανούλες.
Η Galleria Vittorio Emanuelle δεν είναι για αγοραφοβικούς σαν εμένα: πολύ τουρίστας, άνθρωποι σχεδόν αγχωμένοι να βγάλουν μια φωτογραφία, Ελληνάρες κολλημένοι στις βιτρίνες Gucci ή Louis Vuiton και μια μόνιμη βαβούρα να σε κυνηγά.
Και Ιάπωνες πάντα γκρουπάκι με τις κάμερες στο χέρι, πειθαρχημένοι να κοιτάνε τα πάντα με αυτό τον απροσδιόριστο τρόπο που έχουν. Απόλαυση.
Τα Μουσεία αρκετά, ατελείωτες οι Εκκλησίες (για τους φαν του είδους) και οι Πινακοθήκες.
Εντυπωσιακό το Castello Sforzesco: αυτές οι τρυπούλες-πολεμίστρες πάνω στα τείχη, μού θύμιζαν κλειδαρότρυπες. Αναρωτιέμαι πόσες ώρες κουτσομπολιού θα χάρισαν σε όσους βρίσκονταν εκεί από πίσω.
Και φυσικά οι «κυριλέ» δρόμοι: οι τιμές σε χιλιάδες ευρώ και πάει λέγοντας. Αδιάφορο.
Το «αστέρι» του τριημέρου: η Λίμνη Κόμο. Aν πας Μιλάνο και δεν πας στη Λίμνη, μην μπεις στον κόπο.
Ένα ατελείωτο σύμπλεγμα από μικρές και μεγαλύτερες κωμοπόλεις χτισμένες γύρω από την πελώρια (βρώμικη σε αρκετά σημεία) λίμνη σε ένα καταπράσινο τοπίο, με μοναδική ποικιλία χλωρίδας. Και δεκάδες -αν όχι εκατοντάδες- βίλες, ορισμένες διάσημες ή μοιραίες στο παρελθόν ή στο παρόν τους.
Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο, ακόμα και στο Κόμο, βλέπεις βίλες και ξενοδοχεία χτισμένα «μέσα» στο βουνό: ιδού τα αυθαίρετα λες, μόνο που εκεί έχουν βρει ένα τρόπο να μην βγάζουν μάτι. Ίσως επειδή εκεί το δάσος παρέμεινε δάσος (για να θυμηθώ τη μπαρούφα που είχε πει ένας Έλλην ασήμαντος).
Δυστυχώς η Λίμνη θέλει χρόνο, θέλει μέρες και διάθεση για βόλτες, πεζοπορία και άλλα πολλά. Και έχει και άλλες Λίμνες, όπως η Garda, που λένε ότι είναι ωραιότερη…
Τιμαί του ταξιδιού: λογικαί. Αν εξαιρέσεις έναν cappuccino που πλήρωσα 8 ευρώ (ας μην το ακούσει κανένας εδώ και μπουν ιδέες) και το γνωστό νερό που στο εξωτερικό το πληρώνεις χρυσάφι, κατά τα άλλα λογικαί.
Μου έκανε εντύπωση η συνεχής αλλά διακριτική παρουσία της Αστυνομίας και ο χαλαρός (σχεδόν ελληνικός) τρόπος των Ιταλών.
Πήγα μια μέρα στο Ταχυδρομείο να αγοράσω γραμματόσημα (έχω αυτό το ελάττωμα με τις καρτ ποστάλ). Μπαίνω, παίρνω το γνωστό νουμεράκι και έχω μπροστά μου 15 άτομα (ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΡΙΑ).
Περίμενα 20 λεπτά και ο υπάλληλος ακόμα εξυπηρετούσε τον ίδιο: το «εξυπηρετούσε» με μια ευρύτερη έννοια: μιλούσαν, έφευγε ο υπάλληλος, ερχόταν πάλι, μιλούσε, χαχάνιζε, ερχόταν μια άλλη Ιταλίδα ντάνα-υπάλληλος στο πλάι στα μουλωχτά να του κάνει κάτι δουλίτσες και η ώρα πέρναγε.
Κανείς όμως δεν διαμαρτυρόταν. Μόνο εγώ εκνευρίστηκα και έφυγα. Αποτέλεσμα: οι καρτ ποστάλ από Μιλάνο έχουν ωραιότατα ελληνικά γραμματόσημα. Σιγά.
Οι Ιταλοί με τους οποίους ήρθα σε επαφή μου φάνηκαν λιγότερο ευγενικοί από ό,τι ένας Έλληνας απέναντι σε τουρίστα και εννοείται ότι δεν μιλάνε αγγλικά (με ελάχιστες εξαιρέσεις που απλά καταλαβαίνουν). Όσο για τα Ιταλικά, να με συμπαθάτε οι φαν της γλώσσας, αλλά εμένα πάντα θα μου φαίνονται αστεία.
Το πιο αστείο του ταξιδιού: στο αεροπλάνο της επιστροφής ένας Έλλην φορούσε μάσκα για μικρόβια. Αυτή τη φτηνή που πουλάνε και στις λαϊκές. Την έβγαλε μόνο για να σαβουρδίσει το φαί (εννοείται) και για να διαβάσει εφημερίδα (μην τυχόν και δεν μάθει τι γίνεται στη χώρα του Τελάκη).
Βρε μανίτσα μου, χώρια από το ότι ήσουν γελοίος, ξέχασες ότι ερχόσουν στη χώρα με υπουργό Υγείας τον Αβραμόπουλο; Υπάρχει μεγαλύτερη εγγύηση;
Αυτά τα ολίγα το τριήμερο. Μερικές φωτογραφίες εδώ.

ΥΓ1 Διάβασα και ένα βιβλιαράκι: Το Πέμπτο Παιδί (The Fifth Child) της βραβευμένης με Νόμπελ Doris Lessing. Ίσως το πιο αδιάφορο βιβλίο που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Και με πολύ κακή μετάφραση.
ΥΓ2 Καλό μήνα σε όλα τα παιδάκια. Ειδικά σε δύο: στο παιδάκι που μας προστατεύει εκεί στα σύνορα και στο παιδάκι που ετοιμάζεται να φέρει στον κόσμο ένα άλλο παιδάκι.