domingo, 10 de febrero de 2013
África moviliza
Un grupo de personas hemos decidido iniciar una "campaña", como acto creador y para que ella misma cobre vida. Queremos con ello traer una reflexión sobre la situación y las consecuencias que conlleva nuestro consumo de nuevas tecnologías.
Esta es una "campaña" abierta y libre, no surge de ninguna representación del pasado (organizaciones, partidos, movimientos, colectivos o filiaciones), para crear verdadera consciencia con la intención de que todas las personas puedan sumar sin más etiqueta que lo que personalmente decidan crear.
Se trata de un crecer que se va generando a si mismo con cada reflexión y participación, ahora mismo al leer esto tú ya eres parte de esta energía creadora, gracias.
¿Qué puedes hacer tú?
Se trata de observar, reflexionar y crear, para encaminarnos a un mundo cada día algo más consciente.
Como ejemplo de qué se puede hacer:
Imprimir el cartel de la campaña y colgarlo en algún sitio visible para que el mayor número de personas puedan acceder a él y reflexionar con nosotras. (si quieres envíanos una fotografía de dónde lo has colocado e intentaremos publicarla en nuestro blog).
Difundir esta "campaña" con todos los medios que tengas a tu alcance: e-mail, blogs, twitter, facebook u otras redes sociales.
Colaborar enviando material (vídeos, textos, fotos, enlaces, eventos...) relacionados con este tema a nuestro correo para publicarlos en el blog.
Traducir el mensaje del cartel a un idioma en el que no esté publicado todavía y enviar el texto al correo africamoviliza@gmail.com
De momento hasta aquí hemos llegado, y tú, ¿te animas a crear otro mundo?
Africamoviliza.blogspot.com
Teneis los carteles en los cuatro idiomas del estado aquí
sábado, 7 de abril de 2012
7 de Abril Día da Mulher Moçambicana
Podería parecer un festivo calquera, persoas pola rúa engalanadas coas sus mellores roupas, grupos falando e rindo, cervexas frescas na man, comidas compartidas...pero algo é diferente, hoxe é 7 de Abril, Día da Mulher Mozambicana, conmemorando o cabodano da morte da heroina nacional, Josina Machel.
Aquel 7 de Abril en Lichinga.
ESTA ENTRADA ESTÁ DEDICADA A AURORA, UNA INCANSABLE Y LUCHADORA MUJER, AFRICANA COMO YO, GRACIAS POR LOS ÁNIMOS.
En muchos de estos barrios las mujeres toman las plazas para cantar, danzar, reír, hablar, como podía ser si no, es su día! Un día más que merecido, porque esas mujeres que en el cotidiano pasan casi inadvertidas, son las verdaderas heroinas silenciosas de Mozambique, y me atrevería a decir que de toda África.
Que dicir desta incrible muller, de moi nova escapou a Tanzania para unirse o movemento de liberación nacional, sempre avogou pola plena incorporación da muller na luita de independenza, ela mesma fixo instrucción convertindose en guerrilleira, estivo na fronte. Formou o batallón femenino, dando formación política e militar as mulleres que se unía o frente sendo guerrilleiras de pleno dereito.
Formou un equipo de mestres que ensinaban a ler a pequenos e maiores nos campamentos e territorios liberados do norte. e por se todo isto fora pouco, foi compañeira e esposa do lider, Samora Machel, que pasados os anos da guerra de libertación contra os portugueses, sería o primeiro presidente da República de Mozambique. Para entrar ineludiblemente no clube selecto dos mitos, esta muller loitadora ata o final, colleu unhas febres e morreu, pouco despois de dar a luz o seu único fillo, sen ver acadada a liberdade do seu pais.
O ano pasado estreouse "Voces de Mozambique", un documetal no que se segue os pasos na memoria que deixou esta muller no seu país.
Por todos os barrios, por todas as prazas do pais vense mulleres celebrando o seu día, trala manifestación institucional de rigor chega o lecer. Bestidas coas súas capulanas de gala, moitas coa cara sorrinte de Jossina ou os simbolos da FRELIMO, peiteados, tocados, as macua pintan as súas caras de branco, pero sobretodo levan o simbolo máximo da muller africana: un neno atado as costas. Aboas, nais e irmás, carregan este día o orgullo da crianza.
En moitos destes barrios as mulleres toman as prazas para cantar, danzar, rir, falar, como podía ser se non, é o seu día! Un día máis que merecido, porque esas mulleres que no cotidiano pasan case inadvertidas, son as verdadeiras heroinas silenciosas de Mozambique, e atreveríame a dicir que de toda África. Na casa, nos pequenos postos de venda, indo a por leña, auga, alimento, traballando sen parar. Sempre dando o máximo cun sorriso para levantar as súas familias, para manter a coexión dos seus barrios ou pobos, para procurar que os seus fillos teñan un futuro mellor, e en resumidas contas, estas heroinas anónimas están a levantar o pais.
Queda moito por mellorar, pero seguro que esté onde esté, Josina ten un sorrir enorme na cara o ver as súas compañeiras.
Por todos os barrios, por todas as prazas do pais vense mulleres celebrando o seu día, trala manifestación institucional de rigor chega o lecer. Bestidas coas súas capulanas de gala, moitas coa cara sorrinte de Jossina ou os simbolos da FRELIMO, peiteados, tocados, as macua pintan as súas caras de branco, pero sobretodo levan o simbolo máximo da muller africana: un neno atado as costas. Aboas, nais e irmás, carregan este día o orgullo da crianza.
En moitos destes barrios as mulleres toman as prazas para cantar, danzar, rir, falar, como podía ser se non, é o seu día! Un día máis que merecido, porque esas mulleres que no cotidiano pasan case inadvertidas, son as verdadeiras heroinas silenciosas de Mozambique, e atreveríame a dicir que de toda África. Na casa, nos pequenos postos de venda, indo a por leña, auga, alimento, traballando sen parar. Sempre dando o máximo cun sorriso para levantar as súas familias, para manter a coexión dos seus barrios ou pobos, para procurar que os seus fillos teñan un futuro mellor, e en resumidas contas, estas heroinas anónimas están a levantar o pais.
Queda moito por mellorar, pero seguro que esté onde esté, Josina ten un sorrir enorme na cara o ver as súas compañeiras.
Aquel 7 de Abril en Lichinga.
ESTA ENTRADA ESTÁ DEDICADA A AURORA, UNA INCANSABLE Y LUCHADORA MUJER, AFRICANA COMO YO, GRACIAS POR LOS ÁNIMOS.
Podría parecer un festivo cualquiera, personas por la calle engalanadas con sus mejores ropas, grupos hablando y riendo, cervezas frescas en la mano, comidas compartidas...pero algo es diferente, hoy es 7 de Abril, Día de la Mulher Mozambicana, conmemorando el aniversario de la muerte de la heroina nacional, Josina Machel.
Qué decir de esta increible mujer, de muy joven se escapó a Tanzania para unirse al movimiento de liberación nacional, siempre abogó por la plena incorporación de la mujer en la lucha de independenza, ella misma hizo instrucción convirtiéndose en guerrillera, estuvo en el frente, formó el batallón femenino, dando formación política y militar las mujeres que se unía al frente siendo guerrilleras de pleno derecho. Formó un equipo de maestros que enseñaban a leer a pequeños y mayores en los campamentos y territorios liberados del norte. y por si todo esto fuera poco, fue compañera y esposa del lider, Samora Machel, que pasados los años de la guerra de libertación contra los portugueses, sería el primer presidente de la República de Mozambique. Para entrar ineludiblemente en el club selecto de los mitos, esta mujer luchadora hasta el final, cogió unas fiebres, poco después de dar a luz a su único hijo y murió sin ver conseguida la libertad de su país.
El año pasado se estrenó "Voces de Mozambique", documetal en el que se siguen las huellas de la memoria que ha dejado esta mujer en su país.
Pero volvamos a la fiesta:Por todos los barrios, por todas las plazas del país se ven mujeres celebrando su día, tras la manifestación institucional de rigor llega el ocio. Bestidas con sus capulanas de gala, muchas con la cara sonriente de Josina o los símbolos de la FRELIMO, peinados, tocados, las mujeres macúa pintan sus caras de blanco, pero sobretodo llevan el símbolo máximo de la mujer africana: un niño atado a la espalda. Abuelas, madres y hermanas, cargan este día el orgullo de la crianza.
En muchos de estos barrios las mujeres toman las plazas para cantar, danzar, reír, hablar, como podía ser si no, es su día! Un día más que merecido, porque esas mujeres que en el cotidiano pasan casi inadvertidas, son las verdaderas heroinas silenciosas de Mozambique, y me atrevería a decir que de toda África.
En la casa, en los pequeños puestos de venta que inundan los pueblos, yendo a por leña, agua, alimento, recorriendo distancias infinitas con sus cargas en la cabeza, trabajando sin parar. Siempre dando el máximo con una sonrisa para levantar sus familias, para mantener la coexión de sus barrios o pueblos, para procurar que sus hijos tengan un futuro mejor, y en resumidas cuentas, estas heroinas anónimas están levantando el país.
Queda mucho por mejorar, pero seguro que esté donde esté, Josina tiene un sonreír enorme en la cara lo ver sus compañeras.
Queda mucho por mejorar, pero seguro que esté donde esté, Josina tiene un sonreír enorme en la cara lo ver sus compañeras.

Etiquetas:
Coñecendo Moçambique,
Saudades,
Vida en Lichinga
martes, 2 de agosto de 2011
Que hacías en África?
Mucha gente me pregunta esto cuando saben de mi experiencia en Mozambique, pero me cuesta demasiado responder, sintetizar o aclarar.
Me he encontrado este vídeo, que había olvidado que iba a existir y que lo plantea de una forma concisa.
Realizado por "Os tres da Efe"
Me he encontrado este vídeo, que había olvidado que iba a existir y que lo plantea de una forma concisa.
Realizado por "Os tres da Efe"
Etiquetas:
Saudades
viernes, 20 de mayo de 2011
Saudades
Estiven toda a tarde falando de como me sinto negro por dentro, do que boto de menos estar en Moçambique....un momento de saudade.
quero voltar a dançar com coraçao.
quero voltar a dançar com coraçao.
Etiquetas:
Saudades
viernes, 1 de octubre de 2010
Último pitillo, últimas noticias
Para los que visitais este blog por primera vez, las entradas están escritas en gallego, o algo así, y a continuación traducidas a castellano, no me gusta como quedaba con el traductor. Disfrutar.
Fai hoxe un ano que fumei o meu último pitillo, no aeroporto de Lisboa, tiven que sair fora e todo...era a viaxe de volta, da conclusión daquel proxecto, pero algo máis, era a fin dunha experiencia vital, estivera once meses en Lichinga, no norde de Mozambique. Decidín que aquel era un bo momento para deixar de fumar, na miña vida africana volteime un compulsivo, que liaba e liaba tabaco que me enviaban dende a terriña, buscaba o pequeno pracer de botar o fume, a incerta calma de voltar a encher o corpo con nicotina.
Lémbrome unha noite, nunha semán cargadiña de traballo no que acordei as tres ou cuatro da madrugada e erguinme a fumar un cigarrillo a ver se me calmaba, porque aquela era unha semán de moito estres, aí decidín deixalo en canto a vida me cambiase mínimamente.
Voltei a Lichinga en Decembro do 2009, a facer seguimento do proxecto, a miña contraparte, o INAQUA (Instituto Nacional de Desenvolvemento da Acuacultura) destacouse como un socio moi activo, non só moveron persoal cara Niassa para traballar no proxecto, senon que se esforzaron en acadar as súas metas na provincia, as veces co apoio do proxecto.
O técnico que viu do Maputo foi o Mucavelle, un home pegado a un sorriso, profesor e biólogo, o meu compañeiro de esforzos, charlas, risas e moitas cousas. Se non fora por el e polasúa forma de ser, sempre positivo, non sei si chegaría o bo porto todo aquilo. Moitas veces escoitabao dicindo cousas que nós falabamos, e as defendía como propias, a min sucedíame o mesmo coas súas ideas, eramos un equipo. Cunha visión da realidade e unha folla de ruta para mellorar as cousas
Pois o tal Mucavele andivo os meses de Outubro a Decembro as voltas para que aprobasen a Delegación no Niassa, e iso nun país cunha burocracia tan lenta como este, pois é todo un logro.
En decembro visitamos os locais, falamos cos beneficiarios e vimos as gañas que tiñan.
En Maputo asistín a reunión Nacional do INAQUA, como invitado e participante dos traballos de Niassa, alí o Mocavele espuso os logros que o instituto alcanzou no Niassa, todo foron parabens e palmas para el. Alí comprobei que o INAQUA ten unha linea de traballo, metas, un plano de acción ata o 2015, moitisimos socios colaboradores e donantes, entre eles a FAO, os Noruegos, e desgraciadamente para o norte do país o governo daquí (digo desgraciadamente porque aquí si que non teñen plan de acción, pararon toda financiación de cooperación alá e claro a eles lles afecta bastante)
Cando a directora nacional lle preguntou polo segredo do exito, porque das tres provincias nas que tentaron abrir a delegación só o conseguiron no Niassa el sorriu vendo para min e dixo: " Nunca paramos de traballar. Todo o día de aquí para alá no coche (coas pegatinas do proxecto), saindo na televisión provincial, na radio, indo e vindo, claro cando chegamos o governo provincial xa nos coñecían."
Eso é co que me quedo, que co proxecto e o esforzo que fixemos, a xente de alá, funcionarios do INAQUA, non nos enganemos, asumiron todo aquelo de cambiar a provincia con peixes ( a Revolución azul).
A día de hoxe, un ano sen fumar, futuro incerto para voltar o Niassa, din que non hai diñeiro para cooperación. Falei con meu compañeiro Mucavele, di que aí seguen, que pouco a pouco, que as cousas van saíndo. Sempre me fai sorrir.
Chegoume a noticia de que o INAQUA, segue a traballar fortemente, tamén abriu unha paxina web, que visito cando teño saudades:para ver clik aki INAQUA
É un pracer ter colaborado con xente tan auténtica, ter convivido con tipos tan entregados, ter atopado a amigos tan "maningue nice".

Delegación do INAQUA en Niassa, con cartel, bandera e o carro do proxecto (pegatinas e todo)
QUE TIEMPOS AQUELLOS
Hace hoy un año que fumé mi último pitillo, en el aeropuerto de Lisboa, tuve que salir fuera y todo...era el viaje de vuelta, la conclusión de aquel proyecto, pero algo más, era el fin de una experiencia vital, había estado once meses en Lichinga, en el norte de Mozambique. Decidí que aquel era un buen momento para dejar de fumar, en mi vida africana me volví un compulsivo, que liaba y liaba tabaco que me enviaban desde la terriña, buscando un el pequeño placer de exalar el humo, la incierta calma de volver a llenar el cuerpo de nicotina.
Recuerdo una noche, en una semana cargadita de trabajo en el que me desperté a las tres o cuatro de la madrugada y me levanté a fumar un cigarrillo a ver si me calmaba, porque aquella era una semán de más estres de lo normal, ahí decidí dejarlo en cuanto la vida me cambiara mínimamente.
Volví a Lichinga en diciembre del 2009, a hacer seguimiento del proyecto, mi contraparte, el INAQUA (Instituto Nacional de Desarrollo de la Acuacultura) se destacó como un socio muy activo, no sólo movieron personal cara Niassa para trabajar en el proyecto, sino que se esforzaron en conseguir sus metas en la provincia, a veces con el apoyo del proyecto.
El técnico que vino del Maputo fue el Mucavelle, un hombre pegado a una sonrisa, profesor y biólogo, mi compañero de esfuerzos, charlas, risas y muchas cosas. Si no hubiera sido por él y por su forma de ser, siempre positivo, no sé sí llegaría a buen puerto todo aquello.
Muchas veces lo escuchaba diciendo cosas que nosotros habíamos hablado antes, y las defendía cómo propias, a mí me sucedía lo mismo con sus ideas, éramos un equipo. Con una visión de la realidad y un camino a seguir para mejorar las cosas.
Pues el tal Mucavele anduvo los meses de Octubre a Diciembre a vueltas para que aprobaran la Delegación en el Niassa, y eso en un país con una burocracia tan lenta como este, pues es todo un logro.
En diciembre visitamos los locales, hablamos con los beneficiarios y vimos las ganas que tenían.
En Maputo asistí a la reunión Nacional del INAQUA, como invitado y participante de los trabajos de Niassa. Allí comprobé que el INAQUA tiene una linea de trabajo, metas, un plano de acción hasta o 2015, socios colaboradores y donantes, entre ellos la FAO, los Noruegos, y desgraciadamente para el norte del país el governo de aquí (digo desgraciadamente porque aquí siq ue no tienen plan de acción ni nada, y pararon toda la financiación a cooperación all, y claro a ellos les afecta bastante)
Mucavele estaba que se salía presentandole a los colegas todo lo conseguido.Cuando la directora nacional le preguntó por el éxito, porque de las tres provincias en las que intentaron abrir la delegación sólo lo consiguieron en el Niassa él sonrió viendo para mí y dijo: " Nunca paramos de trabajar. Todo el día de aquí para allá en el coche (con las pegatinas del proyecto), saindo en la televisión provincial, en la radio, yendo y venido, claro cuando llegamos al governo provincial ya nos conocían."Eso es con el que me quedo, que con el proyecto y el esfuerzo que hicimos, la gente de allá, funcionarios del INAQUA,, asumieron todo aquelo de cambiar la provincia con pescados ( la Revolución azul).
A día de hoy, un año sin fumar, futuro incierto para volver el Niassa, dicen que no hay dinero para cooperación. Hablé con mío compañero Mucavele, dice que ahí siguen, que poco a poco, que las cosas van saliendo. Siempre me hace sonreír.
Me llegó la noticia de que el INAQUA, sigue a trabajar fuertemente, también abrió una paxina web, que visito cuando tengo saudades:para ver clik aki INAQUAES un placer haber colaborado con gente tan auténtica, haber convivido con tipos tan entregados, haber encontrado a amigos tan "maningue nice".
Fai hoxe un ano que fumei o meu último pitillo, no aeroporto de Lisboa, tiven que sair fora e todo...era a viaxe de volta, da conclusión daquel proxecto, pero algo máis, era a fin dunha experiencia vital, estivera once meses en Lichinga, no norde de Mozambique. Decidín que aquel era un bo momento para deixar de fumar, na miña vida africana volteime un compulsivo, que liaba e liaba tabaco que me enviaban dende a terriña, buscaba o pequeno pracer de botar o fume, a incerta calma de voltar a encher o corpo con nicotina.
Lémbrome unha noite, nunha semán cargadiña de traballo no que acordei as tres ou cuatro da madrugada e erguinme a fumar un cigarrillo a ver se me calmaba, porque aquela era unha semán de moito estres, aí decidín deixalo en canto a vida me cambiase mínimamente.
Voltei a Lichinga en Decembro do 2009, a facer seguimento do proxecto, a miña contraparte, o INAQUA (Instituto Nacional de Desenvolvemento da Acuacultura) destacouse como un socio moi activo, non só moveron persoal cara Niassa para traballar no proxecto, senon que se esforzaron en acadar as súas metas na provincia, as veces co apoio do proxecto.
O técnico que viu do Maputo foi o Mucavelle, un home pegado a un sorriso, profesor e biólogo, o meu compañeiro de esforzos, charlas, risas e moitas cousas. Se non fora por el e polasúa forma de ser, sempre positivo, non sei si chegaría o bo porto todo aquilo. Moitas veces escoitabao dicindo cousas que nós falabamos, e as defendía como propias, a min sucedíame o mesmo coas súas ideas, eramos un equipo. Cunha visión da realidade e unha folla de ruta para mellorar as cousas
Pois o tal Mucavele andivo os meses de Outubro a Decembro as voltas para que aprobasen a Delegación no Niassa, e iso nun país cunha burocracia tan lenta como este, pois é todo un logro.
En decembro visitamos os locais, falamos cos beneficiarios e vimos as gañas que tiñan.
En Maputo asistín a reunión Nacional do INAQUA, como invitado e participante dos traballos de Niassa, alí o Mocavele espuso os logros que o instituto alcanzou no Niassa, todo foron parabens e palmas para el. Alí comprobei que o INAQUA ten unha linea de traballo, metas, un plano de acción ata o 2015, moitisimos socios colaboradores e donantes, entre eles a FAO, os Noruegos, e desgraciadamente para o norte do país o governo daquí (digo desgraciadamente porque aquí si que non teñen plan de acción, pararon toda financiación de cooperación alá e claro a eles lles afecta bastante)
Cando a directora nacional lle preguntou polo segredo do exito, porque das tres provincias nas que tentaron abrir a delegación só o conseguiron no Niassa el sorriu vendo para min e dixo: " Nunca paramos de traballar. Todo o día de aquí para alá no coche (coas pegatinas do proxecto), saindo na televisión provincial, na radio, indo e vindo, claro cando chegamos o governo provincial xa nos coñecían."
Eso é co que me quedo, que co proxecto e o esforzo que fixemos, a xente de alá, funcionarios do INAQUA, non nos enganemos, asumiron todo aquelo de cambiar a provincia con peixes ( a Revolución azul).
A día de hoxe, un ano sen fumar, futuro incerto para voltar o Niassa, din que non hai diñeiro para cooperación. Falei con meu compañeiro Mucavele, di que aí seguen, que pouco a pouco, que as cousas van saíndo. Sempre me fai sorrir.
Chegoume a noticia de que o INAQUA, segue a traballar fortemente, tamén abriu unha paxina web, que visito cando teño saudades:para ver clik aki INAQUA
É un pracer ter colaborado con xente tan auténtica, ter convivido con tipos tan entregados, ter atopado a amigos tan "maningue nice".
Delegación do INAQUA en Niassa, con cartel, bandera e o carro do proxecto (pegatinas e todo)
QUE TIEMPOS AQUELLOS
Hace hoy un año que fumé mi último pitillo, en el aeropuerto de Lisboa, tuve que salir fuera y todo...era el viaje de vuelta, la conclusión de aquel proyecto, pero algo más, era el fin de una experiencia vital, había estado once meses en Lichinga, en el norte de Mozambique. Decidí que aquel era un buen momento para dejar de fumar, en mi vida africana me volví un compulsivo, que liaba y liaba tabaco que me enviaban desde la terriña, buscando un el pequeño placer de exalar el humo, la incierta calma de volver a llenar el cuerpo de nicotina.
Recuerdo una noche, en una semana cargadita de trabajo en el que me desperté a las tres o cuatro de la madrugada y me levanté a fumar un cigarrillo a ver si me calmaba, porque aquella era una semán de más estres de lo normal, ahí decidí dejarlo en cuanto la vida me cambiara mínimamente.
Volví a Lichinga en diciembre del 2009, a hacer seguimiento del proyecto, mi contraparte, el INAQUA (Instituto Nacional de Desarrollo de la Acuacultura) se destacó como un socio muy activo, no sólo movieron personal cara Niassa para trabajar en el proyecto, sino que se esforzaron en conseguir sus metas en la provincia, a veces con el apoyo del proyecto.
El técnico que vino del Maputo fue el Mucavelle, un hombre pegado a una sonrisa, profesor y biólogo, mi compañero de esfuerzos, charlas, risas y muchas cosas. Si no hubiera sido por él y por su forma de ser, siempre positivo, no sé sí llegaría a buen puerto todo aquello.
Muchas veces lo escuchaba diciendo cosas que nosotros habíamos hablado antes, y las defendía cómo propias, a mí me sucedía lo mismo con sus ideas, éramos un equipo. Con una visión de la realidad y un camino a seguir para mejorar las cosas.
Pues el tal Mucavele anduvo los meses de Octubre a Diciembre a vueltas para que aprobaran la Delegación en el Niassa, y eso en un país con una burocracia tan lenta como este, pues es todo un logro.
En diciembre visitamos los locales, hablamos con los beneficiarios y vimos las ganas que tenían.
En Maputo asistí a la reunión Nacional del INAQUA, como invitado y participante de los trabajos de Niassa. Allí comprobé que el INAQUA tiene una linea de trabajo, metas, un plano de acción hasta o 2015, socios colaboradores y donantes, entre ellos la FAO, los Noruegos, y desgraciadamente para el norte del país el governo de aquí (digo desgraciadamente porque aquí siq ue no tienen plan de acción ni nada, y pararon toda la financiación a cooperación all, y claro a ellos les afecta bastante)
Mucavele estaba que se salía presentandole a los colegas todo lo conseguido.Cuando la directora nacional le preguntó por el éxito, porque de las tres provincias en las que intentaron abrir la delegación sólo lo consiguieron en el Niassa él sonrió viendo para mí y dijo: " Nunca paramos de trabajar. Todo el día de aquí para allá en el coche (con las pegatinas del proyecto), saindo en la televisión provincial, en la radio, yendo y venido, claro cuando llegamos al governo provincial ya nos conocían."Eso es con el que me quedo, que con el proyecto y el esfuerzo que hicimos, la gente de allá, funcionarios del INAQUA,, asumieron todo aquelo de cambiar la provincia con pescados ( la Revolución azul).
A día de hoy, un año sin fumar, futuro incierto para volver el Niassa, dicen que no hay dinero para cooperación. Hablé con mío compañero Mucavele, dice que ahí siguen, que poco a poco, que las cosas van saliendo. Siempre me hace sonreír.
Me llegó la noticia de que el INAQUA, sigue a trabajar fuertemente, también abrió una paxina web, que visito cuando tengo saudades:para ver clik aki INAQUAES un placer haber colaborado con gente tan auténtica, haber convivido con tipos tan entregados, haber encontrado a amigos tan "maningue nice".
Etiquetas:
Maputo,
Traballo e experiencias en Niassa
viernes, 2 de julio de 2010
Dous Mozambicanos
Sentados nunha terraza, a brisa do mar refréscanos un pouco, bebemos unha cervexa e falamos do pasado, dos tempos do Niassa, aínda unha parte de nós está alá, seguemos a ver os proxectos como propios.
-E a sensación ó voltar? Miñanai, eu ainda non son capaz de ir a un Centro Comercial sen pensar que é demasiada xente...
-Xa.
-E as persoas que te preguntan que tal en Mozambique e cando empezas a falar os cinco minutos están a cambiar de tema, falando do que viron na tele, ou o último cotilleo, como se non lles importase o máis mínimo.
-A ti tamén te pasa.
-Siii, e jódeme un montón, non estou contando unha película, senon a miña vida nos últimos tempos.
-Bueno, pronto voltaremos.... Agardo que así sexa.
-Non estou tan seguro, esto da crise é a escusa perfecta para recortar todo...eu creo no que facía e agora todo está parado.
-Xa. Ti estabas moi metido no tema. Agora te vexo moito máis sano, ata tes boa cara, daquela estabas chupado, feito polvo e queimado...Todo o día coas facturas.
-Si...é o que nunca se conta, noites sen durmir, darlle voltas a todo, intentar o imposible, e conseguilo. Tía eu creo neles, e no que facíamos, non era só criar peixiños, que tamén era extructurar unha provincia.
-Si, o ser o primeiro proxecto, e ti só, e tan pouco tempo, só foron 10 meses Suso, e fixechedes un montón de cousas.
-E agora todo está parado!!
Gostame falar con esta muller, ela me entende, porque pasou por unha experiencia similar, máis no medio da nada aínda, en Marrupa, porque nos coñecimos en Lichinga, porque podemos falar con toda confianza de Mozambique durante o tempo que nos apeteza, sen aburrir, porque os dous estamos tolos por voltar o mato.
-Anda deixa de pensar e vamos a praia a darnos un baño.

Gracias Estrella, por uns momentos tan cheos de boa enerxía en tu Gran Canaria natal. Altamente!!
Sentados en una terraza, la brisa del mar nos refresca un poco, bebemos una cerveza y hablamos del pasado, de los tiempos de Niassa, aún una parte de nosotros está allá, seguimos viendo los proyectos como propios.
-Y la sensación al volver? Mimadre, yo aún no soy capaz de ir a un Centro Comercial sin pensar que es demasiada gente...
-Ya.
-Y las personas que te preguntan que tal en Mozambique y cuando empiezas a hablar a los cinco minutos están cambiando de tema, hablando de lo que vieron en la tele, o el último cotilleo, como si no les importara lo más mínimo.
-A ti también te pasa??
-Siii, y me jode un montón, no estoy contando una película, sino mi vida en los últimos tiempos.
-Bueno, pronto volveremos....Espero que sea así.
-No estoy tan seguro, esto de la crisis es la excusa perfecta para recortar todo...yo creo en lo que hacía y ahora todo está parado.
-Ya. Tú estabas muy metido en el tema. Ahora te veo mucho más sano, hasta tienes buena cara, allá estabas chupado, hecho polvo y quemado....Todo el día con las facturas a vueltas.
-Sí...es lo que nunca se cuenta, noches sin dormir, darle vueltas a todo, intentar lo imposible, y conseguirlo. Tía yo creo en ellos, y en lo que haciamos, no era sólo criar peixiños, que también, era extructurar una provincia.
-Sí, al ser el primer proyecto, y tú sólo, y tan poco tiempo, sólo fueron 10 meses, Suso, e hicisteis un montón de cosas.
-Y ahora todo está parado!!
Me gusta hablar con esta mujer, ella me entiende, porque pasó por una experiencia similar, aún más en medio de la nada, en Marrupa, porque nos conocimos en Lichinga, porque podemos hablar con toda confianza de Mozambique durante el tiempo que nos apetezca, sin aburrir, porque los dos estamos locos por volver al mato.
-Anda deja de pensar y vamonos la playa a darnos un baño.
-E a sensación ó voltar? Miñanai, eu ainda non son capaz de ir a un Centro Comercial sen pensar que é demasiada xente...
-Xa.
-E as persoas que te preguntan que tal en Mozambique e cando empezas a falar os cinco minutos están a cambiar de tema, falando do que viron na tele, ou o último cotilleo, como se non lles importase o máis mínimo.
-A ti tamén te pasa.
-Siii, e jódeme un montón, non estou contando unha película, senon a miña vida nos últimos tempos.
-Bueno, pronto voltaremos.... Agardo que así sexa.
-Non estou tan seguro, esto da crise é a escusa perfecta para recortar todo...eu creo no que facía e agora todo está parado.
-Xa. Ti estabas moi metido no tema. Agora te vexo moito máis sano, ata tes boa cara, daquela estabas chupado, feito polvo e queimado...Todo o día coas facturas.
-Si...é o que nunca se conta, noites sen durmir, darlle voltas a todo, intentar o imposible, e conseguilo. Tía eu creo neles, e no que facíamos, non era só criar peixiños, que tamén era extructurar unha provincia.
-Si, o ser o primeiro proxecto, e ti só, e tan pouco tempo, só foron 10 meses Suso, e fixechedes un montón de cousas.
-E agora todo está parado!!
Gostame falar con esta muller, ela me entende, porque pasou por unha experiencia similar, máis no medio da nada aínda, en Marrupa, porque nos coñecimos en Lichinga, porque podemos falar con toda confianza de Mozambique durante o tempo que nos apeteza, sen aburrir, porque os dous estamos tolos por voltar o mato.
-Anda deixa de pensar e vamos a praia a darnos un baño.
Gracias Estrella, por uns momentos tan cheos de boa enerxía en tu Gran Canaria natal. Altamente!!
Sentados en una terraza, la brisa del mar nos refresca un poco, bebemos una cerveza y hablamos del pasado, de los tiempos de Niassa, aún una parte de nosotros está allá, seguimos viendo los proyectos como propios.
-Y la sensación al volver? Mimadre, yo aún no soy capaz de ir a un Centro Comercial sin pensar que es demasiada gente...
-Ya.
-Y las personas que te preguntan que tal en Mozambique y cuando empiezas a hablar a los cinco minutos están cambiando de tema, hablando de lo que vieron en la tele, o el último cotilleo, como si no les importara lo más mínimo.
-A ti también te pasa??
-Siii, y me jode un montón, no estoy contando una película, sino mi vida en los últimos tiempos.
-Bueno, pronto volveremos....Espero que sea así.
-No estoy tan seguro, esto de la crisis es la excusa perfecta para recortar todo...yo creo en lo que hacía y ahora todo está parado.
-Ya. Tú estabas muy metido en el tema. Ahora te veo mucho más sano, hasta tienes buena cara, allá estabas chupado, hecho polvo y quemado....Todo el día con las facturas a vueltas.
-Sí...es lo que nunca se cuenta, noches sin dormir, darle vueltas a todo, intentar lo imposible, y conseguirlo. Tía yo creo en ellos, y en lo que haciamos, no era sólo criar peixiños, que también, era extructurar una provincia.
-Sí, al ser el primer proyecto, y tú sólo, y tan poco tiempo, sólo fueron 10 meses, Suso, e hicisteis un montón de cosas.
-Y ahora todo está parado!!
Me gusta hablar con esta mujer, ella me entiende, porque pasó por una experiencia similar, aún más en medio de la nada, en Marrupa, porque nos conocimos en Lichinga, porque podemos hablar con toda confianza de Mozambique durante el tiempo que nos apetezca, sin aburrir, porque los dos estamos locos por volver al mato.
-Anda deja de pensar y vamonos la playa a darnos un baño.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






