tag:blogger.com,1999:blog-50394712486722853172026-05-07T08:49:22.827+02:00O Suso em MoçambiqueDas experiencias sentidas por un do mesmo Teis no inmenso Moçambique.O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.comBlogger69125tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-87869762958600364192013-02-10T10:10:00.000+02:002013-02-10T10:10:00.063+02:00África moviliza<br />
Un grupo de personas hemos decidido iniciar una <b>"campaña"</b>, como acto creador y para que ella misma cobre vida. Queremos con ello traer una reflexión sobre la situación y las consecuencias que conlleva nuestro consumo de nuevas tecnologías.<br />
<br />
Esta es una <b>"campaña"</b> abierta y libre, no surge de ninguna representación del pasado (organizaciones, partidos, movimientos, colectivos o filiaciones), para crear verdadera consciencia con la intención de que todas las personas puedan sumar sin más etiqueta que lo que personalmente decidan crear.<br />
<br />
Se trata de un crecer que se va generando a si mismo con cada reflexión y participación, ahora mismo al leer esto tú ya eres parte de esta energía creadora, gracias.<br />
<br />
<b>¿Qué puedes hacer tú?</b><br />
<br />
Se trata de<b> observar, reflexionar y crear</b>, para encaminarnos a un mundo cada día algo más consciente.<br />
<br />
Como ejemplo de qué se puede hacer:<br />
Imprimir el cartel de la campaña y colgarlo en algún sitio visible para que el mayor número de personas puedan acceder a él y reflexionar con nosotras. (si quieres envíanos una fotografía de dónde lo has colocado e intentaremos publicarla en nuestro blog).<br />
<br />
Difundir esta "campaña" con todos los medios que tengas a tu alcance: e-mail, blogs, twitter, facebook u otras redes sociales.<br />
<br />
Colaborar enviando material (vídeos, textos, fotos, enlaces, eventos...) relacionados con este tema a nuestro correo para publicarlos en el blog.<br />
<br />
Traducir el mensaje del cartel a un idioma en el que no esté publicado todavía y enviar el texto al correo <a href="mailto:africamoviliza@gmail.com" target="_blank">africamoviliza@gmail.com</a><br />
<br />
<br />
<br />
<br />
De momento hasta aquí hemos llegado, y tú, <b>¿te animas a crear otro mundo?</b><br />
<br />
<br />
<a href="http://africamoviliza.blogspot.com/"><span style="font-size: x-large;"><b><span style="font-size: x-large;">A</span>fricamoviliza.blogspot.com</b></span></a><br />
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjw7nQbONX379t4nXQFcyJSNIBuw_GVjuuM2YQGALbtLUSI_Mpde4ekXd8M7CKhfca_wKO3BrNhXhnNawaa2oEZoVkZ78dYyItjIuvuZc8c815-dvSAQF_CqU2XSqt1ox7OKf9imceq2Ik/s1600/%C3%81fricamovil-galego.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjw7nQbONX379t4nXQFcyJSNIBuw_GVjuuM2YQGALbtLUSI_Mpde4ekXd8M7CKhfca_wKO3BrNhXhnNawaa2oEZoVkZ78dYyItjIuvuZc8c815-dvSAQF_CqU2XSqt1ox7OKf9imceq2Ik/s640/%C3%81fricamovil-galego.jpg" width="451" /></a></div>
<br />
<span style="font-size: x-large;"><span style="font-size: small;">Teneis los carteles en los cuatro idiomas del estado <a href="http://africamoviliza.blogspot.com.es/2013/01/cartel-africa-movil.html">aquí</a></span></span><br />
O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-36507272177359667102012-04-07T07:04:00.000+02:002014-12-25T23:02:51.716+02:007 de Abril Día da Mulher MoçambicanaPodería parecer un festivo calquera, persoas pola rúa engalanadas coas sus mellores roupas, grupos falando e rindo, cervexas frescas na man, comidas compartidas...pero algo é diferente, hoxe é 7 de Abril, Día da Mulher Mozambicana, conmemorando o cabodano da morte da heroina nacional, Josina Machel.<br />
<br />
<div>
Que dicir desta incrible muller, de moi nova escapou a Tanzania para unirse o movemento de liberación nacional, sempre avogou pola plena incorporación da muller na luita de independenza, ela mesma fixo instrucción convertindose en guerrilleira, estivo na fronte. Formou o batallón femenino, dando formación política e militar as mulleres que se unía o frente sendo guerrilleiras de pleno dereito.</div>
<br />
<br />
<div>
Formou un equipo de mestres que ensinaban a ler a pequenos e maiores nos campamentos e territorios liberados do norte. e por se todo isto fora pouco, foi compañeira e esposa do lider, Samora Machel, que pasados os anos da guerra de libertación contra os portugueses, sería o primeiro presidente da República de Mozambique. Para entrar ineludiblemente no clube selecto dos mitos, esta muller loitadora ata o final, colleu unhas febres e morreu, pouco despois de dar a luz o seu único fillo, sen ver acadada a liberdade do seu pais.</div>
<br />
<br />
<div>
O ano pasado estreouse <a href="http://porfinenafrica.com/2011/12/%E2%80%9Cvoces-de-mozambique%E2%80%9D-la-historia-de-josina-machel/">"Voces de Mozambique", </a>un documetal no que se segue os pasos na memoria que deixou esta muller no seu país.<br />
Por todos os barrios, por todas as prazas do pais vense mulleres celebrando o seu día, trala manifestación institucional de rigor chega o lecer. Bestidas coas súas <a href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Capulana">capulanas</a> de gala, moitas coa cara sorrinte de Jossina ou os simbolos da <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Frente_de_Liberaci%C3%B3n_de_Mozambique">FRELIMO</a>, peiteados, tocados, as macua pintan as súas caras de branco, pero sobretodo levan o simbolo máximo da muller africana: un neno atado as costas. Aboas, nais e irmás, carregan este día o orgullo da crianza.<br />
<br />
En moitos destes barrios as mulleres toman as prazas para cantar, danzar, rir, falar, como podía ser se non, é o seu día! Un día máis que merecido, porque esas mulleres que no cotidiano pasan case inadvertidas, son as verdadeiras heroinas silenciosas de Mozambique, e atreveríame a dicir que de toda África. Na casa, nos pequenos postos de venda, indo a por leña, auga, alimento, traballando sen parar. Sempre dando o máximo cun sorriso para levantar as súas familias, para manter a coexión dos seus barrios ou pobos, para procurar que os seus fillos teñan un futuro mellor, e en resumidas contas, estas heroinas anónimas están a levantar o pais.<br />
<br />
Queda moito por mellorar, pero seguro que esté onde esté, Josina ten un sorrir enorme na cara o ver as súas compañeiras.</div>
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjq5CJB4URa2t5MLYd4a8SOSTW6DSr367R4UBk6jaSjjCfpZJvm3LKfM_hi-IM_EgX-LQCfMwVUmhpR8eu8PhVkDUKgjoWgl7pbosDgNlKmYiDd2-Aoh5O8cXux6jGSusxcfvvwg5u4hz8/s1600/Dia+da+Muller+Mo%C3%A7ambicana+(7).JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjq5CJB4URa2t5MLYd4a8SOSTW6DSr367R4UBk6jaSjjCfpZJvm3LKfM_hi-IM_EgX-LQCfMwVUmhpR8eu8PhVkDUKgjoWgl7pbosDgNlKmYiDd2-Aoh5O8cXux6jGSusxcfvvwg5u4hz8/s1600/Dia+da+Muller+Mo%C3%A7ambicana+(7).JPG" height="213" width="320" /></a></div>
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxMOnPZuRynBueKBnN737FH4kgyXYN2PqpRICecWg1hDTZq6sAEureaAwDxhfFfmbBMltYp_9OLoDyUfofkwWGSSgLtjiURWRLcIJiYGkq7IyHaD95knSCFuYLzDWfIAnuu5DPD1HVhts/s1600/diadamulh.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxMOnPZuRynBueKBnN737FH4kgyXYN2PqpRICecWg1hDTZq6sAEureaAwDxhfFfmbBMltYp_9OLoDyUfofkwWGSSgLtjiURWRLcIJiYGkq7IyHaD95knSCFuYLzDWfIAnuu5DPD1HVhts/s1600/diadamulh.jpg" height="213" width="320" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHYehHgvHQGP7lHysTJF4f8OpZd5hRo8rHsm30JIC6QElbxFjQfBmjOUc_sfF9MPUBK7nNJlf9GUy3u1LKAwJGTijEeqpxjkqRU1KLrZUkWj71LwIB8lchK807KhQfLjKxOux8d5zxh48/s1600/Dia+da+Muller+Mo%C3%A7ambicana+(6).JPG&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHYehHgvHQGP7lHysTJF4f8OpZd5hRo8rHsm30JIC6QElbxFjQfBmjOUc_sfF9MPUBK7nNJlf9GUy3u1LKAwJGTijEeqpxjkqRU1KLrZUkWj71LwIB8lchK807KhQfLjKxOux8d5zxh48/s1600/Dia+da+Muller+Mo%C3%A7ambicana+(6).JPG" height="213" width="320" /></a></div>
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1-lR4y-EHc3qy4CdKbg0qlmhJ6ji0I7kef_x8dN_tC7TwJsMrWwxeUa5FnKG0DhGj3zuWVYvF75mVxatvASrkbxNQD-4zupnMRR_EnKdKVBds5RCVnKp51uo1_xlETlQwOtPN-M-UpXk/s1600/Dia+da+Muller+Mo%C3%A7ambicana+(4).JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1-lR4y-EHc3qy4CdKbg0qlmhJ6ji0I7kef_x8dN_tC7TwJsMrWwxeUa5FnKG0DhGj3zuWVYvF75mVxatvASrkbxNQD-4zupnMRR_EnKdKVBds5RCVnKp51uo1_xlETlQwOtPN-M-UpXk/s1600/Dia+da+Muller+Mo%C3%A7ambicana+(4).JPG" height="213" width="320" /></a></div>
<br />
<div>
<br />
<br />
<div>
<br />
<div>
<br />
<i><b>Aquel 7 de Abril en Lichinga.</b></i><br />
<b>ESTA ENTRADA ESTÁ DEDICADA A <a href="http://porfinenafrica.blogspot.com.es/">AURORA</a>, UNA INCANSABLE Y LUCHADORA MUJER, AFRICANA COMO YO, GRACIAS POR LOS ÁNIMOS.</b><br />
<div>
<br />
<div>
</div>
<br />
<div>
Podría parecer un festivo cualquiera, personas por la calle engalanadas con sus mejores ropas, grupos hablando y riendo, cervezas frescas en la mano, comidas compartidas...pero algo es diferente, hoy es 7 de Abril, Día de la Mulher Mozambicana, conmemorando el aniversario de la muerte de la heroina nacional, Josina Machel.</div>
<br />
<div>
</div>
<br />
<div>
Qué decir de esta increible mujer, de muy joven se escapó a Tanzania para unirse al movimiento de liberación nacional, siempre abogó por la plena incorporación de la mujer en la lucha de independenza, ella misma hizo instrucción convirtiéndose en guerrillera, estuvo en el frente, formó el batallón femenino, dando formación política y militar las mujeres que se unía al frente siendo guerrilleras de pleno derecho. Formó un equipo de maestros que enseñaban a leer a pequeños y mayores en los campamentos y territorios liberados del norte. y por si todo esto fuera poco, fue compañera y esposa del lider, Samora Machel, que pasados los años de la guerra de libertación contra los portugueses, sería el primer presidente de la República de Mozambique. Para entrar ineludiblemente en el club selecto de los mitos, esta mujer luchadora hasta el final, cogió unas fiebres, poco después de dar a luz a su único hijo y murió sin ver conseguida la libertad de su país.</div>
<br />
<br />
<div>
El año pasado se estrenó <a href="http://porfinenafrica.blogspot.com.es/2011/12/voces-de-mozambique-la-historia-de.html">"Voces de Mozambique", </a>documetal en el que se siguen las huellas de la memoria que ha dejado esta mujer en su país.</div>
<br />
<br />
<div>
Pero volvamos a la fiesta:Por todos los barrios, por todas las plazas del país se ven mujeres celebrando su día, tras la manifestación institucional de rigor llega el ocio. Bestidas con sus <a href="http://pt.wikipedia.org/wiki/Capulana">capulanas</a> de gala, muchas con la cara sonriente de Josina o los símbolos de la <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Frente_de_Liberaci%C3%B3n_de_Mozambique">FRELIMO</a>, peinados, tocados, las mujeres macúa pintan sus caras de blanco, pero sobretodo llevan el símbolo máximo de la mujer africana: un niño atado a la espalda. Abuelas, madres y hermanas, cargan este día el orgullo de la crianza.</div>
<br />
<div>
<br />
En muchos de estos barrios las mujeres toman las plazas para cantar, danzar, reír, hablar, como podía ser si no, es su día! Un día más que merecido, porque esas mujeres que en el cotidiano pasan casi inadvertidas, son las verdaderas heroinas silenciosas de Mozambique, y me atrevería a decir que de toda África. </div>
<br />
<br />
<div>
En la casa, en los pequeños puestos de venta que inundan los pueblos, yendo a por leña, agua, alimento, recorriendo distancias infinitas con sus cargas en la cabeza, trabajando sin parar. Siempre dando el máximo con una sonrisa para levantar sus familias, para mantener la coexión de sus barrios o pueblos, para procurar que sus hijos tengan un futuro mejor, y en resumidas cuentas, estas heroinas anónimas están levantando el país.<br />
Queda mucho por mejorar, pero seguro que esté donde esté, Josina tiene un sonreír enorme en la cara lo ver sus compañeras.<img alt="" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhee2djf69rlETk-X2eoU4b06BkWzWrAE9pg85bo5vj4uVxd4-pC_BkTIvI_2RGM2bMr7yMCDR-XvbYxnWmnrVnPMMoXjZ2bGpGesZky5HttNxZH7tZ8fjNDEMYNhUZ3FMLTl2lg9Se2lw/s400/josina.jpg" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5724993133887318610" style="cursor: hand; display: block; height: 242px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 208px;" /></div>
</div>
</div>
</div>
</div>
<!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F2.bp.blogspot.com%2F-0ysMsY-R9r4%2FVJx6fsrDVhI%2FAAAAAAAADJ8%2FtbToEK0L17k%2Fs1600%2FDia%252Bda%252BMuller%252BMo%25C3%25A7ambicana%252B" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHYehHgvHQGP7lHysTJF4f8OpZd5hRo8rHsm30JIC6QElbxFjQfBmjOUc_sfF9MPUBK7nNJlf9GUy3u1LKAwJGTijEeqpxjkqRU1KLrZUkWj71LwIB8lchK807KhQfLjKxOux8d5zxh48/s1600/Dia+da+Muller+Mo%C3%A7ambicana+" -->O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-46992446187138254722011-08-02T14:39:00.003+02:002011-12-14T13:00:30.075+02:00Que hacías en África?Mucha gente me pregunta esto cuando saben de mi experiencia en Mozambique, pero me cuesta demasiado responder, sintetizar o aclarar.<br />Me he encontrado este vídeo, que había olvidado que iba a existir y que lo plantea de una forma concisa.<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/nG9mTlAhiBU" allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" width="425"></iframe><br /><br />Realizado por <a href="http://susoteis.blogspot.com/2009/12/os-tres-da-efe.html">"Os tres da Efe"</a>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-47818738251160248202011-05-20T00:28:00.004+02:002011-12-14T13:00:30.075+02:00SaudadesEstiven toda a tarde falando de como me sinto <a href="http://susodeteis.blogspot.com/2011/01/hace-cinco-dias-pensaba-que-en-vigo.html">negro por dentro</a>, do que boto de menos estar en Moçambique....un momento de saudade.<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/TCK2D5hkx9s" allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" width="560"></iframe><br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/tv0B2kDOxsg" frameborder="0" height="349" width="425"></iframe><br /><br />quero voltar a dançar com coraçao.O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-16000563232623493022010-10-01T13:52:00.007+02:002013-03-01T14:03:27.157+02:00Último pitillo, últimas noticias<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"><i>Para los que visitais este blog por primera vez, las entradas están escritas en gallego, o algo así, y a continuación traducidas a castellano, no me gusta como quedaba con el traductor. Disfrutar.</i></span><br />
<span style="background-color: yellow;"></span><br />
<span style="background-color: yellow;"></span><br />
<span class="blsp-spelling-error">Fai</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">hoxe</span> un ano que <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">fumei</span> o <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">meu</span> último pitillo, no <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">aeroporto</span> de <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Lisboa</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">tiven</span> que <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">sair</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">fora</span> e todo...era a <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">viaxe</span> de <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">volta</span>, da conclusión <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">daquel</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">proxecto</span>, pero algo <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">máis</span>, era a fin <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">dunha</span> experiencia vital, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">estivera</span> once meses en <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">Lichinga</span>, no <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">norde</span> de <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">Mozambique</span>. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">Decidín</span> que aquel era un <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">bo</span> momento para <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">deixar</span> de fumar, na <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">miña</span> vida africana <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">volteime</span> un compulsivo, que liaba e liaba tabaco que me enviaban <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">dende</span> a <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">terriña, buscaba o pequeno pracer de botar o fume, a incerta calma de voltar a encher o corpo con nicotina.</span><br />
<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">Lémbrome</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">unha</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">noite</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_29">nunha</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_30">semán</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_31">cargadiña</span> de <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_32">traballo</span> no que <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_33">acordei</span> as tres <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_34">ou</span> cuatro da madrugada e <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_35">erguinme</span> a fumar un cigarrillo a ver se me calmaba, porque <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_36">aquela</span> era <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_37">unha</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_38">semán</span> de <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_39">moito</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_40">estres</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_41">aí</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_42">decidín</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_43">deixalo</span> en canto a vida me cambiase mínimamente.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_44">Voltei</span> a <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_45">Lichinga</span> en <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_46">Decembro</span> do 2009, a <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_47">facer</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_48">seguimento</span> do <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_49">proxecto</span>, a <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_50">miña</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_51">contraparte</span>, o <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_52">INAQUA</span> (Instituto Nacional de <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_53">Desenvolvemento</span> da <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_54">Acuacultura</span>) <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_55">destacouse</span> como un socio <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_56">moi</span> activo, non <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_57">só</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_58">moveron</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_59">persoal</span> cara <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_60">Niassa</span> para <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_61">traballar</span> no <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_62">proxecto</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_63">senon</span> que se esforzaron en <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_64">acadar</span> as <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_65">súas</span> metas na provincia, as veces <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_66">co</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_67">apoio</span> do <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_68">proxecto</span>.<br />
<br />
<br />
O técnico que <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_69">viu</span> do <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_70">Maputo</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_71">foi</span> o <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_72">Mucavelle</span>, un <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_73">home</span> pegado a un <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_74">sorriso</span>, profesor e biólogo, o <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_75">meu</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_76">compañeiro</span> de <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_77">esforzos</span>, charlas, risas e <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_78">moitas</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_79">cousas</span>. Se non <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_80">fora</span> por el e <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_81">polasúa</span> forma de ser, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_82">sempre</span> positivo, non <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_83">sei</span> si <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_84">chegaría</span> o <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_85">bo</span> porto todo <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_86">aquilo</span>. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_87">Moitas</span> veces <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_88">escoitabao</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_89">dicindo</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_90">cousas</span> que <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_91">nós</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_92">falabamos</span>, e as defendía como propias, a <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_93">min</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_94">sucedíame</span> o <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_95">mesmo</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_96">coas</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_97">súas</span> ideas, eramos un equipo. Cunha visión da realidade e unha folla de ruta para mellorar as cousas<br />
<br />
<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_98">Pois</span> o tal <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_99">Mucavele</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_100">andivo</span> os meses de <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_101">Outubro</span> a <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_102">Decembro</span> as <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_103">voltas</span> para que aprobasen a Delegación no <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_104">Niassa</span>, e <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_105">iso</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_106">nun</span> país <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_107">cunha</span> burocracia tan lenta como este, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_108">pois</span> é todo un logro.<br />
En <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_109">decembro</span> visitamos os <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_110">locais</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_111">falamos</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_112">cos</span> b<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_113">eneficiarios</span> e vimos as gañas que tiñan.<br />
<br />
En Maputo asistín a reunión Nacional do INAQUA, como invitado e participante dos traballos de Niassa, alí o Mocavele espuso os logros que o instituto alcanzou no Niassa, todo foron parabens e palmas para el. Alí comprobei que o INAQUA ten unha linea de traballo, metas, un plano de acción ata o 2015, moitisimos socios colaboradores e donantes, entre eles a FAO, os Noruegos, e desgraciadamente para o norte do país o governo daquí (digo desgraciadamente porque aquí si que non teñen plan de acción, pararon toda financiación de cooperación alá e claro a eles lles afecta bastante)<br />
<br />
Cando a directora nacional lle preguntou polo segredo do exito, porque das tres provincias nas que tentaron abrir a delegación só o conseguiron no Niassa el sorriu vendo para min e dixo: <span style="color: #009900;">" Nunca paramos de traballar. Todo o día de aquí para alá no coche (coas pegatinas do proxecto), saindo na televisión provincial, na radio, indo e vindo, claro cando chegamos o governo provincial xa nos coñecían."</span><br />
<br />
Eso é co que me quedo, que co proxecto e o esforzo que fixemos, a xente de alá, funcionarios do INAQUA, non nos enganemos, asumiron todo aquelo de cambiar a provincia con peixes ( a Revolución azul).<br />
<br />
A día de hoxe, un ano sen fumar, futuro incerto para voltar o Niassa, din que non hai diñeiro para cooperación. Falei con meu compañeiro Mucavele, di que aí seguen, que pouco a pouco, que as cousas van saíndo. Sempre me fai sorrir.<br />
<br />
Chegoume a noticia de que o INAQUA, segue a traballar fortemente, tamén abriu unha paxina web, que visito cando teño saudades:para ver clik aki <a href="http://www.inaqua.gov.mz/">INAQUA</a><br />
<br />
É un pracer ter colaborado con xente tan auténtica, ter convivido con tipos tan entregados, ter atopado a amigos tan "maningue nice".<br />
<br />
<br />
<img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5523064375421469378" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjResTXCNcLu5toRUK9OIe2xN7yhqzu3As7l-X_sLm_dqhNv_2Chg010HwIeDxonY-Eit-vC3tttK2s-csg7mRTUh_jpwJe1fwlypAlBVzjb_TOBCIAK4VtYbEULi1Jgm8mK5dxMycCBrI/s400/IMG_2909.JPG" style="cursor: hand; display: block; height: 267px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /><br />
<br />
<i>Delegación do INAQUA en Niassa, con cartel, bandera e o carro do proxecto (pegatinas e todo)</i><br />
<i></i><br />
QUE TIEMPOS AQUELLOS<br />
Hace hoy un año que fumé mi último pitillo, en el aeropuerto de Lisboa, tuve que salir fuera y todo...era el viaje de vuelta, la conclusión de aquel proyecto, pero algo más, era el fin de una experiencia vital, había estado once meses en Lichinga, en el norte de Mozambique. Decidí que aquel era un buen momento para dejar de fumar, en mi vida africana me volví un compulsivo, que liaba y liaba tabaco que me enviaban desde la terriña, buscando un el pequeño placer de exalar el humo, la incierta calma de volver a llenar el cuerpo de nicotina.<br />
Recuerdo una noche, en una semana cargadita de trabajo en el que me desperté a las tres o cuatro de la madrugada y me levanté a fumar un cigarrillo a ver si me calmaba, porque aquella era una semán de más estres de lo normal, ahí decidí dejarlo en cuanto la vida me cambiara mínimamente.<br /><br />Volví a Lichinga en diciembre del 2009, a hacer seguimiento del proyecto, mi contraparte, el INAQUA (Instituto Nacional de Desarrollo de la Acuacultura) se destacó como un socio muy activo, no sólo movieron personal cara Niassa para trabajar en el proyecto, sino que se esforzaron en conseguir sus metas en la provincia, a veces con el apoyo del proyecto.<br />El técnico que vino del Maputo fue el Mucavelle, un hombre pegado a una sonrisa, profesor y biólogo, mi compañero de esfuerzos, charlas, risas y muchas cosas. Si no hubiera sido por él y por su forma de ser, siempre positivo, no sé sí llegaría a buen puerto todo aquello.<br />
Muchas veces lo escuchaba diciendo cosas que nosotros habíamos hablado antes, y las defendía cómo propias, a mí me sucedía lo mismo con sus ideas, éramos un equipo. Con una visión de la realidad y un camino a seguir para mejorar las cosas.<br /><br />Pues el tal Mucavele anduvo los meses de Octubre a Diciembre a vueltas para que aprobaran la Delegación en el Niassa, y eso en un país con una burocracia tan lenta como este, pues es todo un logro.<br />En diciembre visitamos los locales, hablamos con los beneficiarios y vimos las ganas que tenían.<br /><br />En Maputo asistí a la reunión Nacional del INAQUA, como invitado y participante de los trabajos de Niassa. Allí comprobé que el INAQUA tiene una linea de trabajo, metas, un plano de acción hasta o 2015, socios colaboradores y donantes, entre ellos la FAO, los Noruegos, y desgraciadamente para el norte del país el governo de aquí (digo desgraciadamente porque aquí siq ue no tienen plan de acción ni nada, y pararon toda la financiación a cooperación all, y claro a ellos les afecta bastante)<br />
Mucavele estaba que se salía presentandole a los colegas todo lo conseguido.Cuando la directora nacional le preguntó por el éxito, porque de las tres provincias en las que intentaron abrir la delegación sólo lo consiguieron en el Niassa él sonrió viendo para mí y dijo<span style="color: #33cc00;">: " Nunca paramos de trabajar. Todo el día de aquí para allá en el coche (con las pegatinas del proyecto), saindo en la televisión provincial, en la radio, yendo y venido, claro cuando llegamos al governo provincial ya nos conocían."</span>Eso es con el que me quedo, que con el proyecto y el esfuerzo que hicimos, la gente de allá, funcionarios del INAQUA,, asumieron todo aquelo de cambiar la provincia con pescados ( la Revolución azul).<br /><br />A día de hoy, un año sin fumar, futuro incierto para volver el Niassa, dicen que no hay dinero para cooperación. Hablé con mío compañero Mucavele, dice que ahí siguen, que poco a poco, que las cosas van saliendo. Siempre me hace sonreír.<br />
Me llegó la noticia de que el INAQUA, sigue a trabajar fuertemente, también abrió una paxina web, que visito cuando tengo saudades:para ver clik aki <a href="http://www.inaqua.gov.mz/">INAQUA</a>ES un placer haber colaborado con gente tan auténtica, haber convivido con tipos tan entregados, haber encontrado a amigos tan "maningue nice".O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-46940942008894216752010-07-02T19:29:00.004+02:002010-07-09T00:29:36.963+02:00Dous Mozambicanos<div>Sentados nunha terraza, a brisa do mar refréscanos un pouco, bebemos unha cervexa e falamos do pasado, dos tempos do Niassa, aínda unha parte de nós está alá, seguemos a ver os proxectos como propios.<br /><br />-E a sensación ó voltar? Miñanai, eu ainda non son capaz de ir a un Centro Comercial sen pensar que é demasiada xente...<br />-Xa.<br />-E as persoas que te preguntan que tal en Mozambique e cando empezas a falar os cinco minutos están a cambiar de tema, falando do que viron na tele, ou o último cotilleo, como se non lles importase o máis mínimo.<br /><br />-A ti tamén te pasa.<br /><br />-Siii, e jódeme un montón, non estou contando unha película, senon a miña vida nos últimos tempos.<br /><br />-Bueno, pronto voltaremos.... Agardo que así sexa.<br /><br />-Non estou tan seguro, esto da crise é a escusa perfecta para recortar todo...eu creo no que facía e agora todo está parado.<br /><br />-Xa. Ti estabas moi metido no tema. Agora te vexo moito máis sano, ata tes boa cara, daquela estabas chupado, feito polvo e queimado...Todo o día coas facturas.<br /><br />-Si...é o que nunca se conta, noites sen durmir, darlle voltas a todo, intentar o imposible, e conseguilo. Tía eu creo neles, e no que facíamos, non era só criar peixiños, que tamén era extructurar unha provincia.<br /><br />-Si, o ser o primeiro proxecto, e ti só, e tan pouco tempo, só foron 10 meses Suso, e fixechedes un montón de cousas.<br /><br />-E agora todo está parado!!<br /><br />Gostame falar con esta muller, ela me entende, porque pasou por unha experiencia similar, máis no medio da nada aínda, en Marrupa, porque nos coñecimos en Lichinga, porque podemos falar con toda confianza de Mozambique durante o tempo que nos apeteza, sen aburrir, porque os dous estamos tolos por voltar o mato.<br /><br />-Anda deixa de pensar e vamos a praia a darnos un baño.<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491665886834381506" border="0" alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDUuHXwsj-M5dlfzev84DMFyhig8sovc47Z37aT65DURZHjpS1btkoz-AOVEVzwYS3k4y5zK5fvSn0JnDeM7ynaopOqLLe3bqeWyv-OlBOuoExa5dviUV9i4v-AfS8v8Uf7-Tp-W3aHk0/s400/DSC_1142.JPG" /><br /><em>Gracias Estrella, por uns momentos tan cheos de boa enerxía en tu Gran Canaria natal. Altamente!!</em><br /><em></em><br /><br />Sentados en una terraza, la brisa del mar nos refresca un poco, bebemos una cerveza y hablamos del pasado, de los tiempos de Niassa, aún una parte de nosotros está allá, seguimos viendo los proyectos como propios.<br /><br />-Y la sensación al volver? Mimadre, yo aún no soy capaz de ir a un Centro Comercial sin pensar que es demasiada gente...<br /><br />-Ya.<br /><br />-Y las personas que te preguntan que tal en Mozambique y cuando empiezas a hablar a los cinco minutos están cambiando de tema, hablando de lo que vieron en la tele, o el último cotilleo, como si no les importara lo más mínimo.<br /><br />-A ti también te pasa??<br /><br />-Siii, y me jode un montón, no estoy contando una película, sino mi vida en los últimos tiempos.<br /><br />-Bueno, pronto volveremos....Espero que sea así.<br /><br />-No estoy tan seguro, esto de la crisis es la excusa perfecta para recortar todo...yo creo en lo que hacía y ahora todo está parado.<br /><br />-Ya. Tú estabas muy metido en el tema. Ahora te veo mucho más sano, hasta tienes buena cara, allá estabas chupado, hecho polvo y quemado....Todo el día con las facturas a vueltas.<br /><br />-Sí...es lo que nunca se cuenta, noches sin dormir, darle vueltas a todo, intentar lo imposible, y conseguirlo. Tía yo creo en ellos, y en lo que haciamos, no era sólo criar peixiños, que también, era extructurar una provincia.<br /><br />-Sí, al ser el primer proyecto, y tú sólo, y tan poco tiempo, sólo fueron 10 meses, Suso, e hicisteis un montón de cosas.<br /><br />-Y ahora todo está parado!!<br /><br />Me gusta hablar con esta mujer, ella me entiende, porque pasó por una experiencia similar, aún más en medio de la nada, en Marrupa, porque nos conocimos en Lichinga, porque podemos hablar con toda confianza de Mozambique durante el tiempo que nos apetezca, sin aburrir, porque los dos estamos locos por volver al mato.<br /><br /><br />-Anda deja de pensar y vamonos la playa a darnos un baño.</div>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-74572910545975354942010-05-05T00:18:00.004+02:002010-05-05T01:09:17.830+02:00Samora, Homem do Povo<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 185px; DISPLAY: block; HEIGHT: 178px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467555073590828242" border="0" alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgC00XFSeCXBfnwNAxeD_E50Ob2v8JkaOz_ccYacppO1peKqiGP6Kd0DSPKCmtlaNX7Au1vPdLVdxAY24iMJ93hfFASTFmxS6aATRstjzjqCeLQgPpfbZzyisLQEwYcQhyphenhyphenlvK18HTtjEgc/s400/269037229_1afd3f08b4_m%5B1%5D.jpg" /><br /><div>É o título dun libro que merquei en Maputo sobre a vida deste incrible home, Samora Machel: Guerrilleiro na libertación do seu país, estratega, político, home carismático. Foi o primeiro en facer moitas cousas, o primeiro presidente da República Polular de Mozambique, o primeiro presidente negro que foi recibido na casa branca, un home con algo especial. Unha especie de Che da África Austral. Que coma aquel guerrilleiro tolo, tamén mataron, nun accidente "muito" extrano de avión en 1986 (11 anos despois de conquerir a independencia do seu país).</div><br /><div>O nome de este home soa por todas partes en Mozambique, levase en camisetes e máis en colantes, así que forma parte da miña vida dende fai case ano e medio. Os meus compañeiros de traballo, sobretodo o vello Pihale, lles gostaba moito falar de historias do pasado, de logros e luitas.</div><div> </div><div>Algunhas noites de insomnio collo o libro e paso as páxinas, vendo fotos, lendo fragmentos, inspirándome na utopía dun tempo, no que se tentou escapar do colonialismo, deixar de ser escrabos, e crear un-outro mundo.</div><br /><div>Unha frase que teño grabada na cabeza é a de: "Nao se pregunta a um escravo se ele quer ser livre, muito menos cando ele já se revoltou...e muito menos cando se é propietario de escrávos".</div><br /><div>Este home loitou por crear unha sociedade máis xusta, por levar a pedagoxía a todas partes do seu pais, a educación e a revolución, transformando non só o sistema económico, senon algo máis difícil, o social.E por que creo nel? Porque foi coherente, e sabendo que o iban a quitar do medio, e sabendo que iso sería bo para a paz, subiuse o avión.<br /></div><br /><div>Agora os seus erdeiros político empregan a súa imaxen, falan co discursos semellantes, dun xeito populista, pero perderon completamente o norte, sendo os novos "amos" do pais, e condeando a miseria e a ignorancia o todo un pobo. Ai se o Samora levantara a cabeza!!<br /><br /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 180px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467553603851113730" border="0" alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSa_gjLIRGYrd5BgGVgUSwpBM0txC42LsOiF0Z1QfQqu_O5Kwv6l4JZ-8m7A9Wtioic4y8OpXT8Othp_90W7iuhA5WzTaHQhD0H6y8Jgi_XR3aJAmCn3pgNtBvg8MrLKv7s-FeFXpkwOM/s400/_1608628_machel_300%5B1%5D.jpg" /><br />Es el título de un libro que compré en Maputo,que habla sobre la vida de este increíble hombre, Samora Machel: Guerrillero en la libertación de su país, estratega, político, hombre carismático. Fue el primero en hacer muchas cosas, el primer presidente de la República Polular de Mozambique, el primer presidente negro que fue recibido en la casa blanca, un hombre con algo especial. Una especie de Che de África Austral. Que como aquel guerrillero loco, también mataron, en un accidente "muito" extraño de avión en 1986 (11 años después de conseguir la independencia de su país).</div><div><br />El nombre de este hombre suena por todas partes en Mozambique, se ve en camisetes y también en pegatinas, así que forma parte de mi vida desde hace casi año y medio. Mis compañeros de trabajo, sobretodo el viejo Pihale, les gustaba mucho hablar de historias del pasado, de logros y luchas. </div><div><br />Algunas noches de insomnio cojo el libro y paso las páginas, viendo fotos, leyendo fragmentos, inspirándome en la utopía de un tiempo, en el que se intentó escapar del colonialismo, dejar de ser esclabos, y crear un-otro mundo.Una frase de este hombre que tengo grabada en cabeza es la de:"Nao se pregunta a um escravo se ele quer ser livre, muito menos cando ele já se revoltou...e muito menos cando se é propietario de escrávos".<br /></div><div>Este hombre luchó por crear una sociedad más justa, por llevar la pedagogía a todos los rincones de su país, la educación y la revolución, transformando no sólo el sistema económico, sino algo más difícil, el social. Y por qué creo en él? Porque fue coherente, y sabíendo que lo iban a quitar del medio, y sabiendo que eso sería bueno para la paz, se subió al avión.</div><div> </div><div>Ahora sus herederos político emplean su imagen, hablan con un discursos parecido, de una manera populista, pero perdieron completamente el norte, siendo los nuevos "amos" del país, y condenando a la miseria y la ignorancia a todo un pueblo. Ai si el Samora levantara la cabeza!!</div>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-89726078408469328812010-04-26T09:43:00.004+02:002012-09-18T10:00:28.689+02:00Por las calles de Maputo8/12/2009 Polas rúas de Maputo<br /><br /><br />-"...e que nao quiserom aperçiber!"<br />-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.<br /><br />Chegado a este punto non había volta atrás, o semblante do gallo cambiou de golpe, eu apuntei o carro de Médicos sen Fronteiras (MSF) e dixen:<br />-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, imos ate a esquadra, máis vosé vai-me dar o seu nome .<br /><br />A miña única arma, un boli e un papel, parecía pouco fronte o Kalasnikof, o uniforme do meu colega (un fraquiño e novo policía da capital), bueno pero tiña a arma secreta, mil quilos de confianza.<br />Actuaba como se eu coñecera o puto presidente. O policía que levaba media hora mareando a Paula por ter feito un xiro ilegal, dende o primeiro momento lle pedira pasta para esquecerse.<br />Paula lle explicara que tiña a filla mal, a Lua, con febre, a pobre observaba todo dende o asento. Tralo xiro paramos frente o Mundo´s, un sitio moi transitado por cooperantes, extranxeiros e demais fauna de Maputo. A idea inicial, recoller unhas pizzas e tirar para casa.<br />Pero non vimos a sinal do xiro (estaba detrás dunha arboré, na beirarúa da esquerda, cando o xiro era para a dereita 2 carris más alá).<br />Entón o gallo viu o filón.<br /><br />En dez minutos,o tempo que agardaba polas pizzas, preparei o meu ataque, sopesei ata que punto apretar o poli, o sair ollei a sinal de prohibido xirar e dixen para min: Estamos mal.<br />Pero o gerreiro da luz nunca fuxe dunha batalla. Tirei para alá e díxenlle a Paula "Dame un boli". A súa cara un poema.<br /><br />E alí estabamos, dous homes no medio da rúa. O primeiro golpe da miña espada de luz fora pedir que se identificase, moi calmado, como se eu controlase a situación. O policía púsose borde, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase". Eu cun xesto rápido saquei o meu pasaporte, aqui está!<br />El cintaba, pero antes de que se dera conta de que estabamos a falar eu sacudín cun sorriso a miña descarga:<br />- Nao sabe com quen se está a meter...<br />O tipo sopesou rápido e falou non sei que cousa de se o carro tiña "librete de transito", vin o seu movemento de retirada digna e dixen: Claro.<br /><br />-Aaaaa, nese caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes.<br /><br />E viu conmigo ata o carro. A Paula nos observaba dende dentro, baixou a fiestra e o policia preguntou polo tal librete de transito. Ela olloume como quen ve unha aparición no medio da noite.<br />- "Nao apercibo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."<br /><br />O policía, que xa se batía en retirada, contento de non meterse en ningún lio, girouse co mesmo sorriso que cando pensaba gañar uns meticais extra e regalounos un pequeno:<br />-"Continuem bem"<br /><br />Eu dinlle a man e entrei no carro todo o enteiro que os golpes do meu corazón no peito me deixaba.<br />-Que coño le has dicho.<br />-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.<br /><br /><br />COMO OS ECHO DE MENOS...<br /><br />8/12/2009 Por las calles de Maputo<br /><br />-"...e que nao quiserom aperçiber!"<br />-O que nao esta a perçiber é vosé. Estou a lhe pedir que se identifique, como policía que é.<br /><br />Llegado a este punto no había vuelta atrás, el semblante del "gallo" cambió de golpe, yo apunté al carro de Médicos sin Fronteras (MSF) y dije:<br />-Essa mulher é a coordinadora da MSF em Maputo, se temos que ir, vamos ate a esquadra, más vosé vai-me dar seu nome.<br /><br />Mi único arma, un boli y un papel, parecía poco frente al Kalasnikof y el uniforme de mi colega (un flaco y joven policía capitalino), bueno pero tenía mi arma secreta, mil kilos de confianza. Actuaba como si yo conociese al puto presidente de país. El policía, que llevaba media hora mareando a Paula por haber hecho un giro ilegal, desde el primer momento le había pedido pasta para olvidarse del tema.Paula le había explicado que tenía la hija mal, a Lua, con fiebre, la pobre observaba todo desde lo asiento.<br />Tras el giro paramos frente el Mundo´s, un sitio muy transitado por cooperantes, extrangeros y demás fauna de Maputo.<br />La idea inicial, recoger unas pizzas y tirar para casa.Pero no vimos la señal de prohibido giro (estaba detrás de una árbol, en la acera de la izquierda, cuando el giro era para la derecha en una avenida con tres carriles en nuestra dirección).Entonces el tipo vió el filón.<br /><br />En diez minutos,el tiempo que esperaba por las pizzas, preparé mi ataque, sopesé hasta que punto apretar al poli, al sair miré la señal de prohibido girar y dije para mí: "Estamos mal".<br />Pero el gerrero de la luz nunca huye de una batalla. Tiré para allá y le dije a Paula "Dame un boli". Su cara un poema.<br /><br />Y allí estábamos, dos hombres en medio de la calle. El primer golpe de mi espada de luz había sido pedir que se identificara, muy calmado, como si yo controlara la situación. El policía se puso a la defensiva, exagerando el gesto, en plan:"Estamos a falar, e eu nao lhe pedim a vosé que se identificase".<br />Yo con un gesto rápido saqué mi pasaporte, aqui está!<br />Él cintaba, pero antes que se diera cuenta de qué estábamos hablando yo sacudí con una sonrisa mi descarga:<br />- Nao sabe com quem se está metendo.<br /><br />El tipo sopesó rápido y habló no sé que cosa de si el carro tenía "librete de transito", vi su movimiento de retirada digna y dije: Claro!<br /><br />-"Aaaaa, nise caaaaasoooo! porque nao o dixerom antes."<br /><br />Y vino conmigo hasta el carro. Paula obsevaba todos los movimientos desde dentro, bajó la ventana y el policía preguntó por el tal librete de transito. Ella me miró cómo quien ve una aparición en medio de la noche.<br />- "Nao apercebo. Seguro que tem, máis o carro é da organizaçao."<br /><br />El tipo, que ya se batía en retirada, contento de no meterse en ningún lio, se giró con la misma sonrisa que cuando pensaba ganar unos meticales extra y nos regaló un pequeño:<br />-"Continuem bem"<br />Yo le estreché la mano y entré en el carro todo el entero que los golpes de mi corazón en el pecho me dejaban.<br />-Que coño le has dicho?<br />-Calla, calla y tira antes de que se entere que no conozco a nadie en este país.O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-14442644442156226852010-03-23T21:57:00.005+02:002010-04-15T11:42:05.191+02:00Buscando el Sur<span style="FONT-WEIGHT: bold">23/03/10<br /><br />"¿Por qué porfiaba en seguir adelante?¿Por qué caminar y caminar buscando siempre esa mitificación del sur, esa continua renovación de gentes de todo color y condición? ¿Por qué someterme ese descalabro emocional de conectar con la realidad de la gente, del paisaje, y volver a los caminos solitarios, siempre solitarios? Atrás iba dejando momentos y momentos, la vieja campesina llorándome, el chiquillo bautizado con mi nombre, el "no te vayas hermano, quédate con </span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">nosótros". Sudamérica me entregaba glaciares y condimentos, luchas políticas y canciones, raíces y ríos, pero sobretodo e inextinguible amor de sus gentes, la dimensión humana de su pueblo...Persistiría en mi estupidez soñátil partiendo siempre hacia donde me esperaban nuevos rostros con sus trabajos, nuevas manos afectivas, el dibujo incitante de un nuevo cerro en el horizonte..." </span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span><span style="FONT-STYLE: italic; FONT-WEIGHT: bold">Buscando el Sur, </span><span style="FONT-WEIGHT: bold">de Román Morales García"</span><br /><br />Este libro me descubrió en el Hierro, si, porque fue él quien vino a mi y me trajo un sinfín de olores, colores, sabores y emociones, también algún que otro recuerdo. Es la historia real de un joven Tinerfeño que, mochila a la espalda se recorre los 11.000 km que separan el Caribe colombiano de Tierra de Fuego. Libro más que recomendable para soñadores.O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-16569780317345882502010-03-02T15:00:00.006+02:002012-09-20T12:07:16.738+02:00Mente creadora<div lang="es-ES" style="color: #33cc00; margin-bottom: 0cm;">
<span style="color: black;"><span style="font-size: 100%;">2 Marzo 2009<br /><br />É incrible como funciona a mente, o xeito como a imaxinación traballa cando un se prepara para ir a un sitio descoñecido, novo, a outra relidade, novas experiencias... aínda lembro cando me dixeron que ía traballar en Niassa, ese momento que agora parece tan lonxe, e fai menos de ano e medio.<br />A mente comezou a argallar das súas, procurei leer, ver fotos, tiña un gran oco negro que puña Niassa no fondo do meu pensamento... o fina deixei a miña busqueda, decidín que non quería saber demasiado de antemán, para non crear unha imaxe preconcevida.<br /><br />Agora penso en todo o que vivín en Lichinga e Mozambique, todo o experimentado, as sensacións, e como pouco a pouco funme empapando dun país, dun xeito de ver a vida, a base de traballar con eles, sorrir con eles, facer relatorios(informes), comer e en definitiva ser e sentirme un máis na equipa da piscicultura do Niassa, branquiño, claro, pero un máis.</span></span></div>
<div lang="es-ES" style="color: #33cc00; margin-bottom: 0cm;">
<span style="color: black;"><span style="font-size: 100%;"><br />Cando falo con algún amigo interesado no meu último ano, empezo a soltar unha maraña de datos, emocións, historias e demáis, que a min me resultan familiares e claras, pero entendo que poidan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora de datos inconexos e historias, comeza a transpirar...pero é así, e xa forma parte de min, este incrible e distinto lugar.<br /><br />Si, é curioso como funciona a mente, lembro perfectamente o que imaxinei cando me dixeron que ía compartir oficina con as pescas en Lichinga, imaxinei un cuarto con pouca luz, o moviliario vello, olor a humidade e calor, mosquitos e dificultades para todo, e rodeado de xente extrana, que me observaría como a un marciano...en decembro voltei a visitar a oficina das pecas en Lichinga. O entrar pola porta viume coma un raio na testa todo o que imaxinara antes de chegar por primeira vez, debeu ser polo rencontro co lugar.</span></span></div>
<div lang="es-ES" style="color: #33cc00; margin-bottom: 0cm;">
<span style="color: black;"><span style="font-size: 100%;">Concluín que a miña imaxinción acertara bastante: aquela casona vella, o pequeno cuarto con dúas mesas onde traballabamos, discutiamos, planexabamos e riamos 4 homes, o sector de acuicultura no Niassa. Os olores, algún que outro mosquito, calor e tamén frío.<br />Problemas,je,je... ata o de vir o da electricidade a cortar o suministro por impago, si, certamente case todo o que imaxinara cumprírase, só que aquelas persoas nunca me viron mal, e xa nunca máis van a ser extranos, nin eu para eles a xuzgar pola miradas, sorrisos sinceiros, polas apertas familiares e bendicións o verme aparecer pola porta en decembro, só dous meses despois de rematar o meu traballo e marchar de Lichinga.</span></span></div>
<div style="color: #33cc00; margin-bottom: 0cm;">
</div>
<br />
<div style="margin-bottom: 0cm;">
ABRE A MENTE...</div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
....E TODO SE FARÁ REAL.</div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
<br /></div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
2 Marzo 2010</div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
Es increíble como funciona la mente, la forma como la imaginación trabaja cuando uno se prepara para ir a un sitio desconocido, nuevo, a otra relidad, nuevas experiencias... aún recuerdo cuando me dijeron que iba a trabajar en Niassa, ese momento que ahora parece tan lejano, y hace menos de año y medio.</div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
La mente comenzó a discurrir de las suyas, intenté leer, ver fotos, mapas, blogs, tenía un gran hueco negro que ponía Niassa en el fondo de mi pensamiento, ni idea de como era realmente...al final abandoné la busqueda de información, decidí que no quería saber demasiado, para no crear una imagen previa.</div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
Ahora pienso en todo lo que viví en Lichinga y Mozambique, todo lo experimentado, y sentido, como poco a poco me fui empapando de un país, de una manera de ver la vida, a base de trabajar con ellos, sonreír con ellos, hacer relatorios (informes), viajar por caminos, comer y en definitiva ser y sentirme uno más en el equipo de la piscicultura del Niassa, blanquito, claro, pero uno más.</div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
Cuando hablo con algún amigo interesado en mi último año, empiezo a soltar un lío de datos, emociones, historias y demás, que para mi son familiares y claras, pero entiendo que puedan ser confusas para ese pobre amigo que pasada media hora comienza la sudar...pero es así, y ya forma parte de mí, este increíble y distinto lugar.</div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
Sí, es curioso como funciona la mente, recuerdo perfectamente lo que imaginé cuando me dijeron que iba a compartir oficina en las pescas en Lichinga, imaginé un cuarto con poca luz, el mobiliario viejo, olor a humedad y calor, mosquitos y dificultades para todo, y rodeado de gente extraña, que me observaría como a un marciano...en Diciembre del 2009 volví a visitar la oficina de las pescas en Lichinga. Al entrar por la puerta me vino como un rayo a la mente todo lo que había imaginado antes de llegar por primera vez.</div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
Concluí que mi imaginación había acertado bastante, aquella casona vieja, el cuarto con dos mesas donde trabajábamos, discutiamos, planificábamos y reíamos 4 hombres, el sector de acuicultura en pleno, los olores, algún que otro mosquito, calor y también frío, problemas, je,je... hasta el de llegar el hombre de la electricidad a cortar el suministro por impago. </div>
<div style="margin-bottom: 0cm;">
Sí, casi todo lo que había imaginado se había cumplido, sólo que aquellas personas nunca me vieron mal, y ya nunca más van a ser extraños, ni yo para ellos a juzgar por las sonrisas sinceras, los abrazos familiares y bendiciones al verme aparecer por la puerta este Diciembre, sólo dos meses después de acabar el proyecto y marcharme de Lichinga.</div>
O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-63240643529712740522010-02-16T19:49:00.001+02:002010-03-03T14:20:09.986+02:00más Ébano<span style="font-weight: bold;">Un día tuve una visita. Era un hombre d mediana edad, ataviado con traje musulmán de color blanco. Se llamaba Suleimán y procedía del norte de Nigeria. Tiempo atrás había trabajado para el italiano (mi casero) como vigilante nocturno. Conocía el callejón y todos sus aledaños. Se mostró muy tímido:no quiso sentarse en mi presencia. Me preguntó si no necesitaba un vigilante nocturno, porque acababa de perder el trabajo. Le dije que no,pero como me había dado buena impresión, le di cinco libras. Al cabo de varios días volvió. Esta vez si se sentó. Le preparé un té. Nos pusimos a hablar. Le confesé que no paraban de robarme. Suleimán lo consideró como una cosa del todo natural. El robo era una forma -cierto que desagradable- de nivelar las desigualdades. Estaba muy bien que me robaran, dijo, aquello incluso era un gesto de amistad por parte de los ladrones. De esta manera me daban a entender que les resultaba útil y que me aceptaban. Por consiguiente, podía sentirme seguro. ¿Acaso me había sentido amenazado en alguna ocasión? Reconocí que no. ¡Pues eso! Estaría seguro todo el tiempo que les permitiese robarme impunemente. En el momento en que avisase a la policía y ésta empezase a perseguirlos, más me valía marcharme.<br /><br />Al cabo de una semana, volvió a visitarme. Se tomó un té y luego dijo con voz misteriosa que me llevaría a Jankara Market y que allí haríamos una compra necesaria. El </span><span style="font-weight: bold;">Jankara Market es un mercado donde brujos, herbolarios, adivinos y encantadores venden toda clase de amuletos, talismanes, varitas mágicas y medicinas milagrosas. Suleimán iba de una para otra, mirando y preguntando. Finalmente, me hizo comprarle a una mujer un manojo de plumas de gallo blanco. Eran caras pero no opuse resistencia. Regresamos al callejón. Suleimán compuso las plumas, las rodeó con un hilo y las ató al travesaño superior del marco de la puerta.<br />Desde aquel momento, nunca más me desapareció nada del piso.<br /></span><span style="font-weight: bold;">Ébano de Ryszard Kapuściński.</span><br /><br /><br /><div style="text-align: left;">Este libro me está encantando, te mete un África real, con personas, te describe la belleza del paisaje y las miserias humanas que hacen que el continente con más recursos del planeta sea el continente con más muerte, guerra y destrucción. Chapó para este hombre que ha vivido como ha querido.<br /></div>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-34884107034946302262010-02-03T14:25:00.004+02:002010-02-04T21:14:56.523+02:00sobre o control e a técnoloxíaDemasiados ollos, demasiado fácil topar información, descubrir persoas, saber cousas de quen sexa....<br />Hoxe aconteceron dous sucesos no ciberespacio que me deixaron un tanto intranquilo e coa reflexión de se este mundo virtual nos da liberdade ou control.<br />A primeira foi un correo electrónico que me chegou cunha invitación ó fachebook dunha persoa, Maria Rosa F, que non sei ben quen é.<br />Despois de deixarme literalmente as pestañas vendo unha minifoto dunha rubiaca que non recoñecía decidín escribirlle un email para decirlle por un lado que non me lembraba dela, ben empezamos. E por outro que non teño, nin quero facer fachebook, xa bastante teño con e-mail, mesengitos, skypeos e blogologos como para colgarme no fachebook.<br />Por outra banda, non me gusta como funciona esto d fachebook, porque calquera pode buscarte e intentar que o agregues e eu que sei de quen estamos a falar, co miña memoria de peixiño, e por outra parte, vin a varios amigos usar o fachebook, e pareceume unha forma de relacionarse demasiado superficial, xeral, dando pouca información, pouco coorazón, deixando unhas frases e sobretodo falándolle a varias persoas a vez, sintoo pero non o comparto.<br /><br /><br />Logo vendo a invitación de María Rosa, ollei que embaixo puña "outras persoas que te invitaron", todas amigas, ata ahí ben, pero logo lin:"xente no fachebook que pode que coñezas", aí si que comecei a tolear, porque había descoñecidos, que non sei como chegaron a ser "interesantes" para min, e algún amigo. Cómo carallo saben que esa persoa me coñece? quen o sabe? Todo isto comeza a cheirar mal, pero moi mal.<br /><br />A segunda cousa é que a semán pasada repasando os comentarios do blog, topei que alguén colgara na primeira entrada un comentario en inglés, moi críptico,con moitos enlaces e cousas de bancos, non lle daría a máis mínima importancia se non fora porque lle contestaron a seguir. nunha linguaxe aínda máis críptica,e outro comentario máis,establecendo un diálogo.<br />Borrei todos eses comentarios e xa...<br />pero hoxe fun ver, e o mesmo cn non sei que cousas de Rusia e China e eu que sei das Vegas.Así que decidín, en contra do pensamento inicial, fai máis de un ano cando esto comezou, que era non supervisar os comentarios, comezar a facelo, máis para non permitir o spam ese que por coartar a liberdade dos que por aquí pasades (bueno últimamente pouco comentades).<br /><br />Todo isto deixoume un sabor extrano na boca, realmente internet nos da liberdade? quen ten acceso a que cousas aquí? pode haber respeto sen control?, e liberdade sen personaxes que a aprobeiten para o seu beneficio?<br /><br />PARA MARIA ROSA, SEXAS QUEN FORAS!!!!<br /><br />Demasiados ojos, demasiado fácil encontrar información, descubrir personas, saber cosas de quién sea....<br />Hoy sucedieron dos cosas en el ciberespacio que me dejaron un tanto intranquilo y con la reflexión de si este mundo virtual nos de la libertad o control.<br />La primera fue un correo electrónico que me llegó con una invitación al fachebook de una persona , Maria Rosa F, que no sé bien quién es. Después de dejarme literalmente las pestañas viendo una minifoto de una rubiaca que no reconocía decidí escribirle un email para decirle por un lado que no la recordaba, bien empezamos. Y por otro que no tengo, ni quiero hacer fachebook, ya bastante tengo con email, mesengitos, skypeos y blogologos como para colgarme en el fachebook. Por otra parte, no me gusta como funciona esto de fachebook, porque cualquiera puede buscarte e intentar que lo agregues y yo que sé de quien estamos hablando, con la memoria de pez que me gasto, y por otra parte, vi a varios amigos usar el fachebook, y me pareció una forma de relacionarse demasiado superficial, general, dando poca información, con poco corazón, dejando unas frases y sobretodo hablándole a varias personas a la vez, siento pero no lo comparto.<br /><br /><br />Luego viendo la invitación de María Rosa, me fijé que abajo ponía otras personas "que te invitaron", todas amigas, hasta ahí bien, pero luego leí "gente en el fachebook que puede que conozcas", ahí sí que empecé a enloquecer, porque había desconocidos, que no sé como llegaron a ser "interesantes" para mí, y algún amigo. Cómo carajo saben que esa persona me conoce? quién lo sabe? Todo esto comienza a oler mal, demasiado mal...<br /><br />La segunda cosa es que repasando los comentarios del blog, encontré la semana pasada que alguien había colgado en la primera entrada un comentario en inglés, muy críptico, con muchos enlaces y cosas de bancos, no le daría a más mínima importancia si no hubera sido porque le contestaron despues. en un lenguaje aun más críptica, y luego más, como si fuera un diálogo. Borré todos esos comentarios y ya...<br />pero hoy fui a ver, y sucedió lo mismo con no sé que cosas de Rusia y China y yo que sé de las Vegas. Así que decidí, en contra de mi primer pensamiento, hace más de un año cuando esto comenzó, que era no supervisar los comentarios, comenzar a hacerlo, más para no permitir el spam ese que por coartar la libertad de los que por aquí pasáis (bueno últimamente poco comentáis).<br /><br />Todo esto me dejó un sabor extraño en la boca, realmente internet nos da la libertad? quién tiene acceso a qué cosas aquí? puede haber respeto sin control?, y libertad sin personajes que la aprobechen para su beneficio?O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-37337369630843072242010-01-27T14:42:00.003+02:002010-02-16T19:48:26.747+02:00ÉbanoEstoy leyendo un libro maravilloso, que pone en palabras claritas muchos de los pensamientos que yo tenía sobre África y no sabía expresar...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">"Y ahora había empezado la época de la descolonización. Las antiguas rencillas interétnicas, que el poder extranjero tan sólo había congelado o sencillamente ignorado, de pronto resucitaron y volvieron a convertirse en actuales.<br />Se había presentado la oportunidad de recuperar la independencia, cierto, pero una independencia condicionada: los adversarios y enemigos de antaño debería crear un mismo Estado y, unánimes, convertirse en sus gobernantes patriotas y defensores. Las antiiguas metrópolis y los líderes de los movimientos de liberación nacional africanos adoptaron el principio según el cual si en alguna colonia estallaban sangrientos conflictos internos, tal territorio no obtendría la independencia.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">El proceso de descolonización debía desarrollarse -así se lo definió- por a vía constitucional, en la mesa de negociaciones, sin grandes dramas políticos y salvaguardando lo más importante:</span><br /><span style="font-weight: bold;">QUE LA CIRCULACIÓN DE RIQUEZAS Y MERCANCÍAS ENTRE ÁFRICA Y EUROPA NO SUFRIESE TRABAS EXCESIVAS."<br />Ébano de Ryszard Kapuściński.<br /></span><br />TE DESEO BUENA LECTURA PALI.<span style="font-weight: bold;"><br /></span>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-25847174948221066592010-01-25T13:33:00.002+02:002010-01-25T13:54:50.615+02:00ring ring13 de ENERO <meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"><title></title><meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.0 (Linux)"><meta name="CREATED" content="20100114;9261200"><meta name="CHANGED" content="16010102;0"> <style type="text/css"> <!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } --> </style> <p style="margin-bottom: 0cm;" lang="es-ES"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">ring ring</span></span></p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-que tal todo?</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Bien y tú?</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Siempre bien, sonriendo y eso...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Ya queda poco para los treinta y treeeeeeess....</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Bueno, aún queda, en 10 días pueden pasar muchas cosas.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Aiiii, que estarás planeando...</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Vivir.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Cuenta?</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Cada cosa a su tiempo. Si nos anticipamos demasiado esperamos y al final se chafa.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Ya estás tu con el Carpe diem.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Que mal nooo!!!!</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Bueno, a ver si tomamos un café, el sábado o el domingo, que voy a andar por ahí, y hasta el 28 no vuelvo. Llamo a Loren y quedamos.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Lo veo difícil...mañana me voy a Canarias....</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Joeer, que mal vives!!</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Se hace lo que se puede.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Y a dónde vas, cuándo vuelves, cual es el itinerario?</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">-Si te digo la verdad, no tengo ni idea, sólo compré billete de ida.</p> <p style="margin-bottom: 0cm;">A MI QUERIDO FUNCIONETI
<br /></p> O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-67012186980347612802010-01-22T19:28:00.008+02:002010-04-10T20:27:45.188+02:00Sobre a normalidade22 de enero
<br />Ai meu querido Manú,encántame ver que segues tendo esa cara de neno, cando algo te sorprende, como este fin de ano, cando Patri dixo que non éramos normais, e ti te indignaches todo, fixome moita gracia ver a túa reacción, por que ti confundes normal con boa persoa, e diferente con raro, algo extraño... Todo isto trouxo unha reflexión sobre esa enfermidade que sofre tanta e tanta xente, a búsqueda da normalidade.
<br />
<br />Pero que é ser normal? se vos digo a verdade non teño nin idea, levo facendo o que sinto, o que creo que é bo para mín dende a máis terna nenez, creo que un dos primeiros síntomas foi un día que meus pais non me deixaban ir á punta, a praia a 15 minutos da miña casa, e eu tan pancho, os meus 7 ou 8 anos, collín de toalla e tirei para a praia, e pasei o día alí, sen comida, pero bañándome, xogando, bebendo auga da fonte, e facendo o que eu pensaba bo para min.O chegar a casa, nin me castigaron, nin me reñiron, para que, se fixen o que sentía, só deronme de cear, e mofaronse da miña espalda colorada. Algúns chamaranlle rebeldía, eu xa pasei esa fase, e sei quen son, non preciso enfrentarme o ser que outros pensan que debería ser.
<br />
<br />Pero a parte do persoal, isto do normal ten moitas outras conotacións que quero compartir con vós. Nós, os brancos occidentais, aínda que as pelis, a moda e o globo no que queremos vivir diga o contrario, non somos normais. A norma, estadísticamente falando, é aquel valor que máis se repite. Hai moitísimas outras xentes, de distinta razas e crenzas, que si son o valor que máis se repite no mundo. E iso se só ollamos para a cor da pel.
<br />Por exemplo: comer tres veces o día non é algo tan noral, se ampliamos o grupo de estudo a todo o mundo e non nos quedamos no noso ombliguiño, pero sigamos. Ter auga corrente, luz, que os teus fillos sobrevivan todos a enfermidades que poden ser tratadas en hospital con medios, que os teus dentes cheguen todos en bo estado a, eu que sei, os 33 anos, non é o normal a nivel planetario. Vendo máis cousas, levar postos os pantalóns, non é o que a maioría dos homes fan no mundo, xa que diferentes culturas levan diferentes atuendos e a maioría pasan por túnicas, saias ou taparrabos de distinto tipo. Ou ter se quera un par de zapatos (cantos acumulamos nos nosos armarios, monumentos o mundo do poseer). Mesmo casarse con quen un quere e por amor non é o normal, bueno nin tan sequera na nosa sociedade occidental dos aburridos e dos que “teñen” que facer as cousas porque é o que se espera deles.
<br />
<br />En Mozambique tiven grandes leccións do que alí é normal, e eu branquiño non entendía, pero gracias a unha vida enteira sabendo que nin son nin quero ser normal (que aburrido), deixo que cada quen procure o que quere ser, dentro de si, ou na súa sociedade, e se o queren considerar normal pois ben por eles. Eu prefiro estar no grupo dos non-normais.
<br />
<br />PARA TODOS LOS QUE LO SABEIS...NO SOMOS NORMALES, NI LO QUEREMOS SER!!
<br />
<br />Ai mi querido Manú,me encanta ver que sigues teniendo esa cara de niño, cuando algo te sorprende, como este fin de año, cuando Patri dijo que no éramos normales, y ti te indignaste todo, me hizo mucha gracia ver tu reacción, por que tú confundes normal con buena persona, y diferente con raro, algo extraño... Todo esto trajo una reflexión sobre esa enfermedad que sufre tanta y tanta gente, la búsqueda de la normalidad.
<br />Pero qué es ser normal? si os digo la verdad no tengo ni idea, llevo haciendo lo que siento, lo que creo que es bueno para mí desde la más tierna niñez, creo que uno de los primeros síntomas fue un día que mis padres no me dejaban ir a la punta, la playa a 15 minutos de mi casa, y yo tan pancho, a mis 7 o 8 años, cogí de toalla y tiré para la playa, y pasé el día allí, sin comida, pero bañándome, jugando, bebiendo agua de la fuente, y haciendo lo que yo pensaba bueno para mí.
<br />Al llegar la casa ni me castigaron, ni me riñeron, para que, si hice lo que sentía sólo me dieron de cenar, y se rieron de mi espalda colorada. Algunos le llaman rebeldía, yo ya pasé esa fase, y sé quién soy, no preciso enfrentarme al ser que otros piensan que debería ser. Pero la parte del personal, esto del normal tiene muchas otras conotacións que quiero compartir con vosotros. Nosotros, los blancos occidentales, ainda que s pelis, la moda y el globo en el que queremos vivir diga el contrario, no somos normales, la norma, estadísticamente hablando, es aquel valor que más se repite. Hay muchísimas otras gentes de distinta razas y creencias, que sí son el valor que más se repite en el mundo. Y eso si sólo miramos para el color de la piel. Por ejemplo, comer tres veces el día no es algo tan normal, se ampliamos el grupo de estudio a todo el mundo y no nos quedamos en nuestro ombligo, pero sigamos. Tener agua corriente, luz, que tus hijos sobrevivan todos la enfermedades que pueden ser tratadas en hospital con medios, que tus dientes sobrevivan todos la vida, no es el normal a nivel planetario.
<br />Viendo más cosas, llevar puestos los pantalones, no es lo que la mayoría de los hombres hacen en el mundo, ya que diferentes culturas llevan diferentes atuendos y la mayoría pasan por túnicas, faldas o taparrabos de distinto tipo. O tener siquiera un par de zapatos (cuantos acumulamos nos nuestros armarios, monumentos el mundo del poseer). Incluso casarse con quien uno quiere y por amor no es lo normal, bueno ni tan siquiera en nuestra sociedad occidental de los aburridos y de los que tienen que hacer porque es lo que se espera de ellos.
<br />
<br />En Mozambique tuve grandes lecciones de lo que allí es normal, y yo blanquito no entendía, pero gracias a una vida entera sabiendo que ni soy ni quiero ser normal (qué aburrido), dejo que cada quien procure lo que quiere ser, dentro de sí, o en su sociedad, y si lo quieren considerar normal pues bien por ellos. Yo prefiero estar en el grupo de los no-normales. <meta content="text/html; charset=utf-8" equiv="CONTENT-TYPE"><meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.0 (Linux)"><meta name="CREATED" content="20100122;13143600"><meta name="CHANGED" content="16010102;0"><style type="text/css"> <!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -- </style>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-20548128715482367042010-01-12T14:17:00.016+02:002014-12-26T00:00:24.348+02:00Un domingo cualquiera 2seguimos co paseo, domingo 13 dezembro, a xente vive o día de descanso como en calquera parte do mundo...<br />
<div>
</div>
<br />
<div>
<br />
<div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg15EL061f45rVw7ah68DcxXTUIYI405sKR9ozXu74xpzck2KqxqokdZbyt4WGuLTgd6Zt-bLf7qO5QVrfZvKKHeRn1i0Uf_693BbZvXIKp_L91i4L5y28D2VDkoUwSsbLTX1TJ9w8oNgA/s1600/Paseos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg15EL061f45rVw7ah68DcxXTUIYI405sKR9ozXu74xpzck2KqxqokdZbyt4WGuLTgd6Zt-bLf7qO5QVrfZvKKHeRn1i0Uf_693BbZvXIKp_L91i4L5y28D2VDkoUwSsbLTX1TJ9w8oNgA/s1600/Paseos.jpg" height="266" width="400" /></a></div>
<br />
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUlkOEM4Fw2IS3eBTf-xYBTs0WTglenjUkezGB-Ub10Idv02s42pbYQX6MdJ_3xqwBeurl6FDB1pgoJChZmQhBaVIDoTTeHje1d0SKjCqpU1sK16f9xY5ODIZAZnwyX15shm1PN_gkN-M/s1600/IMG_2995.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUlkOEM4Fw2IS3eBTf-xYBTs0WTglenjUkezGB-Ub10Idv02s42pbYQX6MdJ_3xqwBeurl6FDB1pgoJChZmQhBaVIDoTTeHje1d0SKjCqpU1sK16f9xY5ODIZAZnwyX15shm1PN_gkN-M/s1600/IMG_2995.JPG" /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjihRmdxngEud8gAcrx4-ttgaWW49a4vBvR6CJVsTYdIet5te7bsbQwkb1MfezKxvqOkJuDl2OSeVq_nuoYqWhyi0MsWKGUqvvM28d5dH4Fq7hQhZVUkaBbBLob1cQOGMdmlhB_fHaIJo/s1600/IMG_2989.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjihRmdxngEud8gAcrx4-ttgaWW49a4vBvR6CJVsTYdIet5te7bsbQwkb1MfezKxvqOkJuDl2OSeVq_nuoYqWhyi0MsWKGUqvvM28d5dH4Fq7hQhZVUkaBbBLob1cQOGMdmlhB_fHaIJo/s1600/IMG_2989.JPG" /></a></div>
<div>
<br />
<div>
</div>
</div>
<br />
<div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
Paseando polo mercado, compramos unha capulana??<br />
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjp6EgaypVfe3_ONH-tbOEj8qmsQCqon6y9Tg_c7NoiHmEe5ZaHeq86y-0bA9zPof8FJdXb-czWEHg30nQoScn_VakTHf9MPDdfyCTsVP3WCmYKZnZtm6lzuN6K7jHW0ToGVm_S-ebwQxU/s1600/IMG_3022.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjp6EgaypVfe3_ONH-tbOEj8qmsQCqon6y9Tg_c7NoiHmEe5ZaHeq86y-0bA9zPof8FJdXb-czWEHg30nQoScn_VakTHf9MPDdfyCTsVP3WCmYKZnZtm6lzuN6K7jHW0ToGVm_S-ebwQxU/s1600/IMG_3022.JPG" height="266" width="400" /></a></div>
<br />
Pois si, un avión na praza, un apaixonado destas pezas comentoume que era un avión de carga militar portugues, agora é un culumpio para os nenos.<br />
<br />
<br />
<div>
<div>
<div>
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjV_E0aBKlnEE_Tkxr0Lpy_8KOBcBrj9Enqth9g5spAWGNV9vP6aNIc-piH-q74NP_qHraP2pyKG6zvDvc2gZ8iHjWohyphenhyphen3zsTHA6lAvmeeVsj56DEuzkQ6sRn6sX1uAWgHbm7IhlkbEKsw/s1600/IMG_3052.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjV_E0aBKlnEE_Tkxr0Lpy_8KOBcBrj9Enqth9g5spAWGNV9vP6aNIc-piH-q74NP_qHraP2pyKG6zvDvc2gZ8iHjWohyphenhyphen3zsTHA6lAvmeeVsj56DEuzkQ6sRn6sX1uAWgHbm7IhlkbEKsw/s1600/IMG_3052.JPG" /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiqyVBBsleHoJompj-La3ttpVcfnsXpOKrTjSUs9FBi6BU9pS0kf-Bt9ZJGNMnTK-wSKIq3x-Tk_Nm58wsLTd-aCdwX9fIsVgwMa5L0wMh9Xp0SlziB0JPoAt7BGPDAYyIMZhriYkF9qug/s1600/IMG_3006.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiqyVBBsleHoJompj-La3ttpVcfnsXpOKrTjSUs9FBi6BU9pS0kf-Bt9ZJGNMnTK-wSKIq3x-Tk_Nm58wsLTd-aCdwX9fIsVgwMa5L0wMh9Xp0SlziB0JPoAt7BGPDAYyIMZhriYkF9qug/s1600/IMG_3006.JPG" /></a></div>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwU8IOm3Ox6T6AmufvDVpTQRSPsmY0bfVne9do1DIJsASdXYQkiXUZtN-Su2dGS9HiLvx5NAnlej79SB3QPcfT3DPcNnf_aXJwSyA2kmTsUOKRhcjXp6k5Ztw8XgVvENYKg8N4DNQTUP4/s1600/IMG_3028.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwU8IOm3Ox6T6AmufvDVpTQRSPsmY0bfVne9do1DIJsASdXYQkiXUZtN-Su2dGS9HiLvx5NAnlej79SB3QPcfT3DPcNnf_aXJwSyA2kmTsUOKRhcjXp6k5Ztw8XgVvENYKg8N4DNQTUP4/s1600/IMG_3028.JPG" /></a><br />
<br />
<br />
Diferentes imaxes do apacible domingo Lichinga, o parque do avión, o mercado por fora e unha señoriña que volta coa compra, aaa e a casona branca, pois a sede da FRELIMO.</div>
</div>
<br />
<br />
<div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjs5AjR4J5u9X-QcPCO0SFe6ZOvYBDng4siWhnC6kBS-X12Py4IbPDK6QDAO6dhujrtQrHnWmSJxHv6Evo_P3d6HkDqxnDtCZsDg2s_J6iTIrm5cFJ6f2EjBh3H4o1ge97BPBrWiqMf06Y/s1600/IMG_2962.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjs5AjR4J5u9X-QcPCO0SFe6ZOvYBDng4siWhnC6kBS-X12Py4IbPDK6QDAO6dhujrtQrHnWmSJxHv6Evo_P3d6HkDqxnDtCZsDg2s_J6iTIrm5cFJ6f2EjBh3H4o1ge97BPBrWiqMf06Y/s1600/IMG_2962.JPG" height="266" width="400" /></a></div>
</div>
<div>
A mellor discoteca de Lichinga, bueno, a única!<br />
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxOCuGibEAziLhEIx3yGrmZkzZeLOq8E-DOYHZyJSzMpL1UomhOjTNhVPM6l8O4TPHeYPzHYm7jr50OOdDAKpIN4QRwjp4sadm9QSfEE3t2HtOuDAQsxaU60gdPb46bo_-W-sNOWKtZfQ/s1600/IMG_3011.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxOCuGibEAziLhEIx3yGrmZkzZeLOq8E-DOYHZyJSzMpL1UomhOjTNhVPM6l8O4TPHeYPzHYm7jr50OOdDAKpIN4QRwjp4sadm9QSfEE3t2HtOuDAQsxaU60gdPb46bo_-W-sNOWKtZfQ/s1600/IMG_3011.JPG" height="266" width="400" /></a></div>
</div>
<div>
<div>
</div>
Que momentos no chiling, esas passadas, esos dentes brancos na escuridad, ese parraaaaapaaa paaaaa paa paaaa... momentazos!!!</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-83345344404224065622010-01-05T20:36:00.020+02:002014-12-25T23:49:45.668+02:00Un domingo cualquieraDomingo, 13 Dezembro, Paseo por Lichinga...<br />
<br />
<div>
<div>
<div>
<div>
<div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWacoRUK1Ek1RSGc-HN5ZT1uKatKLfHghA8XhpcpAmf1yBqUTgjCHSOZSdRwymJ31T5thfWxAxNTng_3eDoJEy7JNLI_dLlLW9seAO3xTqonJCVGWayjrj726nZWFnYb4w3RFD-eRFr4c/s1600/IMG_2956.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWacoRUK1Ek1RSGc-HN5ZT1uKatKLfHghA8XhpcpAmf1yBqUTgjCHSOZSdRwymJ31T5thfWxAxNTng_3eDoJEy7JNLI_dLlLW9seAO3xTqonJCVGWayjrj726nZWFnYb4w3RFD-eRFr4c/s1600/IMG_2956.JPG" height="266" width="400" /></a></div>
<br /></div>
</div>
<div>
</div>
<div>
<br /></div>
<div>
<br /></div>
<div>
<br /></div>
<div>
<br /></div>
</div>
<div>
</div>
<div>
<br />
<br />
Rua detrás da miña casa.</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
<br />
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<br />
<br />
<br />
Parte de afora do mercado.</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
</div>
<div>
<div>
</div>
<div>
<br />
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoQ01VKJacMABamJ6o2nSxGeTZqHp7Iw2tqxuiP2ro3Jqm9wnzaIXV5aWOapYOtYgm72PDfEtLZmsuWGLZYSJFbyIjiXcWezkZrVe-DivkvGjPc1boB1KUbTve46T0E0mVniGLqwC0V7U/s1600/Paseos+(1).JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoQ01VKJacMABamJ6o2nSxGeTZqHp7Iw2tqxuiP2ro3Jqm9wnzaIXV5aWOapYOtYgm72PDfEtLZmsuWGLZYSJFbyIjiXcWezkZrVe-DivkvGjPc1boB1KUbTve46T0E0mVniGLqwC0V7U/s1600/Paseos+(1).JPG" height="266" width="400" /></a></div>
<br /></div>
<div>
<div style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;">
<br /></div>
</div>
<div>
<div>
-Amigo, fas-nos uma foto.</div>
<div>
-Só se sorrides!<br />
<br />
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaDrKHewAtEacpxJuJfO4WCyhKL3UPuhJempTPTKQwooz6_PydYP3_J_eAMTMSHTROfmgk3cq9bS_xkYNUAV6BMtVgosTQ7aIr92eMGUlPSZZqUa-12O65jgsDq-YwtoRBDh2hUed6hRo/s1600/IMG_3037.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaDrKHewAtEacpxJuJfO4WCyhKL3UPuhJempTPTKQwooz6_PydYP3_J_eAMTMSHTROfmgk3cq9bS_xkYNUAV6BMtVgosTQ7aIr92eMGUlPSZZqUa-12O65jgsDq-YwtoRBDh2hUed6hRo/s1600/IMG_3037.JPG" height="266" width="400" /></a></div>
<br />
<br />
<br />
</div>
<div>
</div>
</div>
<div>
</div>
<div>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5R7LhqJGTB2fYqVpABcYzGJu5UAwi_xkyFH4KoYjnvv0e345VFL7Xkl1Irpb_dpmE8uSnVX91OV0-zlGJp7xPSzs29aMei7qDCBplPHvvx-IiLByuEm7tiLLyfTziO3hn31R0XbG7fPM/s1600/IMG_3045.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5R7LhqJGTB2fYqVpABcYzGJu5UAwi_xkyFH4KoYjnvv0e345VFL7Xkl1Irpb_dpmE8uSnVX91OV0-zlGJp7xPSzs29aMei7qDCBplPHvvx-IiLByuEm7tiLLyfTziO3hn31R0XbG7fPM/s1600/IMG_3045.JPG" /></a><br />
<br />
Bombas e indiano (ojitos para Campanilla) <br />
<div>
<br />
<br /></div>
<br />
<div>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilz4jML7sWG3gfGHZ2KtBTReaJFNEnER8Dr66WHAHVMn3XlXr-hBmqiUEsJVC0xKqUvpEFg8IH4TDbUAG7tRu_xqHwE0kn7kY-4fLXzGbg7arjTmwAdsAL07Dj9q9jzulFalouNkwC0k0/s1600-h/IMG_3054.JPG"></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<br /></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzumgddJf7oJNzKdMskAcGZXOa7YY8L5swtx0w2br0Tz0hFDhJn-N8XKEGN3pWwmpZo3UTDIHp71bVWvIlg2RfOxJ2H4CBqyp7BalwCfep-ZC9T0uS5gGdiRC7EGhNvdR_7TRtlls6Gsc/s1600/IMG_3054.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzumgddJf7oJNzKdMskAcGZXOa7YY8L5swtx0w2br0Tz0hFDhJn-N8XKEGN3pWwmpZo3UTDIHp71bVWvIlg2RfOxJ2H4CBqyp7BalwCfep-ZC9T0uS5gGdiRC7EGhNvdR_7TRtlls6Gsc/s1600/IMG_3054.JPG" height="266" width="400" /></a></div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<br /></div>
Pavilhao de desportos (esquerda) e barracas de tomar Manicas (dereita) olho o home deitado baixo a M verde, non chegou moi lonxe dende as barracas! </div>
</div>
</div>
</div>
O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-69477934943495070492009-12-26T13:02:00.003+02:002010-01-25T13:55:12.226+02:00Saltos no tempo e Desexos26/12/09Natal em Teis!!<br />Estou na casa dos meus pais, en Teis,<br />acabo de espertar tras o día de Nadal, onte pasei o día coa miña familia, imaxinade unha película entre Buñuel e Almodovar, brutal, co meu sobriño dando brincos por todos lados, onte estivemos xogando todos con un futbolín que lle regalaron, moi divertido....<br />Lembreime moito do nadal pasado, recen chegado a Lichinga, que pasei con Paula e a súa familia, a Mari Luce e Nena...que lonxe parece.<br />O outro día falando coa miña amiga Iria decateime que as entradas no blog está xerando un vacio espacio-temporal forte, porque o non escribir a data, algúns pensan que é a tempo real, e non, o da axencia Efe ocorreu alá por finais de Xulio, e xa choveu.<br />Bueno, aprobeito este salto o presente para enviaros a todos un forte abrazo e a miña enerxía positiva para que sexades todo o que desexedes.<br />A vida é o mellor regalo de nadal.<br /><br />PARA TI, CON CARIÑO<br /><br />Estoy en casa de mis padres, en Vigo,<br />acabo de despertar despues del día de Navidad, ayer pasé el día con mi familia, imaginar una película entre Buñuel y Almodovar, brutal, con mi sobrino dando saltos por todas partes, ayer estuvimos jugando todos con un futbolin que le regalaron, que piques, superdivertido....<br />He recordado mucho las últimas navidades, recien llegado a Lichinga, que pasé con Paula y su familia, la Mari Luce y Nena...que lejos parece.<br /><br />El otro día hablando con mi amiga Iria me di cuenta que las entradas en el blog están generando un vacío espacio-temporal fuerte, porque al no escribir fechas, algunos pensais que es a tiempo real, y no lo es, lo de la agencia Efe pasó allá a finales de Julio, y ya llovió.<br /><br />Bueno aprobecho este salto al presente para enviaros a todos un fuerte abrazo y mi energía positiva para que seais todo lo que deseeis.<br /><br />La vida es el mejor regalo de navidad!O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-35022539872669332522009-12-19T10:20:00.007+02:002014-12-26T00:02:05.372+02:00Menino da rúa<div>
11/12/2009<br />
<br />
Os ollos de aquel menino son un poema, pura enerxía, cheos de vida.<br />
<br />
<br />
Nos últimos cuatro meses da miña estancia en Lichinga el iniciou o xogo de vir canda min, ó principio a pedir, e por esa cara de pena que tan ben a ten ensaiada, pero despois de moitos "nâo" e vendo que eu son un vacilón que pronto me poño a xogar con el, o rapaz xa só se achegaba a saudar e falar un rato, ver que carallo facía o branquiño, ou cualquera outra cousa....<br />
<br />
E hoxe, mentras lle tiraba unha foto a árbore de diante das pescas coas suas frores vermellas, as bombas da gasolina e o carro ala viu, cós seus ollazos de curiosidade:<br />
<br />
-A onde é que estivo vose?<br />
-Estivem coa minha familia.<br />
-muito longem.<br />
-Sim<br />
<br />
E ese sorriso, e vai e me pide que lle faga unha foto, cunha cariña, pois claro,e cando se ve na camara comeza a sorrir e brincar, non da credito.<br />
Enton, lembro que teño algo, busco na miña mochila e encontro un cocheciño verde, que debe levar ai como 2 anos, porque era un cocheciño co que xogaba co meu sobri e extendo a man, e os ollos do menino fanse luz.-Para min.<br />
-Claro.<br />
-Obrigado...-e o menino comenza a xogar no medio da gasolineira co seu coche, esquécese de todo, xa non pide, xa non tenta dar lastima, só é un menino xogando.</div>
<div>
</div>
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-_7e7zqbryKpOOKVAyGY0qAcbePfNd8mKuXKf37BJJW-ng9i05wwKujcuQyQwk1ORSBF4mAQl08aWshm49yefff1FKeX_cBUDTrDgZLK4syhhddJUl3IwQZrMdM2qSt6Qb2dwwh_k3bQ/s1600/Crian%C3%A7as+(6).JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-_7e7zqbryKpOOKVAyGY0qAcbePfNd8mKuXKf37BJJW-ng9i05wwKujcuQyQwk1ORSBF4mAQl08aWshm49yefff1FKeX_cBUDTrDgZLK4syhhddJUl3IwQZrMdM2qSt6Qb2dwwh_k3bQ/s1600/Crian%C3%A7as+(6).JPG" height="266" width="400" /></a></div>
<br />
<br />
PARA TI, QUE SABES OLLAR<br />
<br />
11/12/2009<br />
Los ojos de aquel menino son un poema, pura energía, llenos de vida.<br />
En los últimos cuatro meses de mi estancia en Lichinga él inició el juego de acercarse a mi, al principio a pedir, y poner esa cara de pena que tan bien tiene ensayada, pero después de muchos "nâo" y viendo que yo soy un vacilón que pronto me pongo a jugar con él, el chaval ya sólo se acercaba a saludar y hablar un rato, ver que carajo hacía el blanquito, o cualquier otra cosa....<br />
<br />
Y hoy, mientras le tiraba una foto a árbol de delante de las pescas con sus flores rojas, las bombas de la gasolina y el carro allá vino, con sus ojazos de curiosidad:<br />
<br />
-A onde é que estivo vose?<br />
-Estivem coa minha familia.<br />
-muito longem.<br />
-Sim<br />
<br />
Y esa sonrisa, y va y me pide que le haga una foto, con una carita, pues claro,y cuando se ve en la camara empieza a sonreír y saltar, no da credito.<br />
Entonces, recuerdo que tengo algo, busco en mi mochila y encuentro un cochecito verde, que debe llevar ahi cómo 2 años, porque era un cochecito con el que jugaba con mi sobri y extiendo la mano, y los ojos del menino se hacen luz.-Para mí.<br />
-Claro.<br />
-Obligado...-y el menino comenza a jugar en medio de la gasolinera con su coche, se olvida de todo, ya no pide, ya no intenta dar lastima, sólo es un menino jugando.O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-82309754921183780142009-12-03T13:14:00.011+02:002014-12-26T00:06:05.406+02:00Os tres da EfeFinais de Xulio<br />
<br />
Alí estaba eu, a pé da escaleira do aeroporto de Lichinga, como o branquiño, o coordinador (dame a risa só de pensalo) do primeiro proxecto da cooperación galega no Niassa, esperaba a xente da axencia Efe, que viñan cun programa apretado apretado a pasar dous dias e medio con nós, coñecer o proxecto...<br />
<br />
A equipa Lichinguera estaba que non collía nos calzóns, o Nicolau quería que visitaramos todos os locais, o Pihale preparaba discursos, o Mucavele sorríame dicindo, é bo, isto é bo para o proxecto...en fin.<br />
<br />
Inconfundibles, tres brancos, con tripode na man e cara de cansancio, dous homes de mediana idade, curtidos en mil batallas, como eles dicían "expertos paracaidistas" especializados en caer en calquera parte do mundo e grabar o que fixera falla, cos poucos medios, e en tempo record. Acompañabaos unha xovén periodista que traballa en Kenia coma corresponsal, a profundidade dos seus ollos impactoume dende o primeiro momento. Co seu sorriso e forma de falar facía que a xente se relaxara e falara tranquilamente diante da cámara.<br />
<br />
Así que fumos o hotel e logo a comer algo nun take away,rápido rápido porque se nos ía o sol.<br />
Pola estrada iamos falando de todo un pouco, do proxecto, do seu traballo, da reportaxe, que era un flash dus 5 minutos (imposible meter todo) fixemos varias paradas técnicas e chegamos a Metangula.<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxZpECOcyBdgjJlDel1-r8OTBDDsT6H2PYS4lbz3c6wGR2uqDwyAUEA8ulsT8CvBhARClBUBPQv9bkXI6R0OEH_X-sAz1SOLpWmvJDZZv3vTONbQDUUIWIrtUUHAJG0I01PXmUOWShvZw/s1600-h/100_1678.JPG"><img alt="" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxZpECOcyBdgjJlDel1-r8OTBDDsT6H2PYS4lbz3c6wGR2uqDwyAUEA8ulsT8CvBhARClBUBPQv9bkXI6R0OEH_X-sAz1SOLpWmvJDZZv3vTONbQDUUIWIrtUUHAJG0I01PXmUOWShvZw/s200/100_1678.JPG" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410987118845765970" style="cursor: hand; float: left; height: 150px; margin: 0px 10px 10px 0px; width: 200px;" /></a><br />
<br />
<br />
É unha experiencia escoitar como os teus compañeiros no día a día falan de ti, ante unha camara, como se ti non estiveses diante.<br />
<br />
<br />
Falaban do proxecto como algo xa feito, cos seus pros e contras, amosaban cousas que temos traballado xuntos, o máis elocuente,<br />
como case sempre, foi o Mucavele, pero desta vez esqueceu o sorriso, os nervios do directo.<br />
<br />
<br />
<br />
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj35FEYH3F43WNfAxo5V7LbkMwhZZaT0brtfwCp5ZRgsZbgfd28v-8oHfLuF-vqup3GFCP9R5QGIXzE4XuxSUXx6KbXCgXmXhVvwLNoZauBq-zfjYZ9hYExrAifcG2PgKXnVMcLQAqn6dE/s1600-h/100_1679.JPG"><img alt="" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj35FEYH3F43WNfAxo5V7LbkMwhZZaT0brtfwCp5ZRgsZbgfd28v-8oHfLuF-vqup3GFCP9R5QGIXzE4XuxSUXx6KbXCgXmXhVvwLNoZauBq-zfjYZ9hYExrAifcG2PgKXnVMcLQAqn6dE/s200/100_1679.JPG" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410987952321734802" style="cursor: hand; float: right; height: 150px; margin: 0px 0px 10px 10px; width: 200px;" /></a><br />
Paseino ben estes días, máis que nada por ver as cousas dende outra perspectiva, creo que fun demasiado esixente, conmigo mesmo e cos que me rodean, e iso vai desgastando.<br />
<br />
As conversas con esta xente axudaronme a ver as cousas doutra forma, realmente pouca xente, poucos proxecotos, conseguen instalarse, facer algo, e deixar a contraparte involucrada en 10 meses, e nos o estabamos a facer, só que no medio da espiral de acción non te das conta das pequenas cousas, das costumes que se collen, dos cambios.<br />
<br />
En Utuculo (Centro de formación en autoempleo de la ONG mozambicana Progresso) grabaron os alumnos, que estaban supercontentos, e moi guapos porque chegamos na semán da conclusión dun grupo e entrega de diplomas. Esta xente ten unha vontade incrible e me deixan coa boca aberta. Viven esforzándose por mellorar un pouquiño a súa realidade, non pensedes que con facerse ricos, ou ter un coche, que va, soñan con ter un terreo que lles de para comer, e criar algún animal para comer e bender.<br />
<br />
A última noite, cando estaba a cear con eses tres españois, que sentía moi próximos ainda que sabía que era difícil que os voltara a ver (non imposible), desfrutei de verme nos ollos do outro, de escoitar e escoitarme.<br />
<br />
Por certo, eu tamén falei na reportaxe, o final o conseguiron.<br />
<br />
<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="//www.youtube.com/embed/nG9mTlAhiBU" width="420"></iframe>
DEDICADO A PALOMA, RAMÓN Y NACHO, OS MEUS PARACAIDISTAS DAS GAIOLAS!!, GRACIAS POR TODO<br />
<br />
Finales de Julio<br />
Allí estaba yo, a pie de la escalera del aeropuerto de Lichinga, como el blanquito, el coordinador (me da la risa el puesto) del primer proyecto de la cooperación gallega en el Niassa, esperaba a la gente de la agencia Efe, que venían con un programa apretado apretado a pasar dos dias y medio con nosotros, conocer el proyecto...<br />
El equipo Lichinguero estaba que no cogía en los calzoncillos, el Nicolau quería que visitaramos todos los locales, el Pihale preparaba discursos, el Mucavele sonreía diciendo, es bueno, esto es bueno para el proyecto...en fin.<br />
<br />
Inconfundibles, tres blancos, con tripode en la mano y cara de cansancio, dos hombres de mediana edad, curtidos en mil batallas, como ellos decían "expertos paracaidistas" especializados en caer en cualquiera parte del mundo y grabar lo que hiciera falta, con los pocos medios, y en tiempo record. Acompañados por una joven periodista que trabaja en Kenia como corresponsal, la profundidad de sus ojos me impactó desde el primer momento, y con su sonrisa y forma de hablar hacía que la gente se relajara ante la cámara.<br />
Así que fuimos al hotel y luego a comer algo en un take away,rápido rápido porque se nos iba el sol.<br />
Por la carretera íbamos hablando de todo un poco, del proyecto, de su trabajo, del reportaje que era un flash de unos 5 minutos (imposible meter todo) hicimos varias paradas técnicas y llegamos la Metangula. <br />
<br />
Es una experiencia escuchar como tus compañeros en el día a día hablan de ti, ante una camara, como si tu no estuvieras delante. Hablaban del proyecto como algo ya hecho, con sus pros y contras, mostraban cosas que hemos trabajado juntos, el más elocuente, como casi siempre, fue el Mucavele, pero de esta vez olvidó la sonrisa, los nervios del directo.<br />
Lo pasé bien estos días, más que nada por ver las cosas desde otra perspectiva, creo que fui demasiado exigente, conmigo mismo y con los que me rodean, y eso va desgastando.<br />
<br />
Las conversaciones con esta gente me ayudaron a ver las cosas de otra forma, realmente poca gente, pocos proyectos, consiguen instalarse, hacer algo, y dejar a la contraparte involucrada en 10 meses, y nosotros lo estábamos haciendo, sólo que en medio del torbellino de acción no te das cuenta de las pequeñas cosas, de las costumbres que se cogen, de los cambios.<br />
<br />
En Utuculo (Centro de formación en autoempleo de la ONG mozambicana Progresso) grabaron a los alumnos, que estaban supercontentos, y muy guapos porque llegamos en la semán de la conclusión de un grupo y entrega de diplomas. Esta gente tiene una voluntad increíble y me dejan con la boca abierta. Viven esforzándose por mejorar un poquito su realidad, no penséis que con hacerse ricos, o tener un coche, que va, sueñan con tener un terreno que les de de comer, y criar algún animal para comer y bender.<br />
La última noche, cuando estaba cenando con esos tres españoles, que sentía muy próximos aunque se que es difícil que nos volvamos a ver (no imposible), desfruté de verme en los ojos del otro, de escuchar y escucharme.<br />
<br />
Por cierto, yo también hablé en el reportaje, al final lo consiguieron.<br />
<br />O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-14168754544053115692009-11-04T13:50:00.005+02:002010-01-06T14:59:00.496+02:00Volta<p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">MEDIADOS DE XULIO</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">A volta ó traballo tras unha pausa, unha desconexión, sempre ten algo de desconcerto, de retomar, de voltar a sentir o día a día. Pensando nesto voltei a Lichinga con novos retos e o reforzo dun becario, Orestes, que viña a axudar na parte que tiñamos máis flouxa, as gaiolas. O destino fixo que compartíramos avión sen coñecernos, e que nos presentaramos nunha parada en Beira.</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Fixemos unha composición de lugar, e decidimos todo o que tiñamos que facer nos seguintes dous meses. Por moito que te esforces sempre hai que deixar unha porta aberta o cambio e a improvisación, porque aquí é así e hai que amoldarse. Tiñamos por diante dous meses para dar o do de peito e rematar o máximo posible. Nin me imaxinaba a que me viña encima... </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Os primeiros 15 días pasaron voando coa planificación do remate das gaiolas,o seu poboamento, o seguimento dos tanques.</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Cando me chamaron o teléfono e me deron unha sorpresa, ían vir tres persoas da axencia Efe a grabar o proxecto para a canle de Televisión da axencia de descordinación española, outra volta de porca da vida, pero iso é outra historia. </p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">PARA TODOS OS QUE SEGUIDES Aí</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm"></p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">MEDIADOS DE JULIO</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">La vuelta al trabajo tras una pausa, una desconexión, siempre tiene algo de desconcierto, de retomar, de volver a sentir el día a día. Pensando en esto volví la Lichinga con nuevos retos y el refuerzo de un becario, Orestes, que venía a reforzar la parte que teníamos más flouxa, las jaulas.Hicimos una composición de lugar, y decidimos todo el que teníamos que hacer en los siguientes dos meses. El destino hizo que compartieramos avión sin conocernos y que nos presentáramos en una escala en Beira.</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Por mucho que te esfuerces siempre hay que dejar una puerta abierta al cambio y la improvisación, porque aquí es así y hay que amoldarse. Teníamos por delante dos meses para darel do de pecho y terminar lo máximo posible. Ni me imaginaba la que me venía encima ...Los primeros 15 días pasaron volando con la planificación de la conclusión de las jaulas, su poblamiento, el seguimiento de los tanques.</p><p style="MARGIN-BOTTOM: 0cm">Cuando me llamaron al teléfono y me dieron una sorpresa, iban a venir tres personas de la agencia Efe a grabar el proyecto para el canal de Televisión de la agencia de descordinación española, otra vuelta de tuerca de la vida, pero eso es otra historia...</p>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-68894014938488121152009-10-24T00:26:00.003+02:002009-10-24T12:17:25.998+02:00Quero o meu premioEstou totalmente indignado, que acontece neste mundo, no que se premia, non cunha cousa pequena, non, co mesmo Nobel da Paz, a unha persoa que non fixo aínda nada para merecer este premio?Alegase que é polo que vai facer,anda queeee......<br /><br />Non teño nada en contra do Obama, nin a favor, pero creo que vai perder unha oportunidade histórica de que moitos de nós creesemos polo menos nun político, o penso e sorrio: Vos imaxinades que chega o día e o tipo di:<br /><br />-Non gracias, de momento non o merezo.<br /><br />Eu non quero premio, pero me podían dar todas as pagas e salarios do que podo facer na vida xuntos e que me busquen nunha illa.<br /><br />Nesta sociedade de consumo queimamos ata as promesas, e as encumbramos a referentes antes de que fagan nada, ai Pablo que merda de mundo te deixamos!!<br /><br />ADICADO O MEU SOBRIÑO PABLO E OS SEUS 6 ANOS DE LUZ<br /><br />Estoy totalmente indignado, que pasa en este mundo, en el que se premia, no con una cosa pequeña, no, con el mismo Nobel de la Paz, a una persona que no ha hecho aún nada para merecer este premio?Alegan que es por lo que va a hacer,anda queeee......<br /><br />No tengo nada en contra del Obama, ni a favor, pero creo que va a perder una oportunidad histórica de que muchos de nosotros creyesemos por lo menos en un político, lo pienso y sonrio: Os imagináis que llega el día y el tipo dice:<br /><br />-No gracias, de momento no lo merezco.<br /><br />Yo no quiero premio, pero me podían dar todas las pagadas y salarios de lo que puedo hacer en la vida juntos y que me busquen en una isla.<br /><br />En esta sociedad de consumo quemamos hasta las promesas, y las encumbramos a referentes antes de que hagan nada, ay Pablo que mierda de mundo te dejamos!!O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-17032534306600054252009-10-07T12:31:00.010+02:002010-01-13T03:05:05.733+02:00Inhaca, tres horas no paraiso11/07/09<br /><br />O sábado saímos do hotel moi cedo, queríamos coller o único barco que sae o día para Inhaca, unhas illas a 27 kilometros e dúas horas de navegación dende Maputo. O chegar o porto un xovén falounos, aquí o Vodacom costa tanto e alí o Inhacva line cuanto, era bastante menos, así que decidimos tentar no barco dos nacionais.<br /><br />A espera foi divertida, no porto de baixura, rodeados de mariñeiros, todos os mariñeiros do mundo son iguais, ollos cansos da noite de traballo, roupa ensalitrada, cigarrillo na boca, e se hai peixe sorriso e se non hai, cara de poucos amigos.Hoxe sorrían. Os barquiños eran cascaróns, pequenos, a vela, de madeira.Puxenme a falar co que parecía o patrón dun e flipei, saían ata case 10 millas, sen radio, sen motor e sen nada de nada. E se fai malo? Tiramos a ancla e esperamos-Oleee!!Sorrinlle e asentín coa cabeza, ten que ser duro.<br /><br />Subimos o barco, un bote de pasaxeiros cunhas 40 prazas, todo fechado en vidros como se fose un submarino, co tracatra do motor medio cabeceei, acordando para escoitar a un señor que falaba na lingua local dende a parte de diante ate o último sillón onde lle respostaba unha muller, a cousa animouse e o home, moi comprensivo cos dous branquiños, comezou a falar en portugués, e xa todos nos descojonabamos coas ocurrencias destes dous, ate se puseron a cantar e todo.<br /><br /><br /><br />O chegar a illa, tras dúas horas de movemento, aínda faltaba desembarcar, os barcos, o Vodacom facía tempo que chegara, anclaban a unha distancia prudente do portiño, e de alí saían lanchas e embarcacións de madeira para recoller os pasaxeiros e levalos a terra, tras pagar unhas moedas claro, que remedio, ou iso ou saes nadando coa mochila na boca.<br /><br /><br /><br />No porto un home bestido de uniforme (verde) ollou para nos e fixo un xesto de aviso moi pouco sutil o seu colega, a polos brancos. Eu xa me alterei, que si hai que pagar por entrar na illa, pero que me estas contando, nos por ser brancos, non, non, que todos os que visitan, e estes todos?,son residentes, todos?! non mo creo, e os coñeces a todos? Si.<br /><br /><br /><br />Cuando o tipo xa pensaba que nos convecera, eu saín co meu argumento aplastante, pero eu pago 100Mt que son residente en Lichinga, non son turista, e saquei o pasaporte, os sorprendidos guardas leían o permiso de residencia precaria como se ai fosen a ler a fórmula secreta da cocacola. Esta ben, cobralle 100Mt, é dos nosos, case mozambicano. -Encantame cando din isto.<br /><br /><br /><br />Así comezamos a andar pola praia buscando o sitio, Chalo oteaba no mar, un pouco máis para aqui un poco máis. a area estaba chea de conchas, pedriñas, e cachos dunha especie de pedras con buracos...alí!!alí é bo sitio, seguro.<br />E cos seus movementos rápidos e nerviosos, o meu compañeiro, colleu todo o necesario para meterse na auga e púsose a andar pola auga, a andar porque a marea estaba moi moi baixa.<br />Alá no fondo había un pescadores que ían andando e colocando unhas redes.<br />Eu deiteime na area a desfrutar daquel paraiso, sol, calma, unha auga completamente azul, aire puro, mil paxaros a cantar.<br />Logo o Chalo saíu todo emocionado e pasoume a camara subacuática, e eu veña a andar, e así sen darme conta de como, comecei a mergullar no meu primeiro arrecife de coral, precioso!!!, centos de peces de cores o meu redor, curioseando, fuxindo, danzamdo por alí, e embaixo, estes seres, os corais, con as súas cores e formas. É como mergullar nunha peceira enorme, estiven desfrutando de todo aquilo o máximo de tempo que o corpo me permitiu, cando comecei a tremer tiven que sair, pero cun sorriso como un mundo.<br /><br />Entrou outra vez o Chalo e eu fiquei exausto na area, a ver o infinito e desfrutar daquel paraiso, porometéndome que voltaría con máis tempo.<br /><br />As 3 horas e media de chegarmos saía o barco, así que aínda mollados percorrimos a praia casi deserta ata o portiño e, outra vez embarcacións e outra vez Inhaca Lines, pero o sorriso non no lo quitaba ninguén.<br /><br />ADICADO A LORE E PABLO, DESCUBRIR UN ARRECIFE E SABER QUE VEN UNHA NOVA VIDA, QUE ALEGRÍA, DESFRUTADE!!<br /><br /><p>11/07/09</p><p>El sábado salimos del hotel muy temprano, queriamos coger el único barco que sale al día para Inhaca, unas islas a 27 kilómetros y dos horas de navefgación desde Maputo. Al llegar al puerto un joven nos habló, aquí el Vodacom cuesta tanto y allí el Inhaca Lines tanto, era bastante menos, así que decidimos irnos en el barco de los nacionales.</p><p>La espera fue divertida, en el puerto de bajura, rodeados de marineros, todos los marineros del mundo son iguales, ojos cansados de la noche de trabajo, ropa ensalitrada, cigarrillo en la boca, y si hay pescado sonrisa y si no hay cara de pocos amigos. Los barquitos eran cascaronos, pequeños, a vela, de madera,. Me puse a hablar con el que parecía el patrón de uno y flipé, salían hasta casi 10 millas,sin radio, sin motor y sin nada de nada. Y si hace malo? Tiramos el ancla y esperamos.-Oleeeee!!Le sonreí y asentí con la cabeza, tiene que ser duro.</p><p>Subimos al barco, un bote de pasajeros con una 40 plazas, todo cerrado en vidrios como si fuera un submarino. Con el tracatra del motor medio cabecee, despertando para escuchar a un señor que hablaba en lengua local desde la parte de delante, hasta el último sillón, donde le respondía una mujer, la cosa se animó, y el hombre, muy comprensivo con los dos blanquitos, comenzó a hablar en portugués, y ya todos nos descojonabamos con las ocurrencias de estos dos, hasta se pusieron a cantar y todo.</p><p>Al llegar a la isla, tras dos horas de movimiento, aun faltaba desembarcar. Los barcos, el Vodacom hacía rato que había llegado, anclaban a una distancia prudencial del puertito, y de allí salían lanchas y embarcaciones de madera para recoger a los pasajerosy llevarlos a tierra, tras pagar unas monedas claro, que remedio, o eso o sales nadando con la mochila en la boca.</p><p>En el puerto un hombre bestido de uniforme (verde) nos miró e hozo un gesto de aviso muy poco sutil a su colega, a por los blancos. Yo ya me alteré, que si hay que pagar por entrar en la isla, pero que me estas contando,nosotros por ser blancos, no no que todos los visitantes, y estos?, son residentes, todos?! no me lo creo, y los conoces a todos? Si.</p><p>Cuando el tipo ya estaba creía habernos convencido, yo salí con mi argumento aplastante, pero yo pago 100Mt que soy residente en ichinga, no soy turista, sacando el pasaporte donde los sorprendidos guardas leían el permiso de residencia precaria, como si ahi fueran a encontrar la fórmula de la cocacola. Está bien, cobrale 100Mt, es de los nuestros, casi mozambicano.-Me encanta cuando dicen esto.</p><p>Así comenzamos a andar por la playa buscando el sitio, Chalo oteaba el mar, un poco más para aquí, un poco más. La arena estaba llena de conchas, piedritas, y cachos de una especie de piuedras con agujeros....allí!, allí es buen sitio, seguro.</p><p>Y con sus movimientos rapidos y nerviosos, mi compañero, cogió todo lo necesarioo para meterse en el agua y se puso a andar y andar, porque la marea estaba muy muy baja.</p><p>Allá en lo hondo había pescadores que iban andando y colocando unas redes.</p><p>Yo me acosté en la erenaa disfrutar de aquel paraiso, sol, clama, un agua completamente azul, aire puro, mil pájaros cantando.</p><p>Luego Chalo salió todo emocionado y me pasó la camara subacuática, y yo venga a andar, y así, sin darme cuenta de cómo, comencé a sumergirme en mi primer arrecife de coral, precioso!!!, cientos de peces de colores a mi alrededor, curioseando, huyendo, danzando por allí, y debajo estos seres, los corales, con sus colores y formas. Es como sumergirte en una pecera enorme, estuve disfrutando de todo aquello el máximo tiempo que la temperatura del cuerpo me permitió, cuando comencé a temblar tuve que salir, pero con una sonrisa como un mundo.</p><p>Entró otra vez Chalo y yo me quedé exausto en la arena, a ver el infinito y disfrutar de aquel paraiso, haciendome la promesa de volver con más tiempo.</p><p>A las 3 horas y media de nuestra llegada, salía el barco, así que aún mojados recorrimos la playa casi desierta hasta el portiño y, otra vez embarcaciones, y otra vez Inhaca Lines, pero la sonrisa no me la quitaba nadie. </p><p></p><p><br /></p>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-59223197750844559312009-09-18T21:34:00.012+02:002009-09-22T12:06:43.539+02:00Bilene e as chapas<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8qwmVNmWDdY9OjaTSjlJfXuT-nVc7EXB2tj4sCzHUsDEel8OxtceNNybC3oP_nsxoW3uW18aQyo3PPhETwrkTKNB6NstLpIgdJ7CAA62bsTLGF53lVdgcyILkccrE213vBacqA-sSIK4/s1600-h/Bilene+%282%29.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8qwmVNmWDdY9OjaTSjlJfXuT-nVc7EXB2tj4sCzHUsDEel8OxtceNNybC3oP_nsxoW3uW18aQyo3PPhETwrkTKNB6NstLpIgdJ7CAA62bsTLGF53lVdgcyILkccrE213vBacqA-sSIK4/s200/Bilene+%282%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383065202971988546" border="0" /></a>Tras a intensa experiencia en Tofo, tocou novamente chapa, por case un día, dende Inhambane o cruzamento de estrada pasado Xai-Xai, nun pobo chamado Nacia, o camiño non foi tan malo como a ida, tamén porque o bus era mellor, e os nosos asentos estaben ben situados (xa non somos principiantes nesto do transporte público).<br />O momento subrealista foi cando os do "radar" pararon o bus, e o conductor empezou a descojonarse:" Me cazaron, pero se ata me avisaron antes, se me pasou" lle decía ós policías mentres lle extendían o regalito. O poli botou un vistazo o bus e dixo:"hoxe non imos falar do sobrenumero de persoas, só da velocidade"<br />Pareceme incrible como levan as cousas aquí, realmente é outro ritmo e outra forma de velo todo, a xente se busca a vida como pode, moita necesidade e pouca imaxinación, pero o intentan, e o sorriso e case permanente.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh19POgU1ublWrGDWTPp2oth3Tky7oNFf3v0S9HCG1XckmajWrU0Yz8c4rcdLcyyaRfv-LJhNcX1_uU-VMu1sDeeKPigEjTMAlaE-updIp0NsKJfzNzGHonZzHwyOxHRxejiabUYZtJbM/s1600-h/Bilene+%283%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh19POgU1ublWrGDWTPp2oth3Tky7oNFf3v0S9HCG1XckmajWrU0Yz8c4rcdLcyyaRfv-LJhNcX1_uU-VMu1sDeeKPigEjTMAlaE-updIp0NsKJfzNzGHonZzHwyOxHRxejiabUYZtJbM/s200/Bilene+%283%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383066927909665522" border="0" /></a><br />Despois do cruzamento tivemos que camiñar un pouco ata onde se apañaba a chapa, eu estaba farto, e non quería saber máis de chapas, prezos e demáis, e pasei dunha que me parecía cara, o Chalo razoaba: e que facemos quedar aquí, estase facendo de noite"<br />Bueno, apañamos unha chapa na que non cabía nin un imperdible, eu ía sentado de costas sobre un ferro que se quentaba co motor, con dous tipos todos cegos enfrente, que se descojonaban e bromeaban co branco,en fin. Cando o meu rabo ( cu) estaba entre acostumarse e ficar durmido a chapa parou, un coche tivera un accidente, non fora unha cousa pequena, era un todoterreo e estaba esmagado contra unha arbore, dera sabe deus cantas voltas de campá, e case non se veía se non fora pola poeira que levantara.<br />Cando avancei cara o coche, todo o mundo tentaba darlle a volta, Chalo todo metido no papel empurraba, eu cheguei só para dar un pequeno tirón dunha corda, e o coche esmagado voltou a súa posición natural, o Chalo pensaba que había alguén dentro, pero que va, xa ía camiño do hospital, aquelo era un acto de solidaridade coa grúa, ou quen viñera a remolcar o carro.<br />Logo do acontecido chegamos a Bilene, unha zona turística, nun lago con conexión temporal o mar, e unha barreira de dunas enfronte, moi chulo.<br />Non buscamos demasiado, chegamos o primeiro sitio, hai cuartos, non, pero temos sitio para acampar, e así acabei durmindo nun chan tan duro que parecía pedra, ainda que fose area.<br /><br />O día seguinte acordei coa luz e os dous millóns de Boers que andaban a facer ruido por alí, putos.<br />Baixamos o lago, e mentras eu tomaba o sol e medio estiraba as costas, o Chalo se puso a mergullar para ver que había por alí, non eran nin as 7:30, que valor. Fumos a matabichar o restaurant, fora o sol, e decidimos alugar un pequeno bote para ir o outro lado la lagoa, onde as dunas.<br />Chamanlle as praias das tartarugas, na area non vimos rastro, pero no mar, ese Índico que batía forte, pareceume ver unha mentras controlaba o Chalo que escaneaba unhas rochas entre a escuma das ondas.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPQ3u5Nh0jIPFe2ErdIcz42OuVVdJohoaxe_CJSV20Bz240EgowVHuAmN5lEI2LD-BQV5DlqfHUfDcQ4w8OGISpsHkIUtebCrvvOqwqpLwVDt3nbgcHchtp0EcAd3aO3CcLyw2RWBwNtU/s1600-h/Echidna+polyzona+%282%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPQ3u5Nh0jIPFe2ErdIcz42OuVVdJohoaxe_CJSV20Bz240EgowVHuAmN5lEI2LD-BQV5DlqfHUfDcQ4w8OGISpsHkIUtebCrvvOqwqpLwVDt3nbgcHchtp0EcAd3aO3CcLyw2RWBwNtU/s200/Echidna+polyzona+%282%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383071289839793154" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmRAFkXZsntK3NlRvuGqXZ0Yp3QiYBvlBmxDIpYCjXgMtA33RGQUjqRQSMQtUcYdEWfiBeHUttwd23B3xg8u9-BYH2af1prriqZFkB8Nxna0P2RAc3kJ4AV4oRq3FY6ws9FE5IRWf9kh0/s1600-h/Bilene+%2813%29.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmRAFkXZsntK3NlRvuGqXZ0Yp3QiYBvlBmxDIpYCjXgMtA33RGQUjqRQSMQtUcYdEWfiBeHUttwd23B3xg8u9-BYH2af1prriqZFkB8Nxna0P2RAc3kJ4AV4oRq3FY6ws9FE5IRWf9kh0/s200/Bilene+%2813%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383070001507613186" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhA7EnqlnBspL28lVH-iFN_2ufxZGGaO0ktjwmf6n5tr_-eas_0kpBzgud1vb-z8GDwut4UdML4Z2H_f4W9zPFrZ1UTKP_IvunlKK6CQFKqjrorBzXih2dTlowJZXFRkR9KM8R0BPKNSUU/s1600-h/P1120602.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhA7EnqlnBspL28lVH-iFN_2ufxZGGaO0ktjwmf6n5tr_-eas_0kpBzgud1vb-z8GDwut4UdML4Z2H_f4W9zPFrZ1UTKP_IvunlKK6CQFKqjrorBzXih2dTlowJZXFRkR9KM8R0BPKNSUU/s200/P1120602.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383072605891632578" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Logo decidimos ir a parte interna, a lagoa. O fondo era de pedras e polo medio tiña un montón de peixes de cores, era como unha pecera moi grande, con cores, eu flipando, coa cámara subacuática do Chalo, zas zas. Non aguantei moito, o frio, o cansancio, facía que as apneas non foran moi prolongadas, pero flipei moito, e a media tarde, co sol xa baixando moi rápido, voltamos o camping.<br />O día seguinte tocou novamente sair, esperar no pobo, mentres que todo o mundo ollaba a eses dous brancos malucos, con mochilas e pintas. Góstame moito sentar en cualquer parte e ollar a xente pasar, meninos a comprar p<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSkdtRkU9Kt82nx5rLE-l6nr3lGINeYJ5ibUwHAtMbf3IKJeOr42ycPJp5HKgP9-Lll0rVg_2IiFs7EeX1JdwcChsHy6PEP6a4741ejHt405t00s5o-4ymGb0xT5wbkKJAqPUUGU4y068/s1600-h/Bilene+%286%29.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSkdtRkU9Kt82nx5rLE-l6nr3lGINeYJ5ibUwHAtMbf3IKJeOr42ycPJp5HKgP9-Lll0rVg_2IiFs7EeX1JdwcChsHy6PEP6a4741ejHt405t00s5o-4ymGb0xT5wbkKJAqPUUGU4y068/s320/Bilene+%286%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383068048339547394" border="0" /></a>an, as mulleres que venden na rúa encendendo os seus fogóns de leña para preparar un cha (té) ou frango (polo) ou sabe deus que. Todo o mundo está facendo algo, aquí a vida non é fácil, para algúns, porque o grupo dos ricos, que os hai, e xa non son os colonos portugueses, cada vez son máis ricos, mentres o pobo, cobra o mínimo por traballos de sete días, ou gaña dous ou tres meticais (10 centimos de €) por cada venta que fan de cualquer cousa que podas imaxinar.<br />Finalmente apañamos unha chapa, que ía ata arriba, estiven a bromear cunhas señoras alí dentro que se partían conmigo. Despois de unha hora de dar voltas polo pobo buscando a última sardiña que meter na lata saimos a estrada. A metade de camiño control policial, e resulta que o conductor non levaba o carnet,ai madre, o policía, reflexibo dixo, a xente de dentro non ten a culpa, así que continue e a volta falamos!Olé, non me imaxino a un picoleto sendo tan práctico alá na desenvolvida España.<br />Continuamos ata o cruzamento e alí foi un visto e non visto, baixar dunha e subir a outra, aínda que eu non tiña presa e regateei co conductor, vendo todas as demáis chapas e dicindo, se non fas prezo voume noutra amigo, que esta está ata arriba.<br />A imaxe non minte, mochilas nas pernas, o chalo cun neno encima, que non falaba portugues e flipaba con nós e eu partíndome o cu (que bastante partido me quedou de tanta chapa).<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuHsbphpJBe7zVkJ_ZyBv9RqinwbNrmf7eP2ouc4YLNXZBajW6Z46bnHCiHG50MICImvBDqxTcc1uHHKpP2Ua6QOZyphp4GKFFIpngtpDz18f94bf9HcKYIwFViQpavUbTb_s7Yrpr5mY/s1600-h/Bilene+%287%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuHsbphpJBe7zVkJ_ZyBv9RqinwbNrmf7eP2ouc4YLNXZBajW6Z46bnHCiHG50MICImvBDqxTcc1uHHKpP2Ua6QOZyphp4GKFFIpngtpDz18f94bf9HcKYIwFViQpavUbTb_s7Yrpr5mY/s320/Bilene+%287%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383069255426896498" border="0" /></a><br />O chegar a Maputo buscamos un hotel barato, que parecía a casa dos monsters, ou unha obra social de Cajamadri, porque tela, era o Andalucía, e para ser unha escola de hostelería, non tiña nn auga quente nos cuartos, e non sabían, ou máis ben querían dicir, se era temporal ou para sempre.<br /><br /><br />Saímos a grande cidade e nos regalamos unha comida de aupa, peixe, almexas e lasaña, era a primeira comida quente o mediodía que facíamos en moitos días, que gozada.<br /><br /><br />NUNCA PARA ATRÁS SEMPRE PARA ADIANTE,<br />PA´TRAS NIN PA COLLER IMPULSO...<br /><br /><div id="resultado">Tras la intensa experiencia en Tofo, tocó nuevamente chapa, por casi un día, desde Inhambane Al cruce de carretera pasado Xai-Xai, en un pueblo llamado Nacia, el camino no fue tan malo como la ida, también porque el bus era mejor, y nuestros asientos estaban bien ubicados (ya no somos novatos en esto del transporte público).<br /><br />El momento subrealista fue cuando los del "radar" pararon el bus, y el conductor empezó la descojonarse:" Me cazaron, pero si hasta me avisaron antes, se me pasó" le decía a los policías mientras le extendían el regalito. El poli echó un vistazo al bus y dijo:"hoy no vamos a hablar del sobrenumero de personas, sólo de la velocidad"<br />Me parece increíble como llevan las cosas aquí, realmente es otro ritmo y otra forma de verlo todo, la gente se busca la vida como puede, mucha necesidad y poca imaginación, pero lo intentan, y la sonrisa es casi permanente.<br /><br />Después del cruce tuvimos que caminar un poco hasta donde se cogía la chapa, yo estaba harto, y no quería saber más de chapas, precios y demáis, y pasé de una que me parecía cara, el Chalo razonaba: y que hacemos quedar aquí, se está haciendo de noche"<br />Bueno, cogimos una chapa en la que no cabía ni un imperdible, yo iba sentado de espaldas sobre un hierro que se calentaba con el motor, con dos tipos todos ciegos enfrente, que se descojonaban y bromeaban con el blanco,en fin. Cuando mi rabo ( culo) estaba entre acostumbrarse y quedar dormido la chapa paró, un coche había tenido un accidente, no había sido una cosa pequeña, era un todoterreno y estaba aplastado contra un árbol, había dado sabe dios cuantas vueltas de campana, y casi no se veía si no fuera por la polvareda que había levantado.<br /><br />Cuando avancé hacia el coche, todo el mundo intentaba darle la vuelta, Chalo todo metido en el papel empujaba, yo llegué sólo para dar un pequeño tirón de una cuerda, y el coche aplastado volvió a su posición natural, el Chalo pensaba que había alguien dentro, pero que va, ya iba camino del hospital, aquelo era un acto de solidaridad con la grúa, o quién viniera a remolcar el carro.<br /><br />Y así llegamos la Bilene, una zona turística, en un lago con conexión temporal al mar, y una barrera de dunas enfrente, muy chulo.<br />No buscamos demasiado, llegamos al primer sitio, hay cuartos, no, pero tenemos sitio para acampar, y así acabé durmiendo en un suelo tan duro que parecía piedra, aunque fuera arena.<br /><br />El día siguiente me desperté con la luz y los dos millones de Boers que andaban a hacer ruido por allí, putos.<br />Bajamos al lago, y mientras yo tomaba el sol y medio estiraba las costas, el Chalo se puso a sumergir para ver que había por allí, no eran ni las 7:30, que valor. Fumos a matabichar el restaurant, había sido el sol, y decidimos alquilar un pequeño bote para ir lo otro lado lana laguna, donde las dunas.<br />Le llaman la playa de las tortugas, en la arena no vimos rastro, pero en el mar, ese Índico que batía fuerte, me pareció ver una mientras controlaba al Chalo que escaneaba unas rocas entre la espuma de las olas.<br />Luego decidimos ir a la parte interna, la laguna. El fondo era de piedras y por medio tenía un montón de peces de colores, era como una pecera muy grande, con colores, yo flipando, con la cámara subacuática del Chalo, zas zas. No aguanté mucho, el frio, el cansancio, hacía que las apneas no fueran muy prolongadas, pero flipé mucho, y a media tarde, con el sol ya bajando muy rápido, voltamos el camping.<br />Al día siguiente tocó nuevamente salir, esperar en el pueblo, mientras que todo el mundo miraba a esos dos blancos malucos, con mochilas y pintas. Me gusta mucho sentarme en cualquer parte y mirar la gente pasar, meninos a comprar pan, las mujeres que venden en la calle encendendo sus fogones de leña para preparar un cha (té) o frango (pollo) o sabe dios que. Todo el mundo está haciendo algo, aquí la vida no es fácil, para algunos, porque el grupo de los ricos, que los hay, y ya no son los colonos portugueses, cada vez son más ricos, mientras el pueblo, cobra el mínimo por trabajos de siete días, o gana dos o tres meticais (10 centimos de €) por cada venta que hacen de cualquer cosa que puedas imaginar.<br />Finalmente cogimos una chapa, que iba hasta arriba, estuve bromeando con unas señoras allí dentro que se partían conmigo. Después de una hora de dar vueltas por el pueblo buscando la última sardina que meter en la lata salimos a la carretera. A mitad de camino control policial, y resulta que el conductor no llevaba el carnet,ay madre, el policía, reflexibo dijo, la gente de dentro no tiene la culpa, así que continue y a la vuelta hablamos!Olé, no me imagino a un picoleto siendo tan práctico allá en la desarrollada España.<br /><br />Continuamos hasta el cruce y allí fue un visto y no visto, bajar de una y subir a otra, aunque yo no tenía presa y regateé con el conductor, viendo todas las demáis chapas y diciendo, si no haces precio me voy en otra amigo, que esta está hasta arriba.<br />La imagen no miente, mochilas en las piernas, el chalo con un niño encima, que no hablaba portugués y flipaba con nosotros y yo partiendome el culo (que bastante partido me quedó de tanta chapa).<br /><br />Al llegar a Maputo buscamos un hotel barato, que parecía la casa de los monsters, o una obra social de Cajamadri, era el Andalucía, y para ser una escuela de hostelería, no tenía ni agua caliente en los cuartos, y no sabían, o más bien querían decir, si era temporal o para siempre jamás.<br />Salimos a la grande ciudad y nos regalamos una comida de aupa, pescado, almejas y lasaña, era la primera comida caliente al mediodía que hacíamos en muchos días, que gozada.<br /></div>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5039471248672285317.post-91930336210276819162009-09-09T22:32:00.003+02:002009-09-09T23:36:05.173+02:00Un Regalo<div id="MsgContainer" class="ExternalClass"><style> .ExternalClass .EC_hmmessage P {padding:0px;} .ExternalClass body.EC_hmmessage {font-size:10pt;font-family:Tahoma;} </style> <strong style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">DESIDERATA</span></strong> <span style="color: rgb(0, 0, 128);font-size:85%;" ><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Camina plácido entre el ruido y la prisa y recuerda</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >qué paz se puede encontrar en el silencio.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >En cuanto sea posible y sin rendirte,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >mantén buenas relaciones con todas las personas.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Enuncia tu verdad de una manera serena y clara</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >y escucha a los demás, incluso al torpe e ignorante, también ellos tienen su propia historia.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Esquiva a las personas ruidosas y agresivas,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >ya que son un fastidio para el espíritu. </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Si te comparas con los demás, te volverás</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >vano y amargado,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >pues siempre habrá personas</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >más grandes y más pequeñas que tú.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Disfruta de tus éxitos lo mismo que de tus planes.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Mantén el interés en tu propia carrera</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >por humilde que sea,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >ella es un verdadero tesoro</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >en el fortuito cambiar de los tiempos.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Sé cauto en tus negocios</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >pues el mundo está lleno de engaños,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >mas no dejes que esto te vuelva ciego</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >para la virtud que existe.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Hay muchas personas que se esfuerzan</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >por alcanzar nobles ideales.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >La vida está llena de heroísmo.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Sé sincero contigo mismo,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >en especial no finjas el afecto.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Y no seas cínico en el amor,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >pues en medio de todas las arideces y desengaños,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >es perenne como la hierba.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Acata dócilmente el consejo de los años</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >abandonando con donaire las cosas de la juventud.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Cultiva la firmeza del espíritu,</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >para que te proteja en las adversidades repentinas.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Muchos temores nacen de la fatiga y la soledad. Sobre una sana disciplina, sé benigno contigo mismo. Tú eres una criatura del universo.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >No menos que las plantas y las estrellas, </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >tienes derecho a existir.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Y sea que te resulte claro o no, </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >indudablemente el universo marcha como debiera.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Por eso debes estar en paz con Dios</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >cualquiera que sea tu idea de El.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Y sean cualesquiera tus trabajos y aspiraciones, conserva la paz con tu alma</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >en la bulliciosa confusión de la vida.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Aún con toda su falsía, sus dolores y sueños fallidos, el mundo es todavía hermoso.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Sé cauto, ¡esfuérzate por ser feliz!</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >Autor Anónimo</span><br /></span><b><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-size:130%;" > </span></b></div>O SuSohttp://www.blogger.com/profile/04963736170280594761noreply@blogger.com2