damonpontos.gr

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ «ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» http://www.athinaellada.gr/

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Αυτές τις μέρες γιορτάζουμε την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και το απαράμιλλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου. Σε δύο, μόλις χρόνια, θα κληθούμε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την κήρυξη της Εθνεγερσίας του 1821. Την επόμενη χρονιά, το 2022, κλείνουμε 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Δυστυχώς ο Ελληνισμός τον 21ο αιώνα, μετά από μια 10ετία σαρωτικής κρίσης που οδήγησε στην δραστική κοινωνική, οικονομική, και δημογραφική αποδυνάμωση του Ελλαδικού και Κυπριακού κράτους, βιώνει και τη γεωπολιτική μετεξέλιξη της κρίσης.

Όλοι έχουμε κατανοήσει ότι βρισκόμαστε ενώπιον προκλήσεων που αφορούν την ίδια την επιβίωση του ελληνικού έθνους. Έχει φροντίσει γι’ αυτό ο Ταγίπ Ερντογάν, με τις καθημερινές απειλές για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης, την Κυπριακή ΑΟΖ, τις προκλήσεις στο Αιγαίο, και βέβαια, τον τρόπο που χρησιμοποιεί τις μεταναστευτικές ροές, με ανοιχτό στόχο την αλλοίωση του πληθυσμού της Ελλάδας, αλλά και τον εκβιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η μεθοδικότητα της πολιτικής του Ερντογάν έχει τρομάξει σύσσωμη την πολιτική ηγεσία, που χαμένη μέσα σε έναν τυφλό κοσμοπολιτισμό, γαλουχημένη στα Αμερικάνικα κολέγια και τα πανεπιστήμια του εξωτερικού, δεν διαθέτει το σθένος και την ιδεολογική προετοιμασία για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που μας βάζει η ίδια η γεωπολιτική θέση της χώρας.
Το «σχέδιο» του νέο-οθωμανισμού είναι ξεκάθαρο: Οι νέο-σουλτάνοι έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την αποδυνάμωση των εθνικών κρατών, τη μετανάστευση, την υποχώρηση των Αμερικανών και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το «κενό ελέγχου» στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Κεντρική Ασία, για να επανέλθει η Τουρκία στις περιοχές που άλλοτε όριζε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Χαρακτηριστικά είναι τα όσα συνέβησαν με την τουρκική εισβολή στη Βόρεια Συρία. Ο Ερντογάν θέλει να αποτρέψει την ίδρυση ενός κουρδικού κράτους εκεί, διότι θα πυροδοτούσε και την αφύπνιση του κουρδικού κινήματος στην ίδια την Τουρκία. Και το κουρδικό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που τον απομακρύνει από την ταχύτερη προώθηση της αυτοκρατορικής του πολιτικής.
Εφ’ όσον το λύσει, έχοντας χρησιμοποιήσει και τους Ρώσους και τους Αμερικάνους, θα στραφεί –ήδη στρέφεται– προς το Κυπριακό και το Αιγαίο που δεν επιτρέπουν να γίνει η Ανατολική Μεσόγειος τουρκική θάλασσα. Εξάλλου υπάρχει και το ζήτημα της Θράκης και όλης της Βόρειας Ελλάδας, που τον εμποδίζει να ελέγχει και τα Βαλκάνια.
Ο ελληνισμός, βρίσκεται άμεσα στο στόχαστρό του νεοθωμανισμού. Και εμείς, την ίδια στιγμή, είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια πολιτική διαρκών παραχωρήσεων, που εδώ και τρεις δεκαετίες έχει καταστεί «δεύτερη φύση» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, Πολιτική που συνεπάγεται την ουσιαστική εγκατάλειψη κάθε αποτρεπτικής, διπλωματικά και στρατιωτικά, προσπάθειας της Ελλάδας. Και αυτό αποτελεί τον κανόνα, για τις αντιλήψεις όχι μόνο των Υπουργών, αλλά και πολλών Ιδρυμάτων και Πανεπιστημιακών Σχολών καθώς και μεγάλου μέρους των ΜΜΕ.
Πέρα, λοιπόν, από την άσχημη θέση στην οποία βρίσκονται η ελληνική οικονομία και κοινωνία, το μεγάλο πρόβλημα έγκειται στο τι προτίθεται να κάνει η ηγεσία της, και το πόσο προετοιμασμένη είναι η ελληνική κοινωνία για τη ριζική αλλαγή του κλίματος εθνικής παραίτησης που κυριαρχεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 – δηλαδή του εθνομηδενισμού.
Επί πλέον, η έλλειψη ενεργητικής πολιτικής από την πλευρά της Ελλάδας, κινδυνεύει να ακυρώσει ή να υποβαθμίσει και τις οποιεσδήποτε συμμαχίες και αντίθετα να μας αφήσει έκθετους και ουσιαστικά μόνους μπροστά στην τουρκική επιθετικότητα. Ήδη η στάση των Αμερικανών στη Συρία, όχι μόνο αποδεικνύει το πόσο σχετική σημασία έχει η αμερικανική «κάλυψη», αλλά οδηγεί σε δεύτερες σκέψεις το Ισραήλ, που αρχίζει να «ξανασκέφτεται» την συμμαχία με Ελλάδα και Κύπρο.
Εάν οι Έλληνες δεν κατανοήσουν πως βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο και δεν αναθεωρήσουν τη συνολική τους στρατηγική, επικεντρωνόμενοι στην εθνική τους επιβίωση, δεν θα έχουν καμία τύχη. Χρειαζόμαστε ένα νέο «1909», που ήρθε να απαντήσει στην καταστροφή του 1897, προωθώντας ένα ευρύ πρόγραμμα εθνικού και αμυντικού εκσυγχρονισμού, και οδηγώντας στους νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους του 1912.
Το μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, όταν ταπεινώσαμε την ιταλική «υπερδύναμη», πρέπει να σταλεί ακέραιο  στην επεκτατική νεο-οθωμανική Τουρκία.

28 Οκτωβρίου 1940: Όχι στον Ιταλικό φασισμό!
28 Οκτωβρίου 2019: Όχι στον νέο-οθωμανικό επεκτατισμό!
Αντίσταση ή εξαφάνιση

Περιοδικό Άρδην

Διευθ.: Ξενοφώντος 4, Αθήνα, 10557

Τηλ.: 2103826319, 2103802644

Ιστότοπος: www.ardin-rixi.gr

Στην Δημοτική Κίνηση μετέχουν ενεργά η Πατριωτική Συσπείρωση και άλλες πατριωτικές πολιτικές και προσωπικότητες

Στο θέμα της παράνομης μετανάστευσης παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα που αφορά υποτιθέμενα αποτελεσματικά μέτρα αποτροπής της εισροής παράνομων μεταναστών στην χώρα μας. Ένα από αυτά παρουσιάστηκε τελευταία με την πρόταση να δημιουργηθούν στα ακατοίκητα νησιά χοτ σποτ, ώστε πρώτον, να υπάρχει κάποια στιγμή η δυνατότητα επανεισαγωγής τους στην Τουρκία, λόγω της συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης –Τουρκίας, εφόσον με την εξέτασή τους αποδειχτεί ότι είναι οικονομικοί πρόσφυγες και όχι πολιτικά διωκόμενοι και  συνεπώς δικαιούνται άσυλο.

Απέναντι σε αυτήν την πρόταση που φαινομενικά είναι ευνοϊκή και σαν από μηχανής λύση, είμαστε υποχρεωμένοι να φέρουμε τις εξής αντιρρήσεις και επιχειρήματα.

Πρώτον, ο κ. Χρυσοχοϊδης ομολόγησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τις προάλλες ότι το μεταναστευτικό δεν είναι για την Ελλάδα πια διαχειρίσιμο, γιατί δεν υπάρχει δυνατότητα και μηχανισμοί για να διαχειριστεί η κυβέρνηση έναν τόσο τεράστιο αριθμό «μεταναστών», που διοχετεύονται προγραμματισμένα και σκοπευμένα από την Τουρκία, ως προγεφύρωμα για οποιαδήποτε διεκδίκηση της Τουρκίας.

Δεύτερον, ο περιορισμός των παράνομων μεταναστών στα έρημα και ακατοίκητα νησιά της Ελλάδας, θα εκθέσει την Ελλάδα επικοινωνιακά, επειδή θα την κατηγορήσει όχι μόνο ο Ερντογάν και οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» ότι δημιουργούμε ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ στην Ελλάδα, που θυμίζουν άλλες εποχές, αλλά και τα ελληνικά κόμματα εξουσίας και οι συνεργοί τους θα κατηγορήσουν την κυβέρνηση ότι δημιουργεί τώρα Μακρονήσους, όπως παλιά για τους κακόμοιρους μετανάστες και τους στερεί τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα κ.λπ.

Τρίτον, οι εκατοντάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάστες θα απαιτήσουν   Î³Î¹Î± την λειτουργία τους όχι πέντε –δέκα χοτ σποτ, αλλά πάρα πολύ περισσότερα για να μπορούν να χωρέσουν αυτούς που καταγράφονται από τις αρχές. Ίσως όλα τα ακατοίκητα νησιά δεν πρόκειται να φθάσουν. Γιατί καθημερινά, κοντά στους καταγεγραμμένους έρχονται διπλάσιος και τριπλάσιος αριθμός που δεν καταγράφεται. Και ο αριθμός αυτός θα αυξηθεί δραματικά, εφόσον εφαρμοστεί αυτό το μέτρο κατακράτησής τους στα ακριτικά νησιά, έστω κι αν αφορά μόνο τους καταγεγραμμένους.  

Ι. Η ουσία του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης

Αναμφίβολα η λαθρομετανάστευση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά και εθνικά προβλήματα της Ελλάδας. Ζήτημα επιβίωσης του Ελληνισμού.

Εκ προοιμίου θέλουμε να τονίσουμε ότι το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν έχει καμία σχέση με τους ίδιους τους λαθρομετανάστες, των οποίων η έγνοια είναι πώς θα εξασφαλίσουν στον ήλιο μια καλύτερη μοίρα, έτσι όπως οι ίδιοι αντιλαμβάνονται το πεπρωμένο τους, εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις εγκληματικότητας και παραβατικότητας. Είναι αντιθέτως καθαρά θέμα που αφορά την Ελλάδα, δηλαδή τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και τους Έλληνες πολίτες, γενικά την ελληνική πολιτεία και κοινωνία. που εφαρμόζει μια συγκεκριμένη πολιτική στο πρόβλημα αυτό, κυρίως κατ’ εντολήν των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να μεταβληθεί σε ένα απέραντο χοτ σποτ και αποθήκη ψυχών με την εισροή εκατομμυρίων αλλοδαπών, όπως απειλεί ο Ερντογάν και η μετεγκατάστασή τους από τα νησιά στην ενδοχώρα.

Το θέμα είναι λεπτό και ακανθώδες. Δεν τολμά κανείς εύκολα να τοποθετηθεί, εκτεθειμένος στον κίνδυνο να χαρακτηριστεί «εθνικιστής», «ρατσιτσής και τα σχετικά. Ο μύθος ότι δεν υπήρξε συνειδητή και οργανωμένη μεταναστευτική πολιτική της άρχουσας τάξης της Ελλάδας με την συνέργεια εξωελλαδικών κέντρων, είναι παραπλανητικός, όπως θα δείξουμε στην κατωτέρω ανάλυσή μας.

Κάποιος πρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Και αυτό χρειάζεται θάρρος, για να μπορεί να αντέξει όποιος επωμίζεται αυτό το έργο, την πιθανή ή σίγουρη λασπολογία. Το να πουλάς «αριστεροσύνη ή προοδευτικότητα» ανέξοδα, είναι ίδιον ανθρώπων δειλών, καιροσκόπων, συμφεροντολόγων ή τέλος ανθρώπων που για διάφορους άλλους λόγους, δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα, όπως είναι και όχι, όπως θα ήθελαν ή θα επιθυμούσαν να είναι, σύμφωνα με την ιδεολογία τους ή καλύτερα την ιδεοληψία τους, αλλά και ανθρώπων που υπηρετούν εκών άκων τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, αφήνοντας τους Έλληνες έρμαιο εκμετάλλευσης.

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης είναι στην πραγματικότητα πρόβλημα μετακίνησης πληθυσμών που δεν οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πολιτική των ιμπεριαλιστικών πολέμων, όπως τονίζεται από πλευράς ορισμένων αριστερών διανοουμένων και είναι επιπλέον πρόβλημα που άπτεται της εθνικής ασφάλειας και επιβίωσης του ελληνισμού. Είναι ένα φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, που ρυθμίζει όλες αυτές τις λαθρομεταναστευτικές ροές, για τις οποίες διατίθενται δισεκατομμύρια από διάφορες ΜΚΟ, ιδρύματα και κυβερνήσεις.

Ελευθερία είναι να λες στους ανθρώπους, αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν

Τζωρτζ Όργουελ

Εισαγωγή

Πολύ πιθανόν αυτά που θα παραθέσω κατωτέρω να μην γίνουν αποδεκτά εν μέρει ή εν όλω, αλλά διατηρώ για τον εαυτό μου την ελευθερία να τα εκφράσω μετά θάρρους και παρρησίας, σύμφωνα με την παρακαταθήκη του Περικλή στον επιτάφιο, που έγραψε: «…το εύδαιμον, το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον…» Το «εύψυχον» βασικά με την έννοια του θάρρους να πεις αλήθειες που έχουν συνήθως μεγάλο προσωπικό κόστος, που δεν το επωμίζεται ένας δειλός ή καιροσκόπος. Κατόπιν τούτου ο καθένας θα κρίνει κατά πόσο και σε ποιο βαθμό ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή όχι.

Αποτελεί απαραίτητη πρακτική-, ορισμένα θέματα της πράξης να χρειάζονται επεξεργασία με τα θεωρητικά εργαλεία, για να διαπιστώσουμε κατά πόσο η συγκεκριμένη δράση ανταποκρίνεται στις θεωρητικές έννοιες –κριτήρια ανάλυσης ή αποκλίνουν απ’ αυτά. Αυτό γίνεται και αντίστροφα. Δηλαδή η πράξη πρέπει να επιβεβαιώνει την θεωρία. Αλλιώς και σ’ αυτήν την περίπτωση μπορεί να υπάρχει πρόβλημα προσέγγισης και διαπίστωσης της αλήθειας. Αυτή η διαδικασία είναι συνεχής. Προϋποθέτει βέβαια το κριτήριο της ικανότητας που είναι ζητούμενο και το κριτήριο της ανιδιοτέλειας που πρέπει να είναι προαπαιτούμενο,  για την αναζήτηση της αλήθειας.

Η μέθοδος που πρέπει να ακολουθηθεί βασίζεται στο «ορθώς απορείν» του Αριστοτέλη, που σημαίνει ότι στην έρευνα πρέπει, από μεθοδολογική άποψη, να αμφιβάλεις για τα πάντα και να βάζεις την ανεξάρτητη, ει δυνατόν, κριτική σκέψη, να εκτιμάς τα δεδομένα με βάση τις έννοιες –κριτήρια, για να βγάλεις τα απαραίτητα συμπεράσματα. Το τονίζει και ο φιλόσοφος Καρτέσιος, λέγοντας «Στην προσπάθεια της έρευναςγια την αλήθεια είναι ανάγκη να αμφιβάλουμε για το καθετί, όσο μπορούμε περισσότερο.[1]

Τα βαθύτερα αίτια της κακοδαιμονίας της Ελλάδας από συστάσεως του ελληνικού κράτους έως σήμερα και οι ενδεδειγμένες λύσεις.

Μια εξομολόγηση εκ βαθέων

«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό».
                                                                                                       Διονύσιος Σολωμός

Είναι επιτακτική ανάγκη να βρούμε τις αιτίες της πολυποίκιλης  κακοδαιμονίας, για να μπορούμε να τις ξεπεράσουμε. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Όσο δεν γνωρίζουμε, αγνοούμε ή αποκρύβουμε τις αιτίες, σωτηρία σ’ αυτόν τον τόπο είναι αδιανόητη, γιατί όλα τα μέτρα που παίρνονται εκών άκων οδηγούν στα αντίθετα αποτελέσματα. Ο κανόνας είναι απλός. Για να λύσεις οποιοδήποτε πρόβλημα πρέπει να το βάλεις στην σωστή βάση έρευνάς του. Αλλιώς καταλήγεις σε λάθος συμπεράσματα και σε λάθος προτάσεις. Προϋποθέτει ωστόσο ένα βασικό αξίωμα.

Προϋπόθεση για να μπορεί κανείς να ανακαλύψει τις αιτίες και να προτείνει σωτήριες λύσεις είναι αυτό που είπε κάποτε ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού, μαζί με τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη: «Για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό παρά και χαρακτήρας». Αυτή η φράση σημαίνει ότι δεν αρκεί μονάχα η γνώση (επιστήμη), που βέβαια είναι προϋπόθεση, αλλά ήθος και ανιδιοτέλεια, οι οποίες εξασφαλίζουν στον μέγιστο βαθμό την ανεξάρτητη κριτική σκέψη. Γιατί χωρίς αυτήν η γνώση είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το καλό, αλλά εξίσου και για το κακό. Ο Ηράκλειτος με το λιτό του λόγο το εκφράζει διαφορετικά, λέγοντας: «Ήθος ανθρώπω δαίμων». [1] Αυτό τονίζει με άλλα λόγια και ο Πλάτωνας, ισχυριζόμενος ότι  Â«Ï€á¾¶Â­ÏƒÎ¬ τε ἐ­πι­στή­μη χω­ρι­ζο­μέ­νη δι­και­ο­σύ­νης καὶ τῆς ἄλ­λης ἀ­ρε­τῆς πα­νουρ­γί­α, οὐ σο­φί­α φα­ί­νε­ται».[2] Το ζητούμενο συνεπώς είναι ο δίκαιος και ενάρετος άνθρωπος, που βέβαια πρέπει να έχει και ήθος και να τον διακρίνει η ανιδιοτέλεια. Η ιδιοτέλεια, επειδή ποτέ δεν μπορεί να είναι αντικειμενική, είναι ο απόλυτος εχθρός της ανεξάρτητης κριτικής σκέψης.

Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να εκφράσει την αλήθεια, όπως την διατύπωσε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός:  Άμα το έθνος δεν μάθει ότι εθνικό είναι ό,τι είναι αληθινό, τότε δεν μπορεί και να προκόψει. Θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Ένας άνθρωπος που είναι ιδιοτελής ή ακόμη και ένα σύστημα ιδιοτελές, δεν θα πει την αλήθεια, έστω κι αν την  γνωρίζει, κάτι που είναι φυσικά αντικειμενικά ζητούμενο, αλλά θα την αποκρύψει για καθαρά ιδιοτελείς λόγους,  υπηρετώντας προσωπικά ή κομματικά συμφέροντα ή και τα δυο μαζί.

Με αποκλειστική βάση αυτά τα κριτήρια θα προσπαθήσω να καταθέσω την θεωρητική και πρακτική εμπειρία μιας ζωής, χωρίς αυτή να αποτελεί πανάκεια. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως.

Είναι μια τιτάνια προσπάθεια σύλληψης της ελληνικής πραγματικότητας και αυτογνωσίας και της εξεύρεσης διεξόδου από τα ποικίλα αδιέξοδα.

Η “αριστερά”, έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού, δεν αντλεί πλέον από ό,τι ζωντανότερο είχε η μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά τρέφεται από μιαν κοινωνική θεωρία που εν μέρει αντικατοπτρίζει  και εν μέρει συγκαλύπτει εξιδανικευτικά τις πραγματικές σχέσεις ισχύος  μέσα στην δυτική μαζική δημοκρατία

                                                                                                  Παναγιώτης Κονδύλης

Κατωτέρω θα προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε περιληπτικά τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη και την σημασία τους.

Στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση στη σημερινή εποχή του πολυπολικού κόσμου, αφορά την σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.

Η σύγκρουση αυτή στόχο έχει τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.

Συνεπώς διαρκής και συνεπής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς από μια παγκόσμια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, για την συσσώρευση πλούτου.

Στα πλαίσια αυτά όλες οι χώρες και τα κόμματα, που είχαν και έχουν ή θεωρούνται από τους δυτικούς ότι έχουν σχέση οποιασδήποτε μορφής, (θρησκευτικής, πολιτιστικής, εμπορικής, κυρίως στρατιωτικής και ενεργειακής (υδρογονάνθρακες) κ.λπ) με την Ρωσία πρέπει να αποδυναμωθούν παντοιοτρόπως, αποσταθεροποιηθούν, συρρικνωθούν ή καταστραφούν, όπως συνέβη πρώτα με το Ιράκ, κατόπιν με την πρώην Γιουγκοσλαβία και μετά με την Λιβύη και την Συρία, πριν από την επέμβαση της Ρωσίας στην τελευταία κ.λπ. Χώρες δηλαδή που διατηρούσαν φιλικές και συμμαχικές σχέσεις με την Ρωσία. Παράδειγμα η Ελλάδα και η Κύπρος, τις οποίες θεωρούν ως «Δούρειους Ίππους της Ρωσίας στην Ευρώπη», κατά δήλωση του Τζορτζ Σόρος. Αντικειμενικός στρατηγικός σκοπός είναι να μην υπάρχει στο ορατό και αόρατο μέλλον οποιαδήποτε, έστω και δυνητική προσέγγιση προς την Ρωσία, που οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ βλέπουν ως την κύρια απειλή αμφισβήτησης των συμφερόντων τους στην περιοχή. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, στην οποία εφαρμόζεται το μακροχρόνιο σχέδιο επαναχάραξης και αλλαγής συνόρων (βλ. ονομασία των Σκοπίων), μέσω της αλλαγής  (επικαιροποίησης) της συνθήκης της Λωζάννης.

Για τον ρόλο αυτόν ανέδειξαν κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, για να μην πάμε και στο απώτερο παρελθόν, κυβερνήσεις υποτακτικές στα σχέδιά τους, συμμαχώντας με την ντόπια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Τον ρόλο αυτόν έπαιξαν απαξάπαντες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και φυσικά και η σημερινή, διαπλεκόμενη με τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, για να νέμεται την εξουσία και τα προνόμιά της ως αυτοσκοπό. Το θέμα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι κυρίαρχα και αποκλειστικά θέμα εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας και όχι πρωταρχικά οικονομικό. Απ’ αυτές τις δύο προϋποθέσεις εξαρτώνται οι πάντες και τα πάντα.

Εξαρτάται φυσικά από τις ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές γεωστρατηγικές συνθήκες της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Όμως οι κυβερνήσεις της Ελλάδας ήταν πάντοτε, εκτός από  την περίπτωση της κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια και ορισμένων μικρών εξαιρέσεων ετεροκαθοριζόμενη και ετεροπροσδιοριζόμενη. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα ελληνικά κόμματα αλληθώριζαν άλλα προς την Δύση και άλλα προς την Ανατολή. Ποτέ δεν ήταν αυτοπροσδιοριζόμενα και αυτόφωτα και συνεπώς ανεξάρτητα

Η στρατηγική της καταστροφής του έθνους –κράτους, των ανοιχτών συνόρων, του πολυπολιτισμού, της υπεράσπισης δήθεν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της «διεθνιστικής αλληλεγγύης» της αυτοαποκαλούμενης αριστεράς ταυτίζεται απόλυτα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των συντηρητικών κομμάτων και με  τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των δυτικών δυνάμεων, από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά προς τον ίδιο στόχο. Στα πλαίσια αυτά οι πρωταρχικοί λόγοι, πού θέτουν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης, όπως είναι τώρα η ονομασία των Σκοπίων, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του εξαρτημένου πολιτικού συστήματος, κυρίως από τις ΗΠΑ και τους λοιπούς «άσπονδους φίλους και συμμάχους μας»,  με αντάλλαγμα την ανάδειξή τους στην κυβέρνηση και την προσωπική και κομματική νομή της εξουσίας σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.

 Î— σχεδιασμένη ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝ.ΕΛ. από τις ΗΠΑ στην εξουσία,  (ουραγοί ή σφογκοκωλάριοι κατά Κονδύλη) υπηρετεί τα συμφέροντα αυτά, τα οποία δεν θα ήταν και δεν θα είναι εύκολο, και χωρίς κλυδωνισμούς και κινδύνους, να υλοποιηθούν από τις συντηρητικές δυνάμεις, οπότε πιθανόν θα υπήρχε αντίδραση και ανεξέλεγκτη εξέλιξη.

Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση και ορισμένα κόμματα –παραφυάδες, είναι αποφασισμένες σύμφωνα με τις επίσημες δηλώσεις των κομμάτων τους, να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με σύνθετη ονομασία, σύμφωνα με τις επιταγές των ΗΠΑ και των «συμμάχων μας».

Με το θέμα των Σκοπίων ωστόσο δίνεται στην Ελλάδα η μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί την επιτακτική ανάγκη που έχει η Αμερική να εντάξει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να θέσει ως προϋπόθεση για την λύση του προβλήματος την μη παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» στο γειτονικό κράτος. Οι συνέπειες μόνο θετικές θα είναι και ποτέ αρνητικές.

Οι Αμερικανοί καίγονται  κυριολεκτικά να εντάξουν τα Σκόπια στη νατοϊκή συμμαχία, για να γλυτώσουν από την δημιουργία ενός ακόμα μετώπου στα Βαλκάνια από τους Ρώσους, οι οποίοι παίζουν γερό παιχνίδι παντού και αυτή τη φορά και στα Βαλκάνια, προσπαθώντας να επαναθεμελιώσουν την συμμαχία τους με τους Σέρβους, τους οποίους ενισχύουν στρατιωτικά, και προσεταιριστούν τα Σκόπια στον δικό τους χώρο επιρροής.

Πρέπει όλοι οι Έλληνες, να δράσουν για να αποτρέψουν αυτήν την καταστρεπτική εξέλιξη, που θα αποτελέσει μετά την Μικρασιατική και κυπριακή την τρίτη μεγάλη εθνική καταστροφή και ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται.

Οι εθνικοί μειοδότες είναι πέρα από βέβαιο ότι με την γκαιμπελίστικη προπαγάνδα τους θα αποδώσουν στη πλειοψηφία των Ελλήνων εθνικιστική ρητορική και υστερία, για λυγίσουν το πατριωτικό τους φρόνημα.

Όμως το πρόβλημα των Σκοπίων δεν έχει καμία σχέση με την οικονομική και γενικότερη κρίση στην Ελλάδα, για να δικαιολογεί τάχα κάποια εθνική υποχώρηση, για να αποφύγει η Ελλάδα τάχα τα χειρότερα, γιατί χειρότερα δεν υπάρχουν, αλλά μόνο με το φρόνημα του ελληνικού λαού, που πρέπει να διαλέξει, ανάμεσα στην υποταγή ή την εθνική του αξιοπρέπεια και ελευθερία.