Ενόχληση, λέει, μεγάλη για την τελευταία συνέντευξη του προέδρου του Συνασπισμού κ. Τσίπρα, ο οποίος φωτογραφήθηκε και έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό "schooligans"
Πέρα από τη φωτογράφιση (τι μπορεί να πείραξε, άραγε, από αυτή τη φωτογραφία;), εμφανίστηκαν από μεγάλο μέρος των μου μου ε, ως προκλητικές οι παρακάτω ατάκες:
Πέρα από τη φωτογράφιση (τι μπορεί να πείραξε, άραγε, από αυτή τη φωτογραφία;), εμφανίστηκαν από μεγάλο μέρος των μου μου ε, ως προκλητικές οι παρακάτω ατάκες:
Συμφωνείς με την αποποινικοποίηση του χασίς;
Ναι, βέβαια.
Έχεις δοκιμάσει εσύ χασίς;
Όχι, δεν έχω δοκιμάσει, γιατί εγώ σαν άτομο έχω μια φοβία με τα drugs, φοβάμαι τις επιπτώσεις τους. Αλλά πολύ συχνά έχω βρεθεί σε παρέες που πίνουν και ακόμα και τώρα βρίσκομαι. Δε ζω σε γυάλα.
Δεν θα είμαι φειδωλός στα καλά μου λόγια για τον Τσίπρα στην συγκεκριμένη περίπτωση, χωρίς να τον ακολουθώ τυφλά: νομίζω πως βρέθηκε εν έτει 2008 ένας πρόεδρος κόμματος να μιλήσει την γλώσσα της αλήθειας πάνω στο ζήτημα, ενώ το μόνο που ακούγαμε μέχρι τώρα ήταν δηλώσεις-μισόλογα, αν συνυπολογίσουμε μάλιστα και την ανάλογη τοποθέτηση του βουλευτή του ΣΥΝ κ. Ψαριανού, θα καταλήξουμε πως κάτι "σαλέυει" έτσι ώστε να δούμε το ευαίσθητο ζήτημα των ουσιών από μία νέα, λιγότερο συντηρητική και στρουθοκαμηλική σκοπιά.
Μέχρι τώρα, όταν λέμε "ενημέρωση για τα ναρκωτικά" εννοούμε την επίσημη κρατική προπαγάνδα που καταδικάζει όλες τις ουσίες από το χόρτο μέχρι την ηρωϊνη, συχνά υιοθετώντας την αντιεπιστημονική και αστήριχτη θεωρία των σταδίων (το ένα σε ρίχνει στο άλλο, ο χασισοπότης καταλήγει ηρωϊνομανής), είτε εξίσου άστοχες κοινωνικές προκαταλήψεις (π.χ. οι ναρκομανείς είναι άτομα του περιθωρίου, αγνοώντας τους τόννους κοκαϊνης και πάσης φύσεως χαπιών που καταναλώνουν τα πλουσιόπαιδα των μεγαλοαστικών οικογενειών).
Νομίζω πως έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, για να υπάρξει μία αναδιαμόρφωση της στρατηγικής του κράτους απέναντι στις ουσίες, που καταχρηστικά ονόμασαν ναρκωτικά (ετυμολογικά είναι ένα από τα μεγαλύτερα φάουλ που μπορεί να κάνει κανείς).
Είναι αξιομνημόνευτη και η συμπεριφορά των ελληνικών κομμάτων που εκπροσωπούν την δεξιά και την αριστερή συντήρηση. Η πρόεδρος του ΚΚΕ κυρία Παπαρήγα μίλησε με τα πιο μελανά λόγια για τους "εμπόρους χασίς" (δεν περιμέναμε τίποτε καλύτερο από την παράταξη που καταδίκαζε τους ρεμπέτες και το τραγούδι τους υπό την κατηγορία της εκπροσώπησης του "λουμπεν προλεταριάτου") ενώ ο κύριος Καρατζαφέρης μίλησε για "κακά παραδείγματα για την νεολαία".
Νομίζω ότι είναι μία καμπή κρίσιμη, όπου όλοι οι άνθρωποι που σέβονται τις προσωπικές ελευθερίες και έχουν οποιεσδήποτε γνώσεις για το θέμα, πρέπει να βγουν και να μιλήσουν με γλώσσα καθαρή και απλή:
Το χασίς δεν είναι εξαρτησιογόνος ουσία, δεν εθίζει σωματικά τον χρήστη και είναι ένα φυσικό προϊόν το οποίο χρησιμοποιούνταν για αιώνες από πάρα πολλούς πολιτισμούς είτε ως μέρος της θρησκευτικής δραστηριότητας, είτε για ιατρικούς λόγους (αναλγητική δράση).
Είναι πολύ λιγότερο βλαβερό από ότι είναι το αλκοόλ, το οποίο σερβίρεται σε κάθε γωνιά της χώρας σε καφετέριες, μπαρ, περίπτερα, κέντρα διασκέδασης.
Έχω δει άνθρωπο να μαχαιρώνει άνθρωπο ενώ ήταν μεθυσμένος, από την άλλη δεν έχω δει ποτέ καυγά μεταξύ ανθρώπων που έχουν καπνίσει χασίς.
(Παραπέμπω και στην αυτοβιογραφία του Μ.Βαμβακάρη, ενός διαμαντιού της ελληνικής συγγραφής, που, όπως πολλά μνημεία της γλώσσας μας, γράφτηκε από έναν ολιγογράμματο. Σε αυτό θα επανέλθουμε με άλλη δημοσίευση)
Βέβαια όπως κάθε πράγμα πρέπει να έχει ένα μέτρο, έτσι και εδώ.
Και είναι αυτονόητο, ότι δεν είναι ανάγκη να καπνίζουν όλοι χόρτο.
Δεν είναι ο στόχος να προπαγανδίσουμε το τσιγάρο, αλλά να σταματήσουμε την κοινωνική ανελευθερία στη χρήση του.
Επίσης, πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο που δεν θέλει να καπνίσει, δηλαδή να μην είναι υποχρεωμένοι όλοι να εισπνέουν τον καπνό κάποιου που φουμάρει ένα τσιγαριλίκι.
Όσο για τις υπόλοιπες ουσίες, θα ανοίξει ένας διάλογος για το πως θα πρέπει να διαμορφώσουμε την κοινωνική μας παιδεία για να αντιμετωπίσουμε τον μεγάλο αυτό εχθρό που λέγεται ηρωϊνη και έχει στείλει στο νεκροταφείο πολλά ευαίσθητα και αξιόλογα παιδιά, που εξευτελίστηκαν προσωπικά αλλά και βιολογικά μέχρι να ξεψυχήσουν. Το χρωστάμε στην μνήμη όσων έφυγαν, δεν μπορώ να ξεχάσω τον Aνέστο Δελιά, τον Παύλο Σιδηρόπουλo, τα παιδιά της γειτονιάς μου που βρίσκονταν μαρμαρωμένα κάτι πρωϊνά, τα παιδιά όλης της Ελλάδας που δεν μπόρεσε κανείς να τα βοηθήσει και να τα καταλάβει.
Μέχρι τώρα, όταν λέμε "ενημέρωση για τα ναρκωτικά" εννοούμε την επίσημη κρατική προπαγάνδα που καταδικάζει όλες τις ουσίες από το χόρτο μέχρι την ηρωϊνη, συχνά υιοθετώντας την αντιεπιστημονική και αστήριχτη θεωρία των σταδίων (το ένα σε ρίχνει στο άλλο, ο χασισοπότης καταλήγει ηρωϊνομανής), είτε εξίσου άστοχες κοινωνικές προκαταλήψεις (π.χ. οι ναρκομανείς είναι άτομα του περιθωρίου, αγνοώντας τους τόννους κοκαϊνης και πάσης φύσεως χαπιών που καταναλώνουν τα πλουσιόπαιδα των μεγαλοαστικών οικογενειών).
Νομίζω πως έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, για να υπάρξει μία αναδιαμόρφωση της στρατηγικής του κράτους απέναντι στις ουσίες, που καταχρηστικά ονόμασαν ναρκωτικά (ετυμολογικά είναι ένα από τα μεγαλύτερα φάουλ που μπορεί να κάνει κανείς).
Είναι αξιομνημόνευτη και η συμπεριφορά των ελληνικών κομμάτων που εκπροσωπούν την δεξιά και την αριστερή συντήρηση. Η πρόεδρος του ΚΚΕ κυρία Παπαρήγα μίλησε με τα πιο μελανά λόγια για τους "εμπόρους χασίς" (δεν περιμέναμε τίποτε καλύτερο από την παράταξη που καταδίκαζε τους ρεμπέτες και το τραγούδι τους υπό την κατηγορία της εκπροσώπησης του "λουμπεν προλεταριάτου") ενώ ο κύριος Καρατζαφέρης μίλησε για "κακά παραδείγματα για την νεολαία".
Νομίζω ότι είναι μία καμπή κρίσιμη, όπου όλοι οι άνθρωποι που σέβονται τις προσωπικές ελευθερίες και έχουν οποιεσδήποτε γνώσεις για το θέμα, πρέπει να βγουν και να μιλήσουν με γλώσσα καθαρή και απλή:
Το χασίς δεν είναι εξαρτησιογόνος ουσία, δεν εθίζει σωματικά τον χρήστη και είναι ένα φυσικό προϊόν το οποίο χρησιμοποιούνταν για αιώνες από πάρα πολλούς πολιτισμούς είτε ως μέρος της θρησκευτικής δραστηριότητας, είτε για ιατρικούς λόγους (αναλγητική δράση).
Είναι πολύ λιγότερο βλαβερό από ότι είναι το αλκοόλ, το οποίο σερβίρεται σε κάθε γωνιά της χώρας σε καφετέριες, μπαρ, περίπτερα, κέντρα διασκέδασης.
Έχω δει άνθρωπο να μαχαιρώνει άνθρωπο ενώ ήταν μεθυσμένος, από την άλλη δεν έχω δει ποτέ καυγά μεταξύ ανθρώπων που έχουν καπνίσει χασίς.
(Παραπέμπω και στην αυτοβιογραφία του Μ.Βαμβακάρη, ενός διαμαντιού της ελληνικής συγγραφής, που, όπως πολλά μνημεία της γλώσσας μας, γράφτηκε από έναν ολιγογράμματο. Σε αυτό θα επανέλθουμε με άλλη δημοσίευση)
Βέβαια όπως κάθε πράγμα πρέπει να έχει ένα μέτρο, έτσι και εδώ.
Και είναι αυτονόητο, ότι δεν είναι ανάγκη να καπνίζουν όλοι χόρτο.
Δεν είναι ο στόχος να προπαγανδίσουμε το τσιγάρο, αλλά να σταματήσουμε την κοινωνική ανελευθερία στη χρήση του.
Επίσης, πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο που δεν θέλει να καπνίσει, δηλαδή να μην είναι υποχρεωμένοι όλοι να εισπνέουν τον καπνό κάποιου που φουμάρει ένα τσιγαριλίκι.
Όσο για τις υπόλοιπες ουσίες, θα ανοίξει ένας διάλογος για το πως θα πρέπει να διαμορφώσουμε την κοινωνική μας παιδεία για να αντιμετωπίσουμε τον μεγάλο αυτό εχθρό που λέγεται ηρωϊνη και έχει στείλει στο νεκροταφείο πολλά ευαίσθητα και αξιόλογα παιδιά, που εξευτελίστηκαν προσωπικά αλλά και βιολογικά μέχρι να ξεψυχήσουν. Το χρωστάμε στην μνήμη όσων έφυγαν, δεν μπορώ να ξεχάσω τον Aνέστο Δελιά, τον Παύλο Σιδηρόπουλo, τα παιδιά της γειτονιάς μου που βρίσκονταν μαρμαρωμένα κάτι πρωϊνά, τα παιδιά όλης της Ελλάδας που δεν μπόρεσε κανείς να τα βοηθήσει και να τα καταλάβει.
