Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του μυθιστορήματος Η Λέσχη των Πεταλούδων, της Τζάκλιν Ουίλσον, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός (μετάφραση: Μαίρη Γραμμένου) και τις πέντε προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.
Φωτογραφίες: Μαρίνα, Γεωργία, Γιώτα, Βάσω.
Η επόμενη βδομάδα
Γιάννου Μαρίνα
«Παρακαλώ;» είπε η μαμά σηκώνοντας το ακουστικό.
«Καλησπέρα σας. Τηλεφωνώ από το γειτονικό σας σχολείο. Είδα τα κορίτσια σας στην εκπομπή της Ρούμπι και πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Θα ήθελα, αν συμφωνείτε, να επισκεφθεί η Τίνα το σχολείο μας και να μας παρουσιάσει τη διαδικασία δημιουργίας του πεταλουδόκηπου. Θα δώσει έμπνευση στους μαθητές μας και χρήσιμες συμβουλές ώστε να δημιουργήσουμε κι εμείς έναν».
Η μαμά έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Δεν περίμενε ποτέ ότι ο πεταλουδόκηπος θα είχε τέτοια απήχηση. Είχε δεχτεί ήδη πολλά τηλεφωνήματα συγχαρητηρίων από γνωστούς και αγνώστους αλλά αυτό εδώ ήταν τελείως διαφορετικό.
«Νομίζω πως θα άρεσε πολύ στην Τίνα να σας μιλήσει για τον πεταλουδόκηπο. Υπάρχει όμως ένας όρος, θα πρέπει να έρθουν και τα τέσσερα κορίτσια» είπε η μαμά.
Και κάπως έτσι, τα σχολεία γέμισαν πεταλουδόκηπους, τα προαύλια πεταλούδες και λουλούδια και τα πρόσωπα των παιδιών με μεγάλα φωτεινά χαμόγελα.
Πλιάτσικα Βάσω
Κεφάλαιο 24ο
Η επόμενη ημέρα βρήκε εμένα, τις αδελφές μου και τη Σέλμα μαζεμένες στο σπίτι. Ήμασταν πολύ χαρούμενες για την επιτυχία μας στην εκπομπή της Πορφυρένιας Ρούμπι.
Η Σέλμα κι εγώ ανακοινώσαμε το σχέδιό μας. Η επιτυχία της λέσχης των πεταλούδων οφειλόταν στην πολλή δουλειά που κάναμε αλλά, κυρίως, στην κυρία Γελασίδου που είχε αυτήν την όμορφη ιδέα.
Το πρωί της Δευτέρας μπήκαμε κρυφά στην τάξη. Κρεμάσαμε γύρω από το γραφείο της μια πολύχρωμη γιρλάντα με χάρτινες πεταλούδες, φτιαγμένη από τα χεράκια μας.
Όταν μπήκε η κυρία Γελασίδου, όλα τα παιδιά μαζί τη χειροκροτήσαμε φωνάζοντας: «Καλώς ήρθες στη Λέσχη των Πεταλούδων, κυρία Γελασίδου, είσαι το επίτιμο* μέλος της!»
Εγώ με τη Σέλμα πλησιάσαμε λέγοντάς της: «Σας ευχαριστούμε πολύ, κυρία. Η λέσχη των πεταλούδων ήταν η αφορμή της μεγάλης φιλίας μας!» Εκείνη συγκινημένη μας έκλεισε στην αγκαλιά της.
(*λέξη που μας έμαθε ο παππούς…)
Τρίστιχα σε μορφή χαϊκού για τη φιλία, τη μοναξιά και τη μεταμόρφωση
Γιάννου Μαρίνα
Δες πεταλούδες,
λάμπει γεμάτη χαρά,
ήρθε η φίλη.
Μόνη στέκεται,
με αδύναμο χτύπο,
πόσο διαφέρει.
Πόσο ψηλώνει,
οι πεταλούδες ήρθαν,
τα κατάφερε.
Καρασαββίδου Ελένη
Δυο πεταλούδες,
στο ίδιο λουλούδι ζουν,
φίλες για πάντα.
Άδειος κήπος,
μια πεταλούδα μόνη πετά,
σιωπή παντού.
Κάμπια μικρή,
φτερά ανοίγει δειλά,
στο φως πετά.
Κοτσαύτη Γιώτα
Χέρι με χέρι,
κι οι καρδιές φτερουγίζουν
σαν πεταλούδες.
Μικρό κουκούλι
στη γωνιά του στέκεται,
ψάχνει μια φωνή.
Οι πεταλούδες
χρωματίζουν τον κόσμο,
μας δίνουν φτερά.
Λύχνου Πέπη
πρώτο θρανίο
μας ένωσε φιλία
μαζί για πάντα
μια ανεμώνη
συντροφιά αναζητά
γέρνει στη δύση
Ασχημόπαπο
ένιωσε την αλλαγή
Κύκνος όμορφος
Και τρία τρίστιχα
Δούστου Ιωάννα
Στης ζωής τα μονοπάτια
Μέσα στη σιωπή της μέρας
Κρύβω τα φτερά μου
Και οι δυο μαζί μπορούμε
μες στο κήπο να κρυφτούμε
νέους κόσμους να φτιάξουμε μαγικούς
Και όμως έρχεται η ώρα
Μεταμόρφωση να γίνει
Και με τα πολύχρωμα φτερά μου να πετάξω σε νέους κόσμους
«Ένα αντικείμενο μιλάει»
Πλιάτσικα Βάσω
«Γεια σας!
Σας γράφω από τη μικρή αποθήκη δίπλα στον πεταλουδόκηπο. Είμαι το αντικείμενο που βοήθησα ακούραστα κι εγώ, τόσες εβδομάδες, να μεταμορφωθεί το χώμα του κήπου και να γίνει αφράτο και μαλακό. Ναι, σωστά μαντέψατε! Ναι, είμαι ένα φτυάρι, όχι όμως οποιοδήποτε φτυάρι. Είμαι το φτυάρι της Σέλμα.
Να ξέρετε ότι καμαρώνω κι εγώ και ας στέκομαι εδώ, στην άκρη της αποθήκης. Καμαρώνω για τον όμορφο πεταλουδόκηπο που δημιούργησαν τα κορίτσια της Λέσχης των Πεταλούδων. Καμαρώνω που ήμουν το εργαλείο στα χέρια της Σέλμα.
Θυμάμαι πόσο σφιχτά με κρατούσε στην αρχή, όταν δεν ήξερε να σκάβει και προσπαθούσε να δείξει στους άλλους ότι γνώριζε αυτήν τη δουλειά. Κι όταν πέρασαν οι μέρες και δυνάμωσε, πάλι σφιχτά με κρατούσε κάθε φορά που θύμωνε με την Τίνα ή με την κυρία Γελασίδου… Αλλά κι όταν φοβόταν τα σκουλήκια, το ίδιο σφιχτά με έπιανε, σαν να ήμουν εγώ το στήριγμά της, που θα την έσωζα από αυτά.
Ξέρετε μόνο πότε με κράτησε ανάλαφρα; Την ημέρα που έσκαβε το χώμα για να προσθέσουν το κομπόστ. Θυμάμαι στην αρχή ήταν πάλι θυμωμένη με την Τίνα. Όταν όμως έφαγε τη μισή σοκολάτα και το μισό σάντουιτς που εκείνη της πρόσφερε, τότε κάτι άλλαξε μέσα της. Μάλλον η καρδιά της είχε αρχίσει να φτερουγίζει, όπως οι πεταλούδες και έτσι, πριν ξεκινήσει να σκάβει, άρχισε να χαϊδεύει το ξύλινο κοντάρι μου λέγοντας: «Τουλάχιστον είμαι καλή σε κάτι». Μέσα από τις απαλές κινήσεις της ένιωσα την ανακούφισή της, αλλά και τη χαρά που έκανε τα μάγουλά της να κοκκινίζουν. Ήταν περήφανη για τον εαυτό της και πολύ χαρούμενη που είχε κοντά της την Τίνα για παρέα.
Τώρα που μεγάλωσαν τα λουλούδια και άρχισαν οι πεταλούδες το ανάλαφρο και γλυκό πέταγμά τους, αν και είμαι σε μια άκρη της αποθήκης, ακούω τα γέλια των κοριτσιών και των επισκεπτών του πεταλουδόκηπου και να ξέρετε χαίρομαι διπλά κι εγώ μαζί τους!»
Μέλος στη Λέσχη των Πεταλούδων!
Γιάννου Μαρίνα
«Κορίτσια, ευχαριστώ πολύ που με δεχτήκατε στη Λέσχη των πεταλούδων. Σας παρακολουθούσα όσον καιρό φτιάχνατε τον πεταλουδόκηπο και ήθελα πολύ να σας μιλήσω. Είμαι όμως πολύ ντροπαλή και δεν το τολμούσα. Σέλμα, χαίρομαι πολύ που μου μίλησες και με προσκάλεσες».
«Καλώς ήρθες στη Λέσχη των πεταλούδων» είπε η Σέλμα κρατώντας την Τίνα απο το χέρι.
Η κυρία Γελασίδου είχε τονίσει στα δύο κορίτσια πως οι φίλες είναι σαν τις πεταλούδες, όσο περισσότερες, τόσο καλύτερα. Έτσι η Σέλμα, ακολουθώντας την προτροπή της δασκάλας της, παρατήρησε πως αυτό το κορίτσι καθόταν πάντα μόνο του στα διαλείμματα. Πήγε και της μίλησε και της πρότεινε να γίνει μέλος στη Λέσχη των πεταλούδων.
Πέταξε από τη χαρά του το κορίτσι που μέχρι τότε ένιωθε αόρατο και ακολούθησε τη Σέλμα στον πεταλουδόκηπο.
«Η Λέσχη των πεταλούδων δεν είναι παιχνίδι για μικρά παιδιά» τόνισε η Τίνα. «Πρέπει να ακολουθείς τους κανόνες. Να είσαι ευγενική, να καταλαβαίνεις και να συγχωρείς τις φίλες σου, να αγαπάς τις πεταλούδες και να βλέπεις την ομορφιά τους».
Το αόρατο κορίτσι άκουσε τους κανόνες, ψέλλισε ένα «ναι» και χαμογέλασε. Και όλα γύρω έλαμψαν.
«Και τώρα η δοκιμασία» είπε η Σέλμα. Έδωσε στο αόρατο κορίτσι μπλοκ και χρώματα και της ζήτησε να φτιάξει μια πεταλούδα.
Το αόρατο κορίτσι ένιωσε την καρδιά του να φτεροκοπά. Δεν ήταν καθόλου καλή στη ζωγραφική. Ήταν σίγουρη ότι δεν θα τα κατάφερνε. Κοίταξε προς τη γωνιά του προαυλίου που συνήθιζε να κάθεται... Πηρε τα χρώματα και άρχισε να ζωγραφίζει...
«Υπέροχη!» είπε η Τίνα μόλις είδε τη ζωγραφιά.
Ήταν ένα κορίτσι τυλιγμένο με πεταλουδένια φτερά.
Δέκα χρόνια μετά...
Γιάννου Μαρία
Αγαπητό ημερολόγιο,
έκτη μέρα του ταξιδιού μου στη Μαλαισία. Εντυπωσιακή η Κουάλα Λουμπούρ, δεν λεω, αλλά σήμερα βρίσκομαι στην επαρχία. Νιώθω δέος μπροστά στα εντυπωσιακά τοπία και την πλούσια βλάστηση.
Επισκέφθηκα ένα μέρος που λέγεται Entopia. Είναι ένας κήπος σε πολλά επίπεδα με καταρράκτες, σπηλιές και τροπική βλάστηση. Είναι μαγικό γιατί γύρω μου πετούσαν αμέτρητες πεταλούδες! Από ό,τι μου είπαν, εδώ υπάρχουν περισσότερα από 120 είδη πεταλούδων. Υπολογίζουν ότι στο πάρκο φιλοξενούνται 13.000 πεταλούδες περίπου!
Θυμήθηκα εκείνη τη μαθήτρια μου, την Τίνα, την τρίδυμη. Είμαι περήφανη γι’ αυτό το παιδί. Κατάφερε να σπάσει τα δεσμά με τα οποία την είχε αλυσοδέσει η οικογένειά της επειδή όλοι έβλεπαν ένα άρρωστο παιδί που χρειάζεται βοήθεια από τις αδερφές του. Πόσο ανασφαλής ήταν και πόσο άσχημα ένιωθε στην τάξη. Και η μαμά της ερχόταν και έκανε ξανά και ξανά παράπονα μειώνοντας κι άλλο το παιδί της κάθε φορά...
Προσπαθούσα καιρό να βρω κάτι που θα μπορούσε να την κινητοποιήσει. Η τριάδα έπρεπε να σπάσει και το κάθε κορίτσι να ανοίξει τα δικά του φτερά, να βγει από το κοινό κουκούλι και να πετάξει.
Ακόμα έχω εκείνη την πεταλούδα που είχε ζωγραφίσει. Ήταν η αρχή όλων. Τη σκέφτομαι συχνά και αυτήν και τη Σέλμα. Ήταν τα μόνα κορίτσια που δύσκολα θα γίνονταν αποδεκτά από τα υπόλοιπα παιδιά. Άνθισαν και από ό,τι έμαθα πρόσφατα, πέρασαν και οι δύο στη γεωπονική σχολή. Εκεί τις οδήγησαν τα φτερά τους...
Πλιάτσικα Βάσω
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Αν και δεν το συνηθίζω να γράφω στις σελίδες σου, σήμερα ήταν μια ξεχωριστή ημέρα. Με επισκέφθηκαν οι τρίδυμες εγγονές μου. Η γιαγιά τους έφυγε διακοπές με κάποιες φίλες της κι εκείνες βρήκαν την ευκαιρία να μου κάνουν παρέα.
Με βρήκαν να ξεκουράζω τα μάτια μου (…για να μην πω ότι κοιμόμουν). Τράβηξαν τις κουβέρτες με δύναμη και με σήκωσαν από το κρεβάτι. Είχα να τις δω αρκετούς μήνες, καθώς το πρώτο έτος των σπουδών τους τις κράτησε μακριά από την πόλη μας. Πέρασαν κιόλας δέκα ολόκληρα χρόνια από εκείνη την ιδιαίτερα όμορφη χρονιά της Λέσχης των πεταλούδων, όπως την ονομάσαμε στην οικογένεια. Τα κορίτσια πια είναι ολόκληρες κοπέλες! Η Τίνα εξακολουθεί να είναι πιο μικροκαμωμένη, αλλά αυτό δεν έχει πια καμία σημασία μπροστά στη δύναμη και το θάρρος που απέκτησε.
Με φώναξαν λοιπόν να φάμε το «εντεκατιανό» μας, που το σέρβιραν μαζί με λαχταριστές σοκολάτες χωρίς ζάχαρη για εκείνες, επειδή πρόσεχαν πια από μόνες τους τη διατροφή τους και ένα τσάι για εμένα, καθώς ο γιατρός μού έχει συστήσει να αποφεύγω πια τα πολλά γλυκά.
Αντί να αρχίσω εγώ ένα δικό μου παραμύθι, όπως συνήθιζα παλιά, μου περιέγραψαν εκείνες με κάθε λεπτομέρεια το Πανεπιστήμιο, τις σχολές που σπούδαζαν και τα αγαπημένα τους μαθήματα.
Πολύ καλά το φαντάστηκες αγαπημένο μου ημερολόγιο. Τα κορίτσια με νανούρισαν με τις όμορφες ιστορίες τους και εγώ ονειρεύτηκα πως χτίζαμε γέφυρες με lego, παίζαμε «αργό ποδόσφαιρο» με την Τίνα και όταν κουραζόμουν, διάβαζα την εφημερίδα μου.
Όμως τα όνειρά μου σταμάτησαν, όταν χτύπησε το κουδούνι και μαζί ακούστηκαν επιφωνήματα χαράς! Η αγαπημένη φίλη της Τίνας, η Σέλμα είχε έρθει και εκείνη να με επισκεφθεί κρατώντας ένα καλάθι σε σχήμα πεταλούδας, γεμάτο με κρύα σάντουιτς. Με αγκάλιασε λέγοντάς μου ότι με είχε πεθυμήσει πολύ και της έλειπαν τα παιχνίδια που παίζαμε παρέα. Της εκμυστηρεύτηκα πως και εμένα μου έλειπαν!
Η ημέρα μας κύλησε ευχάριστα. Τα κορίτσια (…οι κοπέλες ήθελα να πω), έλαμπαν από χαρά και μου υποσχέθηκαν ότι θα έρχονται να με βλέπουν πιο συχνά!
