ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

Βλέψεις για το μέλλον….

2026-06-27T04:12:47.829+03:00

Τέτοια ώρα που κι η νύχτα ακόμα κρατά και η ραγισμένη
ψυχολογία μας δεν δέχεται παλινδρομήσεις – κι όμως
εσχάτη όλων των αμφισβητήσεων είναι η μελαγχολία
προτού διαβούμε από μια σκέψη στην άλλη και ο γεωργός 
νους σπείρει αμφιβολίες παντού.

Πάντα ένας στίχος είναι φιλοδώρημα που το ξοδεύουμε 
να υπερβούμε την απόλαυση να στεφανώσουμε και τον εγωισμό μας νικητή και 
την φιλαυτία μας σωστά εδραιωμένη.

Ούτε άχνα τώρα πια να βγάλουμε- 
ένρινες είναι οι σιωπές και δαιδαλώδεις·
Βαθύτερα από όλους τους χρόνους είναι μια αγρύπνια εποικοδομητική που καλουπώνει
να κάνει υποφερτό το αόριστο μέλλον μας…

                                                        26/6/2026

Αποκαθήλωση και του ειδώλου…

2026-06-26T04:46:42.594+03:00

Οι μύθοι όταν τελειώνουνε, το έρμο βασανάκι του ναρκισσισμού βουλιάζει.
Πότε κανείς κατάλαβε τα όρια;
Λέω και πάλι λέω και από στόματός μου η ελπίδα ούτε έρχεται.
Μόνο να ερμηνεύεις τώρα την σκληράδα των
Γεγονότων, μόνο να αφορίζεις την κατάντια μας.
Ο θάνατος πάντα είναι κοντά αλλά ποιος να παραδεχτεί το πως φλερτάρει
Με τις υπάρξεις για να αποστεωθούνε.
Ξέρεις, όταν το καταλάβεις το παιχνίδι, πάει έχασες·
Σε ζοφερά δωμάτια σε κλείνει η ανάγκη·
Ο νυν σου κόσμος δεν θα νοσταλγήσει κείνον τον παλιό
Που διασκέδαζε πάνω από όλη την ζωή με ειρωνεία.
Άντε, τα λέμε όλα και πια, λίγα πράττουμε.
Πάει το μολύβι τώρα- έμεινε μόνο ο σβηστήρας.
Και το ακραία καταθλιπτικό σου πρόσωπο που όλο μορφάζει
Και σβήνει την παλιά αυτοκρατορία σου που κράτησε
Την μνήμη όλων τούτων που ήσουν, μνήμη ερωτευμένη!

                                                        26/6/2026

Πρόλογος σε μέρη δύο…

2026-06-25T05:04:28.031+03:00

Νικιέται το Άρρητον και κάτω από αιφνίδια έμπνευση 
κι οι πεταλίδες της θαλάσσης όμορφα 
μεγεθύνονται.
Ο έναστρος θόλος
του ουρανού ωραία κομπάζει 
και αγγελάκια χιλιόδοξα
κρέμονται από τα κλαδιά της ασχημάτιστης αιωνιότητας.
Αποφασισμένο πέρα απ’ τ’ αναμενόμενα 
ένα λουλούδι είναι
μαγνητικό.
Ο πόλος ο ένας ο Έρωτας
κι ο πόλος ο δεύτερος 
πάλι και πάλι ο Έρωτας.
Βρε τι χαμπάρια εσείς που κόπτεστε για μια γραμματική ευταξία;
Απόψε θα σας κάνουνε να νιώσετε θεούληδες τα
γραφτά μου.
Όχι γιατί το φρόντισα να διαφέρω- αλλά γιατί
πιο όμοιός σας είμαι από ποτέ· μόνο
που λιβανίζω τα σοκάκια που την αύριο θα βρεθούμε
να πούμε με τις κουβεντούλες μας αλήθειες που δεν λέγονται…

                                                           25/6/2026

Όπως ενός αγάλματος η ευπιστία…

2026-06-23T04:28:10.846+03:00

Ετούτο το στεγνό φωνήεν της ψυχής· έπαιξα
στον τζόγο της τύχης μέχρι θανάτου, 
ένα μολύβι στόμωσε πυκνά
γράμματα 
σαν πολιορκητικός κριός, τίποτα 
δεν νικήσαμε, 
όλα υπήρξαν και θα υπάρχουν, 
ποιος να πιστέψει σε κυριαρχίες; 
είναι η πράξη μας απόλυτα περιορισμένη.

Έτρεχα όλο το βράδυ από όνειρο σε όνειρο, 
βρέθηκα στον επάνω μαχαλά, παίζαν 
παιδιά και παίζανε νεράιδες, εγώ 
δεν έπαιζα όπως παλιά με την ελπίδα μου, 
ιδρωμένος μέχρι ανάμνηση από τούτον τον άξαφνο αγώνα
Στριμώχτηκα με κάτι άλλους τσούρμο σαν ενός θιάσου πε-
ριφερόμενου μες την ρουφιάνικη επαρχία, 
πήγα μπροστά, 
ψέματα, πουθενά δεν πήγα, 
αξιοσημείωτο ουδέν.

Και του ποιήματος η καρδιά μια πράξη 
αριθμητική: μηδέν
Από μηδέν= μηδέν. 
Να ο συμβολισμός μου!

Είναι εκεί που δεν σου φανερώνεται καμιά θρησκεία ανέμου, όλα 
Τα δρώμενα μες στην φαρδιά πεδιάδα, άγνωστος
φίλος μας πάντα υπήρξε ο θεός, 
και δυσανάγνωστος: 
όπως φιλοσοφία ξεχασμένη.

Λοιπόν λιακάδα και την σήμερον, βαθύς 
ήλιος
Και σωριασμένα γύρω μου δέντρα, 
όλα πυροβολούν κατά το άπειρο, 
καμώνεσαι πως δεν βλέπεις, την ώρα 
που ένα ήσυχο αεράκι σε αναρπάζει και σε μεταθέτει
σε έναν άγουρο παράδεισο, στεγνό

Από ώρες, 
εκείνα τα ρολόγια 
τα αδυσώπητα 
που σε μαντρώνουνε
σε μια ζωή υποταγμένη=  

έτσι φαντάζομαι νικιόμαστε και ίσως ζούμε
σε μία άλλη διάσταση, φτωχοί
και αδύναμοι, 
ωραία παραδομένοι…
                                                               23/6/2026

Διαδικασίες λύπης και έμπνευσης…

2026-06-22T03:19:00.325+03:00

Για να μην μου ξεφύγει τίποτα 
σφίγγω την λαβή και το γυμνό σώμα του ποιήματος με παλεύει ‘’στα ίσα!’’

Να έτσι που ο χεροδύναμος οίστρος με περιπλέκει σε φανατικές ιστορίες-  δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε!
Πώς να το πεις εκείνο που δεν λέγεται;

Πάντως προσπάθησα να μείνω επί του εδάφους
Ενώ η ψυχή μου ήθελε τις πτήσεις-

Νομίζω αθλητής φανατικός (θανατικός; Δεν ξέρω!)

Ξέρω που μου υπαγορεύει κάποιος που δεν με κοιτά στα μάτια μόνο αποφεύγει
να σχολιάσει την μελαγχολία μου…

                                                                          22/6/2026

Ο ολομόναχος περιπατητής…

2026-06-18T04:55:28.199+03:00

Δικαιώματα έχει η αναπνοή να μας συντρέχει 
με ανάκαρα.
Κάτι φορές προσεύχομαι μην αλλαξοδρομήσω.
Έχω ενστερνιστεί πολλά φωνήεντα και είμαι ωδικός
Ακόμη και στον ύπνο μου.
Ουκ εα με καθεύδειν το…
Όνειρο.

Όλα μια ευθεία: και το ποίημα που ευθυγραμμίστηκε με το βαρύ σεντόνι
Της νύχτας, και το μολύβι μου που όταν γράφει αφαιρείται
Από του κόσμου την περισυλλογή, και κείνη η αίσθηση κάτσε να αναλογιστώ πόσο που λάμπει….   Όλα ένας χαμένος κόπος και βουβός.

Βαδίζω κάτω απ’τους φανοστάτες που χαμογελάνε.

Τι είναι ο πόνος μας εκτός από μια συλλαβή που δεν κομπιάζει και την ξεστομίζουμε αναιρώντας
Το τέλειο σχέδιο της ζωής, το ανάγλυφα απατηλό.

Θα κατοικώ τα άρρητα του κόσμου.
Στον ενικό της είναι
Πληθυντική η αγρύπνια μου…
Πάντα έτσι απλά! 

                                                                              18/6/2026 

Με οσμή νύχτας….

2026-06-06T23:12:32.969+03:00

Η Ρώμη κλέβοντας λάμψη απ’ την Αθήνα
Και μετά η Ρώμη σκλαβωμένη από την κατάκτησή της
Η Αθήνα φλύαρη πίσω από κάθε παρασκήνιο
Πώς να την δεις την διαδοχή αν όχι σαν μία παζαρεμένη αυτοκρατορία;

Κι εμείς τώρα που προχωράμε εδώ φιλαράκια
Πάνω σε ένα πασίγνωστο άστρο
Λέμε τον πόνο μας, κάνουνε ραγισμένο χιούμορ
Και απολαμβάνουμε την τεκμηριωμένη αθωότητά μας.

‘’Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς…’’  έγραψε κάποτε ο ποιητής·

Τι να σου πω; Κατάντησα λες και δεν καταφέρνω να κοιμάμαι·
Περιπλανιέμαι με έναν εαυτό που τον ταλαιπωρούνε πολωμένες άκαιρες οδύνες·
Τι να σας πω που να μην έχει ειπωθεί;

Κι η Ιστορία που διαβάζω σαν για να ανακαλύψω πόσους πρόδωσε ο εγωισμός τους
Μία βαθύτερη κι από του διαστήματος μια μαύρη τρύπα
Με εξουθενώνει.

Ηχηρή που είναι κι απόψε η νύχτα!

Και το φεγγάρι που του λείπουν τα πλευράκια του
Λες αναπνέει μία μοναξιά που μας περιτυλίγει
Θυμίζει ένα θάνατο που έρχεται
- Βλέπεις και η μελαγχολία μας διασκεδάζει-
- 
Στα ταραγμένα μας τα μυαλουδάκια αρμόζει μια σεμνή σιωπή.

Ας κάτσω λίγο στο παγκάκι του ερωτευμένου άστρου
‘’Κι ας δω κι εγώ την φύση λίγο’’
Όλα γύρω μου
‘’Μεγάλα και ωραία φωτισμένα…’’
Βρε πού θα πάει, κάποτε θα ξημερώσει!
Θα μείνει ο στίχος ο παράξενος τυχοδιώκτης…

                                                         6/ 6/ 2026 

[ Κλειδωμένες όλες οι απόψεις του κόσμου μας…]

2026-06-03T14:03:38.503+03:00

Κλειδωμένες όλες οι απόψεις του κόσμου μας…

Βαριά σκιά επάνω μας οι κοσμοθεωρίες που μπαγιάτεψαν…

Ολοένα λες και βραδιάζει…

Πού πήγε ο ήλιος ο ένδοξος;

Αβέβαιος ο εαυτός μου και μουγκός.

Αν περπατώ μες το ναυαγισμένο είναι

Σύννεφο του βιοπορισμού μου.

Έχω αφομοιώσει όλη την μουσική της αισιοδοξίας.

Ο πόδας μου ξυπόλυτος και μέσα σε άκανθες περιπλανιέται.

Πόσο σκοτείνιασε το μαγαζάκι μου των πειναλέων πόθων!

Πίσω από ένα παραμύθι ηθικό τσαλακωμένο φανερώνομαι…

Δεν ζω - κι αν ζω 

είναι που θυσιαστικά πεθαίνω… 

Γενέθλιο συμβάν…

2026-05-24T04:36:06.110+03:00

Όπως τα πράγματα κοιτάζω που μ’ εξουσιάζουνε
Σταλαγματιά σταλαγματιά το σύννεφο επάνω μου λιώνει
Και με λούζει με δρόσο λαμπρή 
του ουρανού.

Πολλά απόχτησα περιφρονώντας τα.

Τώρα πια ξέρω       δεν έχουν όλα σημασία.

Ο χρόνος με τσουρουφλίζει όσο να φανεί ο διάφανος σκελετός μου
Ο αέρινος.

Ένα κουφάρι πια είμαι ριγμένο 
μες τον ελαιώνα των αινιγμάτων και κρατώ 
μια μυρωδιά μέντας σπαρμένης
πάνω στα σπλάχνα μου.

Βοήθησέ με να χαθώ ακέραιος φιλοδοξία μου!

Ετούτο το γενέθλιο συμβάν μου με εκθέτει 
στην σιωπή περσότερο απ’ ότι θα μπορούσα να προβλέψω!

                                                              24/ 5/ 2026 

Παραδόξου γραφής το κατόρθωμα…

2026-05-11T04:50:11.633+03:00

Του θορύβου η αξίνα κάνει τρύπες στην Αθήνα- τόσο νταβαντούρι 
διαβολεμένο
Που αφιονίζει τα πάθη μας και δεν συμμαζεύονται.
Μην στηρίζεις την ευτυχία σου στα πράγματα όμως 
γιατί θα είναι μια απατηλή ευτυχία.
Βλέπεις κι ο γράφων που συνέχεια συστέλλεται
Έχει συνείδηση που όλο διαστέλλεται.
Στον ύπνο του ακουμπά τον ξύπνο του είναι σαν ο αλαφροΐσκιωτος
Ή σαν ο όνος που βαδίζει μόνος ξεκαπίστρωτος.
Ρε τι μπελά που βάλαμε πα’ στο κεφάλι μας
Ούτε που φανταστήκαμε το χάλι μας.
Είμαστε τυχεροί που επικοινωνούμε
Πίσω από κείνα που ποτέ μας δεν θα δούμε.
Κρύβει μια μεταφυσική το καθετί που ξεστομίζουμε
Κι ενώ μια μαλθακότητα του γυμνοσάλιαγκα κομίζουμε.
Έχω πολλά να πω μα λέω να σωπάσω
Φοβάμαι μην και με τα λόγια την ουσία μου την χάσω.
Ε τέλος πάντων, σας ζητώ συγγνώμη
Αφού έτσι κι αλλιώς δεν μου αλλάζετε την γνώμη.
Μάλλον θα αναγνώθω άλλα ευαγγέλια
Μια αθωότητα την έχω όμως πριν την μεταμέλεια.
Με σώνει πάντα η απύλωτη γραφή
Σαν πολυβόλο που βαράει εδώ κι εκεί.
Τώρα να ας καληνυχτίσω
Δεν ξέρω απ’ τις Ιδέες μου αν θα ξαναγυρίσω.
Πιστέψτε με δεν έχω υστεροβουλία
Πάλεψα πάντα με αρχαία εργαλεία.
Αν θα βουλιάξουμε όλοι δεν το ξέρω
Πάντως για μένα ξέρω ότι υποφέρω.
Ας μείνει έστω αυτό το ανάγνωσμα
Σαν από παλαιά ταινία άγριο φάντασμα.
Αν συνεννοηθούμε εμείς ε τρύπα μου την μύτη
Σ’ αφήνω τώρα, βλέπω τον αποσπερίτη!

                                                             11/ 5/ 2026 

Παρεούλα προ της αποδημίας…

2026-05-10T04:11:05.002+03:00

Άραγε θα τα καταφέρω που ζητώ συνέχεια 
μια εσωστρέφεια και παγώνω-  τα μέλη μου δεν μου μιλάνε- ακούω μόνο 
την επιδερμίδα μου να τσιρίζει
σαν χαλασμένο ρουλεμάν που του περίσσεψε η φωνή και στενάζει
απ’ τις πολλές στροφές σακατεμένο.
Είναι μπαρούφα ο καιρός, αλλά τον προσκυνάμε…
Είναι καταφερτζής ολέθριος…
Όποιος τον παραδέχεται δεν θα’ χει καλό τέλος.  Εγώ πάντως 
έγραψα τον εγωισμό μου στα παλιά μου παπούτσια
και στρώθηκα να φτιάξω μια μυθολογία εξτρεμιστική. 
Ακούω πια μόνο τα σπλάχνα μου.
Τόσο που σκέφτηκα μέσα στην νηνεμία
λες κι ανακάλυψα άλλον θεό, οι νύχτες μου μπούκωσαν θλίψη
χάλασε το μολύβι μου, και πια δεν γράφω
παρά διηγήσεις που αγγίζουν τον καθένα
ατάραχα μαζεύω πια τα σύνεργά μου
ο κόπος της ζωής τελείωσε.
Αν μείνεις κάτω απ’ το φεγγάρι μείνε μαζί μου
θα ακούσουμε που φεύγουνε οι πεταλούδες
η ψυχή μας φεύγει η δόλια
και πάει μες τον ουρανό μήπως και αποκτήσει 
φωνή!

                                                      10/ 5/ 2026

Υπαρξιακό μπερδούκλωμα…

2026-05-09T18:51:00.005+03:00

Μια ηχώ φωνής απέθαντης που πελαγοδρομεί στο μυαλό μου
Οδηγεί την πραγματικότητα έξω από κάθε σφυγμό      και στενάζει
Ανίσχυρη να με προτρέψει σε κάτι
Η σιχτιριόζα η σπιρτόζα.

Έχει η ζωή μου αποχρώσεις εγρήγορσης
Κάποτε μου χαμογελά      ίσως δεν ξέρω
Πώς να ανταποκριθώ στην αξία της     συστέλλομαι
Και διαστέλλομαι κατά περίπτωση      ένα καλογεράκι μοιάζω
Που είναι ανίσχυρο να αποτρέψει μια σωστή αμαρτία    μένει 
φυλακισμένο στον φόβο του, 
προετοιμάζεται για μία ολοφάνερη αρχαιότητα.
Επιστροφή στο θρησκεύειν όπως πριχού…
Με ψυχολογία ανίσχυρου…

Ο πλούτος των ειπωμένων μου είναι σαν από ένα χορικό της τραγωδίας ξεριζωμένο

Μπορεί η ελευθερία της αντήχησης να είναι μια κρησάρα 
μαλαματένια 
που μοσχοβολάει λιβάνι 
ευτυχισμένο.

Τίποτα δεν μοιράζομαι με τον σκοτεινό εαυτό μου

Βραχυκυκλώνω γεγονότα με την φαντασία μου

Έξω απ’ το σώμα μου 
είναι ένα σώμα αγρύπνιας 
που με κατακλύζει…

                                                       9/5/ 2026 

Της νέας κοσμοθεωρίας το ανάγνωσμα…

2026-05-08T13:51:00.002+03:00

Τούτο που με λυπεί τούτο το αγκάθι 
έξω από όλες τις θεωρίες είναι.
Κι οι θεωρίες
Αυτό που πιο πολύ βαρέθηκα·
Βαρέθηκα ν’ ακούω λόγια κούφια·
Επάνω στην σελίδα μου δροσίζονται 
οι γνώμες που είχα και τις ε-
πανεξέτασα, τις άλλαξα·
Νεόκοπες είναι πια οι ιδέες μου 
σαν κατασταλαγμένες.
Τις εκστομίζω και εξαϋλώνομαι.
Μυρίζουν τα χεράκια μου απολυμαντικό σαπούνι.
Σημάδι στον ορίζοντα η φωτεινή ελπίδα μου.
Ηχείο του αιώνα που στενάζει η φωνή 
Της ψυχής, οικουμενικό λιβάνι.
Η εξουσία θλιβερό λιμάνι – αγκυροβολούν
Σκουριασμένα του εγωισμού μας τα πλοία.
Σημαίες κουρελιασμένες κονταροχτυπιούνται ρέποντας προς τον αφανισμό.
Πίδακας του ποιήματος η ζωντανή φωταγωγία.
Ο άνθρωπος που συσπειρώνεται για να νικήσει
Ήλιος-  πιο ήλιος απ’ τους ήλιους που ξέρουμε·
Κι εκβάλει μέσα στην Δικαιοσύνη.
Ω προβάδισμα της νίκης πριν η ζωή την στεφανώσει με δόξα!
Κρατά ο αγώνας σου αιώνες άνθρωπε- αμφισβητείται·
Όμως τον θρέφει ανθοφόρο αίμα!
Σαν ωριμάσουν όλες οι δυνάμεις που μας κινητοποιούν
Όλος ο σκοτεινός πλανήτης θα φωτίσει
Κι εμείς θα έχουμε ωριμάσει κάτω από τις φυλλωσιές των άστρων
Θα εγκαταλείψουμε της ματαιοδοξίας το άρμα.
Αλλάζει ο κόσμος αλλά μας ποδηγετεί
Μια ατολμία παρατεταμένη.
Κάποτε κάποιοι τυχεροί θα δούνε μια πλασμένη αλλιώτικα
Κοινωνία!
Έλα ελπίδα Παναγιά μου Αθηνά μου!
Έλα και δίδαξε!

[Τρέχουν οι μέρες σαν νερό, τι φλύαρος ήχος]

2026-05-07T10:19:00.001+03:00

Τρέχουν οι μέρες σαν νερό, τι φλύαρος ήχος το πέρασμά τους!

Ξεκλείδωσα τα γεγονότα και μπήκα
Ο Μάιος επιρρεπής στην Ομορφιά-  τρέμει μες την παλάμη του θεού
Πετούνε χαμηλά τα χελιδόνια
Οι σκέψεις πετούν χαμηλά
Σαν για να ανταμώσουνε τα παραμύθια
Είναι οι λύπες μας αρκετές     ζουλάν την μνήμη μας να βγάλει δάκρυ
Στο ρολόι ο χρόνος κερδίζει
Αναιρούμαι ολοένα από τα δευτερόλεπτα
Δεν μπόρεσα ούτε την λίγη αιωνιότητα
Με το μολύβι μου ξυσμένο μέσα στον ήχο
Της αυγής καταστρώνω σχέδια και επιθυμίες
Ό,τι καταχωρεί η ζωή ο θάνατος δεν το υπερασπίζεται!

                                                               7/ 5/ 2026 

Θεά μιας νέας διδαχής!...

2026-05-04T05:54:00.002+03:00

Με όμορφες επιδιώξεις θα δικαιωθούμε
Ο χρόνος μας ξηλώνει και μας ξαναράβει
Άτσαλο είναι το ψηφίο μας και το αποτέλεσμα
Αν ξοδευτούμε στο σκοτάδι όλες οι γραμματικές μας θα στενάξουν
Είναι παγίδα της φωτιάς τα λεξιλόγια.
Στήθος με στήθος σε αφουγκράζομαι
Δεν είσαι μια περίπτωση του έρωτα
Είσαι μια δίνη που με καταπίνει
Ο ουρανός λιμάρει την επιδερμίδα μου
Είμαι πιο λείος από ένα γυαλισμένο νύχι
Κι εσύ κουράζεσαι με τόση γύρω σου απλωμένη αιωνιότητα
Αντηχείς με μίσχο τρυφερού φεγγαριού
Είσαι ο υπέρτατος στίχος που επιπλέει
Στον ανεκλάλητο Παγασητικό που ομολογεί ναυσιπλοΐες
Είσαι η μετά τον τρομερό κατακλυσμό ευδία
Κόκκινη και διάφανη σαν μια φωτιά που πόνταρε τα πάντα της
Στα διαστήματα ενός αρχαίου έπους.
Τώρα σ’ αναγνωρίζω από την κραυγή όχι από την ομιλία
Κάναμε κουβεντούλες πουθενά φτασμένες
Χαίρε που σουλουπώνεις το κενό
Το μέσα μου το αδηφάγο!
Νάσε που δεν είσαι από ύλη από μια τεκμηριωμένη είσαι
Μεταφυσική που βελάζει και δοξάζει άλλες αθωότητες
Αυτό που ελαττώνεται τριγύρω σου μέσα πληθύνεται
Έχεις τον νέο πληθυντικό στα στήθια ακμάζεις
Μυείς τον νεανία στο φιλί κερνάς την γαλήνη
Εκεί που ο θεός αχνά υπάρχει μέσα στις επινοήσεις μας
Είσαι η θέαινα που ανασκευάζει όλη την μυθολογία
Αφήνεις τα ποιήματα να είναι επιθετικά
Κι όπως σε πλησιάζω αγάλι αγάλι γίνομαι
Πιστός ακόλουθος και ο ευτυχισμένος 
φρουρός σου!

                                                   4/ 5/ 2026

Ο άλλος μου πηλός…

2026-04-30T07:55:00.006+03:00

Τα χέρια μου πλάθουν μιαν αγάπη και σου την παραδίδω
Τίποτα δεν είμαι άλλο από η μελαγχολία μου
Τρυπώνουν τα στιχάκια κάτω από τα ρούχα μου και με φαγουρίζουν
Σαν παράξενα τρωκτικά που δεν με λυπούνται σαν ψύλλοι
Που μες τα αυτιά μου μπήκανε για να με υποψιάσουν

Υποταγμένος είμαι σε ένα λογοτεχνικό κελί που δεν ξεκλείδωσε ποτέ του
Από μόνος του ο έρωτας όπως τον ζήσαμε αποτελεί θρησκεία
Όποιος ξεχάσει την Στιγμή και την ψυχή του θα ξεχάσει
Είναι η γραφή απελευθέρωση μα είναι και εγκλωβισμός

Α ρε μακρόσυρτη πρωραία Ιλιάδα!

Χάνοντας θα ανακαλύψω την ολόβαρη κατάληξη
Ενός καλαμαρά που τον κατέφαγε η φιλοδοξία να τα ομολογήσει όλα·

Και ούτε που το σκέφτηκε πως θα χαθεί μέσα στην δίνη των πραγμάτων ο έρμος!

                                                                                   29/ 4/ 2026

Αέναος επιστροφή!...

2026-04-24T14:40:00.004+03:00

Λαλίστατα περιβόλια, 
λιγοστά μα περίφημα, 
ακροβαδίζουν
πάνω σε ασυγχρόνιστο χρόνο 
και εμφανίζουν
τολμηρά τριαντάφυλλα 
να αυθαιρετούν 
λες σε μυθολογία την ασύστολη
γραφή των ποιητών, 
την σπουδαία.

Όλα τα φιλοσοφικά εγχειρήματα 
του νου μας προ-
σανατολισμένα έξω από αμαρτήματα, 
δρόμος για να διαβούμε προς μια λύτρωση 
χαρούμενη 
και ενδοσκοπική, 
έτσι που παίρνω θάρρος να την λέω.

Ο θεός μου δεν είναι μεγάλος μα είναι 
πάντα ειλικρινής, 
δηλώνει
αδυναμία να τα καταφέρνει όλα
- και το σέβομαι- 
δεν ζητώ
πολλά από κείνον, ζητώ
να μπορώ να προσεύχομαι 
σε μία υπόσταση που με ξεπέρασε και με αγγίζει
μαγικά
κάνοντάς με να κλείνω τα μάτια 
και να νιώθω τριγύρω μου
ένα λάμπος ηθικό 
που με καθοδηγεί να σβήνω
τα λάθη μου 
έως την φωτεινή μου μέρα του θανάτου….
Αέναος επιστροφή! 

                                                        24/ 4/ 2026

Προσωπικές εξομολογήσεις και θεωρίες αλλιώτικες…

2026-04-21T05:37:00.002+03:00

Όταν ευτυχούν οι κροκόδειλοι τα δύστυχα ψαράκια πεθαίνουν.
Όλα ακούγονται μέσα στην απονιά.
Ο χρόνος είναι μια κιθάρα που ακομπανιάρει
στον σκοπό της αυγής.
Πώς χώρεσε τόση πατρίδα στο αίμα μου; 
Δεν συμπαθώ τα παραμύθια.
Απ’ την ευαισθησία πάω στην ευαισθησία
Κι από κει σε όμορφα δάκρυα. 
Έρχονται να με βρούνε οι ταξιδιώτες των ουρανών.
Είμαι διάσημος.
Διάσημος και με κουρελιασμένα ρούχα.
Ευτυχώς έχω ψυχή που αξίζει!
Η εργασία μου είναι η αγάπη.
Ετούτο το γραφτό το σαρώνουν οι ευτυχείς άνεμοι
ενός θάρρους που δεν είναι δικό μου. Αχ πώς θα ήθελα
Να ζωγράφιζα το μέσα μου αφού το έξω μου
Είναι ένα μπουρδουκλωμένο πράγμα που δεν θα ωφελήσει και κανέναν.
Τώρα πια δεν έχω ηλικία.
Αυτό που με ζαλίζει και με διαλύει είναι μια στροφή
Που παίρνεται με τα πολλά χιλιόμετρα ενός αφηνιασμένου που μπορεί
Ίσα να βλέπει μες την ερημιά ένα αγγελάκι να του γνέφει ‘’έλα!’’.
Στην κατακλείδα ενός ποιήματος παραφυλά η λύπη.
Το νιώθουνε οι ποιητές και προσπαθούν να απομακρύνονται.
Είναι σαν να γυρεύεις μία ευτυχία θανάτου.
Πάντως το θέλημα ποτέ δεν είναι μόνο θέλημα.
Είναι ένα οκνό φωνήεν που προδίδει την αλήθεια.
Με μεγάλα γκάζια πάω για την μοναξιά.
Μπορεί να συντριβώ-  αλλά νομίζω 
έτσι προκύψανε όλα τ’ αστέρια!

                                                             21/ 4/ 2026

Με τεκμήριο ψυχολογικό…

2026-04-20T05:06:00.005+03:00

Με αντιφάσεις, μονάχος κι απέναντι σε μια ζωή που σκληραίνει·
Τι άχρηστο μου φαίνεται κάποτε το μεσημέρι, τι φτηνό!
Επαναλαμβάνει την τοκογλυφία του, κλέβει τον ήλιο
Προκειμένου να επιβιώσει, χαμογελά 
ένα σαρδόνιο γέλιο και δεν πείθομαι-
Σφίγγω την ζωή 
αλαφροπάτητος να γίνω, που ‘λεγε και ο Σικελιανός,
Λούζομαι στην αμετροέπεια των φυτών, ίσως θα γίνω
Ένας αντιρρησίας που θα έχει την ευχέρεια να μην ντραπεί
Να λέει αυτά που όλοι οι άλλοι υποκρίνονται και όλο τα αποσοβούνε…

Στον εαυτό μου κλείνομαι. Με μαεστρία
Αναρριχητή που σκαρφαλώνει σ’ ένα σπήλαιο και δεν
Τρομάζει από την φοβερήν μαυρίλα
Των γύρω πετρωμάτων και τις νυχτερίδες
Που πεταρίζουν γύρω του-  στο βάθος της συνείδησης 
Πάντα υπάρχει ένα μέλι των συμπερασμάτων·

Αν καταφέρεις να το φτάσεις έχει καλώς-
Αλλιώς εκείνος που είσαι είναι εκείνος που
Θα χαθεί· 
και είναι κρίμα· 
κρίμα να πλεύσεις έξω από τις θάλασσες!
Ψυχολογίας το μπαρούτι το εκρηκτικό!

                                                                      20/ 4/ 2026

Με οσμή Λαμπρής!...

2026-04-13T14:48:00.009+03:00

             Ετούτος ο μυστήριος ήχος
Είναι μία διάθεση που γιορτάζει, είναι
Μία μαγεία επική·

Πλάθει τα κλωνάρια των δέντρων και μπουμπουκιάζει τις χαρούμενες λεμονιές
Φορτώνοντάς τες κέφι και δόξα.

Α φτενέ πηλέ που μας έπλασες 
Δίχως όγκο κι επιδερμίδα! 

Έσμιξες με φωτιά τα σπλάχνα μας, έσυρες μέσα μας μια θέωση κεχριμπαρένια.

Πώς λύνονται όλα τα προβλήματα όταν ο έρωτας θέλει!

Τι δοξασμένη είναι πάντα η υπερβατική μας συνουσία!

Ο αλαφροΐσκιωτος οσμίζεται μια νίκη από έσω φεγγάρι
Κι από μια χαραμάδα του ουρανού καταναλώνει τις ανοιξιάτικες ζέστες.

Αλλόκοτος που είμαι όταν μιλώ σωστά!

Βλέπω μπροστά σε κείνο που κανείς θα το έλεγε παράδρομο κι εγώ
Το λέω μονοπατάκι ευλογημένο.

Να ζούμε με φιλοσοφία λειψή και να μην νιώθουμε ότι τα πάντα έχουν τέλος:-

Μπορεί αυτό που υφαίνουμε να ανθίζει μα καταναλώνει την καρδιά μας

Και πάνω στην νερόχαρη επιδερμίδα μας αφήνει
Μια υποψία θανάτου…

                                                                        11/ 4/ 2026

Εφεξής με σάρκα ρόδινη... Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

2026-04-03T11:17:00.001+03:00

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_......

ISSUU.COM

Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

ΕΦΕΞΗΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΡΟΔΙΝΗ...,

2026-04-03T10:51:00.003+03:00

ISSUU.COM

Εφεξής με σάρκα ρόδινη...

Στρατής Παρέλης, Ποιητική συλλογή

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_...?fbclid=IwY2xjawQ8UNpleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETBGRGR1MzNWcXl4Zno2NTJic3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHmJw9cbOSyTxsiJe2waeyvEQSpPIYYVsnvhbPngDORovEgyEtxfPSRvF8vfk_aem_8ILdr4uQsqp8fICFcBY0Wg

Ένθεος άθεος…

2026-04-01T06:57:00.005+03:00

Κλείνω τα μάτια και δεν ονειρεύομαι,
Κλείνω τα μάτια και είμαι μια σαπουνόφουσκα που θα σπάσει,
Πλένω το πρόσωπό μου με το καθαρό νερό, είμαι μία σκηνοθεσία πόνου, λειτουργεί επάνω μου ο αιώνας,
Σαν ένας πόλεμος που με αφανίζει.
Πίσω από το αφράτο σαπούνι είναι ο θεός·
Κάτι μουρμουρίζει, ανοίγει τα μάτια του
Και είναι αυγή, ο κόσμος ξημερώνει.
Εγώ φοβάμαι, είμαι συνεσταλμένος, είμαι λυπημένος, είμαι μικρός.
Όταν θα ξημερώσει θα ξέρω τις αγκύλες που με περιέχουνε
Σαν ένα μαθηματικό θαύμα την μέγιστη Αλήθεια.
Θα είμαι η συνέπεια, θα είμαι η αμφισβήτηση, θα είμαι η απιστία.
Ο Χρόνος με ωριμάζει και με αμφισβητεί.
Μέσα μου είναι σκουλήκι ο Χρόνος.
Αν πιστέψω τα λατρευτικά πουλιά που κελάηδησαν μέσα στον κήπο και να,
Τώρα μπήκε η Άνοιξη, θα γίνω
Ένα φοβισμένο μειράκιον που τρέμει την ζωή μα θέλει να γίνει
Πυγολαμπίδα που μοιράζει ολόγυρα το φως.
Έτσι,
Από την όμορφη καρδιά του!

                                                            1/ 4/ 2026

Πατρώον…

2026-03-31T14:04:08.205+03:00

Κλειδωμένα όλα τα μυστικά και δεν θα τα αποκρυπτογραφήσουμε.
Ας μείνει αυθεντικό το δάκρυ και ας τα καταφέρει να γκρεμίσει 
όλα τα φράγματα της λύπης.
Δύσκολα που υπάρχουμε! Γαμώτο!
Πίσω από την φούρια όλων των φαινομένων, την βαρύθυμη 
οικονομία
που στρεβλώνει ολοζωής την συνείδηση, - δύσκολα 
που υπάρχουμε!
Μας έπλασες από φωτιά ουρανέ ή από εύθρυπτο πηλό γινήκαμε, μισότυφλοι
να δούμε την Αλήθεια- 
πού στοχαζόμαστε σωστά και πού ολοένα
σφάλλουμε, 
αλλοτριωμένοι μέσα στον αιώνιο κήπο
των Ιδεών;
Παραμένω αγέρωχος στο φωτεινό πλατύσκαλο του ουρανού μου!
Ναμαστε όλοι εδώ όμως, ναμαστε 
όλοι μας
εδώ, 
μέσα στο ιλαρό αεράκι που μας χάιδεψε και τώρα θέλει 
να μας πνίξει στα φιλιά του!
Καημένη πατρίδα μου! 
Σε πολεμούν οι δαίμονες των ταμείων-  σε πολεμούνε!
Τι δοξασμένο που είναι μέσα μου το μύρο σου!
Κρατώ από τις αγγελίες σου τις πιο ματοβαμμένες.
Ακολουθώ ένα όνειρο που στόλισε τον κρόταφο της οικουμένης!

                                                                               31/ 3/ 2026

Πρόλογος ατσαλένιας νύχτας…

2026-03-30T05:43:00.002+03:00

Τι άσχετα σύμφωνα που ανατίναξαν τα λεξιλόγια μας!
Ξόρκισα κι ό,τι ξόρκισα με εγκατέλειψε αιμόφυρτο μες την φθορά.
Ο χρόνος είναι που νικά ή η γυμνή ψυχή μας; 
Καταστρώνω σχέδια και αφανίζονται.
Αφανίζομαι ζητώντας να επιβιώσω.
Είναι κι η ποίηση σχεδία μισοβουλιαγμένη.
Αν καταφέρουμε να πούμε τα μισά
Απ’ ό,τι οι επιθυμίες μας μπορούνε θα’ ναι ζήτημα-
Ζήτημα μιας νίκης του εαυτού και ο εγωισμός μας·
Τον καλουπώνουμε κι αυτός ξεκαλουπώνεται για να αυθαιρετήσει.
Γράφω για τον μπελά μου να υπάρχω.
Γράφω σαν από φυλακή να δραπέτευσα.
Ολοένα ένα μελαγχολικό δοξάζω
Στιχάκι που με περιέχει ως να γίνω καθ’ όλα άφαντος και εκμηδενισμένος…

                                                              30/ 3/ 2026