شکلات تلخ

باید در را باز بگذارید

باید زمان بدهید

صبر کنید

صبر کنید

آدمها خودشان می آیند

خودشان می روند

بعد نفس عمیق بکشید و در را ببندید

...

پ.ن: نوشتن از حال و احوال این روزها پس همه اتفاقات روزانه مهم و غیر مهم گم شده !

 

خیلی فکر کردم که در مورد این موضوع بنویسم یا نه اما دیدم شاید عرف نیست اما بد هم نیست و چه بسا که خوبم باشه اشتراک این حس! خیلی ساده است؛ حس داشتن رژلب .
ممکنه برای خیلی از خانمها رژ لب(ماتیک ) داشتن به درد همون نیاز خودآرایی ، جذابیت ، رنگین تر کردن چهره ، جلب توجه ، عشوه و ... باشه اما برای من همیشه فرق داشته :) 
یادمه الهام دوستم وقتی پشت کنکور درس می خوندیم وقتی من رژلب قرمز داشتم بیشتر اوقات برق لب داشت یا اصلا نمی زد ، به جاش همین حس من رو به لاک داشت و لذتش رو می برد. یه بار بدون اینکه قصدی داشته باشه دوستانه گفت من و تو نباید رژلب پررنگ بزنیم ؛ خیلی معلومه. و تازه اون زمان به این فکر کردم که وقتی رژلب قرمز و پررنگ دارم چه تفاوتهایی دارم و چه اثری می گذارم (تفاوت نسل ما با نسل جدید ) و واقعا بعد از اون این کنترل رو به لبم و رژلبی که استفاده می کردم داشتم. می دونم که خیلی از خانمها از ترکیب لب و بینی و سایر اجزای صورتشون راضی نیستن و خیلی تغییرش می دن و لب هم یکی از همین موارده که در معرض انواع عمل و خط و خطوط اضافی قرار می گیره تا به همون توجه و نیاز پاسخ بده. اما ... 
حالا اون چیزی که به خاطرش نوشتم به همین برمی گرده که من از لبم این انتظارات رو نداشتم.
از وقتی که نوجون بودم و اولین بارها با شرم و حیا از گوشه رژلب خوار بزرگه یا خاله (غیر از مامانم) استفاده کردم برام طعم و مزه رژلب خیلی مهم بود. خیلی بیشتر از رنگ و حالتی که داشت(مخملی و چرب و ...بودنشون) . شاید دلیلش مامانم بود که همیشه وقتی رژلب استفاده می کرد می گفت این چه بد طعمه ، من اولا نمی فهمیدم این حساسیت مامان رو اما حالا دقیقا همین حس رو دارم و وقتی رژلب می خرم بوش میکنم و می زنم تا طعمش رو بفهمم. داشتن سرب توش هم همیشه مهم بوده چون درصد بالاییش خورده میشه و تا بتونم این مورد رو هم چک می کنم و حالا مدتهاست که نسبت به رژلبی که بهش حس خوبی دارم روی لبم احساس نیاز می کنم. 
زهرا (خواهرم) اولین درهای شیرین رو به روی رژلبهای دوست داشتنی باز کرد و برام از وین از همین رژها و چند تا برق لب آورد که عالی بودن ... هر بار که اون برق لب رو می زدم رفرش می شدم و حالم یه جور دیگه بود و از این حس خوب لذت می بردم ومی برم هنوز ... 
الانم یکی از همین رژلبها رو گذاشتم روی میز کارم کنار وسایل دیگه ، غیر از صدرا و شهرزاد فقط آقای مسافر می بینه (اولا وقتی میزم رو تمیز می کرد غر می زد که واااا ، یعنی چی که این چیزا رو می ذارید روی میز ، میز رو شلوغ می کنید ، روش نمی شد بگه چرا رژلب گذاشتی اینجا ، بنده خدا نمی دونه چقدر برام مهمه ) 
می دونم که خیلی از خانمها این حس رو با من مشترک هستن و فقط شاید تا به حال به این لذتهای ریز و کوچولو توجه نکردن. به نظرم شادی اول از همین لذتهای درونی شروع میشه و میشه با دیگرانی که اطرافمونن قسمتش کرد.

پ.ن: مدتها بودن ننوشته بودم اینجا :) با چه موضوعی برگشتم :)

 

مثل هر روز سوار اتوبوس به سمت آرژانتین شدم و هنوز جایی برای نشستن نبود. وسط شلوغی قسمت خانوما یه صدای بلند و آرومی گفت: " سرتو بذاااااار رو شونه هام خوابت بگیره ...". چند تا خانومی که ایستاده بودیم با هم برگشتیم سمت صدا. یه مرد حدود پنجاه و چند ساله که کلی درب و داغون و کثیف بود، یه کیسه بزرگ رو بغل کرده بود و نشسته بود و همونجا شروع کرد به خوندن. داد و فریاد نمی زد و همینطور آروم اما بلند آهنگی که شروع کرده بود رو ادامه داد. با دهنش یه آهنگی می زد و آهنگ بعدی رو شروع می کرد. از ابی و داریوش شروع کرد و چند تا از آهنگای این خانوم قدیمیا که من نمیشناسم رو خوند و رسید به یاد ایام کودکی افتخاری و چرا رفتی ؟ شجریان. صداش خدایی عالی نبود اما به یه ملایمت خوبی می خوند. تازه کامل هم شعر رو نمی خوند و یه جاهایی رو رد می داد. این رو خانومهایی که کنارم ایستاده بودن گفتن J که انگار هنوز با آهنگای قدیمی نوستالژی داشتن و اهل حال بودن . چند تا از خانوما اولش آروم زیر لب شروع کردن آهنگ قدیمیا رو خوندن ، بعد که رسید به چند تا آخری که منم حفظشون بودم دیدم من و اون چند تا خانوم همه داریم با این بنده خدا می خونیم. اونور مردا و این ور زنها نگاه می کردن ، یه سری بد و یه سری با لبخند. اون کارتن خوابه روی کشویی وسط اتوبوس واسه خودش نشسته بود و ما هم قسمت آخر بخش خانومها بودیم. از میله وسط رد شدم و کنار آقاهه ایستادم و باهاش چند تا آهنگ آخر رو خوندیمJ خودشم جا خورد و نیم خیز شد و بعد ایستاد اما بازم خوندیم. یکی دو تا از اون چند تا خانوم دیگه پیاده شدن و دو نفر موندن و ما همچنان ادامه دادیم. کارتن خواب از اولشم حرفی از پول نزده بود و هر کی ، هرچی خودش می خواست می داد بهش،  اما این وسط حال چند نفری رو شاد کرد و تو مسیر حالمون خوب شد.

#کارتن_خواب #محرومان #درویش_مسلک #اخلاق #حال_خوب #کلیشه_ها #شهر #تهران #آسیبهای_اجتماعی #آهنگ #ترانه_های_قدیمی #خاطره #نوستالژی

 

بیا که همهمه ام

نمی رسم به صدا ...

 

...

پ.ن: سر پایین پر از خجالت در روز عاشورا ...

از وقتی که عاشق شدم

فرصت بیشتری پیدا کردم برای این که پرواز کنم

فرصت بیشتری برای این که پرواز کنم و بعد زمین بخورم

و این عالی است

هر کسی شانس پرواز کردن و به زمین خوردن را ندارد

تو این شانس رو به من بخشیدی

متشکرم!

 

- شل سیلوراستاین

 

پ.ن: روزهایی که میگذره روزهای خوبی نیستن ... نمی خوام بگم از این روزهای قشنگ پاییزی متنفرم اما وقتی حالم بده نمی تونم خوب نشون بدم ، سالهاست این کار رو می کنم. دیگه نمی تونم ، خسته ام ... خیلی خسته !

پ.ن: بعضی متنها با خودشون حال و هوایی دارن که مثل یه تیر از وسط مانیتور میان و می خورن تو قلبت ... بعد قلبت درد میگیره و باید  وسط کار بزنی بیرون و چند تا خیابون رو گز کنی و بستنی بخوری و نفس عمیق بکشی تا عادی بشی و برگردی قاطی آدما :( این جمله بالا هم جزو هموناست ... نه می تونی نخونی ، نه می تونی بخونی ...

گاهی خستگی

گاهی خستگی

گاهی همه چیز به خستگی ختم می شود ...

خستگی که درونش تنها هستی ...

در روزهایی که اینجا تعطیل بود ، من هم تعطیل بودم و اتفاقهایی که می افتاد اتفاقهای مهم زندگی نبودند، اما دوست داشتم ، از خیلی چیزهای می نوشتم ، تا اینجا مثل همیشه ثبت بماند اما نشد و فرصت هم پیش نمی آمد. بعد که این صفحه زنده شد هم من سرم شلوغ شد و کلی ماجرا پیش آمد و هر بار که خواستم بنویسم به شکلی نمی شد تا اینکه حالا یعنی یک نیمه شبی در تابستان بالاخره من و این صفحه رو در رو شدیم.

برای اتفاقاتی که در این مدت مخصوصا برای کارم افتاد جز "افتادن" فعل دیگری ندارم و اونقدر بهشون فکر کردم که از فکر کردن بهشون هم خسته ام. فقط میشه گفت بنا به اون جمله معروف " وقتی برای اولین بار از روی یک جوی بزرگ آب پریدی، دیگه پریدن برات مثل دفعه اول سخت نیست" ، حالا هم بعد از ایسنا ، تغییر در روند کار و زندگی برای من اونقدرها سخت نیست و فقط باید تلاشم رو بیشتر کنم.

معصومه حالا نه خبرنگار ایسنا است و نه شانا، حالا شرق جایی هست که به عنوان رسانه معرفی می کنه ، هر چند که مخالفتهای زیادی به همراه داشته و اول از همه مامانم کلی غر زده اما به زودی با اتفاقات جدید همه چیز به روال خوبی می افته و همه راضی میشن :)

 

پ.ن: برای هر حال خوبی باید مثل هر گلدان گلی تلاش کرد، تا گل بدهد و سبز بماند و این حال خوب ، عجیب پر غنچه است و دلش مراقبت زیاد می خواهد.

پ.ن: تا به حال این اندازه از اینکه فقط خودم هستم و خودم نترسیدم ، از اینجای زندگی به بعد خیلی بیشتر باید مراقب بود ، چون تنهایی نزدیک ِ نزدیک است...

 

 

برای این یکی حسهای متفاوت و با اندازه های متفاوت وجود داره...

پوشیدن لباس راحتی و خنک و آزاد شدن از شلوار تنگ و لی :)

و به خصوص لحظه باز کردن دسته موهایی که 8 تا 12 ساعت زیر مقنعه کپک زده و به هم ریختن و رها کردنشون :)

پ.ن: مدتهاااااااست که بهترین لحظه روز ، وقت خوابیدن و سر گذاشتن و فرو رفتن تو متکاست

پ.ن: تنها چیزی که به ما می گوید کی و کجا هستیم ؛ خستگیمان است (اختراع انزوا - پل استر)

 

و باز هم از جمله لذتهای خوب و دم دستی که خدا ایشالا زیادش کنه همین چتهای شبکه ای و فیسی و جیمیلی است که در زمانی غیر منتظره می آید و می رود و حال را خوووب می کند.

و "همسو" :) با همین توضیح باید یاد کنیم از ... حال خوبِ بعد از یک چت لووووس + نیش خندای دلغنجونک + رضایت از حال خوب خودت و ...

پ.ن: معنی این حال خوب و چت لوووس و چیزای دیگه رو خودم فقط می فهمم :) حالا شما می خواید تصور کنیم قاطی کردم یا لزوما منظورم به آقای محترمی هست یا نه، دست خودتونه اما من کلی گفتم و مهم حال خوبه :)

پ.ن: اونهایی که میان اینجا و احوال نمی پرسن ممکنه سوسک نشن اما حتما یه جایی که نباید چااااییشون میریزه رو لباسای قشنگشون و حالشون گرفته میشه ...بعله  :)