tag:blogger.com,1999:blog-244540862024-09-02T01:30:22.215+03:00όταν ανοίξει ένα παράθυρο θά' ναι παρηγορία ...pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.comBlogger29125tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-11208688173361268452008-01-26T00:06:00.008+02:002011-06-17T16:36:25.584+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br />δεν επικοινωνεί κανείς με κανέναν τηλεφωνικά στο σπίτι μας πιά : Από τότε που πήραμε στην μητερούλα κινητό, βολτάρει αμέριμνη, με το ασύρματο ακουστικό του σταθερού στην τσάντα της....pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-38599124332405752982007-11-09T16:25:00.010+02:002011-06-17T16:34:22.351+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br />είμαι πολύ χαρούμενη που ανακάλυψα ότι υπάρχει ακόμα ο θεσμός της γειτονιάς. Επίσης είμαι πολύ χαρούμενη που η θεία Ξενοδίκη γλύτωσε το εγκεφαλικό όταν κατάλαβε ότι η γειτονιά ταϊζει τον πατέρα της.<br />Στο κάτω κάτω φταίει ο παθολόγος που απαγόρευσε στον μπάρμπα-Μεμά να τρώει ό,τι θέλει επειδή λέει πέρασε τα 90 και πρέπει να προσέχει.<br />Κι ο μπάρμπα-Μεμάς ζώντας υπό καθεστώς διαίτης και παρακολούθησης στράφηκε στους συνανθρώπους του ζητώντας " όχι λεφτά παιδί μου, μόνο λίγο κρεατάκι, κανένα γλυκάκι και να'χεις την ευχή μου".<br />Τώρα ο μπάρμπα -Μεμάς μετακόμισε ( άρον άρον) στον πάνω όροφο της μονοκατοικίας της θείας Ξενοδίκης και ασχολείται με το νέο του εγχείρημα : Αφού δεν μπορεί να κατεβαίνει στον κήπο βάλθηκε να μετατρέψει την τεράστια βεράντα σε λαχανόκηπο.<br />Και ξέρω ότι κατά βάθος το εγκρίνει και η θεία Ξενοδίκη κι ας σκούζει για τα δύο φορτηγά χώμα που άπλωσε ο πατέρας της στην βεράντα.pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-5995723524518552042007-08-01T10:08:00.003+03:002011-06-17T16:32:06.508+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />Μασουλούσα καρτερικά - σαν χελώνα- την μεγάλου μεγέθους σαλάτα μου όταν ο αδερφός μου (;) καταράκωσε το ακμαιότατο ηθικό μου με το σχόλιό του :<br />- xμ.... κι ο ελέφαντας χόρτα τρώει.....<br /><br /><br />Υ.Γ. να θυμηθώ στο επόμενο τσεκ-απ, να ζητήσω να του γίνει και εξέταση DNApseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-63171836358057085712007-06-15T09:57:00.003+03:002011-06-17T16:31:16.144+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br />πώς να μην πιστέψεις στα ζώδια;<br />Το προσωπικό του ωροσκόπιο έλεγε : Θα γίνεται το επίκεντρο μιάς μεγάλης παρέας.<br />Και όντως, ο "Αριστοκράτης" ήταν το επίκεντρο στην κηδεία του.pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-59526922728803940782007-03-23T22:52:00.003+02:002011-06-17T16:30:46.940+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br />για να μην κατηγορηθώ για <span style="COLOR: rgb(204,51,204)"><strong>σνομπισμό </strong></span>από νεαρό, ρομαντικό και <span style="COLOR: rgb(0,153,0)"><strong>ιδεαλιστή </strong></span>συμπαίκτη, αποφάσισα να παίξω και το παιγνίδι με τις 5 λεξούλες . Έτσι, θα καταγράψω ένα γεγονός που <span style="COLOR: rgb(255,102,0)"><strong>ξεχωρίζω</strong></span> από την πιο <span style="COLOR: rgb(0,204,204)"><strong>αμαρτωλή </strong></span>- και ηλήθια- περίοδο της ζωής μου, που έχει μέσα και <span style="COLOR: rgb(51,51,255)"><strong>μαχαίρι </strong></span>και <span style="COLOR: rgb(255,0,0)"><strong>γιαγιά</strong></span> όπως μου ζητήθηκε.<br />Ο τέως μελλοντικός «mr ψεύτρα», αρριβάρισε μετά βαϊων, κλάδων, δαχτυλιδιού και συγγενών να ζητήσει το χέρι μου.( Ο αδερφός μου επέμενε να με δώσει και την υπόλοιπη κι εκεί μάλλον χάλασε το παζάρι ) . Μαζί ήταν και η μητέρα του, μια αξιόλογη κυρία απ’ αυτές με τα αγγλικά, τα γαλλικά, το πιάνο, το ταγεράκι chanel και τα λουλακί μαλλιά.<br /><br />Χρειάζεται εδώ να σου πω αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι η γιαγιά μου έζησε κι εργάστηκε για πολλά χρόνια στην Νότιο Αφρική.<br /><br />Και κάθησε η sic τέως μέλλουσα μητέρα δίπλα στην γιαγιά , την οποία για μέρες δασκάλευα για τα θέματα που μπορούσε να συζητήσει μπροστά στο τέως μελλοντικό σόϊ. Αλλά καλού – κακού και το νού μας είχαμε , και την γιαγιά από κοντά. Και οκ, άψογη η γιαγιά, μίλησε για τον καιρό, για το πλέξιμο, την Λάμψη κι όλα κυλούσαν μιά χαρά.<br /><br />Πάνω που εφησυχαστήκαμε όλοι, αγαπητό μου ημερολόγιο και κόψαμε την επιτήρηση, ακούμε την γιαγιά να διηγείται στην σοβαρότατη τέως μέλλουσα συμπεθέρα : «...... μόλις βλέπω τον μαύρο με το μαχαίρι να μου ζητάει τα λεφτά του ταμείου, αρπάζω την καραμπίνα που είχα στο ράφι από κάτω. Τον σημαδεύω , να! Έτσι ! ( έκανε και την χαρακτηριστική κίνηση ) και του λέω fuck off you bloody bastard . Και το’βαλε στα πόδια . Τί κοιτάτε έτσι; Δεν καταλαβαίνετε αγγλικά μάλλον......» . Και η γιαγιά μετέφρασε!<br /><br />Αγαπητό μου ημερολόγιο, ποτέ δεν καταλάβαμε, αν το αποσβολωμένο ύφος της τέως μέλλουσας πεθεράς μου, οφειλόταν στην φρασεολογία της γιαγιάς, στην οπλοφορία της, ή στην σκέψη « πού έμπλεξε το παιδί μου » ....pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-9885285910846586912007-03-16T21:00:00.004+02:002011-06-17T16:29:36.650+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />Είμαι παιγνιδιάρα και χάρηκα όταν φίλοι με προσκάλεσαν να παίξω παιγνίδια αριθμητικά :<br /><br />- Τί είναι τα πέντε ; ρώτησα την παντογνώστρια κολλητή μου.<br />- Γράψε στο ημερολόγιο σου 5 πράγματα που δεν ξέρουν οι άλλοι για σένα.<br />- Αν τα γράψω όμως θα τα μάθουν!<br />- Μην σκας γιατί κανένας δεν σε διαβάζει , με καθυσήχασε .<br />Και με αυτό το σκεπτικό αγαπητό μου ημερολόγιο, σου εξομολογούμαι πέντε μυστικά μου :<br /><span style="COLOR: rgb(0,153,0)">1.</span> Κοιμάμαι και ταξιδεύω πάντα με την Πέγκυ, την κούκλα που απέκτησα στα<br />πρώτα μου γενέθλια.<br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255)">2.</span> Ξέρω πώς στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν ινδιάνος πολεμιστής.<br /><span style="COLOR: rgb(255,102,0)">3.</span> Το βράδυ, διστάζω να ανοίγω πόρτες ασανσέρ γιατί φοβάμαι ότι θα πέσει από μέσα<br />κάποιο πτώμα.<br /><span style="COLOR: rgb(204,102,204)">4</span>. Όταν βαριέμαι ή νιώθω άβολα, φαντάζομαι πως παίζω σε μιούζικαλ, όπου όλοι<br />αρχίζουν να τραγουδούν και να χορεύουν γύρω μου κι έτσι φτιάχνω την διάθεσή μου.<br />Στις μεγάλες μου βαρεμάρες δε, φτιάχνω και τα τραγούδια που λέω εγώ ως<br />πρωταγωνίστρια και με χορογραφώ . Νοερά....<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">5.</span> Μ’ αρέσει ο Πανάγος . ( αυτό το γράφω μόνο επειδή η φίλη μου με διαβεβαίωσε ότι ΔΕΝ σε διαβάζει αγαπητό μου ημερολόγιο )<br /><br />Ύστερα μου είπαν για το παιγνίδι επτά . Αυτό ευτυχώς είχε και οδηγίες χρήσεως . Έτσι, αγαπητό μου ημερολόγιο, καταγράφω επτά πράγματα που ερωτεύτηκα « επί τηι εμφανίσει » τους :<br /><span style="COLOR: rgb(102,0,204)">1.</span> τον Εlvis ( ζει !)<br /><span style="COLOR: rgb(51,255,51)">2.</span> την ταινία « The Piano » ( Τί ατμόσφαιρα! Τί μουσική ! Τί χτένισμα! )<br /><span style="COLOR: rgb(153,153,0)">3.</span> την γυναίκα με το παρασόλι στους πίνακες του Monet ( έγινε η αιτία να<br />αγαπήσω όλα του τα έργα )<br /><span style="COLOR: rgb(51,204,255)">4.</span> την - εποχής art nouveau - χτένα μου από ταρταρούγα, σε σχήμα καρχαρία<br />( μου κόστισε ένα νεφρό )<br /><span style="COLOR: rgb(204,51,204)">5.</span> το δαχτυλίδι μου με το μαύρο μαργαριτάρι σε μέγεθος ρεβυθιού ( κόστισε<br />το άλλο μου νεφρό )<br /><span style="COLOR: rgb(255,102,0)">6.</span> την ασπρόμαυρη παλιά φωτογραφία, του παππού και της γιαγιάς ,<br />νιόπαντρων στο προσεισμικό σπίτι τους.( το ύφος τους και η στάση<br />τους με κάνει πάντα να χαμογελώ και - ντροπή μου - να ζηλεύω λίγο)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">7.</span> τον Πανάγο ( αυτό το γράφω μόνο επειδή η φίλη μου με διαβεβαίωσε<br />ότι ΔΕΝ σε διαβάζει αγαπητό μου ημερολόγιο ).<br /><br />Και φτιάχνω το δικό μου παιγνίδι, αγαπητό μου ημερολόγιο, το παιγνίδι των<br />τριών. Και καταγράφω τα τρία κακά της μοίρας μου:<br /><span style="COLOR: rgb(204,51,204)">1</span>. Την παντελή έλλειψη φιλοδοξίας που με διακρίνει ( και δεν μπορώ να αλλάξω)<br /><span style="COLOR: rgb(0,153,0)">2.</span> Την μανιοκαταθλιπτική κομμώτριά μου ( που δεν θέλω ν' αλλάξω)<br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">3.</span> Τον Παναγό (που θέλω και μπορώ ν' αλλάξω).pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-20443737354136169942007-03-02T12:02:00.003+02:002011-06-17T16:28:15.255+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br />τηλεφωνήθηκα με την κολλητή μου την Νίνα. Και ανησύχησα όταν άκουσα ότι το αυτί της μαζεύει διάφορα υγρά που δεν στραγγίζονται ούτε με αντιβίωση. Κι άρχισα να φαντάζομαι, πώς θα έδειχνε με κάνουλα στον κρόταφο, αλλά μου είπε ότι ίσως κάνει τυμπανοπλαστική. Και ησύχασα.<br />Γιατί ξέρω πόσο διασκεδαστική μπορεί να είναι μια τέτοια επέμβαση. Και ξέρω και πώς να της συμπαρασταθώ.Και της το΄πα. Κι εκείνη άκουγε προσεκτικά την περίπτωση του Μπάμπη, που έκανε τυμπανοπλαστική, όχι εδώ αλλά στην Θεσσαλονίκη, που είχε έναν θείο γιατρό και οι συναδελφοί του θα πρόσεχαν τον ανηψιό.<br />Κι ο ανηψιός οδήγησε μέχρι εκεί και μετά δεν τον άφηναν να οδηγήσει μέχρι εδώ, και μπανταρισμένος καβάλησε αεροπλάνα και βαπόρια για να γυρίσει.<br />Και μας εξηγούσε, πώς για να φθάσουν στο τύμπανο, έκαναν κάθετη τομή στο πίσω μέρους του αυτιού, έπλασαν ότι έπλασαν και μετά ξανάραψαν το πτερύγιο στη θέση του.<br />Ξέχασα να πω αγαπητό μου ημερολόγιο, πως ο Μπάμπης ήταν ο φίλος της αδερφής μου. Και όταν ήρθε η ώρα να βγάλει τους επιδέσμους, της πρότεινε να πάνε μαζί Θεσσαλονίκη για να φέρει αυτή πίσω το αυτοκίνητο.<br />Η αδερφή μου σε μιά σπάνια κρίση αυτογνωσίας, πρότεινε να πάω μαζί για να μοιραστούμε τις ώρες οδήγησης, κι εγώ για να μην νιώθω ως κρατούσα φανόν, κάλεσα την ξαδέρφη μου για παρέα.<br /><br />Καπαρώσαμε τετραθέσια κλινάμαξα , ξημερωθήκαμε Σαλόνικα και κίνησε ο Μπάμπης για το νοσοκομείο. Ώσπου να πιούμε έναν καφέ ( με γάλα, ζάχαρη και μπουγάτσα ον δε σάϊντ ) εγώ και η ξαδέρφη, επιστρέφει ο Μπάμπης αλαφιασμένος, χωρίς τους επιδέσμους, με εμφανείς γαϊδουροβελονιές στο αυτί και την αδερφή μου, να χειρονομεί έντονα πίσω από την πλάτη του να μην μιλήσουμε.<br />Γιατί το αυτί του ήταν ραμμένο 2-3 πόντους πιο κάτω από το άλλο .....<br />Και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, οδηγώντας εναλλάξ οι ξαδερφούλες και μπαινοβγαίναμε σε χωριουδάκια γιατί προσπαθώντας να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα με συζήτηση χάναμε τις εξόδους. Κι από τον Βόλο και κάτω, παρά τις ιατρικές οδηγίες, οδήγησε ένας Μπάμπης ενετελώς τσαντισμένος.<br /><br />Για λίγες μέρες, αγαπητό μου ημερολόγιο, φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, είχαμε μόνιμη πηγή αστείων τα ασύμμετρα αυτιά του Μπάμπη και το ράψιμο που παρέπεμπε στο τέρας του Φρακενστάϊν. Γελάγαμε αφάνταστα μεταξύ μας, αλλά ποτέ μπροστά στον ίδιο. Γιατί ναι μεν τον πείραζε η θέση των αυτιών του, δίσταζε όμως να την διορθώσει. Ο Μπάμπης ζούσε ένα δράμα.<br /><br />Κι όπως όλα τα δράματα, βρήκε την κάθαρσή του . Απρόσμενα. Σε ένα μπαράκι. Όπου, γυρνώντας στην θέση του , ο Μπάμπης πέρασε κάπως άτσαλα δίπλα από μιά κολώνα.<br />Κι όλα πάγωσαν όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες.Εκτός από την μουσική. Και τους πρωταγωνιστές : τον Μπάμπη που έσκυψε να μαζέψει το αυτί του από το πάτωμα και την αδερφή μου που έσκυψε κι αγκάλιασε την κοιλιά της από τα γέλια.....<br />Και τρέξαμε στο νοσοκομείο, όπου ο Μπάμπης απέκτησε ένα σετ αξιοπρεπών αυτιών, αλλά έκανε πολύ πολύ καιρό να ξαναμιλήσει στην αδερφή μου. Επειδή ο Μπάμπης δεν έχει χιούμορ.<br /><br />Ενώ η φίλη μου η Νίνα που έχει χιούμορ, αφού άκουσε αμίλητη την ιστορία του Μπάμπη, παριστάνοντας πολύ επιτυχημένα την σοβαρή, ( χαχαχα.... γελάω μόνη μου όσο το σκέφτομαι, αγαπητό μου ημερολόγιο ) είπε:<br />« Εγώ τυμπανοπλαστική δεν κάνω. Καλύτερα να κουφαθώ να μην σ’ακούω ».<br /><br />Και μου τό ' κλεισε! Ενώ ξέρω ότι καταβάθος την καθυσήχασα . Πλήρως. ;)pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1172055744093850102007-02-21T13:00:00.003+02:002011-06-17T16:26:22.177+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />Δεν έχουμε βρει ακόμα το κομμάτι που λείπει από την οδοντοστοιχία της γιαγιάς. Κι αν θες την γνώμη μου, αγαπητό μου ημερολόγιο , ούτε πρόκειται να την βρούμε.<br />Η μητέρα μου πάλι , δεν πιστεύει ότι η μητέρα της μας δουλεύει. Μα τα σημάδια είναι όλα εκεί :<br />Η γιαγιά μου - που έχει ακόμα τα περισσότερα από τα δόντια της - μόνη της ζήτησε « να με πάτε στον οδοντογιατρό να μου δώσει κανένα φάρμακο να μην πονάει το δόντι μου».<br />Κι όταν άκουσε ότι ο πόνος οφείλεται στην φθορά κάποιας «γέφυρας» που πρέπει να αντικατασταθεί, αυτή ήταν που είπε στον γιατρό «δεν θα μου πεις εσύ τί γίνεται στο στόμα μου. Άσε τα παλαβά και δώσε μου κανένα φάρμακο».<br /><br />Εμείς, κάναμε το λάθος να θεωρήσουμε εγκυρότερη την διάγνωση του οδοντιάτρου /οικογενειακού φίλου και πιέσαμε την γιαγιά να συμφωνήσει. Κι αυτή με την σειρά της φρόντισε να μας βγάλει την ψυχή - και την δική μας και του γιατρού- βρίσκοντας όποια δικαιολογία μπορείς να σκεφτείς για να μην παραλάβει το ανεπιθύμητο κομμάτι.<br />Έξι μήνες μετά, ο οδοντίατρος μας παρέδωσε την «γέφυρα», με μάτι που γυάλιζε , λέγοντας ότι έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως και ιατρικώς δυνατό .<br />Εμείς την παραδώσαμε στην γιαγιά.<br />Κι εκείνη δεν μίλησε.<br />Απλά, την επόμενη μέρα, ανακοίνωσε με ύφος αδιάφορο : « την έχασα ».<br /><br />Η αθώα μητέρα μου, οργάνωσε το ψάξιμο: χώρισε το σπίτι σε τομείς, όρισε ομάδες ερεύνης, κατέγραψε τις κινήσεις μας. Μέχρι τα σκουπίδια ψάχναμε με γάντια χειρουργικά . ( χα! έπρεπε να δεις τα μούτρα της γειτόνισσας αγαπητό μου ημερολόγιο , αυτής που φορά μόνο άσπρα ρούχα για να μπορεί να τα περνάει όλα από την χλωρίνη ....)<br />Η μόνη που παρέμεινε ατάραχη και χωρίς να ψάχνει ήταν και είναι η γιαγιά.<br />Προσπάθησα να ρίξω φως στο μυστήριο με μια κατ' ιδίαν συζήτηση :<br />« Μεταξύ μας γιαγιά, την έκρυψες επειδή δεν την ήθελες. Έτσι δεν είναι;»<br />« Την έχασα σου είπα »<br />« Καλά, ο γιατρός έχει τα μέτρα και θα φτιάξει άλλη» μπλόφαρα.<br />« Να κοιτάς την δουλειά σου. Μόλις μαζέψω λεφτά θα την παραγγείλω μόνη μου» . Κι ακριβώς αυτά τα λόγια με κάνουν να υποψιάζομαι πως δεν θα ξαναδούμε ποτέ την «γέφυρα» της γιαγιάς, αφού ξέρω πως δεν τίθεται θέμα χρημάτων.<br /><br />Κι ενώ η μητέρα μου εθελοτυφλεί, η γιαγιά διασκεδάζει : Δεν έχει δόντια να φάει λέει τα μπιφτέκια ατμού που της συνιστά ο παθολόγος, αλλά παραγγέλνει πίτσα με έξτρα τραγανή ζύμη. Δεν θέλει ζελέ αλλά δίπλες. Και δεν σταματάει ούτε τώρα με την σαρακοστή, αγαπητό μου ημερολόγιο . Χτες βράδυ, μούδωσε χρήματα λέγοντας « Κερνάω μηλόπιττες ». Η γιαγιά μου τρελλαίνεται για τις τραγανές γεμιστές μηλόπιτες , συγκεκριμένης αλυσίδας φαστφούντ. « Αν θες γλυκό, γιατί δεν τρως χαλβά όπως όλος ο κόσμος; » τόλμησα. « Ο χαλβάς δεν είναι γλυκό » αντιγύρισε. « Στην εποχή μου ήταν βρισιά ...»pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1170197487729741702007-01-31T00:34:00.003+02:002011-06-17T16:25:41.426+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />μπορώ πλέον να σε διαβεβαιώσω - από πρώτο χέρι- ότι: αν στο ατμοσίδερο αντί για νερό βάλεις 7-up, τότε σιδερώνεις τα ρούχα σου με ζεστή καραμέλα.<br /><br />Και μ' αρέσει που αναδύω άρωμα ζαχαροπλαστείου... Και μ΄αρέσει που άμα με πιάσει λιγούρα μπορώ να χρησιμοποιήσω σαν σνακ το μανίκι μου...<br /><br />Μου καρφώθηκε όμως η ιδέα πως οι καφέ κολλώδεις λεκέδες χαλάνε το ίματζ μου...pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1169072678432863432007-01-18T00:02:00.004+02:002011-06-17T16:24:50.919+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />είναι άσχημη η συνήθεια του αδερφού μου να μιλά με γρίφους.<br />Για παράδειγμα, εχθές, ύστερα από πολύ πολύ πολύ καιρό, μού 'ρθε να παίξω πιάνο. Άνοιξα παρτιτούρες, ξεμούδιασα τα δαχτυλά μου και ξεκίνησα το ξεσκόνισμα αγαπημένων κομματιών. Και πάνω που βρήκα τον παλμό μου, στο τσακίρ κέφι του funeral song του Medelson, άκουσα τον αδερφό μου να σχολιάζει :<br />- Πολύ χριστιανικά παίζεις.<br />- Δηλαδή; ρώτησα<br />- Δεν ξέρει η δεξιά σου τί ποιεί η αριστερά σου! είπε και βρόντηξε την πόρτα βγαίνοντας.<br />Τί εννοούσε; Ε;pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1166534332378782272006-12-19T15:09:00.004+02:002011-06-17T16:23:39.829+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />αρχίζει να με πιάνει πάλι αυτό που οι άλλοι αποκαλούν " μελαγχολία των εορτών" κι εγώ ονομάζω " παρατήστε με όλοι ήσυχη". Ως εκ τούτου :<br /><br /><strong>Αποφασίζω και αναβάλλω τον εορτασμό χριστουγέννων/πρωτοχρονιάς για αργότερα που θα φτιάξει το κέφι μου.</strong><br /><br />Υ.Γ. να προμηθευτώ εγκαίρως DVD με θρίλλερ και σοκολατάκια...pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1165354548142132562006-12-05T23:27:00.003+02:002011-06-17T16:22:55.131+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />«τί θα φάμε;» ρώτησε ο θείος Παυλάκης τίς προάλλες πού ήρθε γιά επίσκεψη.<br />« Kοτόπουλο λεμονάτο θείε Τζίμη » απάντησα .<br />Καί όχι, δέν έκανα λάθος στήν προσφώνηση αγαπητό μου ημερολόγιο . Αλλά ο θείος Παυλάκης ξεσπά σέ γοερά κλάμματα έτσι καί τόν φωνάξεις μέ τ' όνομά του. ( Πολλή χρήσιμη πληροφορία - ντρέπομαι πού τ' ομολογώ- άν θές νά φέρεις σέ δύσκολή θέση ή νά κοψοχολιάσεις ανυποψίαστους επισκέπτες ...).<br />Τζίμη πρέπει νά τόν πείς γιά νά είναι όλα ρόδινα κι αυτός ευτυχισμένος.<br /><br />Αυτή είναι η μία παραξενιά πού τού 'μεινε,( γιατί όπως αποδείχτηκε δέν τού 'μειναν και πολλά...) από όταν μέτρησε κατεβαίνοντας μέ τό κεφάλι τήν μεγάλη μαρμάρινη σκάλα τού σχολείου του.<br /><br />Η άλλη «παραξενιά», είναι η φωτογραφική μνήμη πού απέκτησε. Η στείρα απομνημόνευση αρχικά θεωρήθηκε ξέσπασμα ευφυϊας. Καί πήρε δυό χρόνια, σέ γονείς καί δασκάλους νά καταλάβουν ότι κάτι δέν πάει καλά...<br /><br />Όπως σού 'λεγα λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο, τίς προάλλες, στήν ερώτησή τού θείου Τζίμη « τί θά φάμε σήμερα » απάντησα «κοτόπουλο λεμονάτο ».<br /><br />- « Πάααααλι κατόπουλο; Όλο κοτόπουλο, κοτόπουλο , κοτόπουλο μέ ταϊζει η μαμά σου. Βαρέθηκα τό κοτόπουλο . Εγώ θά φάω μόνο τό λεμονάτο » δήλωσε ο θείος Τζίμης χτυπώντας τό πόδι κάτω σάν κακομαθημένο παιδί.<br /><br /><br />Έτρεξα στήν μητέρα μου .« Ο θείος Τζίμης λέει ότι βαρέθηκε νά τόν ταϊζεις συνέχεια κοτόπουλο καί θά φάει μόνο τό λεμονάτο » .<br />« Τί εννοεί ότι τόν ταϊζω μόνο κοτόπουλο; Έφτιαξα εγώ κοτόπουλο όσο είναι εδώ; Ένα μήνα έχω νά μαγειρέψω κοτόπουλο» απάντησε η μητέρα μου φανερά τσαντισμένη.<br /><br />Ειλικρινά, αγαπητό μου ημερολόγιο, ανησυχώ...<br /><br />Πότε έπεσε η μανούλα από την σκάλα ;pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1161731904998291362006-10-25T01:41:00.003+03:002011-06-17T16:22:06.507+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />Το προπερασμένο Σαββατιάτικο πρωϊνό, ο αδερφός μου έριξε την ιδέα :<br />« Προλαβαίνουμε το απογευματινό πλοίο, πάμε στο νησί, ψηφίζουμε, γυρνάμε αύριο βράδυ και πέρνω δυό μέρες άδεια. Τί λέτε ;»<br /><br />Η μητέρα μου, είπε , ότι είναι καλή εποχή για να κλαδέψει τον κισσό και τις τζατζαμινιές .<br />Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!<br />Η γιαγιά μου , είπε, ότι βαρέθηκε να ψηφίζει συνέχεια στο νησί και φέτος να ψηφίσουμε κάπου ορεινά.<br />Εγώ τους είπα στο καλό να πάνε , αλλά κατέβασαν μούτρα ομαδικά και είπαν αν δεν πάω δεν πάνε κι αν δεν πάνε θα με κάνουν να μετανιώσω που δεν ήθελα να πάω και δεν πήγαν . Και λύγισα.<br /><br />Και πήγαμε στο νησί και η μέρα ήταν θαυμάσια και ασκήσαμε το εκλογικό μας καθήκον , εκτός της γιαγιάς που αποφάσισε να ακούσει τσάρλεστον μουσική από το γραμμόφωνο κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες.<br /><br />Με την δύση του ήλιου και την ανακοίνωση ότι στο νησί θα υπάρξει δεύτερος εκλογικός γύρος , ο αδερφός μου έριξε άλλη ιδέα :<br />«Μένουμε ως την άλλη Κυριακή, ψηφίζουμε και πέρνω άλλες δυό μέρες άδεια. Τι λέτε; »<br /><br />Η μητέρα μου, είπε , ότι θα μπορέσει να ασχοληθεί και με τον υπόλοιπο κήπο.<br />Η αδερφή μου, είπε αχ ναι ! αχ ναι!<br />Η γιαγιά είπε ότι ήδη είχε κανονίσει με φιλενάδες της να πάνε για ξεφάντωμα στο πανηγύρι του Αγίου .<br />Εγώ είπα ότι έχουμε έρθει μόνο με τα ρούχα που φοράμε και να λογικευτούμε. Κανείς δεν πτοήθηκε . Και μείναμε.<br /><br />Τρίτη πρωϊ , υπέροχου καιρού επιτρέποντος, αποφασίσαμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, όλα μαζί μιά κι έξω. Η εναλλακτική ενδυματολογική πρόταση για την περίσταση ήταν μαγιώ και σεντόνια φορεμένα ως χλαμύδες.<br /><br />Πολύ το διασκεδάζαμε τριγυρίζοντας έτσι, ώσπου η μητέρα αποφάσισε πως το δεξί κλαδί τής ροδιάς στην άκρη του κήπου προσβάλει την αισθητική της και πρέπει να κοπεί.<br /><br />Η αδερφή μου , είπε αχ ναι! αχ ναι!<br />Ο αδερφός μου, είπε, πως αυτός έχει όλες τις καλές ιδέες και δεν μπορεί να διεκπεραιώνει τα πάντα.<br />Η γιαγιά μου, είπε, να κόψουμε ολόκληρη την ροδιά και να φυτέψουμε μπανάνες που τις αρέσουν.<br />Εγώ είπα ότι το δεξί κλαδί της ροδιάς στην άκρη του κήπου είναι δυό στρέμματα μακρυά και κανέναν δεν ενοχλεί και να μην το ενοχλήσουμε κι εμείς, αλλά οι υπόλοιποι ήδη με έσπρωχναν προς την ροδιά κουβαλώντας το πριόνι και την παλιά, ξύλινη σκάλα.<br /><br />Και ανέβηκα στην παλιά, ξύλινη, <strong>σάπια</strong> σκάλα κι έσπασε το πάνω σκαλί και πήρα σβάρνα τα υπόλοιπα και σκίστηκε στο σεντόνι μου κατά πλάτος και το πόδι μου κατά μήκος στις λάμες που συγκρατούσαν τα παλιά, ξύλινα, σάπια σκαλιά .<br /><br />Η μητέρα μου, είπε ότι το κατάλαβε πως το έκανα επίτηδες για να αποφύγω την δουλειά.<br />Η αδερφή μου, είπε αχ όχι! αχ όχι !<br />Ο αδερφός μου, είπε πως μάλλον πήρα βάρος.<br />Η γιαγιά μου, είπε πως χάλασα το σετ των σεντονιών.<br />Εγώ είπα άουτς! και πριν αποφασίσω αν θα κλάψω, θα γελάσω ή θα τους βρίσω, με έσπρωχναν προς το σπίτι τρομαγμένοι από το μπόλικο αίμα.<br /><br />Η μητέρα μου, είπε, πώς πρέπει να κάνω αντιτετανικό ορό.<br />Η αδερφή μου , είπε, πως κανείς μας δεν ξέρει να κάνει ενέσεις.<br />Ο αδερφός μου, είπε, πως είναι θαυμάσια ευκαιρία να μάθουμε να κάνουμε ενέσεις.<br />Η γιαγιά, είπε να με κλείσουν στην αποθήκη πριν αρχίσω να αφρίζω και να δαγκώνω όπως το σκυλί τού γείτονα προπολεμικά.<br />Εγώ είπα ότι όντως θα τους δαγκώσω αν δεν σωπάσουν.<br /><br />Η μητέρα μου, με κοίταξε ανήσυχη. Kαλύτερα να την πάμε στο νοσοκομείο είπε.<br />Μετά τις πρώτες βοήθειες να την κοιτάξει και ψυχίατρος είπε η αδερφή μου.<br />Καλύτερα να την πάμε πρώτα στον ψυχίατρο είπε ο αδερφός μου.<br />Προτιμώ να πεθάνω παρά να εμφανιστώ δημόσια φορώντας λουλουδάτο σεντόνι, είπα εγώ.<br />Προκειμένου να πάψω την γκρίνια , ευχαρίστως μού δίνει το δικό της ριγέ σεντόνι, είπε η γιαγιά μου.<br /><br />Εκείνη την στιγμή έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω εξ αρχής: έβαλα τα κλάματα. Κι έκλεισαν τα στόματα κι άνοιξαν οι αγκαλιές. Κι όχι μόνο με συνόδευσαν όλοι μαζί στο νοσοκομείο, <strong>αφού </strong>στέγνωσαν τα ρούχα μας - χωρίς άλλες αντιρρήσεις - αλλά το κανάκεμα συνεχίστηκε καθ'όλην την εκδρομή μας.<br /><br />Φαντάσου, αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι δεν σχολίασαν ούτε καν την απόφασή μου να μαζέψω κοχύλια με την γιαγιά στην παραλία αντί να πάω να ψηφίσω...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><strong></strong>pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1160052739458937692006-10-05T15:44:00.003+03:002011-06-17T16:20:58.159+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο ,<br /><br />Ο κόσμος είναι άδικος . Το σόϊ σύσσωμο μ' έβαλε στην οικογενειακή μαύρη λίστα και δεν είναι καν δικό μου φταίξιμο!<br /><br />Φταίω εγώ που σώνει και καλά έπρεπε να παρευρεθώ για συμπαράσταση, λέει, στην εκταφή της θείας Τασίας;<br /><br />Φταίω εγώ πού είχαμε μαζευτεί 6-7 γυναίκες για συμπαράσταση ,ξαναλέει , που είχαμε καιρό να τα πούμε μεταξύ μας ;<br /><br />Φταίω εγώ που ο κύριος που έκανε την εκσκαφή δεν βρήκε ενδιαφέρον στην συζήτησή μας και εκνευρίστηκε από το μπλαμπλά και από την θεία Τασία που επέμενε να βγαίνει σε κομμάτια ;<br /><br />Φταίω εγώ που ξεστόμισε με υποτιμητικό ύφος εκείνο το : " δεν αφήνετε την πάρλα κυρίες μου και κοιτάξτε να δώσετε κα'να χέρι" ;<br /><br />Φταίω εγώ που είμαι αναγκασμένη - εκ ζωδίου - να φέρομαι παρορμητικά;<br /><br />Φταίω εγώ που έσκυψα, σήκωσα και του έτεινα το χέρι της θείας Τασίας;<br /><br />Φταίω εγώ που η ξαδέρφη μου λιποθύμισε ακριβώς πάνω από την υπόλοιπη θεία Τασία και τον κύριο εκσκαφέα;<br /><br />Γιατί πρέπει να φταίω εγώ για όλα; ε; ΓΙΑΤΙ;<br /><br /><br />Υ.Γ. Μεταξύ μας , πάντως αγαπητό μου ημερολόγιο , πολύ διασκέδασα και είμαι σίγουρη πως τό ίδιο καλά πέρασε από κεί που μας έβλεπε και η γλυκειά μου καλαμπουρτζού θεία Τασία ...pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1158489048464116072006-09-17T13:07:00.003+03:002011-06-17T16:19:31.569+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br /><br />υπέπεσα στο αμάρτημα της ζήλιας και του φθόνου : Ζηλεύω όσους καθημερινά καταγράφουν στα δικά τους ημερολόγια χιλιάδες ιδέες, σκέψεις και προβληματισμούς. Φθονώ όσους καθημερινά ανακαλύπτουν γεγονότα , σχολιάζουν καταστάσεις και προβληματίζονται επ' αυτών , διανθίζοντας τις σελίδες τους με φωτογραφίες και ανάλογη μουσική ( πολύ ζηλεύω όταν βάζουν και μουσική , ιδίως χορευτική ). Πού τα σκέφτονται όλοι αυτοί όλα αυτά;<br /><br />Η φίλη μου η Νίνα λέει να μην ανησυχώ. Είναι που είμαι,λέει, στην κοσμάρα μου , λέει, και δεν σκέφτομαι καθόλου , λέει, και τίποτε δεν με προβληματίζει, λέει. Μα πώς μπορεί να το λέει αυτό; Δεν είμαι εγώ σκεπτόμενη και προβληματική;<br /><br />Για να μου φτιάξει το κέφι η Νίνα και να μου δώσει κίνητρα για προβλήματα , αναμόρφωσε την εικόνα σου αγαπητό μου ημερολόγιο. Όμως οι σκέψεις, η χορευτική μουσική και τα προβλήματα δεν ήρθαν.<br /><br />Αγαπητό μου ημερολόγιο πρέπει να το πάρεις απόφαση. Ποτέ δεν θα γίνεις ένα ημερολόγιο σοφιστικέ. Πρέπει να αρκεστείς στο φιστικέ...<br /><br />Υ.Γ. Να θυμηθώ να ευχαριστήσω την Νίνα για το σοκολατορολόι μου και να αγοράσω ροζ λουκούμια.pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1156520429737347392006-08-25T18:34:00.004+03:002011-06-17T16:18:01.244+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο ,<br /><br />Ο μπάρμπα Μεμάς, ο άντρας τής πρώτης ξαδέρφης τής μητέρας μου, μάς μήνυσε ότι θέλει να ξέρει πότε ακριβώς θα πάμε στο νησί για να τον βοηθήσουμε στον τρύγο όπως και πέρυσι.... και βέβαια θα μας ανταμοίψει με βαρκάδα στον Δία , όπως και πέρυσι.... Κι εμείς αντιμηνύσαμε ότι θέλουμε να ζήσουμε το νησί με τα πρωτοβρόχια και θα αργήσουμε να πάμε και να μαζέψει τα σταφύλια μόνος του να μην μπάσουν νερό και δεν γίνει το υπέροχο κρασί του τόσο υπέροχο.<br /><br />Να εξηγηθώ αγαπητό μου ημερολόγιο: Δεν φοβηθήκαμε τον τρύγο... μας αρέσει ο τρύγος... ο τρύγος στο νησί είναι πανηγύρι! Και δεν αρνηθήκαμε βοήθεια σε κάποιον ταλαίπωρο θείο αγρότη, μα στον συνταξιούχο καπετάνιο και λιγουλάκι εκκεντρικό θείο που έχει αναπτύξει (;) εντελώς δικό του σύστημα περισυλλογής /πατήματος των σταφυλιών και δική του μέθοδο παρασκευής ξύ..κρασιού .<br /><br />Το κακό είναι πώς πιά δεν βρίσκει εργάτες. (τα νέα κυκλοφορούν γρήγορα στο νησί) και τα τελευταία χρόνια βασίζεται στους συγγενείς .....<br /><br />Το καλό είναι το καθιερωμένο τραπέζωμα όλων όσων συμμετέχουν . Η θεία μου η Ρεγγίνα, κα-τα-πλη-κτι-κή μαγείρισσα, ετοιμάζει τα καλά του θεού και στρώνει το τραπέζι στην αυλή του παλιού σπιτιού κάτω από τον ίσκιο της περγουλιάς. Ειδυλλιακό σκηνικό με άπλετη θέα στην ατραξιόν της ημέρας ... το πάτημα των σταφυλιών από τον θείο, με βατραχοπέδιλα στην μπανιέρα που έχει διαμορφώσει κατά το σύστημά του.<br /><br />Και σκέψου αγαπητό μου ημερολόγιο ότι το σπίτι , πατρικό και προικώο της θείας Ρεγγίνας , διαθέτει λινό στο κατώϊ... είναι βλέπεις από τα λίγα σπίτια που δεν γκρέμισε ο σεισμός του ΄53.<br /><br />Έτσι όμως καταλάβαμε πόσο η θεία μας αγαπάει τον θείο... ότι δεν έκανε ο σεισμός στο σπίτι το έκανε ο μπάρμπα Μεμάς πέρυσι που έβγαλε την βάρκα που έφτιαχνε για χρόνια μόνος του στο κατώϊ..... Κατάλαβε λίγο αργά πώς κάτι κάπου είχε υπολογίσει λάθος και η βάρκα βγήκε πολύ μεγαλύτερη από το αναμενόμενο . Και επενέβει τολμηρά στην αρχιτεκτονική του σπιτιού με βαριοπούλα .<br /><br />Πέρυσι ως επιπλέον ανταμοιβή για την βοήθειά μας ανακοίνωσε βαρκάδα στον Δία , το ερημονήσι με το εκκλησάκι της Παναγίας....<br /><br />Μα αυτό θα το καταγράψω - μόλις και αν βρω το κουράγιο- σε άλλη σελίδα σου αγαπημένο μου ημερολόγιο.pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1150912350437112672006-06-21T20:50:00.003+03:002011-06-17T16:16:06.469+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο ,<br />Τηλεφώνησε η θεία Ξενοδίκη και μού είπε αυτολεξί : « είμαι πολύ στεναχωρημένη, ο θείος ο Διονύσης δεν είναι καθόλου καλά , τον κηδεύουμε αύριο ».<br />Ομολογώ πως αναστατώθηκα με το υπονοούμενό της και δεν θα γράψω πολλά... άλλωστε πρέπει να τηλεφωνήσω να ρωτήσω αν καλυτέρευσε ο θείος ....pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1148889065122442152006-05-29T10:46:00.003+03:002011-06-17T16:15:25.979+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο<br />της αδελφής μου αρέσει πολύ η κηπουρική . Έχει τριαντάφυλλα και κρεμμυδάκια στον κήπο της , ορχιδέες στο μπάνιο της και δέντρα στο σαλόνι της .<br />Η αδερφή μου , που ζει στο εξωτερικό , δέχθηκε επαγγελματική πρόταση να μεταφερθεί για μεγάλο διάστημα στο εξωτερικό του εξωτερικού . Κανόνισε λοιπόν κηπουρό για τον κήπο , την γειτόνισσα για τα φυτά εσωτερικού χώρου και έκλεισε διαμονή ( δίκλινο, μονόκλινο δεν μου λέει όσο και να ρωτώ ) για τα δεντράκια της σε ξενοδοχείο για bonsai .<br />Ανάμεσα στις άλλες υπηρεσίες που θα απολαμβάνουν τα δέντρα εκεί , είναι και μισάωρη καθημερινή συνομιλία με ειδικευμένα άτομα του προσωπικού. Τα δεντράκια της αδερφής μου , κατά το ιστορικό που τα συνοδεύει , είναι μεγαλωμένα ( που λέει ο λόγος ) σε ολλανδικό φυτώριο από γιαπωνέζους ειδικούς , εισήχθησαν στην αγγλία , και τα τελευταία χρόνια δέχονται μια σωστή ελληνοχριστιανική αγωγή . Σε τί γλώσσα λοιπόν , θα μιλάει το προσωπικό στα δεντράκια ώστε να μήν αναστατώνονται ; Η αδερφή μου πολύ ανησυχεί.....<br />εγώ πάλι ανησυχώ για την αδερφή μου....<br /><br />Υ.Γ. να θυμηθώ αγαπητό μου ημερολόγιο να δείξω το φυλλάδιο του ξενοδοχείου στον Σταμάτη...όταν του είχα πεί ότι το ikebana συμβουλεύει να επικοινωνείς με τα φυτά σου και να ακούς όσα έχουν να σου πούν ,είχε σχολιάσει : « εδώ δεν επικοινωνείς μαζί μου ... »pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1148339903009854292006-05-23T02:16:00.003+03:002011-06-17T16:14:27.778+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο θυμάμαι και συγχίζομαι :<br /><br />Και ήρθε η Νίνα από Ελλάδα κουβαλώντας μεταξύ άλλων : 1) μικρή αθώα -φαινομενικά - χειραποσκευή βάρους 37 κιλών , πεσκέσι από την μανούλα μου για τα ξενιτεμένα της , 2) σούβλα 3) τον τέως σύζυγό της για να κουβαλά τα Νο 1 &amp; 2 γιατί η φίλη μου ταξιδεύει πάντα με στυλ και<br />4) συκωταριές και αντεράκια που τα είχε ζωστεί ως τρομοκράτης επειδή τότε ήταν η χρονιά που η ΕΟΚ προσπάθησε να επιβάλει κοκορετσοαπαγόρευση .<br /><br />Και πήρε άδεια η Μπέλα και ο Πατ να σουβλιστεί αρνί στον κήπο τους και κάλεσαν επί τη ευκαιρία και την δημαρχίνα του χωριού που τις φάνηκε παράξενο το όλο σκηνικό . Και κανονίσαμε τις προσκλήσεις μας και μοιράσαμε τις δουλειές και είμασταν όλοι μες στην οργάνωση και την χαρά .<br /><br />Και το Μεγάλο Σάββατο με βρήκε εμένα να τσουρεκοποιώ και να βάφω αυγά - κατά το πρόγραμμα - και την αδερφή μου , την Νίνα και τον τέως κύριο Νίνα να ψάχνουν τσαντάκια βίντατζ στο Πόρτο Μπέλο επειγόντως και εκτός προγράμματος αλλά ήσαν τρείς και ήμουν μία ...<br /><br />Πάντως φτάσαμε το απόγευμα στο σπίτι της Μπέλας όπου μοιραστήκαμε και πάλι κατά το πρόγραμμα δίκαια τις δουλειές : Οι άντρες στην παμπ , η αδερφή μου και η Νίνα στους καναπέδες κι εγώ στην κουζίνα με την Μπέλα που μου δήλωσε ότι δεν έκανε τίποτε από τα προγραμματισμένα και δεν θα με βοηθήσει γιατί πολύ έχει αγχωθεί για την επιτυχία τής μάζωξης αλλά με εμπιστεύεται και μπορώ να κάνω ότι θέλω αρκεί να ακολουθώ τις συνταγές της...α , και να ανοίξω φύλο για μανιταρόπιτα που πολύ τις αρέσει αφού τελειώσω τις προγραμματισμένες δουλειές ...<br /><br />Αγαπητό μου ημερολόγιο δεν θέλω να συγχιστώ πολύ , ούτε να γεμίσω όοοολες τις σελίδες σου κι έτσι δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες όπως την απαίτηση του καθενός να μαγειρέψω ( και το έκανα ) με άλλο τρόπο το μερτικό του στις λαθραία εισαχθείσες συκωταριές , στην εντελώς σουρεαλιστική άποψη ( λόγω τιμής υπάρχει !) της Μπέλας για την κατασκευή παστίτσιου και την αναισθησία αδερφής και Νίνας , που μόλις τολμούσα να κάνω παρατήρηση περί τεμπελιάς θύμιζαν την μανιταρόπιτα στην Μπέλα ....<br /><br />Και ξημέρωσε το Πάσχα και μοιράσαμε πάλι δίκαια - λέει - τις δουλειές , εγώ στο σερβίρισμα/περιποίηση των καλεσμένων , οι άντρες στο ψήσιμο , η Μπέλα επί των δημοσίων σχέσεων και αδερφή και Νίνα επί των δημοσίων θεαμάτων ( δίδασκαν την ομήγυρη τσιφτετέλι....)<br /><br />Αγαπητό μου ημερολόγιο είπα δεν θα συγχιστώ κι έτσι δεν θα σκεφτώ καθόλου το ότι έσπασε (!) η σούβλα κι έπρεπε η δουλάρα ( εγώ ) να κόψει το αρνί κομμάτια για BBQ γιατί οι υπόλοιπες ήσαν λέει απασχολημένες , ούτε ότι πέρασε όλη η μέρα ακούγοντας τα δύο μοναδικά ελληνικά τραγούδια των οποίων τα λόγια γνώριζε ο Πάτ ( το τράβα μπρός της Αλίκης και το άντε γα@@σου ρε μα@@κω μένα με λένε Στεφανάκο , μου διαφεύγει ο καλλιτέχνης μα λόγω τιμής υπάρχει αυτό το τραγούδι ), ούτε θα αναφερθώ στην σύνθεση της παρέας όπου μεταξύ των άλλων ήσαν : ένας μαύρος μέλος κάποιου εθνοαπελευθερωτικού μετώπου -κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς , ένας εβραίος που προσπαθούσε να προσυλητήσει κόσμο , αρκετούς χορτοφάγους ινδούς που κόντεψαν να σκάσουν από το αρνί που έφαγαν , ένα ζευγάρι κινέζων gay με πολύ μπρίο, μία ηθοποιός σοβαρού ρεπερτορίου που ξεσάλωνε κι ένας σκύλος με ψυχολογικά προβλήματα ( ξέρεις τι είναι να ψάχνεις μέσα σε υγρά χόρτα για το αγαπημένο μπαλάκι αγριεμένου σκύλου μπας και ηρεμήσει ;) και δεν θα σκεφτώ το ότι όλο το χωριό έξω από το φράχτη έσπαγε πλάκα μαζί μας ....<br /><br />Αγαπητό μου ημερολόγιο , δεν θα σκεφτώ τίποτα από όσα με συγχίζουν .... ίσως όμως να μην είναι τυχαίο που μετά από αυτό το Πάσχα η Νίνα και ο τότε κύριος Νίνα χώρισαν , ο Πάτ και η Μπέλα αποφάσισαν να μετακομίσουν στο διπλανό χωριό , το ζευγάρι των gay φίλων μας επισημοποίησε τον δεσμό του , ο μελαμψός φίλος μας αγνοείται , ο εβραίος ασπάστηκε τον βουδισμό , οι ινδοί άλλαξαν διατροφή , η ηθοποιός άλλαξε επάγγελμα και ο σκύλος γύρισε στην ψυχανάλυση .....<br /><br />Μόνο εγώ παρέμεινα ίδια αγαπητό μου ημερολόγιο , μόνο εγώ ....pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1147102898537124982006-05-08T18:25:00.003+03:002011-06-17T16:13:46.629+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο θυμάμαι :<br />Η αδερφή μου στα ξένα , εγώ στης αδερφής μου , η παλιά μου συμμαθήτρια λίγο έξω από το Λονδίνο παντρεμένη με Άγγλο. Κανονίσαμε να βρεθούμε «και πού 'σαι , μην φέρεις λουλούδια και βλακείες αλλά κάτι ελληνικό... τρία χρόνια έχω να δω Ελλάδα » είπε, η πάντα ιδιόρρυθμη Μπέλα .<br /><br />Λεηλάτησα λοιπόν με πατριωτικό παλμό και οίστρο τα ντουλάπια της αδερφής μου και καταφθάνω στης Μπέλας με δύο γεμάτες σακούλες που αφού τις επιθεώρησε , σχολίασε , κακοδεχούμενα : «Γερνάμε ! εσύ μου φέρνεις δώρο πασατέμπο και ντομάτα πελτέ κι εγώ ενθουσιάζομαι ». Ύστερα , σαν καλή νοικοκυρά προετοίμασε το μεσημεριανό μας , ρίχνοντας στην χύτρα ταχύτητας ένα κομμάτι κρέας /τούβλο κατευθείαν από τον καταψύκτη, κρεμμύδια -καρότα-ντομάτες και τα συναφή καθαρισμένα μεν ολόκληρα δε , μια τζουρίτσα από ό,τι μπαχαρικό είχε ( μερικά για να νοστιμίσει το φαϊ, μερικά γιατί τις θύμιζαν το σπίτι της ), και με ενημέρωσε ότι «η χύτρα όλα τα λειώνει και να μην χάνω χρόνο με λεπτομέρειες» , ( συμβουλές που τηρώ ευλαβικά έκτοτε στην μαγειρική μου ).<br /><br />Αγαπητό μου ημερολόγιο παρέλειψα να σου πω ότι το σπίτι της φίλης μου βρίσκεται σε ένα χωριό με όμορφα, ομοιόμορφα σπίτια , σε τοπίο ειδυλλιακό με καταπράσινα λιβάδια και πολλά λουλούδια . Στο πίσω μέρος , 100 μέτρα μακριά από το σπίτι , η άκρη του κήπου συνορεύει με το ποτάμι , όπου την υπέροχη σκηνή συμπληρώνουν πάπιες , μικρά πλεούμενα και τεράστιες κλαίουσες . Εκεί ρεμβάζαμε αργά το μεσημέρι , ξαπλωμένες στην κουβέρτα που έριξε η Μπέλα στο γρασίδι για να μαζέψουμε τον σπάνιο ήλιο. Εκεί ανοίξαμε τις καρδιές μας η μία στην άλλη , μου είπε πόσο της έλειπε η Ελλάδα , της είπα πόσο μου έλειπε - τι βλάκας που υπήρξα - ο Θοδωρής . Γυναικείες κουβέντες , εκεί δίπλα στο ποτάμι , με μόνη συντροφιά το κελάηδισμα των πουλιών , το θρόϊσμα των φύλλων , το κελάρυσμα του νερού . και την Πρωτοψάλτη να τραγουδά το είμαστε ακόμα ζωντανοί στην σκηνή, συγκλονιστικά ναι , μα στην διαπασών ( 100 μέτρα μακριά ήταν το στερεοφωνικό , μέσα στο σπίτι ) . « Και με την φασαρία ; οι γείτονες ; τί γίνεται ; » ρώτησα όταν πήρε το μάτι μου την γειτόνισσα να μας κοιτά λίγο παράξενα πάνω από τον φράκτη ... «Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο . Τόσα χρόνια που μένω εδώ δεν με έχουν ενοχλήσει καθόλου. Ήσυχοι άνθρωποι » με καθησύχασε η Μπέλα.<br /><br />Ομολογώ πως εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που την λάτρεψα και χωρίς να το πολυσκεφτώ της είπα : « τί λες να κάνουμε Πάσχα όλοι μαζί ; Θα έρθει και μια φίλη μου η Νίνα από Ελλάδα » ...pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1146727071701558892006-05-04T09:54:00.003+03:002011-06-17T16:12:32.377+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br />αναθεματίζω τις βόλτες στα πάρκα με ψιλόβροχο , το χορτάρι των πάρκων που γίνονται οι βόλτες, τα ψηλοτάκουνα παπούτσια που δεν σε υπακούν όταν βολτάρεις στο χορτάρι των πάρκων και την ιδέα μου να βγάλω τα ψηλοτάκουνα παπούτσια μου για να κόψω βόλτες στο χορτάρι του πάρκου ενώ η βρόχα έπεφτε ράϊτ θρου . Έτσι εκαταστάθην κλεινήρης ( με ει εκ του "κλείστηκα μέσα και αργοπεθαίνω από *%##@* γρίππη"). Περαστικά μου...pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1144912678810640202006-04-13T10:09:00.003+03:002011-06-17T16:10:39.077+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο ,<br />τί καλή που είναι η παρατεταμένη απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα ! Έτσι , μπόρεσα να ξαναβρώ το πινέλο ζωγραφικής από τρίχα ουράς τσιντσιλά ( μεταφράζεται σε τριψήφιο νούμερο ευρώ ). Και πάω στοίχημα , πώς αν δεν μου έκανε σκηνή ο αλλοδαπός ρακοσυλλέκτης που με νόμισε για επαγγελματικό ανταγωνιστή , η γειτονιά δεν θα είχε πάρει καν χαμπάρι ότι έψαχνα τα σκουπίδια νυχτιάτικα φορώντας στολή δύτη ...pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1144741357314769712006-04-11T10:18:00.003+03:002011-06-17T16:08:59.379+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο ,<br />η φίλη μου η Νίνα δείχνει να μην συμμερίζεται τις μεταφυσικές μου ανησυχίες . Νομίζω όμως ότι προσποιήται . Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι μόνο με κοιτά κουνώντας δεξιά αριστερά το κεφάλι της χωρίς να λέει τίποτα. Και τί να πει όταν τα επιχειρήματά μου είναι αδιάσειστα :<br />- Φαίνεται μοι κήνος ίσος θέοισιν εμμέν' ωνήρ ενάντιος τοι ισδάνει(...) εμμί τεθνάκην δ' ολίγω φαίνομαι !<br />- Τού αγοριού απέναντι πέστε του πώς πεθαίνω !<br />Είναι σύμπτωση που δύο γυναίκες με διαφορά αιώνων τραγουδούν τα ίδια λόγια ; Αν αυτό δεν εξηγεί την μετεμψύχωση , τί άλλο θα μπορούσε να την εξηγήσει ; ε;<br />Επίσης η Νίνα είναι και αχάριστη . Θραύση έκανε το ραβασάκι της με τους παραπάνω στίχους στο bachelor party των φιλολόγων προχτές στο γωνιακό μπαράκι...pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1144400398919345002006-04-07T10:40:00.004+03:002011-06-17T16:07:18.724+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br />με ξαναπέτυχε η θεία Αννούλα στο τηλέφωνο. Κι εγώ - όπως συνηθίζω για τα ησυχότερα - ξαναείπα τί κρίμα μόλις έφυγε ο θείος Σταύρος κι ελπίζω να ακούστηκα πειστική γιατί τα νοήματα που μου 'κανε ο θείος Σταύρος που καθόταν απέναντι με αποσυντόνιζαν .<br />Ο Θείος Σταύρος , μόνιμος κάτοικος εξωτερικού ,ο επονομαζόμενος και ηγέτης από τα υπόλοιπα αρσενικά μέλη της φαμίλιας ( ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ) , διανύει τη 7η δεκαετία της ζωής του , οδηγεί jaguar με σημαιάκι του ΚΚΕ δεμένο πάνω στην γάτα-σήμα ( νιώθει περηφάνια λέει για το τί φτάχνουν τα εργατικά χέρια ) και πιστός στην ιδεολογία του έχει αυτοανακυρηχθεί προστάτης των απανταχού παραστρατημένων κορασίδων του πρώην ανατολικού μπλόκ , με ιδιαίτερη προτίμηση στις χορεύτριες νυχτερινών κέντρων γιατί έχει -λέει - και καλλιτεχνική φύση.<br />Ο θείος ο Σταύρος έξω καρδιά πάντα , έτοιμος να στήσει γλέντι με το παραμικρό , είναι αγαπητός από όλο το σόϊ και ποτέ δεν παραλήπει να επισκεφθεί κανέναν μας όταν βρίσκεται στην Ελλάδα . Μόνο που αφήνει τις συνειδήσεις μας -και την τύχη - να τα βγάλουν πέρα με την θεία Αννούλα που μια ζωή τον ψάχνει .<br />Αυτήν την φορά όμως, αγαπητό μου ημερολόγιο νομίζω ότι ο αγαπητός θείος το παράκανε . Είπε στην αγαπητή θεία πως θα επισκεφθεί το πατρικό σπίτι στο νησί να δει τι κάνουν και οι ελιές ( μάλλον η θεία Αννούλα δεν ξέρει από ελιές ) κι έφυγε για δύο μήνες στην Ινδία , την πατρίδα της νέας του "φίλης" ( τί ανατροπή προτιμήσεων!) . Και έχει , όπως μου εξήγησε έτοιμες όλες τις απαντήσεις για την θεία :<br />- Ανθρωπος είναι και αυτός , βαρέθηκε στο νησί και πήγε στην Λειβαδιά σε έναν φίλο του από τον στρατό που όχι δεν τον ξέρει (μάλλον η θεία δεν ξέρει ακόμα τα μυαλά του θείου).<br />- Ναι , χάθηκε δύο μήνες γιατί η Λειβαδιά είναι μακρυνό μέρος και μέχρι να πάει και να' ρθει πέρασε ο καιρός ( μάλλον η θεία δεν ξέρει γεωγραφία ).<br />- Όχι , δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της γιατί στην Λειβαδιά που είναι τόσο μακρυνό και απομονωμένο μέρος δεν έχουν τηλέφωνα και επιτέλους δεν του δίνει καθόλου σημασία και δεν προσέχει τι της λέει ( μάλλον η θεία δεν ξέρει από υπεκφυγές ).<br />- Όχι , ούτε το κινητό μπορούσε να απαντήσει γιατί δεν έχει roaming στην Λειβαδιά τόσο μακρυά που είναι , πάλι θα τα ξαναπεί; ( μάλλον η θεία δεν ξέρει από κινητά ) .<br />Απομένει να δω αν ξέρει η θεία Αννούλα από μεταξωτά σάρι , βαμβακερά πουκάμισα made in India και το Ταζμαχάλ (σε μικρό μαρμάρινο αντίγραφο ) . Αυτά τα δώρα θα της προσφέρει ο θείος για καλόπιασμα , ως ενθύμια από την εξωτική Λειβαδιά.pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-24454086.post-1144182023172417582006-04-04T23:11:00.003+03:002011-06-17T16:04:12.304+03:00Αγαπητό μου ημερολόγιο ,<br />η κολλητή μου είναι πολύ σοβαρός και καλλιεργημένος άνθρωπος ( ο αδερφός μου λέει πως καλλιεργημένες είναι και οι πατάτες μα δεν μιλάνε όσο η Νίνα ) . Εγώ πάλι νομίζω πως χρειάζεται λίγο κέφι , ένα ξαλεγράρισμα να ανοίξει λίγο η καρδιά της και το μάτι της , αυτό λείπει από την κολλητή μου .<br />- Ντύσου , στολίσου κι ετοιμάσου να σε κυκλοφορήσω , την προέτρεψα . - Φοβάμαι , είπε , και με αγκάλιασε .<br />Πάντως δεν πολυκατάλαβε αυτό το ντύσου / στολίσου γιατί το Σάββατόβραδο έσκασε μύτη με κάτι μαύρο , κλειστό ως τον λαιμό και - ήμαρτον - πέρλες ( να θυμηθώ να τις χαρίσω σύντομα κάτι σε τιγρέ ) . Είναι όμως φίλη μου και δεν το σχολίασα. . .<br />Και αυτή δεν σχολίασε τους συνοδούς μας - τουλάχιστον όχι με λόγια. . . Τα μάτια της μόνο στριφογύριζαν από την άσπρη κάλτσα - μαύρο λουστρίνι τού Ανέστη στις χρυσές αλυσίδες τού Νώντα - ο βήχας και ο παράς δεν κρύβονται λέει ο Νώντας ( να θυμηθώ να πληρώσει ο Νώντας το τιγρέ που θα χαρίσω στην Νίνα ) .<br />Ευτυχώς οι συνοδοί μας , παιδιά με χιούμορ και κοινωνική μόρφωση - η κρεαταγορά είναι πανεπιστήμιο λέει ο Ανέστης - έκαναν το παν να νιώσει άνετα η φίλη μου : Και πρώτο τραπέζι κάτσαμε , και στο λουλούδι μας έπνιξαν όταν ανεβήκαμε στο τραπέζι ( εγώ για να χορέψω η Νίνα για να γκρεμοτσακιστεί και να γλυτώσει όπως έλεγε αστειευόμενη ) και μας εμψύχωσαν σθεναρά όταν πιαστήκαμε μαλλί μαλλί με τις ασυνόδευτες που τους γλυκοκοίταζαν ( εγώ όρμησα μόνο γιατί η Νίνα - αστειευόμενη - έκανε πως δεν με ήξερε ) και την Νίνα σιγοντάριζαν στο ποτό που ήπιε όλον τον Βόσπορο ( για να ξεχάσει που βρίσκεται όπως έλεγε αστειευόμενη ) και ούτε θορυβήθηκαν όταν γύριζε το κεφάλι της σαν το κοριτσάκι στον εξορκιστή βγάζοντας τον Βόσπορο . Εγώ πειράχτηκα μόνο που ο Βόσπορος έπνιξε μια από τις καλύτερές φωτογραφίες που έχω βγάλει ( τσάμπα το τηλέφωνο της Νίνας που έδωσα στον φωτογράφο ...) . Και πειράχτηκα που κρύωσα γιατί στην επιστροφή ο Νώντας επέμενε να έχει η Νίνα το κεφάλι της έξω από το παράθυρο γιατί είναι λέει καινούργια η μπέμπα .<br />Αχ τι ωραία που περάσαμε αγαπητό μου ημερολόγιο ! Ο Νώντας , ο Ανέστης κι εγώ ανυπομονούμε να συνεχίσουμε την διεύρυνση των οριζόντων αναψυχής της Νίνας . Η Νίνα πάλι , αστειευόμενη πάντα , λέει δεν θέλει να ξαναδεί κανέναν από τους τρείς μας . Τί χιούμορ που έχει η φιλενάδα μου !pseftrahttp://www.blogger.com/profile/18315793048775398529noreply@blogger.com9