Le De Charis

Mikołajkowo dla schroniska

2011-12-06T21:37:00.000+01:00

Witam wszystkich, dziś Mikołajki.

Jako, że z powodu wysypki mam dietę, Mikołaj pozwolił mi dziś na lekkie zapomnienie i mogłem zjeść dwa ciasteczka waniliowe dla psów - bo tak to nie mogę na razie.

Mam nadzieję że Wy też dostaliście jakieś mikołajkowe upominki, ciasteczka, cukierki, czy coś.

Justynka wpadła ostatnio na pomysł, że i my pobawimy się w Mikołaja i podarujemy coś naszemu tarnogórskiemu schronisku.

I tak oto, wymyśliliśmy prezenty - 10 kg psiej karmy, 2 kg kociej karmy (przepraszam koty, ale nie było większych paczek) i 8 polarowych kocyków (dziękuję serdecznie Kseni www.kseniaart.blogspot.com za to, że wspomogła nas w zakupie koców)

W piątek nastąpi przekazanie prezentów, jestem strasznie z tego powodu podekscytowany, bo lubię pomagać, a tych biednych piesków i kotków to jest mi naprawdę żal i jak sobie pomyślę, że im zimno, mokro, że są głodne i nie mają nikogo, kto je przytuli, to w ogóle ruszyłbym w świat by im wszystkim znaleźć domki. No ale nie mogę, jestem tylko małym szetlandem i jedyne co zrobiłem, to sobie obmyśliłem z Justynką ten prezentowy plan (I znów dziękuję tez Kseni, masz ode mnie mokrą pieczątkę nosową w podzięce).

Pozdrawiam

^..^

Nowa koleżanka - Lola

2011-11-25T20:09:00.000+01:00

Witam wszystkich.

Dziękuję każdemu kto mnie odwiedza. Jest mi naprawdę bardzo miło czytając każdy komentarz, mam nadzieję, że w niedługim czasie się odwdzięczę.

U mnie nic ciekawego się nie dzieje.

Zimno jest, na spacery nie chodzę, zresztą jak moi ludzie wracają z pracy, to już ciemno i jeszcze bardziej zimno. Żadna dziewczyna mnie na razie nie odwiedziła znów, więc moje życie towarzyskie też kuleje.

Ostatnio miałem wysypkę, jestem uczulony na mleko i ser. To szkoda, ja lubię mleko i ser. No ale dobra tego strona taka, że powinienem mieć ściśle mięskową dietę, prawda?

Wczoraj Justynka dostała przesyłkę. Małą białą kopertę. Od razu zauważyłem, że coś się kroi, bo w kopercie coś mamrotało, pochlipywało i wierciło się. Justynka ostrożnie otworzyła pakunek, a ja jej asystowałem. Powoli, z koperty wyszła.. mała słoniczka, przestraszona, zapłakana i bardzo wstydliwa. Dowiedziałem się, że jest ona "Shy elephantem" czyli zawstydzonym słoniem.

Dokładnie ją obejrzałem i zapytałem, jak się nazywa. Niestety, powiedziała, że jej twórczyni nie nadała jej imienia. Szybko skonsultowałem się z Justynką i nazwaliśmy słoniczkę Lola.

Lola przybyła aż z Australii. Jest wielką podróżniczką, bo mimo młodego wieku, jechała już samochodem, pociągiem i nawet leciała samolotem. Ja to tylko samochodem jechałem, pociągiem to nie, a latać się boję. Poza tym podobno psy latają w klatkach, a ja niestety albo i stety, nie nadaję się do klatki. Wolność!! Swoboda!! I brak kagańca!!

Lola zadomowiała się u nas cały dzień. Wieczorem, gdy już odpoczywałem, przyszła do mnie i zaczęła się we mnie wtulać. Pochodziła, powierciła się, nawet weszła mi na głowę, ale ostatecznie zasnęła i spała spokojnie.

Lenka u mnie w domu!!

2011-10-30T21:43:00.000+01:00

Ludzie, ja na szybko, ale muszę to Wam powiedzieć!

LENKA U MNIE W DOMU BYŁA.

Lenka, to ta urocza młoda dama, którą obroniłem wtedy przed kundelkiem.

Nasi ludzie musieli coś tam załatwić i ona przyjechała ze swoimi człowiekami. Jestem taki rozemocjonowany!! Ona jest taka śliczna, delikatna, subtelna i kobieca.

Idę się uspokoić, dobrej nocy wszystkim!!

Ślaski Zlot Szetlandów - dużo zdjęć !!

2011-10-17T16:34:00.002+02:00

Witam wszystkich.

Dawno nie pisałem co u mnie, ale jakoś nic się nie działo.

Na szczęście dziś jest o czym pisać.

Wczoraj byłem na swoim pierwszym w życiu zlocie Owczarków Szetlandzkich organizowanym w Żorach przy okazji Pikniku Pod Psem. W sumie psów szetlandów było 16, czy nawet 18! Poznałem dużo nowych piesków, między innymi swojego szwagra Darka, jego koleżanki Lalkę i Cleo, a także Lenę, Hokusa, Czarkę i wiele innych, których imion nie pamiętam, za to zapach skojarzę od tej pory bezbłędnie :)

Poza szetlandami na całej imprezie było mnóstwo innych piesków - Bassetów, Owczarków, Dogów, Jamników, Kundelków i innych.

Spotkanie zapowiadało się raczej w ciepłej atmosferze, choć w zimnej pogodzie. Nic bardziej błędnego,bo atmosfera była wręcz gorąca a nie tylko ciepła, a pogoda wspaniała.

Gdy zjawili się prawie wszyscy uczestnicy zlotu, nasi ludzie porozstawiali krzesła i stoliczki, a na nich oczywiście same pyszności - zawsze gdy ktoś jadł, to Saba, Dark, Lalka i ja staraliśmy się być w pobliżu ^..^

Cały czas trwały zabawy - gonienie za piłką, talerzykiem, za sobą nawzajem - ale ja bylem bardzo nieśmiały i nie bawiłem się. W sumie chciałem nawet, ale bardzo się wstydziłem. Trzymałem się raczej swojej siostry którą już znam i Nika. Czasem podszedł zagadać do mnie Dark, za co serdecznie mu dziękuję, bo dbał o to, abym nie czuł się samotny. Ale spotkanie uważam i tak za udane i przyjazne.

Na meetingu poznałem także Lenkę - przepiękną Szetlandkę (no ok, wszystkie dziewczyny były piękne). Tak bardzo mi się spodobała, że nawarczałem na każdego chłopaka jaki się do niej zbliżył gdy ja byłem przy niej akurat.

W połowie imprezy był pokaz psiego agility i poszliśmy popatrzeć. Lenka też tam była. Gdy nasi ludzie oglądali pokaz, ja i Lenka zaczęliśmy rozmawiać z takim zółtym kundelkiem. W sumie tak gadaliśmy o wszystkim i o niczym. I ja się na chwilę odwróciłem głową, a ten pies w tym momencie brzydko się do Lenki odezwał!! Tak się zdenerwowałem, że w momencie do niego doskoczyłem i chciałem go zagryźć!! Nie było nas łatwo rozdzielić, ale w końcu się to ludziom udało. Ja oberwałem w prawe oko, a on mam nadzieje bardziej dostał. Ale w obronie Lenki się opłacało. Co prawda niektórzy mówią, że to w ogóle nie tak było, ale oni się nie znają i koniec!!

Ogólnie to potem biłem się jeszcze z Hokusem, ale nikt nie wygrał, bo nam brutalnie przerwano. Co gorsze, Hokus to kolega Tofika, a dowiedziałem się, że Tofik kocha się w Lenie!

Atrakcją imprezy było też prezentowanie ras. Oczywiście szetlandy też się musiały zaprezentować i nawet był wybór najładniejszego szetlanda. Jak można się było spodziewać, wygrał najprzystojniejszy z nas czyli...nie, nie ja... wygrał Niko :)

Na koniec spotkania było też wspólne zdjęcie wszystkich psów naszej rasy. To dopiero była zabawa oglądać, jak próbują nas usadzić na miejscu. Kazali nam w grupie stać i się nie ruszać. Niektórzy słuchali, a niektórzy to nie bardzo. Ale kilka fajnych fotek wyszło :)

Tutaj ja - drugi z lewej. Obok mnie po Waszej prawej Czarka - przesympatyczna 12-latka, a obok Czarki kolejno Niko i siostra moja - Saba.

Tutaj na pierwszym planie ja - ten jasny, a z tylu widać moją kochaną Sabę.

Ja i Saba

Szetlandzie zabawy - freesbee dopadł Niko

Kolejne szetlandzkie zabawy - mnie tu oczywiście nie ma, bo ja się wstydziłem bawić.

Niko, Saba i jakiś ktoś, kogo imienia zapomniałem

Powitanie

Niko - szuka ringo schowanego do plecaka. Ostatecznie je zdobył :)

Zabawy

Tu nogi Pani Ani - wwłaścicielka Lalki, Cleo i Darka. Rzuca talerzykiem. Przy zabawce Lalka, w oddali Niko i Saba.

Dalsze zabawy

I kolejne zabawy

Saba i najmniejsza z szetlandów - słodka sunia której imienia zapomniałem, przepraszam :(

Bieganina

Tu Pan Arek - od Saby i Nika, rzuca kółko

Tu kółko rzuca Pani Ania, a obok jest Pani Beatka, właścicielka ślicznej Lenki

Tu rodzinnie. Ja z lewej, siostra Saba z prawej i nasz szwagier Dark z tyłu

Zabawa z kółkiem

Zabawa z dwoma kółkami

Waleczna Lalka ma freesbee i nikomu go nie odda

Lalka z kółkiem, ciąg dalszy

I znów Lalka w obronie kółka

Nikuś i jego słodka minka oraz Dark

Saba i Niko

Niko z kółkiem i moja siostra Saba, która nie aportuje freesbee tylko Nika. Pan Arek nazwa ją wtedy Saba Destruktor :D

Walka Saby i Nika o zabawkę

Tutaj ja poznaję Pana Basseta. Jakiż on był wielki!! Ale bardzo miły

W Paryżu są Pola Elizejskie, w Żorach Pola Szetlandzkie

Tutaj ja i znów najmniejsza szetlandka spotkania

Tutaj nie załapałem się na ciastko

Kawałek ludzkiego pikniku

Moja kochana siostra Saba

Waleczna Lalka

Niko i jego Pan Arek

Cleo od Pani Ani

Hah, to ja ^..^

12-letnia Czarka. Justynka się w niej zauroczyła, a ja bardzo polubiłem.

A tu proszę Państwa, na górze po prawej, z czerwona smyczą i różową obroża piękna i cudowna Lena.

Lenka, Niko i ktosiek :)

Czarka i wybór najstarszego psa imprezy. Wygrał piesek lat 13

Z tym gościem biłem się o honor Lenki

Saba z prawej i ja z lewej.

Kilka grupowych zdjęć:

Tu ja się wywróciłem

Tu ja leżę, jako jedyny - wiem, wstyd.

Z prawej dwie piękne i bardzo słuchane dziewczyny - genialnie pozowały do zdjęć

Tu mnie Ilonka chce usadzić obok dziewczyn

Niefortunne uchwycenie mnie

Grupowego kawałek

Tu wszyscy się rozpierzchli, ale Niko dzielnie siedzi i walczy z pokusą biegania

Niko i Felenka

Kawałek grupowego - ja z lewej

Ludzki piknik

Ustawianie do grupowego. Ja i Czarka gapimy się na Lenkę, Niko siedzi twardo.

Niko się wyłamał, dziewczyny ostro pozują, ja oglądam plecy Czarki

Ja i Felenka - wnuczka Czarki

Niko, Czarka, Ja i niesiona Saba. Z prawej Lalka i Dark.

Z lewej Saba, w środku rozbawiony Nikuś, ja z prawej.

Pokaz rasy

Najmniejsza z nas

Od organizatora imprezy każdy dostał upominek - sznurek zabawkę i torebkę psich kuleczek. Bardzo się ucieszyłem i bardzo dziękuję.

Spotkanie było cudowne, pieski wspaniałe a ludzie kochani.

Bardzo się cieszę, że byłem,

pozdrawiam, miłego tygodnia!!

WROCŁAW!! Szukajcie zaginionej suni i rozsylajcie ogloszenia!!

2011-10-05T13:13:00.001+02:00

Pieski i Człowieki!!

Proszę, udostępnijcie to na swoich blogach, na Facebooku, gdzie się da.

Parę dni temu uciekła sunia, taka jak ja, a potem ktoś ją podobno znalazł i nie oddal, tylko zrywa ogłoszenia. Pomóżcie odnaleźć te sunie!!

LINK DO AKCJI POSZUKIWAWCZEJ NA FACEBOOKU

Przygarnięta porzucona sunia - mam nową koleżankę Chanelkę!!

2011-10-04T21:15:00.000+02:00

Witam Was.

Z wielką radością Was informuję, że mój najlepszy kolega Bartek i jego rodzina zaadoptowali malutką sunię, znalezioną na parkingu w ich mieście.

Osobiście suni nie widziałem, ale to co wiem, to opowiem, bo Justynka już się z nią spotkała.

Po pierwsze i co najgorsze - sunia miała bardzo dużo kleszczy. Justynka i Bartek wyciągnęli jej ponad 25, wcześniej sam Bartek 19, a po powrocie Justynki jeszcze trochę ich było - podobno łapała ich tyle na każdym spacerku. Nienawidzę kleszczy. Czasem też mam i to nie jest fajne.

Sunia otrzymała własny domek w czwartek wieczorem i jest nazwana Chanel. Z tego co usłyszałem, jest to malutka dziewczynka, czarna, z jasnymi akcentami i niebieskimi oczkami. Jak tak słuchałem, to pomyślałem, że niezła kobietka z niej wyrośnie.

Gdy Justynka się dowiedziała, że jest piesek, to zaraz w sobotę pojechała do Bartka. Ciągle Ilonce wysyłała komórką zdjęcia i dzwoniła opowiadać o Chanelce.

Sunia dostała własne legowisko, które od razu polubiła i tam spędza większość czasu. Dostała też 2 obroże, smycz, miseczki, zabawki, kocyk, szampon i obróżkę przeciwko kleszczom.

W niedzielę uczyła się chodzić na smyczy i momentami nawet ciekawie jej szło, ale nie obyło się też bez gryzienia, płakania, protestowania i turlania się. Mnie też na początku średnio szło, a z racji mojej wąskiej czaszki, wypadałem z obroży i przekwalifikowali mnie potem na szelki.

Chanelka jest też strasznym żarłokiem - zje, a za chwilę staje koło miseczki i mocno piszczy. W sumie ją rozumiem, jedzenie to przecież podstawowa potrzeba, którą pies powinien zaspokajać raz na dzień - od rana do wieczora.

Prócz suni w domu mieszkają dwaj chłopczycy - Maxiu i Chrupek, którzy są króliczkami zaklatkowanymi. Chanelka często urządza niemal tragiczne sceny rozpaczy, próbując się do nich dostać.

Dziś Chanelka się kąpała i była podobno bardzo grzeczna. W sumie ja też jestem grzeczny w kąpieli - całą uwagę skupiam na tym, abym się niechcący nie utopił, a ona jak taka mała, to w ogóle powinna uważać.

Suni osobiście jak mówiłem nie widziałem, ale Justynka mówi, że być może się spotkamy pod koniec miesiąca. Na razie Chanelka jutro zjada tabletkę na robaki (czasem też muszę, a to jest takie niesmaczne), a potem się szczepi na te wszystkie choroby no i wtedy po jakimś czasie się możemy spotkać. W sumie nie mogę się już doczekać, bardzo bym ją chciał poznać, pokazać jej mój ogródek i moje zabawki.

Pozdrawiam Was wszystkich i namawiam do zaopiekowania się porzuconymi psiakami, albo o wzięcie takowego ze schroniska!

^..^

Wakacje w Ustce

2011-09-25T18:03:00.000+02:00

Witam wszystkich ^..^

Wróciłem z wakacji już tydzień temu, ale pisze dopiero teraz, ponieważ Justynka cały czas okupowała biurko i komputer, a jak nie komputer, to i tak biurko i nic a nic nie miałem jak napisać, wszędzie szpilki, kleje, tkaniny i wielka toktokająca maszyna do szycia. Zgroza!

Wakacje minęły wspaniale, jedne z moich najlepszych, bo z moim ukochanym kolegą.

W dzień w którym przybyliśmy na miejsce nie mieliśmy już siły na nic. Droga była długa i męcząca, więc szybko zjedliśmy i poszliśmy spać.

Na drugi dzień poszliśmy zwiedzić plażę. Ja już na plaży byłem, ale Czarek to jeszcze nie. Z radością wciskał nóżki w piasek i równie mocno jak ja bał się fal i wody. Na zachętę postanowiliśmy wypić po dwa, no może nawet trzy piwa, aby nabrać odwagi, ale w drodze na górę, na molo, do pubu, zostaliśmy zawróceni i musieliśmy na trzeźwo zmagać się z wszystkim czego się pies nad morzem bać może.

Po omówieniu szczegółowego planu wycieczki po plaży doszliśmy do wniosku, że po prostu nie będziemy się do wody zbliżać i zabawa minęła nam na bieganiu, gonieniu się i obszczekiwaniu niektórych ludzi.

W kolejny dzień pojechaliśmy do skansenu do którego wpuszczali nas- psy. To znaczy nie mogliśmy wchodzić do chatek, ale spokojnie mogliśmy stać na podwórkach. Ilonka wpadła na pomysł, że cudownie będę wyglądał przy jednej z psich bud. Wszyscy wyrazili niesamowity ubaw ze mnie. Tak, a to wcale nie było śmieszne, bo ja jestem za akcją "zerwijmy łańcuchy"!

Jak co popołudnie po spacerach, a w sumie także i na wieczór i każdy ranek ja z Czarkiem robiliśmy to, co do psa przy wszelkich posiłkach ludzkich należy - żebraliśmy. W sumie szło nam wspólnie idealnie - zawsze, ale to zawsze coś dostaliśmy.

W jeden z wakacyjnych dni byliśmy w Darłowie i Darłówku. Tutaj poniżej stoimy na moście zwodzonym. Niestety wiało bardzo, a że nikt z nas wiatru nie lubi, nie zabawiliśmy długo w tych miejscowościach.

Codziennie gdy była pogoda, a nawet jak słońca nie było - chodziliśmy na plażę. Ciągle staraliśmy się przełamywać strach przed ścigającymi nas falami, ale nie potrafiliśmy ogarnąć tego wszystkiego. Ostatecznie cały czas spacerowaliśmy, w porywach biegając jak szaleni. Każdy nas podziwiał, bo zawsze trzymaliśmy się razem. Ale to w sumie normalne - Czarek jest mały i musi mieć blisko takiego wielkiego psa jak ja, który go obroni, a ja sam wole mieć malucha na oku.

Tu poniżej poznaję się z przeuroczą Goldenką. Mądra to była sunia, nosiła sobie gumowe kółko. Ponad to odważna bardzo, ponieważ szła w wodzie, która sięgała jej aż.. po kostki!!

Tu ja pozuję do zdjęcia, które pójdzie na konkurs na zdjęcia do kalendarza, o którym już wspominałem nie raz. Właściwie tylko to zdjęcie się nadaje, reszta to trochę nie, bo albo jestem z Czarkiem, albo z moimi ludźmi, albo ruszam się tak energicznie, że fotka nie jest wystarczająco ostra. No i ech. W końcu od tego są szetlandy - żeby biegać, biegać, biegać...

W ostatni dzień wakacji zrobiliśmy z Czarkiem to, co każdy pies który jest w Ustce zrobić musi - zostaliśmy piratami. Ja wymyśliłem sobie przydomek Pogromca Morskiej Szynki, a Czarek został Kapitanem - Postrach Nieżywego Rekina.

W drodze powrotnej podczas obiadu spotkałem...Szetlandzką Kobietę!! Wywąchliśmy się przez płot i wiecie co? Ona nie mieszkała sama. Wraz z nią mieszka ładny Golden. Bardzo sympatyczne pieski. Od laseczki wziąłem telefon, będę się z nią czasem kontaktował,bo naprawdę fajna z niej panna.

Na koniec ja i Czarek przeżyliśmy totalny szok. Zobaczyliśmy węża. Oczywiście mały od razu się za mnie schował, a ja dzielnie przemawiałem do Pana węża, że w sumie nie musi Czarka zjadać, że to nie kulturalnie straszyć takie małe strachajło i lepiej żeby tak nie robił, bo mnie popamięta, bo ja mam zęby, a Pan Wąż nie ma i że to ja mam przewagę. W odpowiedzi usłyszałem tylko "SsSsSs..."

A potem się okazało, że to zaskroniec i że one są niegroźne.

I to już wszystko co chciałem Wam napisać. Teraz idę odpoczywać, bo dawno się tak nie naklikałem.

Pozdrawiam

^..^

I znów na wakacje. I znów przygotowania.

2011-09-10T21:09:00.001+02:00

Ludzie, no co to się dzieje, ja znów jadę na wakacje. Byłem już w górach, a teraz nad morze.

Oczywiście skoro wakacje, to trzeba się przygotować. Justynka mówiła, że jestem taki jak stół Durczoka i z tego tytułu zostałem okąpany. W sumie nie wiem o co z tym stołem chodzi, że co, mam 4 nogi jak stolik i plecy szerokie jak jego blat? No ok, może przytyło mi się trochę i jak mały stoliczek wyglądam, ale żeby od razu mnie do wanny?

Po kąpieli musiałem się wysuszyć. Robię to sam. Kładą mi ludzie dużą płachtę na podłogę, a ja się po niej turlam i jeżdżę pyszczkiem "na spychacza". Fajne to jest, zawsze mnie to nakręca.

Na drugi dzień czyli dzisiaj (kąpany byłem wczoraj) zostały mi obcięte włoski na łapkach. Obcinała Justynka. Jakoś tak podobno szetland powinien mieć ładnie przycięte włosy na stopkach, a że do fryzjera na razie nie jadę, musiała to zrobić ona. Najpierw położyła mnie na kolanach i zwisała mi głowa, myślałem że umrę, ale na czas zostałem poprawiony. Potem przednia łapa jedna, druga, potem tylna, a potem druga tylna.... A potem zostałem postawiony na stół i znów obcinanie, to tu, to tam, bo Justynka wpadła w rytm. Efekt: Obcięte włoski na 4-ech stopkach, wyrównane włoski na kryzie i po bokach oraz na pupie. I ja tylko się cieszę, że ona przez rok czyniła treningi na tych swoich handmade misiach...

A nie wiecie jeszcze wszystkiego. Otóż na wakacje jadę z Czarkiem. Wiadomo, że ja mam futro, a Czarek to ma włosy i nie ma podszerstka, więc wszyscy się obawiali, że mu zimno na plaży będzie, jak będzie wiatr. No i wiecie co się stało? Justynka mu uszyła polarowe ubranko! Fioletowe, z kokardką (eh, ta kokardka, mało męska), z rękawkami zakończonymi zygzakiem, z lamówką i dziurką na szelki, a to wszystko zapinane na rzepy. I jest jeszcze zaczepka na ogonek. Ponad trzy godziny szyła, bo to jej pierwszy raz, kiedy takie ubranko robiła (bo moje, to były zwykłe tuby).

Jestem z niej dumny, ona z siebie też, a Czarek wygląda fajnie!

No, to wszystko chyba. Spakowany już jestem. Zabieram szelki i pas do samochodu, szelki na spacer, 2 smycze, zabawkę, koszyczek, kocyk, smakołyki, kaganiec (...), miski i siebie! I jeszcze obrożę przeciwko insektom.

To do zobaczenia za tydzień ^..^

Ja na plaży rok temu, buduję chyba zamek. A może fosę? Coś tam kopalem.

Moja rodzina

2011-09-04T10:28:00.000+02:00

Witam Was :)

Pogoda dalej dopisuje, więc mam nadzieję, że w weekend miło spędzacie czas. Ja spaceruję po ogrodzie, wyglądam przez okno i może dziś pójdę na spacer .

Ogólnie nic się ciekawego nie dzieje. Wczoraj było ogłoszenie wyników Candy promującego mój blog, wygrała Dziabka. Mam nadzieję Dziabko, że dobrze czyta Ci się mój blog, bo tym bardziej będę się cieszył, że wygrał ktoś, kto mnie lubi ^..^

Dziś rano obudziło mnie szczekanie psa na ulicy.
Nie znam tego psa, dlatego byłem bardzo ciekawy, dlaczego tak krzyczy, używając przy tym totalnie niecenzuralnych słów i zwrotów. Wskoczyłem więc na okno, i wypatruję. Widzę. Pies mojego wzrostu, beżowy, wydziera się.. na siedzącego jak słup soli kota. Normalnie nie wierzyłem. Kot siedzi i zupełnie nie zwraca uwagi na psa, który biega dookoła i obraża go takimi wyzwiskami. I to z odległości może 10 cm! W końcu jednak poleciał taki potok słów, że kot uciekł, a pies zaczął go gonić. Na szczęście do walki wręcz, lub jak kto woli, włap - nie doszło.

Piszę dziś, bo chciałem przedstawić Wam moją rodzinę. Mam kilka zdjęć, to pokażę, choć niestety, nie wszystkich zdjęcia posiadam.

Najfajniejszą i najładniejszą na świecie psią szetlandzką kobietą jest oczywiście moja mama.
Mama ma na imię Suri i mieszka w Ochabach. To po niej mam urodę. Niestety, nie jest teraz szczęśliwa. Z powodu komplikacji przy ostatnim porodzie nie rodzi już dzieci, dlatego na stałe przeprowadziła się mieszkać.. do komórki na siano. Chcieliśmy nawet stamtąd mamusię zabrać, ale nie zgodzili się jej ludzie. Bardzo mi żal mamusi, bo mocno ją kocham i chciałbym, żeby miała się tak dobrze jak ja.

Mama

Wraz z mamusią mieszkają jeszcze mój brat Cezar i siostra Chirios. Oni też nie mają się najlepiej i muszą z mamusią spać na sianie, tyle, że są młodsi i im ta niedogodność chyba nie przeszkadza tak bardzo, jak mamie, która podobno do tego wszystkiego cierpi na reumatyzm. No ale jak ma nie cierpieć, śpiąc w zimnej komórce, na mokrej wyściółce? :(

Cezar

Chirios z moimi siostrzeńcami i siostrzenicami.

Więc jak widzicie, rodzina od strony mamy nie ma lekko.

Za to mój tata, Istar, który niestety już umarł, miał się podobno wyjątkowo dobrze a o tego często zdobywał wysokie nagrody na wystawach.

Mam jeszcze osobiście znaną siostrę, rok młodszą ode mnie, po tym samym tacie i mamie. Nazywa się Saba i mieszka w Rybniku. W sumie fajnie, bo jak Rybnik, to pewnie mają tam pełno ryb i siostra ma na pewno zawsze napełniony rybim mięskiem brzuszek :) Tak przynajmniej myślę.

Razem z Sabą w jednym domu mieszka Niko. Niko nie jest naszym rodzeństwem, ale to jakby nie było, jest młodszy, przyrodni braciszek Saby.

Saba z lewej i Niko z Prawej.

Raz Saba i Niko u mnie byli. Świetnie się bawiłem, miło było się poznać osobiście i choć na początku siostra chciała mnie ugryźć, to potem zrozumiałem, że starszy brat po prostu musi się podporządkować młodszemu rodzeństwu. Tak zapewne działa system.

Jak już się do siebie przyzwyczailiśmy, to oprowadziłem ich po domu. Pokazałem gdzie mam kocyk, w który zawijam swoje smakołyki, wskazałem gdzie jest miejsce na moje zabawki, oraz dałem je do pooglądania oraz zaprowadziłem do kuchni i pokazałem ,gdzie jem i piję, oraz zaproponowałem napicie się wody z mojej miski. Bo ja bardzo gościnny jestem.

Potem ludzie usiedli na poczęstunek, a my biegaliśmy i bawiliśmy się, to na ogrodzie, a to w domu. W ogrodzie też miałem wiele do pokazania. Nikowi pokazałem, gdzie piszę pamiętnik (bo Saba to kobieta, ona nie da rady nic zapisać z boku na słupku od altanki) a obu pokazałem gdzie mam zakaz wchodzenia - za mały płotem gdzie znajduje się grobek Astry, Stefanka i Karmelka.

Miło wspominam ten czas odwiedzin.

Ja też byłem u nich na wizycie i też było fajnie.W sumie byłem do nich zaproszony z pewnej okazji, ale jakiej, napiszę jutro.

Najważniejsze jest to, że moja siostra mieszka w domu, w którym kocha się psy i sypiają one na własnych legowiskach i kanapach, a nie na sianie, na dworze, w kamiennej komórce na kury, czy tam inną trzodę chlewną. Jestem o nią spokojny i bardzo się cieszę, że ona i Niko mają się dobrze.

Spacerowania czas, radości czas

2011-08-25T10:27:00.000+02:00

Witam wszystkich.

Malo piszę, bo jestem bardzo zabiegany. Ale bez obaw - nie tak zabiegany, że zajęty, tylko rozkoszuję się psimi przyjemnościami, jakimi są spacery.

Praktycznie codziennie od 5 czy 6 dni gdzieś jadę, albo idę. Bylem 2 razy w Świerklańcu, raz w Brzeźnicy, a jeśli nie jadę na spacer, to idę od razu na nogach zwiedzać moją okolicę.

Wy ludzie często myślicie, że spacer dla psa to wyjście do toalety oraz rozprostowanie kości. No na pewno też, ale przede wszystkim to wyjście "na plotki". Każdy slup, każde drzewko, kamień czy kępka trawy, to po prostu małe zbiorowisko cennych informacji:

- Kto się z kim dziś wąchał,

-Kto z kim się dziś pokłócił a nawet pogryzł,

- Jakie są nowe psy w okolicy,

- Kto był przejazdem w gościnie,

- Który kot czy kura oberwał za zarozumiałość,

- Jaka psia panienka obecnie jest "do wzięcia",

- Oraz wiele innych.

Na spacerze po swojej okolicy wyczytałem ostatnio, że 2 ulice dalej znów urodziły się małe owczarki niemieckie. Nie widziałem ich jeszcze, ale wiem że są. Wyczytałem też, że w ramach dłuższego spaceru, w mojej okolicy pojawiła się moja dobra znajoma - sunia rasy Basset Hound. Ludzie.. co to za kobieta!!A jakie ona ma uszy!

Z plotek wiem jeszcze tyle, że Czarek sąsiad pokłócił się z Labradorem z sąsiedniej ulicy i że dziewczynka i chłopczyk malej Daisy Maltańczykówny wróciły już z wakacji i jest o nie spokojna.

A co za informacje ja zostawiłem? Na pewno opisałem z grubsza mój pobyt w górach. Ponadto pochwaliłem się 3 godzinnym spacerem w Świerklańcu. Zostawiłem też dokładny ślad i zapis tego, co zjadłem na obiad, ale mój najlepszy ludzki przyjaciel Bartek to wziął i posprzątał. Dodatkowo odpisałem też na prywatne informacje pozostawione dla mnie przez moich znajomych z okolicy.

W sekrecie Wam powiem, że chyba zacznę kręcić z Daisy Maltańczykówną. Młodsza jest, ale taka słodka i fajna, a w dodatku zawsze szaleje na mój widok ^..^

To tyle.

Pozdrawiam

^..^

Bignę

Początek spaceru

Poznaje dziewczynkę

Biegam

Poznaję kolejną dziewczynkę

To ja i jedno z moich foto do kalendarza - najpierw jednak foto musi się dostać.

Kolejny raz biegający ja.

Oczywiście język musi być

Ja nad wodą

Ja nad wodą - inna strona wody

Obowiązkowe zdjęcie przytulanka

Ja i Bartek. Zdaje się że tam gdzie patrzymy, szły jakieś fajne laseczki

Szczęśliwy ze spaceru wracam do domu.

To już 4 lata....

2011-08-23T10:47:00.001+02:00

Witam.

Wczoraj minęły 4 lata, jak jestem u mojej rodziny.

Pamiętam, jakby to było wczoraj.

Moja mamusia powiedziała mnie, mojemu bratu i dwóm moim siostrom, że czuje, że dziś jednego z nas spotka zaszczyt pojechania do nowej rodziny. Żaden z nas nie wiedział co się będzie działo po południu ani kto z nas wyjedzie z domu, w którym się urodziliśmy. Cały poranek biegaliśmy i bawiliśmy się, choć w głębi serca każde z nas było zaaferowane tym, co podobno miało się wydarzyć.

Po południu przyjechali jacyś ludzie. Pan od mojej mamy zamknął moje siostry w kojcu, a mnie i brata wypuścił na ogród. Już wiedzieliśmy, że szanse mamy 50/50 - bo ludzie chcą chłopczyka. Musieliśmy dać z siebie wszystko, biegaliśmy i wygłupialiśmy się, a ludzie nie umieli się zdecydować, więc musiałem obrać jakąś taktykę i .. siadłem i zrobiłem smutną minę. Był to jeden z tych wyrazów pyszczka, który mówił - jak mnie nie weźmiesz, to zapiszczę się na śmierć, albo przynajmniej na pół śmierci. I udało się. Zostałem wybrany. Trochę martwiłem się o rodzeństwo, ale miałem nadzieję, że na nich też przyjdzie kolej.

Po rozmowie pana od mamy i moich nowych ludzi, zostałem wsadzony do metalowego potwora, w którym było mi tak niedobrze, że wymiotowałem. Było mi strasznie głupio przed nowymi ludźmi, ale nie dawałem rady się powstrzymać. Jedyne co wiem, to że ludzie mi powiedzieli, że mam chyba chorobę lokomocyjną.

Gdy w końcu wypuścili mnie z warczącej metalowej puszki, zostałem zabrany na miękką trawkę, która przypominała tą w domu mojej mamy. Dowiedziałem się, że to od dziś moja trawka i mój ogródek. Gdy po prawie godzinie czasu się w końcu wysikałem (nie wiedziałem czy mi tam wolno), ludzie mi bili brawo.

Jako azyl obrałem sobie róg łózka najmłodszej z ludzi - Justynki. W sumie nie ruszałem się stamtąd przez parę dni, poza momentami jedzenia i wychodzenia na ogród.

Na drugi dzień po przyjeździe czekała mnie jeszcze potworna sprawa. Zostałem wsadzony do wanny i dokładnie okąpany. To był koszmar. Woda się na mnie lała, myślałem, że się utopię. Chciałem do mamy.

Potem na szczęście było już tylko lepiej. W kolejne dni dostałem szelki i smycz i uczyłem się na nich chodzić, nauczyłem się że ogród naprawdę jest mój i że dom ma więcej pokoi niż tylko kuchnia i pomieszczenie z łóżkiem Justynki (o łazience z wanną, w akcie pogardy nie wspomnę).

Dostałem też zabawki, miski, kocyk i legowisko.

Początkowo, 4 lata temu bałem się gdzie jadę, bałem się o siebie, o mamusię, o rodzeństwo. Bałem się, że będzie mi źle, że ludzie nie będą potrafili się mną zaopiekować. Ale wiecie co? Myliłem się. Moja rodzina jest fajna!

Wczoraj nie świętowaliśmy hucznie, ale za to bardzo smacznie - dostałem dwa kabanosy ^..^

Oto kilka zdjęć

z pierwszego miesiąca w moim nowym domu:

Wróciłem i zdaję relację z wycieczek!

2011-08-17T13:12:00.000+02:00

Witam Was.

Chciałem podziękować, że wchodzicie i czytacie to, co moje łapki nastukają. Dziękuję też za miłe słowa w związku z moim ostatnim postem.

Jak widać - wróciłem. Miniwakacje były niezwykle udane. Poznałem wiele nowych psich turystek i turystów, podpisałem się gdzie tylko mogłem i ogólnie jestem bardzo zadowolony.

Jedną z najlepszych wycieczek jakie odbyłem w ten weekend, to wycieczka w błędne skały. Wiecie, dużo kamieni, wąskie przejścia. Co prawda lepsze to dla jamników czy innych norowców, ale ja też dałem radę, bo w końcu zwinny jestem.

Nie obyło się bez wsadzania mnie na różne kamienie, żeby mi zrobić zdjęcia, ale co tam, w końcu jestem tak ładny, że należy mi się dużo zdjęć.

Tak, myślicie, że ostatnie zdanie to wyraz pychy i samouwielbienia. Otóż nie. No bo powiedzcie sami, co innego o samym sobie, może pomyśleć taki pies jak ja, gdy na każdym kroku jest zaczepiany i głaskany. W tych błędnych skałach, to jedna dziewczynka tak się we mnie zakochała, że zostawiła swoją mamę i tatę i zwyczajnie postanowiła żyć w mojej rodzinie, właśnie z powodu mnie samego.

Wędrówka po skałach była ogólnie przyjemna. Dużo wspinania - ale akurat to mam we krwi, w końcu moi przodkowie biegali po górach za owcami. Najczęściej chodziło się jednak po takich uliczkach z desek. Jak wiadomo, w mojej krwi prócz wspinania płynie też chęć chodzenia zakosami, więc niezwykle trudno udawało mi się iść prosto, po wyznaczonej trasie. Dałem jednak rade, skupiając się mocno na pociskaniu moimi łapkami po tych deskach.

Ja na kamieniu.

Ja z Rysiem - w dole widzę psa.

Ja z Ilonką. Pozuję.

Dziewczynka i ja. To ona chciała dla mnie zmienić swoją rodzinę.

Zdjęcie mnie i Ilonki. Nie, nie popatrzyłem się do tyłu. Wolałem już szybko iść i odkrywać nowe, ciekawe zakamarki.

Tu staram się nie wypaść z oznaczonej trasy.

Byliśmy też w Kudowie. Fajnie było. Najbardziej podobały mi się takie śmieszne, duże instrumenty. Stałem przy nich i czułem się jak muzyk, choć nie umiem grać. Ale co tam, nieważne, skoro umiem śpiewać, przy odpowiednim akompaniamencie takiej jednej melodyjki z komórki. Nawet jak raz śpiewałem, to tak mi dobrze poszło, że myślałem że zaraz zadzwoni ktoś z opery i zaprosi mnie na profesjonalne przesłuchanie. No ale nie zadzwonił, bo widocznie mój talent okazał się zbyt wielki, by ktokolwiek był w stanie udźwignąć dobre poprowadzenie mojej operowej kariery. Kiedyś Wam pokażę jak śpiewam.

Na sam koniec dnia - każdego dnia - byłem oczywiście wyczesywany i przeglądany z kleszczy.

Chociaż mam obrożę i krople na plecach, to jednak zawsze znajdzie się jakaś mała franca, która poluje na moją szetlandzką krew. Na szczęście przez całe 3 dni znaleziono mi tylko jednego, niewbitego jeszcze kleszcza. A fu!

Po czesaniu następował czas na odpoczynek.

Kiedyś wspominałem, że moje legowisko dziwnie się kurczy, gdy mam karę. Powiem Wam w sekrecie, że równie małe robi się wtedy, gdy jestem bardzo zmęczony.

Wakacje i wakacyjne wspomnienie

2011-08-13T12:43:00.000+02:00

Witam wszystkich.

Gdy ten post się opublikuje, ja będę już prawdopodobnie w drugiej połowie drogi na moje mini wakacje - długi weekend. Pojechałem w Góry Stołowe. Nie wiem dokładnie co to znaczy, ale myślę, że to góry usiane małymi stołami, na których jest pełno smacznego jedzenia i pod którymi da się wyżebrać jakieś pyszne kąski.
A Wy gdzie jeździcie na wakacje? Ja z reguły do Zakopanego i w różne miejsca nad morzem, jak np. Ustka, Grzybowo czy Jastrzębia Góra.
Lubię jeździć na wakacje. Każdy pies wie co na wakacjach jest najlepszego - oczywiście psie turystki! Na moim szetlandzkim koncie mam już romantyczne zabawy z piękną Spanielką i ogromną Berneńką. Od pierwszego wejrzenia zakochałem się też w młodziutkiej Goldence, ale Justynka powiedziała, że mam dać sobie z nią spokój, bo to jeszcze dziecko (dziwne, była większa ode mnie!)

Pamiętam też moje pierwsze wakacje. Miałem około roku i pojechaliśmy do Brennej na Wielkanoc. Tam nauczyłem się wielu rzeczy, jak chociażby to, że psia toaleta to nie tylko moje prywatne okolice, ale też wszystko co poza murami każdego budynku i co porasta trawa. Pojmowanie tego zajęło mi prawie 2 dni. Ale w końcu zrozumiałem. Ważne też jest to, by mieć ze sobą człowieka, który za Tobą posprząta.
Na tych wakacjach zostałem też pierwszy raz sam w obcym pokoju. Wystraszyłem się, że zostanę tam na zawsze. Dostałem bliżej nieokreślonej furii, wpadłem w amok i... pozabijałem wszystko co udało mi się zamordować do powrotu moich ludzi. Własne szelki porozrywałem na 5 części, a smycz na dwie. Z mojej przeciwsłonecznej czapki udało mi się odgryźć sznurek. Już miałem się brać za szelki i pas do samochodu, ale rodzinka wróciła. Co było potem? Siedziałem za karę cały dzień w swoim legowisku i nie mogłem się ruszać. Wy sobie nawet nie zdajecie sprawy, jak takie karne legowisko potrafi się w momencie skurczyć! Normalnie zmieszczą się w nim dwa takie psy jak ja. Natomiast gdy siedzę tam za karę, wystają mi wszystkie nogi, ogon i głowa.

Pozdrawiam wszystkich słonecznie ^..^

Ja podczas kary

Żeby Was rozśmieszyć...

2011-08-08T15:26:00.000+02:00

Mój blog nadal ma problemy z informowaniem o nowościach. Niestety widziałem, że dzieje się tak dużej ilości osób z nowymi blogami. Szkoda. Może wróci to niedługo do normy.

Wczoraj, podczas przekopywania dysku w celu odnalezienia zdjęć moich znajomych, wpadłem na kilka fotek humorystycznych - ze mną w roli głównej.

Ludzie czasem robią z psów i kotów małych wariatów i przebierają je dla własnej uciechy. Pól biedy, gdy robią to w domu. Gorzej, jak wystrojone zwierze musi wyjść tak na dwór. Oczywiście ja rozumiem kurteczki dla małych piesków, którym jest zimno i ubiera się je na zimę. Jednak sukieneczki i garniturki, to naprawdę lekka przesada i zawsze chce mi się śmiać. A potem, jak już się z takiego psa wyśmieję, to robi mi si go w sumie żal.

Oczywiście moja Justynka też mnie czasem przebiera. Nie powiem że mi się to podoba, jednak widząc jak się czasem ze mnie śmieje i jest jej wesoło, potrafię dopasować się do mojego przebrania i strzelić jakąś minę, lub mega pozę. Ostatecznie jestem niezłym aktorem.

Tutaj udaję nieźle groźnego. W sumie nawet nie wiem czy mi wyszło, bo ja nie umiem być groźny. Ważne, że wszyscy nieźle się ze mnie wtedy śmiali. Dla nich mogę czasem zrobić z siebie wariata:

Nie, tutaj nie śpie. Ja tutaj celowo strzelałem głupie miny do aparatu, podczas zabawy w tzw."pająka":

The master. Myślę, że wychodząc tak na ulicę, na pewno nie jedna pudelka, jamniczka czy inna ratlerka by na mnie spojrzała:

Pokazywanie języka. Takich zdjęć mam całą masę. Z reguły język zaczynam pokazywać, gdy mam dosyć zdjęć:

Te zdjęcie mnie nie bawi. Spadł na mnie śnieg z choinki. Ale Justynka mów, że to zabawne...:

Miny podczas zabawy:

Tu pojechałem na maxa ze swoimi zdolnościami aktorskimi. Zmrużone oczko, luzacka pozycja i "raper-gangster" jak malowany. Myślę, że na ten strój żadnej panny bym nie wyrwał, ale za to na pewno nie jeden pies poczuł by respekt:

To jedyne ubranko w jakim wyszedłem na dwór. Byłem wtedy kibicem drużyny siatkarskiej i musiałem ubrać się w odpowiednie barwy. Ostatecznie jednak przed meczem ubranie zasikałem i nie mogłem go mieć dłużej na sobie:

Tu pozwoliłem się przebrać na chwilę za Mikołaja. Mało tego, postanowiłem nawet dumnie zapozować:

W sekrecie Wam powiem, że zanim powstało to zdjęcie powyżej, musiałem zdobyć czapkę. Sposób był tylko jeden:

Pozdrawiam ^..^

Ich znam!

2011-08-07T20:43:00.001+02:00

^..^ Witam wszystkich ^..^

Chciałem na początek bardzo podziękować wszystkim komentującym i obserwującym. Cieszę się, że taki mały piesek jak ja zaczyna zdobywać sympatyków.

Mam nadzieję, że niedziela minęła Wam miło i słonecznie. Mnie tak. Dziś był u mnie Czarek. Ale nie mój sąsiad, tylko mały York, który tak samo się nazywa i który jest moim najlepszym przyjacielem.

Czaruś jest bardzo osobliwy. Po pierwsze boi się prawie wszystkiego. Szczególnie aparatu, którym Justynka robi nam zdjęcia. Trzeba dużo cierpliwości, żeby usiedział w miejscu i dał sobie zrobić kilka zdjęć. Poza tym Czarek pachnie mało psio. Jego Pani ciągle go pryska jakimś świństwem do rozczesywania włosów i ciągle go myje - szczególnie łapki - i przez to Czarek ma zawsze dziwny zapach. Dlatego ciągle go wącham i wiem, że on tego nie lubi, ale ja muszę, po prostu muszę, bo chce w końcu się dokopać do jego prawdziwego, psiego zapachu!

Czarek tak naprawdę jest moim jedynym przyjacielem, takim, któremu powierzam swoje największe tajemnice.

Mam też wielu znajomych. Jednym z nich jest Apacz. Apacz jest owczarkiem, tak jak ja. To nic, że wyglądamy inaczej, ja jestem mały i kolorowy, a on duży i czarny. Łączy nas owczarkowata krew. Apacz ma chore tylne nogi. Przez to nie bawi się ze mną. Gdy się widzimy, ciągle leży. Z jednej strony to źle, bo ja mam małe ADHD i ciągle bym biegał, ale z drugiej strony moge go swobodnie obwąchać. On nie ma nic przeciwko i nie denerwuje się tak jak Czarek. Raz wsadziłem Apaczowi głowę do buzi. No dobra, nie całą, ale pół na pewno. Oczywiście chciałem sprawdzić, czy ma w porządku wszystkie zęby, bo ja o swoje dbam, a on to nie wiem. Głowa jak widać jest cała, nie została odgryziona. To znaczy, że chyba mnie lubi :)

Kolejną moją znajomą jest Pani Gucia. Dlatego Pani, bo widziałem ją tylko raz i jest ode mnie starsza przynajmniej o 4 lata. Gucia dodatkowo pracuje. Przez długi czas uczyła się w szkole jak pomagać niepełnosprawnym ludziom. Teraz umie podnieść niemal każdy przedmiot, wrzucić łyżkę do zlewu, zapalić światło, otworzyć szufladkę. Gucia umie też ciągnąć inwalidzki wózek. To bardzo mądra psia kobieta. Do tego była dla mnie bardzo miła i pokazała mi kilka sztuczek. Ja niestety nie potrafię wykonać żadnej z nich, nie uczyłem się tego. Poza tym na większość z nich jestem za niski.

Kolejną moją koleżanką jest śmieszna sunia o imieniu Roxi. Czemu śmieszna? Dziwnie wygląda. Jest niższa ode mnie, długa i ma takie płaskie, zwisające uszy. Roxi jest jamnikiem. Jako jedyna potrafi dotrzymać mi kroku i umie się ze mną odpowiednio bawić. Nauczyłem ją slalomu pomiędzy drzewami i ogrodowymi latarenkami, a ona nauczyła mnie kopać dziury. Jako że jestem bardzo mądry, tajniki porządnego kopania opanowałem w jeden dzień, a przez kilka kolejnych dzielnie ćwiczyłem, by nabrać wprawy. Zupełnie nie wiem tylko czemu miałem za to awanturę, a moje dołki zostały zakopane. Przecież bardzo dobrze prezentowały się na ogrodowym skalniaku Ilonki (Ilonka to mama Justynki. Tata Justynki to Rysiu).

Miałem kiedyś jeszcze kolegę - też jamnika. Nazywał się Pirat. Był to jeden z najbardziej żywiołowych psów jakie kiedykolwiek poznałem. Mieliśmy też najfajnieszą zabawę, która podobała się każdemu z nas na tyle, że potrafiliśmy tak rozrabiać cały dzień. Mianowicie Pirat łapał mnie zębami za kryzę albo ogon, a ja biegłem, wlokąc go za sobą, albo obok mnie. Runda kończyła się gdy sam mnie puścił, albo gdy wyrwał mi ostatni włos futerka na który się uwiesił. Wszyscy się bali, ze będę miał łyse placki i że na pewno mnie to boli. Nie bolało. Właściwie było pożyteczne - mniej futra powodowało mniej rozgrzanego na słońcu mnie.

Niestety, Pirat musiał się wyprowadzić i już się nie widujemy.

I to są właśnie moi najbliżsi znajomi i przyjaciel. Ale to nie wszyscy. Dwoje z moich znajomych niestety nie jest już na tym świecie.

Gdy trafiłem do domu Justynki, Rysia i Ilonki, mieszkał w nim już Stefan. Stefan wyglądał nieco komicznie jak na psa. Był żółty, miał twardy, trójkątny kufel, dwie patykowate małe nogi i nie posiadał przednich łap. Z czasem dowiedziałem się, że Stefan jest kanarkiem. Po pewnym czasie staliśmy się sobie bardzo bliscy. Jako że mieszkaliśmy w tym samym domu, staliśmy się niemal braćmi. Często przychodziłem pod półkę z klatką Stefanka i długo rozmawialiśmy. O wszystkim.

Niestety, Stefan zachorował i po pewnym czasie musiał jechać do weterynarza. Pojechałem z nim. Razem tez wróciliśmy, niestety on już w kartonowym, małym pudełku. Potem pudełko zostało zakopane w ogródku.

Kolejnym bardzo dobrym znajomym był poprzednik Czarka - Karmel. Karmelek też był Yorkiem, choć wyglądał zupełnie inaczej. Był dużo większy, odważniejszy i bardziej kudłaty. Lubiliśmy się bawić. Lubiliśmy też leżeć i rozmawiać. Właściwie gdy go poznałem, byłem szczeniakiem, a on był już dorosły. Opowiadał mi często o niezwykłym jamniku - psiej dziewczynce imieniem Astra, która mieszkała u mnie w domu zanim ja się pojawiłem. Dowiedziałem się, że była poprzednim psem moich obecnych ludzi. Wiedziałem też, że była naprawdę sympatyczną i wierną starszą panią, a Karmel pomagał jej odnaleść się w życiu, gdy już słabo widziała. Umarła przed Karmelkiem, ze starości. Potem pojawiłem się ja. A potem umarł Karmelek. Był chory.

Jak widzicie, każdy pies ma swoich przyjaciół i znajomych - jak człowiek. Niektórzy z nich odeszli też już z Kulki Ziemi.

Bardzo lubię moich znajomych, czasem mnie odwiedzają i wtedy jest wesoło. Za to ja odwiedzam Karmelka, Astrę i Stefanka - ich mały grobek jest u nas na ogrodzie, otoczony niskim płotkiem i ozdobiony różnymi kwiatami.

Poza całą grupą znajomych mam też siostrę i jej przyjaciela, który z nią mieszka. Ale o tym trzeba by pisać i pisać, a mnie już dziś bolą małe łapki, wiec najlepiej będzie jak zajmę się opisaniem ich w inny dzień.

pozdrawiam ^..^

3 kategorie przysmaków psa

2011-08-06T21:52:00.002+02:00

Witam wszystkich i merdam ogonem ^..^

Dziś rano oglądałem z Justynką taki serial - Komisarz Rex. O owczarku. Ja też jestem owczarkiem. Rex jest policjantem. Też kiedyś chciałem być policjantem. Chciałem też byc pilotem samolotu (do dziś z tęsknotą patrzę w niebo gdy nad domem przelatuje samolocik), ratownikiem górskim i psem strażakiem. Ostatecznie jednak jestem bezrobotny - nie licząc pilnowania domu i mojej rodziny.

Podczas oglądania serialu, Justynka jadła Nutelle. Choć prosiłem, a nawet błagałem, była nieugięta, aż do końca odcinka. W końcu wygrałem. Mogłem wylizać łyżeczkę i mało tego - Justynka zostawiła mi na niej troszkę czekolady. Choć psom nie wolno jej jeść, bo jest w niej kakao, ja mogę dostać co 2-3 dni mały kawałek.

Łyżka z Nutellą

Mały kawałek bezy - bezy też mi raczej jeść nie wolno, ma bardzo dużo cukru

Nie wiem czy Wy ludzie wiecie, ale psie przysmaki dzielą się na trzy grupy:

ludzkie, których nie wolno nam jeść
ludzkie, które wolno nam jeść
stworzone dla psów

Oczywiście te, których nam nie wolno jeść, to na przykład wspomniana czekolada. Podobno od jakiejś dawki kakao, mały pies, taki jak ja może się mocno pochorować. Ja kiedyś jadałem więcej czekolady, ale ostatecznie ktoś stwierdził, że jestem za gruby i zabroniono mi ją jeść. Z dwojga złego, to już lepiej że przytyłem, niż miałbym się pochorować na ten mój okrągły brzuszek.

Ludzkie przysmaki, które psom wolno jeść, to oczywiście coś, co w moim sercu zajmuje zawsze pierwszą pozycję, jeśli chodzi o jedzenie - kiełbasa. Kiełbasa ma przyjemny dla psiego nosa zapach. Najlepiej gdy jest lekko wędzona - wtedy jest najbardziej aromatyczna. Oprócz samego zapachu, kiełbasa, która trafia do psiego pyszczka, potrafi na chwilę zabrać psa do krainy zwanej "Kiełbasowe Szczęście". Każdy pies który tam trafia jest szczęśliwy od momentu pierwszego przegryzienia, aż do samego połknięcia kiełbasy.

Na drugiej pozycji jest szynka. Szynek jest wiele i są w różnych smakach. Mają trochę mało męski kolor (różowy), ale to nie przeszkadza mi ich jeść. Szynkę, tak samo jak kiełbaskę, potrafiłbym jeść cały czas.

Trzecie miejsce w rankingu zajmuje ser. Żółty najlepszy. Nie jest on mięsem, ale ma przepyszny, lekko słodki smak. Nie każdy pies lubi ser, ale ja nie mogę mu się oprzeć i, choć ser przegrywa z szynką lub kiełbasą, na pewno wygrywa z marchewką czy pomidorem.

Kiełbaska - parówka. Starsze zdjęcie z wakacji

Trzecią grupą przysmaków, są te, tworzone specjalnie dla psów. I tu zaczyna się problem. Nie wiem skąd człowiek wie, co smakuje psu. Czy człowiek myśli, że pies nie rozpozna naturalnego zapachu wędzonki od tego chemicznego? Osobiście lubię tylko 2 przysmaki - świderki i paseczki z Pedigree. Nie lubię za to żadnych "szczoteczek", pasztecików, biszkopcików i ciasteczek. Są bardzo sztuczne i w ogóle nie przypominają w smaku tych pysznych, ludzkich. A w ogóle, są takie bardzo znane paszteciki. Na pewno wielu z Was widziało kiedyś taki pasztecik. Jest bardzo duży. Nie lubię ich, nie umiem ich dobrze ulokować w buzi. Są też twarde, ciężko się je gryzie. Ewidentnie stworzone dla dużego psa. Dla bernardyna na przykład, albo labradora. Na pewno nie dla lat ratlerka albo yorka - te ciasteczko jest większe od ich pyszczka.

Albo miętowe czekoladki. No też ktoś nie pomyślał. Od kiedy pies chciałby jeść miętową czekoladkę? Pies nie je nawet ludzkiej miętowej czekoladki!

Stanowczo więc reasumując mój malutki wywód - paseczki i świderki są na tak. Reszta na nie. Najlepsze są przysmaki ludzkie - te zabronione i nie zabronione. A dla szynki i kiełbasy, porzuciłbym nawet smakołyki od Pedigree.

Pozdrawiam ^..^

Historia Czarka - mojego sąsiada

2011-08-05T15:39:00.000+02:00

Witam wszystkich.

Mam nadzieję, że każdemu noc minęła równie spokojnie jak mnie.

Wczoraj obiecałem, że napiszę o moim specyficznym sąsiedzie Czarku.

Czarka poznałem jakiś czas temu, gdy siedział w domku który jest połączony z moim domkiem jedną ścianą. Najpierw myślałem, że piesek ten tam zamieszkał, jednak szybko dowiedziałem się, że został on "pozbierany" z ulicy, bo uciekł swoim właścicielom. Chwilę potem wiedziałem też, że wcale tak daleko nie mieszka, bo tylko na przeciwko mojego ogródka.

Powąchaliśmy się noskami przez plot i przedstawiliśmy się sobie, ale na tym się skończyło, bo zaczęło kropić z nieba wodą i zostałem zmuszony, żeby wejść do domu.

Czarek uciekał po naszym poznaniu dość często, ale nigdy nie zwracał na mnie uwagi, mimo, że go zawsze wołałem, gdy wiedziałem, że nie siedzi za płotem i może do mnie podejść.

Razu pewnego byłem na ogródku z moją Justynką. No i masz, nagle Czarek uciekł, a jako że Justynka ma takie serduszko, że woli by każdy piesek był bezpieczny, to wprowadziła go do nas na ogród. Oczywiście każdy inny pies by się zdenerwował, ale nie ja, ponieważ ja bardzo lubię mieć gości. Goście zawsze wróżą coś ciekawego, a psi goście dodatkowo coś smacznego, bo jak taki psi gość dostanie przysmak, to ja zawsze też.

Więc jak pisałem, Czarek zagościł na naszym ogrodzie. Oczywiście wąchać się nie chciał (tak tylko lekko po nosie mnie miźnął swoim nosem, ale nic poza tym), ale o tym już mówiłem. Nie wiem dlaczego jest taki niekulturalny, ja go należycie wywąchałem tu i tam, a on zwyczajnie nie odwzajemnił.

Pochodził trochę po ogrodzie, ale znów zaczęło padać i Justynka zarządziła ewakuację do domu. Na początku troszkę się baliśmy, czy Czarek wejdzie do środka, ale ostatecznie wszedł. No bo kto by nie wszedł gdy przed nosem machają ci plasterkiem szynki? Chyba tylko wegetarianin, a psy przecież nie są wegetarianinami. Ja to w ogóle nie lubię warzyw i owoców, chociaż zjadłem raz czereśnie i mi smakowała.

Czarek wprowadzony do domu dostał koleją szynkę, co akurat mnie ucieszyło, bo przecież jak on, to i ja. Justynka to się nawet śmieje, że jak się mnie ściska, to trzeszcze z przejedzenia i obawia się, że niedługo pęknę, ale ja nie widzę w tym problemu, bo przecież ona ma te swoje igły i nitki, to mnie najzwyczajniej w świecie pozszywa. Dlatego nie odmawiam sobie niczego.

Gdy mój nowy kolega się zadomowił i zrozumiał, że nie zrobimy mu krzywdy, to poczuł się swobodniej i wskoczył na kanapę. Trochę mnie to zdenerwowało, bo zajął moje miejsce, ale co tam, ja jestem bardzo gościnny, więc niech leży, a co mi tam, kiedyś sobie pójdzie.

Leżał i milczał. Ja wskoczyłem na fotel obok i patrzyłem na niego. A on na mnie. Wydawał się spokojny, ale bardzo smutny. Nie powiedział do mnie nigdy nic więcej, poza tym, że ma na imię Czarek. Jak wspomniałem, widywałem go często, gdy przeskakiwał plot, ale nigdy nie reagował na moje wołanie. Nie wiem właściwie dlaczego uciekał. Ja to bym wyszedł za furtkę i od razu bym się zgubił. Podziwiam go za odwagę, jednak nie rozumiem jego postępowania. W końcu nie wytrzymałem i zapytałem: "Czarku, dlaczego uciekasz? Przecież wracasz, więc nie jest Ci źle". Nie odpowiedział. Posiedziałem jeszcze chwile na drugim fotelu a potem zszedłem, chcąc oddalić się i pozwolić mu się przespać. I wtedy usłyszałem:

- To Twoja pierwsza rodzina Charis?

Przemówił. Mój znajomy jednak potrafi powiedzieć coś poza swoim imieniem. Odpowiedziałem, zgodnie z prawdą, że tak, to moja pierwsza rodzina, nie licząc pobytu u mamusi zaraz po urodzeniu.

- Widzisz Charis - znów przemówił - ja też pamiętam swoją mamusie. Byla cala czarna, lekko szczeciniasta, średniego wzrostu. Zaraz gdy skończyłem 2 miesiące, ludzie u których mamusia mieszkała oddali mnie i moje rodzeństwo do takiego miejsca, gdzie na malej powierzchni w malutkich klatkach mieszka zbyt wiele psów i kotów. Bylo tam zimno, mokro i nieprzyjemnie. No i nie było mamy. Spędziłem tam prawie rok. Czasem jakiś pies czy kot odszedł z nowymi właścicielami, czasem jakieś zwierze dołączało do nas. Zdarzało się i tak, że wracali starzy znajomi. Ludzie ich nie chcieli, pobawili się nimi i oddawali, ot tak. W pewnym momencie pomyślałem nawet, że lepiej by nikt mnie nie wziął, bo przynajmniej nie odda...

Czarek zamyślił się. Ucichł i lekko przymknął oczka, ale ja wiedziałem, że to nie koniec historii, chciałem słuchać dalej. W końcu znów się odezwał:

- I wtedy, pewnego dnia, przyszła ona i jej rodzice. Dziewczyna, młoda dziewczyna. Wybierała, marudziła i końcu wzięła właśnie mnie. I nazwala mnie Czarek. Życie płynęło wesoło, ale tylko przez kilka miesięcy. Nie umiałem się dobrze zachować. Zdarzało mi się wyć, szczekać, czasem podpisać jakiś mebel, ale przede wszystkim dziewczyna denerwowała się, że wychodzę na cały dzień. Oczywiście wracałem, bo bylem głodny i zmęczony, jednak bardzo ja to denerwowało. Nie potrafiła zrozumieć, że tak samo jak ona, ja też mam do pozałatwiania dużo ważnych spraw. Dziewczyna wychodziła gdzieś, co nazywało się "uczelnia". To podobno takie miejsce, gdzie ludzie się uczą różnych sztuczek, żeby potem dostać coś, co nazywa się "tytuł". Wiesz, takie coś podobne do szkółki, w której tresuje się psy. Tylko my potem nie mamy tytułu. W tej uczelni poznała takiego chłopaka. On czasem przychodził do nas do domu i razem przez cale godziny gapili się w takie papierowe kostki, które nazywają książkami. Rozmawiali też długo o tym, co w każdej kostce-książce jest. Polubiłem tego chłopaka, zawsze mnie głaskał i był dla mnie miły. Życie płynęło dalej, a moja dziewczyna była coraz bardziej zdenerwowana przez moje ucieczki...

W tym monecie zjawiła się Justynka z kolejną szynką i przerwała opowieść Czarka. Pospiesznie zjadłem swój plasterek i czekałem aż Czarek znów zacznie mówić. Nie zawiodłem się, zjadł szynkę, poprawił się na kanapie i kontynuował:

- Pewnego dnia, gdy chłopiec był u nas, wyznała mu, że chce mnie oddać do schroniska. Wiesz, tam, gdzie są te klatki. "A więc jednak" - pomyślałem. Będę oddany. Zrobiło mi się przykro, bo nie umiała mnie zaakceptować takim, jakim jestem. I wtedy stało się coś, czego się nie spodziewałem. Chłopak postanowił, że mnie weźmie, że nie pozwoli mnie oddać. Jeszcze tego samego dnia bylem w kolejnym domu - domu chłopaka. Tam poznałem jego rodziców i siostrę. Mili ludzie. Dali mi jeść i pić, kupili mi obrożę...

Czarek zamyślił się, ale po chwili znów się odezwał:

-To już będzie z miesiąc jak u nich jestem. I jak widzisz, ciągle uciekam, zwiedzam okolice, załatwiam swoje sprawy, a oni jedyne co robią, to tylko podwyższają plot i instalują jakieś śmieszne zagrody, które ja i tak pokonuję, co sprawia mi niezwykłą radość i satysfakcję. A Ci ludzie, oni mnie kochają. Czasem mają mnie dość, ale zaakceptowali moja naturę uciekiniera i nie chcą mnie nigdzie oddać...

- A nie możesz zrobić czegoś dla nich? Nie możesz przestać uciekać i być grzecznym psem? - przerwałem mu.

- To moja natura Charis. Ja już tak mam. Ty masz pewne nawyki i ja. Każdy ma. Tego nie da się wyłączyć, zdusić w sobie. A poza tym, wiesz czemu jeszcze to robię i robić będę robić nadal?

- Dlaczego?

- Bo najmilsze są chwile, gdy po powrocie dostanę ochrzan, ale zaraz potem zostaje przytulony z radości, że wróciłem i wtedy wiem, że jednak ktoś mnie pokochał.

Tymi słowami Czarek zakończył swoja opowieść i zasnął. Niedługo potem został oddany chłopcu, który wrócił do domu.

Uważam Czarka za mądrego, choć naprawdę specyficznego pieska. Na parę minut otworzył przede mną swoje psie serce, a dzień później znów nie reagował, gdy go wolałem. Widocznie wtedy poczuł potrzebę wygadania się. Ja też tak czasem mam. Jak Justynka ma, to mówi mnie. Ja jej nie, bo ona nie rozumie psiej mowy, ale wtedy przynajmniej idę się do niej przytulić.

Mimo tego całego olewania mnie, lubię Czarka. Może kiedyś nawet powie mi dlaczego ignoruje mnie, gdy go wołam. Będę go nawet lubić wtedy, gdy znów na mnie nakrzyczy, gdy za bardzo zbliżę się do jego płotu. A w sumie.. wtedy chociaż zwraca na mnie uwagę :)

Pozdrawiam Was ludzie ^..^

Ja i Czarek jak się dotykamy nosami.

Czarek na fotelu. Jeszcze przed opowieścią.

To ja nie na moim ulubionym fotelu.

Śpiący Czarek już po opowieści.

Poznałem konika

2011-08-04T22:05:00.001+02:00

Dziś byłem z moją Justynką na spacerze. Jeszcze o niej nie mówiłem, bo w moim zyciu pojawiło się już wiele ludzi i zwierząt, ale myślę, że sukcesywnie ich poznacie.

Więc jak pisałem, byłem na spacerze. Lubię spacery. Szczególnie te na rozciąganej smyczy. Jestem wtedy bezpieczny, a jednocześnie taki jakiś, wolny. Czasem chodzę bez smyczy, ale niestety, nie dziś.

Jako że jestem małym pieskiem, gdy idę, wysoka trawa często zasłania mi pole widzenia. No więc szedłem sobie poboczem drogi i brnąłem sobie w trawce, kiedy nagle trawa się skończyła i zaczął metalowy, czarny płot. Lubię trawę, ale płot też - na płocie można pisać. Zapewne zdajecie sobie sprawę z tego, jak piszą pieski. Zwłaszcza my, psi panowie często piszemy różne wiadomości, na słupkach ,drzewkach i kamykach. Czasem moja Justynka to już normalnie ma tego dość, a wiadomo, że jak ona ma te swoje Gadu-Gadu, Facebooka, Skypa i inne takie, to ja też chce mieć swoje "portale społecznościowe i komunikatory". Jest takie jedno skrzyżowanie, zaraz na przeciwko mojego domku - tam to dopiero można się naczytać wiadomości!! Siłą mnie trzeba odciągać!

Oj tak, właśnie wychodzi to, co umiem najlepiej - odchodzenie od tematu. Więc już wracam do płotu. Otóż gdy zaczął się płot a wraz z nim wąski chodnik, uniosłem głowę, która chwilę wcześniej gmerała nosem w trawce i wtedy go zobaczyłem. Patrzyłem i nie dowierzałem. Jaki ogromny pies! A jaki ma nos! Tak duży, że pewnie czuje wszystko w promieniu 100 km! I wtedy Justynka powiedziała: "Zobacz Charisku, konik". Konik!. Więc to był konik. Pogrzebałem w mojej głowie i faktycznie, kiedyś widziałem już konika. To było ze 3 lata temu. Były to wtedy koniowe kobiety z dziećmi. Przepiękne panie to były i miały takie lśniące, krótkie futerko!

Nowo poznany konik wydał mi się sympatyczny, nawet próbował do mnie podejść, a ja do niego. Wcale się go nie bałem i naciągałem się jak się dało najmocniej, jednak nie udało mi się powąchać konika.Chciałem jakoś jakoś zagadać, ale jednak chyba koniki nie potrafią zrozumieć psiej mowy. Nie szkodzi. I tak przypadł mi do gustu. Na pamiątkę spotkania Justynka zrobiła nam zdjęcia. A potem wróciliśmy do domu. W sumie udany taki spacer. W drodze powrotnej jeszcze zdążyłem się pokłócić z Czarkiem, takim sąsiadem z przeciwka. Strasznie krzyczał i szczerzył zęby. Przez płot. Normalnie to jak się spotykamy to wcale nie jest taki mądry, tylko stoi i się nie rusza. Nawet mnie nie wącha, jakby nie chciał mnie poznać. Ja go wącham, bo to nie ładnie nie powąchać się z kimś. To tak jakby się ludzie nie przywitali, nie powiedzieli sobie "cześć" i nie podali ręki. No ale Czarek to Czarek, jest tak specyficznym pieskiem, że należy mu się cały, osobny post.

Pozdrawiam wszystkich ^..^

Witam wszystkich

2011-08-04T21:39:00.000+02:00

Witam wszystkich.

Nazywam się Charis i mieszkam w Tarnowskich Górach.

Zapewne kilku z Was już mnie zna, lepiej lub gorzej, dlatego może napiszę coś o sobie.

Urodziłem się 24 sierpnia 2007 roku w Ochabach na śląsku. Moja mamusia to Una Rubra Excellens Vivarium, a tatuś to Istar Polly z M-3. Mama i tata jeździli na wystawy i tak pokazywali się ludziom, którzy ich oceniali, ale moi ludzie stwierdzili, że ja będę do przytulania i na wystawie byłem tylko 2 razy - pooglądać inne pieski.

Na co dzień robię to co każdy piesek - śpię, jem, śpię, jem, chodzę na dwór i na spacery, pobawię się zabawką (byle nie piszczącą, bo takich się boję), pomarudzę, pobłagam o smakołyka i tak mi czas leci.

Pozdrawiam Was wszystkich i życzę miłego czytania mojego bloga.