Ivana mila tora:

όνειρα πισκόττα οίκτου

2019-01-10T23:39:00.001-08:00

Καλή χρονιά και πολλές καλές χρονιές να έχουμε όλοι!!

Για κάποιο εκνευριστικό λόγο δεν μπορώ να σχολιάσω στο προηγιούμενο ποστ τζαι να εκφράσω τη χαρά μου για τα σχόλια των αγαπημένων Θεοπέμπτου και Ρίτσας!! Εχάρηκα πολλά είπα? Ρίτσα έλα πίσωωωωωω

Ένιξέρω για εσάς αλλά για εμένα λειτουργεί τζαι σαν ψυχοθεραπεία τούτο το βλογ τζαι δεν θέλω να το κλείσω ακόμα.

Ας πούμεν εψές είδα ένα ηλίθιο όνειρο, κλασικά, ένα νεκάτωμα που τα παλιά τζι ενευρίασα. Γιατί δεν σκέφτουμαι καν τζείνες τις καταστάσεις τζαι τούτος που κάμνει τα όνειρα έσιει σοβαρά issues. Γιατί εγώ σίγουρα δεν έχω. Εν ένας νεκατώστρας που μεινείσκει μες το νου μου τζαι μόλις τζοιμηθώ πιάνει το τιμόνι, πάει αννοίει συρτάρια σκέψεων που εγώ είχα πολλά καλά συσταρισμένα, χωσμένα τζαι αρκέφκει να φκάλλει έξω φωτογραφίες, κουβέντες τζαι λοιπές πελλάρες. Τζι ύστερα κάθεται κολλά τα μαζί τζαι κάμνει μιαν ιστορία τζαι νομίζει ότι έκαμεν την τζαι καλή θέμας! Ο άσχετος βάλλει ότι να' ναι, η ιστορία του δεν έσιει συνοχή, πετάσσεται που τον έναν τόπο στον άλλο ανεξήγητα, βάλλει άσχετα άτομα μαζί τζαι βάλλει με μέσα να είμαι όπου πάει ο άνεμος πάω.... Εν έχω βούληση τζειμέσα, πάω με την ιστορία. Πάλε καλά που αντιστάθηκα στο πισκόττο του γιατί όχι κύριε, εν θα με βάλεις εμένα μέσα σε μιαν ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα που να θέλει να μου τζεράσει πισκόττο οίκτου. Ούλλα τζι ούλλα, πισκόττα τρώω εγώ όποτε θέλω τζαι σιαίρουμαι τα τζιόλας!

Τούτος ο ονειροπαίχτης κάποτε εδωσεν μου πολλές χαρές, έβαλε με να χορέφκω με τον Άντονυ της Κάντυ, εκέρδισε μου τον Κέρμιτ που την Πίγκυ τζι ας έφαα αξινόστραφην γουρουνίσια κλωτσιά, έβαλε με με κούκλους τζαι να τρώω φαγιά που ετρέχαν τα σάλια μου σαν ετζοιμούμουν. Έσυρε με τζαι που έναν πύργο κάτω κάμποσες φορές αλλά το προσπερνώ, προφανώς κάμνει το σε πολλούς τούτο, εν το κόλπο του άμαν έσιει νεύρα.

Το πρόβλημα είναι ότι εγώ σχεδόν πάντα θυμούμαι τα όνειρα μου τζι εν έντονο το συναίσθημα που είχα μέσα στο όνειρο, ξυπνώ τζαι πάντα σκέφτουμαι μα γιατί τωρά είδα τούντα πράματα. Νευριάζω πρωίν πρωί ρε παιδί μου, τζαι πως να αλλάξω να ντύσω μωρά να κάμω σάντουιτς να ετοιμάσω τσέντες να ντυθώ τζαι να πάω τζαι δουλειά στην ώρα μου. Γιατί όλα είναι αλληλένδετα. Τζαι πεινώ τζαι νευριάζω που θωρώ πισκόττα μπροστά μου.

Εκατέστρεψε μου τα πισκόττα ο ανεκδιήγητος!

Τζαι προφανώς έχω πιο σημαντικά πράματα να πω δαμαί αλλά να βάλω τον ονειροπαίχτη πρώτα στη θέση του να μεν με σαντανώνει. Γιατί προσπαθώ να προλάβω το παρόν τζαι δεν το φτάνω. Κάμνω κάτι σπασπωδικές κινήσεις μέσα μέσα τζαι συγυρίζω το σπίτι, παίζω με τα μωρά, πίνω έναν κρασί με το Δώρο τζαι εξαναγράφτηκα γυμναστήριο. Να προσθέσω ότι ο νέος χρόνος ήβρε μας με χαλασμένο αυτοκίνητο, ψυγείο, τζαι προχτές έσπασε η σωλήνα της αποχέτευσης. Αυτό σημαίνει όχι μπάνιο, όχι τουαλέτα ή νιπτήρα τζαι αντιλαμβάνεσαι την έκταση των νεύρων τζαι της απόγνωσης. Όχι δεν έβαλα δύο κιλά αγαπητή γυμνάστρια. Εν πάω τουαλέτα λέμε.

Τουλάχιστον έκοψα τα πισκόττα.

Ιβάνα καρφώνει Neerie

2018-12-31T02:44:00.002-08:00

Ακόμα ένας χρόνος φτάνει στο τέλος του και neerie δεν έχει καταφέρει να βάλει τις δουλειές της σε τάξη για να γράψει ένα ποστ. Για να γράψει το τελευταίο ποστ της χρονιάς να έχει να θυμάται τί είχε, τί έκανε, κυρίως τί δεν έκανε.

Ιβάνα θα καρφώσει τώρα neerie.

Neerie δεν έκανε γυμναστική ούτε δίαιτα ούτε έχασε βάρος που έλεγε. Δεν έγινε πιο σοφή, δεν έγινε πιο υπομονετική, μάλλον φωνάζει περισσότερο και σε λίγα χρόνια θα φάει ξύλο από τα παιδιά της. Θα γίνουν νευρικά σαν αυτή και δεν θα ηρεμούν με αγκαλιές. Σίγουρα όχι τις δικές της. Της το λέω και δεν ακούει. Πάλι φωνάζει.

Neerie δεν έβαζε τις κρέμες του προσώπου και δέρματος που της αγόρασε Ιβάνα και τώρα δείχνει 20 χρόνια πιο μεγάλη από Ιβάνα. Ευτυχώς δεν κυκλοφορούμε μαζί να νιώθει άσχημα. Neerie πάει μόνο στους φίλους που πάει ο Δώρος με τη Neerie γιατί ο Δώρος δεν θέλει να πηγαίνει στους 4598 κουμπάρους της neerie κάθε λίγο. Και έχει να δει τους βαφτιστικούς της από πέρσι. Κακή νονά neerie. Δεν θέλει να κυκλοφορεί σαν σίγκολ μάδερ λέει. Ιβάνα είπε σε Neerie να πηγαίνουν μαζί αλλά neerie δεν θέλει, θέλει να είναι αγαπημένη και να φαίνονται αγαπημένοι με Δώρο. Και πηγαίνουν μόνο εκδρομές στα βουνά. Και δεν θέλουν Ιβάνα μαζί τους γιατί γκρινιάζω λένε. Επειδή Ιβάνα βαριέται εύκολα και ζαλίζεται στις στροφές και είναι και πιο όμορφη.

Neerie δεν άλλαξε καναπέ που είναι σπασμένος και γέρνει στη μια πλευρά σαν Πίζα. Δεν πέταξε χίλια πράγματα στην αποθήκη που γεμίζουν τον τόπο και δεν έχει που να βάλει ρούχα και τα αφήνει στον άλλο καναπέ και δεν μπορεί να κάτσει κανείς εκεί. Και δεν έδωσε και ρούχα πολλά που είναι μικρά στα αγόρια της γιατί είπε θα τα έδινε σε Ιβάνα όταν κάνει παιδί.

Ιβάνα όμως δεν έκανε παιδί. Το έχασε στο 2 μήνα και λυπήθηκε. Όμως τώρα neerie μπορεί να δώσει τα ρούχα και το παιδικό μπάνιο και κρεβάτι και πολλά αρκουδάκια σε άλλα παιδάκια μικρά που δεν έχουν. Ιβάνα θα πάει μια μέρα να κάνει εκκαθάριση και θα ρίχνει από το μπαλκόνι κάτω μέσα στο σκιπ. Που να βρει Ιβάνα σκιπ?

Neerie δεν έκανε παράσταση της ζωής της ακόμα. Νομίζει είναι μικρούλα και έχει ακόμα καιρό. Θέλει να πάει σε flash mob οπως τους παλιούς καλούς καιρούς λέει αλλά δεν έχει κόσμο που να θέλει να χορέψει στους δρόμους λέει. Και ο Θεοπέμπτου δεν θα φέρει κόσμο και κάμερα όπως παλιά λέει. Αλήθεια δεν έχει άλλους που θέλουν να χορέψουν στους δρόμους?

Neerie δεν έκτισε νέο σπίτι, δεν αγόρασε, δεν έψαξε καν. Και τρελαίνονται όλοι τους μέσα στο 2Χ2. Δεν άλλαξε προβληματικό αυτοκίνητο που μισές μέρες του χρόνου δεν δουλεύει.

Και δεν πήγε σε ταξίδι που έκλειδε και πλήρωσε και έφτασε μέχρι το αεροδρόμιο. Γιατί δεν ήθελε να αφήσει τα Δωράκια πίσω. Αυτή δεν ήταν έτοιμη να τα αφήσει και να πάει. Ιβάνα της είπε ότι είναι χαζή. Μετά της είπε συγγνώμη, δεν κάνει να λέμε άτακτες λέξεις μπροστά στα μωρά.

Και βασικά όλα αυτά δεν έκανε neerie και μια χρονιά πήγε χαμένη. Θα μπορούσε να είχε κάνει τόσα πολλά. Όμως τουλάχιστον κοιμήθηκε περισσότερο από πέρσι. Κι αυτό για τα νεύρα της και τους γύρω της είναι καλό.

Ιβάνα αγαπά neerie και εύχεται ηρεμία, υγεία, δύναμη.

Ιβάνα αγαπά όλο τον κόσμο, εύχεται σε όλους, όμορφους ή όχι, ευτυχία. Σε όλα τα παιδάκια κυρίως και σε όλους που ταλαιπωρούνται. Σε όσους ταλαιπωρούν, εύχεται να ηρεμήσουν μέσα τους για να αφήσουν τον κόσμο ήσυχο.

Ιβάνα πάει να ετοιμαστεί να λάμψει τώρα για το αποψινό ρεβεγιόν. Να θυμάστε κοπέλες, απόψε μην βάλετε καλσόν στο χρώμα του ποδιού, μην βάλετε παγιέτα πάνω παγιέτα κάτω και μην φορέσετε παλτό πιο μακρύ από το φόρεμά σας.

Καλά να περάσουμε όλοι και μακάρι το 2019 να έρθει καλά και να βγει καλύτερα.

ότι μου έρτει

2018-10-24T02:35:00.001-07:00

Έτσι για να ξέρεις, τζαμαί που λες ότι αποκλείεται να εξελιχθούν έτσι τα πράματα τζαι σε κάποια χρόνια εγώ να είμαι... " μεν το πεις. Πάρ 'το πίσω τζαι να ξέρεις ότι τίποτε δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Κάποια πράματα πάνω σου που σε απελπίζουν τζαι σκέφτεσαι ότι εκουράσαν σε τόσο πολλά τζαι δεν σε αντέχεις, κάποτε μπορεί να κοπούν μασιαίρι. Όι που σένα, που τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν πιο μετά, που τον Θεόν αν θέλεις. Γιατί εσύ απλά δεν εμπορούσες να κόψεις. Κάποιος σε φροντίζει.

Που την άλλη, κάποια κουσούρκα εν θα φύουν ποττέ, οπότε απλά προσπάθα τζαι μπορεί να γίνει λλίον καλλύττερη η κατάσταση. Τουλάχιστον να γίνουνται πιο αραιά. Τζαι να σκέφτεσαι, μακάρι ναν τούτα - θα το παλέψω.

Να είσαστε τόσο διαφορετικοί τζαι να προσπαθείς να πείσεις ότι έννεν απαραίτητα κακό τούτο. Ότι εν φυσικό να υπάρχουν διαστάσεις απόψεων, ακόμα τζαι για σοβαρά θέματα, φτάνει να το πάρετε απόφαση ότι θα κάμει ο καθένας τα δικά του, χωρίς να μπαίνει στο μάτι του άλλου. Έννεν εύκολη η συνύπαρξη αλλά εν ακόμα πιο δύσκολο να χαλάσει η συμφωνία, γιατί το "με ότι αυτό συνεπάγεται" εν πολλά (πιο) κακό. Εξάλλου εν ήρταμεν για να ζούμεν μόνοι, βασιλιάδες, ασυμβίβαστοι τζι αμετανόητοι. Ήρταμεν να συνυπάρξουμε αρμονικά, όσο γίνεται. Ο καθένας να βαδίζει το δρόμο του, όι παράλληλα με τους άλλους αφού οι ζωές μας τέμνονται αλλά να δώσουμε τζαι λλίην χαρά, λλίη βοήθεια καθώς προχωρούμε. Αν δεν το κάμουμε, κάπου αστοχήσαμε. Εν δαμαί που λαλούμε ότι σημασία δεν έσιει ο προορισμός αλλά το πως βαδίζουμε. Διότι στην τελική ο προορισμός θα κριθεί που τον τρόπο που βαδίζουμε.

Έπεισα τον? Ξέρω τζι εγώ? Ως πάρατζει μάλλον.

Ξέρεις, εν δύσκολο να ξεκινάς που την αρχή. Άμαν το πάρεις απόφαση βέβαια ότι είσαι στον πάτο, η μόνη εξέλιξη είναι να ανεβείς. Τζαι το μόνο τρομακτικό είναι να μείνεις κάτω. Είσαι κουρασμένος τζαι δεν σώννεις να ξεκινήσεις πάλε, όμως πρέπει, εν κάτι που εξανάκαμες τζαι ξέρεις το καλά. Απλά θα πρέπει να προσπαθήσεις πολλά. Τζαι με διαφορετικά δεδομένα, έσιεις μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας τζαι άτομα που βασίζονται πάνω σου. Όμως έσιεις εμπειρία, γνώσεις, υπομονή τζαι σοφία, ελπίζεις. Τζαι ελπίδα.

Κάποτε έφκαιννες, έπιννες, εχάννεσουν στες μουσικές ται στα σκοτάδια. Τωρά εν σε παίρνει. Δεν έσιει τζαι νόημα, αφού δεν σε βοηθούσε ιδιαίτερα, μάλλον χειρότερα εγίνεσουν. Γιατί έξω χάνεται η ελπίδα, με το που ξαναμπαίνεις μόνος σου σπίτι. Τωρά έσιεις ελπίδα είπαμε. Τζαι κόσμο που σε αγαπά, εν τζαμαί τζαι δείχνει το.

Δεν έσιει σκοτάδια τωρά, εμεγάλωσες, τα δράματα εν για τους νεαρούς, σκέφτεσαι. Που έχουν ζωή μπροστά τους να σηκωθούν τζαι να παλέψουν. Εσύ είσαι ήδη στη μετά - πάτο εποχή που πρέπει συνέχεια να παλεύκεις για ούλλους. Εν πιο εύκολο, αλήθκεια. Μόνο τζαι μόνο που δεν έσιεις χρόνο να σκεφτείς τζαι να μιζεριάσεις, που γυρέφκεις λλίην ώρα να τζοιμηθείς, εν θα χαθείς. Μόνο πρόσεχε να μεν σε φάει η ρουτίνα. Γιατί ο αγώνας συνεχίζεται, πάντα, αλλάζει μορφή αλλά υφίσταται.

Μικρές ανάσες βρίσκε, να γελάς, να προσεύχεσαι, να αγκαλιάζεις. Τούτα εν τα φάρμακα, σε μικρές δόσεις κρατούν σε στη ζωή, σε μεγάλες κάμνουν θαύματα.

Άτε γιατί εμπούχτισα με τις βλακείες της tv, του κόσμου τζαι του κάθε νάρκισσου. Εγώ ήμουν δαμαί πολλά πριν που σένα. Φτάσε στα χρόνια μου τζαι ξαναμιλούμε. Εν είμαι πολλά περήφανη για εμένα, αλλά προσπαθώ να πατώ χαμαί. Δοκίμασ' το. Τα λέμε. Πάω να με έβρω.

Όλα ή τίποτα

2018-09-07T03:56:00.002-07:00

"'Εννα βρέξουν λλίον τα πόθκια τους" ΔΕΝ ΕΣΙΕΙ ΕΤΣΙ ΠΡΑΜΑ!

Όταν πάεις σε παραθαλάσσια καφετέρια με τα μωρά. Πάρε ττόρους, αλλαξιές, πανιά κλπ, πιε καφέ στα πρώτα 5 λεπτά γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να δουν το νερό τα μωρά τζαι να μεν δώκουν μέσα ολόκληροι με τα ρούχα. Ή πάρτο απόφαση ότι θα γίνουν σούππα λούμα ή φύε πριν να δουν το νερό. Ή απλά πάρτους τζαμαί με τα μαγιό. Αλλά καφές γιοκ. Ουφ, απλά μεν πάεις τζαμαί για καφέ.

"Θέλουν λλίον κόψιμο τα μαλλιά τους"

bowl-cut

mullet

Όταν θέλεις να τους κόψεις τα μαλλιά γιατί ππέφτουν μες τα μμάθκια τους ΑΛΛΆ έτυχε να ππέσουν να κτυπήσουν στο κεφάλι τζαι να σκεφτείς ευτυχώς που δεν ήταν ψιλοκουρεμένος τζι απορρόφησαν την φατσιάν τα μαλλιά. Τζαι λαλείς του κουρέα να τους κουρέψει μόνο τα πεπέ για να θωρούν τζαι καταλήγεις με ένα μωρό που τη δεκαετία του 80: είτε με mullet είτε με μαλλιά "καπελλάκι". Ελπίζω να μεν με μισήσουν όταν μεγαλώσουν τζαι δουν τις παιδικές φωτογραφίες τους.

"Ήταν value for money NOT"

Πάεις οικογενειακώς σε φτηνό hotel appartment για 2 νύχτες που εθεώρησες ευκαιρία γιατί εσκέφτηκες ότι μόνον έναν ύπνο θα εκάμνετε τζαμαί αλλά ούτε ύπνον μπορείτε να κάμετε που δεν έσιει aircondition παντού, που έσιει πάτωμα-κουζίνα -μπάνιο τζαι έπιπλα πιο μεγάλα που σένα (σε ηλικία λέμε!) τζαι νεκατσιάς να τζίσεις οπουδήποτε τζαι καταλήγεις να κάμνετε παρέα με τα "λιμπουράκια" για να μεν φρικάρουν ΤΖΑΙ τα μωρά τζαι βάλλεις τους να τα παρακολουθούν που "κουβαλούν το φαγητάκι τους στις φωλιές τους (ερμάρκα?) μα τί καλά κι εργατικά ζωυφάκια"!

"Το ΓΕΣΥ θα είναι η λύση". Φοούμαι. Πολλά.

Πιάνεις 2 ώρες άδεια για να πάεις στο Γενικό Νοσοκομείο για μιαν εξέταση αμυγδαλών του μωρού τζαι για να πιάσεις σειρά για εγχείρηση γιατί το μωρό σου κάμνει άπνοιες τη νύχτα. Ο γιατρός θεωρεί σοβαρές τις άπνοιες αλλά λαλούν σου έσιει περιστατικά που καρτερούν να εγχειριστούν που το 2017 τζι έχουν προτεραιότητα! Τζαι ο ιδιώτης θέλει 1000-1500 να σου κάμει έτσι εγχείριση. Α σόρρυ, το θέμα ήταν οι 2 ώρες άδεια. Καρτεράς να σου πουν αν θα γραφτείς γιατί δεν έκλεισες ραντεβού (είπαμεν εν σοβαρό θέμα οι άπνοιες τζι εν μπορείς να καρτεράς ως τον Δεκέμβρη να σου δώσουν ραντεβού) γράφεσαι, καρτεράς να έρτουν οι γιατροί που τα χειρουργεία τους, μετά να δουν τα προγραμματισμένα ραντεβού τους, στο μεταξύ θωρούν τζαι τις σφήνες που μπαίνουν με το μέσο, ζητάς να αλλάξεις γιατρό γιατί ο γιατρός που εγράφτηκες εν φουλ, λαλούν σου εν γίνεται γιατί ο γιατρός σου ξέρει το ιστορικό (παντές τζι εν φιλοσοφία να θκιαβάσει ο οποιοσδήποτε γιατρός το φάκελο του μωρού τζαι να καταλάβει το ιστορικό!) τζαι περνούν οι 2 ώρες, περνούν 4, το μωρό εβαρέθηκε, πεινά, νυστάζει κλαίει αλλά οι μόνοι που ενοχλούνται εν οι υπόλοιποι ασθενείς τζαμαί. Οι γιατροί λαλούν σου περίμενε, κανένας δεν σου είπε που την αρχή ότι έχουν χειρουργεία, ραντεβού τζαι δεν θα προλάβουν να σε δουν, ούτε μετά που τους ρωτάς γιατί πρέπει να πάεις πίσω δουλειά, ότι θα καθυστερήσουν τζι εσύ απλά καρτεράς υπομονετικά με puppy look γιατί την άλλη φορά που έκαμες παράπονο ο γιατρός επικκαρίστηκε τζι έφυε που το ιατρείο του τζι έστειλεν άλλο να σε δει. Τζαι κατά το μεσημέρι που σε αφήκαν τελευταία τζι έχασες ήδη μιας μέρας δουλειά πιάνεις τα ππουρτού σου τζαι πάεις σε ιδιώτη για να σου κάμει 5 λεπτών εξέταση τζαι να του σκάσεις το 50ευρο. Έτσι δουλεύκουν τα δημόσια νοσοκομεία τζαι αλίμονο σου αν ππέσεις στην ανάγκη τους. Οργάνωση μηδέν, ενδιαφέρον μηδενότερο. Είτε θα καρτεράς να τους γινεί το κέφι να σε δουν ή θα πάεις αλλού. Τζαι ο Θεός ξέρει τί θα γίνει με το πολυδιαφημιζόμενο ΓΕΣΥ τζαι αν θα γειάνει ποττέ κανένας τζι ελπίζω να μεν συμβληθούν ούλλοι οι ιδιώτες γιατροί με το ΓΕΣΥ.

"Τωρά που ξεκινά το σχολείο θα ξεκινήσουν οι αρρώστιες" Δούλεψε το στο νου σου καλά να μεν σοκαριστείς που την 1η μέρα.

Ξεκινά το σχολείο τζαι ο ένας εν ήδη άρρωστος τζαι πίνει αντιβίωση, ο άλλος που πάει σχολείο έρκεται πίσω με πυρετό, κολλά τζαι ο πρώτος πυρετό τζαι φκάλλει τζαι κάτι σπυράκια πάνω του τζαι ακούεις για επιδημία σταφυλόκοκκου στην Αυστραλία τζαι αγχώνεσαι ότι αυτά κάνει η παγκοσμιοποίηση τζαι το κίνημα ενάντια στον εμβολιασμό τζαι βασικά αγχώνεσαι είπα? Γιατί την πρώτη εβδομάδα αρρωστήσαν ήδη τζαι το ψυγείο έσιει έναν πατό κατειλημμένο που τα σιρόπια τζαι τις αντιβιώσεις για τα μωρά.

Τζαι νιώθω ότι κάμνω κατόρθωμα που καταφέρνω τζαι διώ τους κάθε μέρα στην ώρα τους τα σιρόπια, φάρμακα, κρέμες τους (αντιβίωση, σίδηρο, σιρόπι για το βήχα, για τον πυρετό, κρέμα για το σύγκαμα, κρέμα για τα σπυράκια, sambucol κλπ)

Τζαι φυσικά ελπίζω να μεν αρρωστήσει τζαι ο σύζυγος γιατί ως γνωστόν οι σύζυγοι είναι τα πιο δύσκολα μωρά, ειδικά όταν αρρωστήσουν.

Τζαι παρεμπιπτόντως αποφάσισα: Τον ένα γιο θα τον στείλω φαρμακοποιό ή γιατρό τζαι τον άλλο μηχανικό αυτοκινήτων.

Αυτά, ως πάρατζει.

... συνέχεια

2018-08-08T00:33:00.005-07:00

Η συνάδελφος εχτές επονούσε λίγο το πόδι της τζι ήταν φουσκωμένο. Επήε γιατρό, ο οποίος της έγραψε δύο μέρες άδεια ασθενείας για να ξεκουράσει το πόδι της. Επέστρεψε γραφείο για καμιά ώρα τζαι είπε θα εκάθετουν σπίτι την επομένη μάλλον για να ξεκουράσει το πόδι της.

Σήμερα το πρωί δεν έβρισκα ρούχα να βάλω, έπιασα μια φούστα που έσιει πολύ καιρό να βάλω γιατί λαλώ θα λείπει η συνάδελφος τζαι δεν θα παγώσω με τη φούστα στο γραφείο.

Guess what

Τρέμω

Σφίγγω τη μασέλα μου να μεν φακκά

Ο Θεός να την έσιει πάντα έτσι δυνατήγβρμγφξησαγοΙΑΓΗΟΙςΑΌΙΓΞΆΟΣΔΓ/ΩΓΔΩΓΓΗΦΥΤΚ

πώς να μεγαλοποιήσεις

2018-08-01T03:05:00.001-07:00

μια βλακεία σε ποστ

Ξέρω ότι δεν είναι του παρόντος τζαι βλακεία μου που ασχολούμαι αλλά εν μπορώ να γράψω κάτι σοβαρό σήμερα.

Φοούμαι τη συνάδελφο μου. Είναι στα πρώτα ήντα της τζαι σε εμμηνόπαυση. Σάννα μην έφτανε όλο αυτό, προφανώς εν την αντέχει τη ζέστη καθόλου. Με αποτέλεσμα να μου βάλλει το αιρκοντίσιο στους 23 (γιατί τούτη είναι η ιδανική θερμοκρασία τζαι όχι οι 18 βαθμοί που το είσιεν, είπαν οι τεχνικοί) τζαι να παγώνω. Όι. Βασικά φορώ μακρομάνικα, ζακέτα τυλιμένη στο λαιμό, μπλετίζουν τα νύσια μου, δεν μπορώ να γράψω που το πόσο παγωμένα εν τα χέρια μου, πονώ το λαιμό μου, πίνω ζεστό καφέ, αψιουρίζομαι, φακκά διακριτικά η μασέλα μου, σφίγγουμαι πέρκι βράσω τζαι καρτερώ να πάει για διάλειμμα για να ανοίξω το παράθυρο να μπει βραστός αέρας ή να ταράξω τα φυλλαράκια του αιρκοντίσιο πάνω ψηλά να μεν μου φακκά ο αέρας του. Τζαι κάμνω την πάπια όταν επιστρέψει που το διάλειμμα τζαι δει ότι το δωμάτιο έννεν παγωμένο.

Είπα της ότι εγώ κρυώνω αλλά προφανώς είμαι παράλογη. Τζαι η τελευταία μου λύση είναι να βάλλω κλατσό τζαι κλειστά παπούτσια τζαι να έρκουμαι με σιάρπα. Αλλά εγώ θα είμαι η παράλογη. Εν τω μεταξύ σπίτι εν πάντα ανοικτά ούλλα τα παράθυρα, τη νύχτα επίσης γιατί πυρώνω τζαι διαφωνούμε με το σύζυγο γιατί λαλεί έννα τους κρυολογήσω.

Ντάξει, είτε εχάλασεν ο θερμοστάτης μου τζαι κάμνει ότι θέλει μέρα νύχτα είτε κάτι άλλο. Δεν ξέρω τί άλλο.

Εν τω μεταξύ φοούμαι, είπα σας? Εν τω άλλο μεταξύ, εν πολλά καλή συνάδελφος, δουλευταρού, ήσυχη τζαι ΜΟΛΙΣ ΕΦΚΗΚΕ ΓΙΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΟΥΧΟΥ ΘΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ!

Άτιμη εμμηνόπαυση, ξέρω ότι καρτεράς με τζι εμένα στη γωνιά.

and then you breathe no more

2018-07-25T03:58:00.000-07:00

Τί έγινε πάλε... Είδαμεν τα, ακόμα βλέπουμε εικόνες, διαβάζουμε, ακούμε τα χειρότερα... Κάθε φορά που βλέπω κάτι καινούργιο τρέχουν τα μμάθκια μου, λαλώ Θεέ μου βοήθα να βρεθούν ζωντανοί όσοι αγνοούνται, δώσε δύναμη σε όσους ψάχνουν, εχάσαν δικούς τους... Πού όρεξη για οτιδήποτε... Ότι τζαι να πεις εν λλίο. Εν θα έπρεπε καν να γράφω. Μόνο να εύχομαι.

Ούτε ευθύνες ούτε τίποτε, επειδή έτσι εν ο άνθρωπος, κάποιοι καταστρέφουν, κάποιοι κατηγορούν, κάποιοι βοηθούν, κάποιοι θυσιάζονται. Οι ήρωες συνήθως εν φαίνουνται. Εν τω μεταξύ εν ήρωες επειδή κάμνουν το αυτονόητο τζι επειδή παίρνουν το παραπέρα, επειδή βάλλουν τις ανάγκες των άλλων πριν τις δικές τους στην ώρα της ανάγκης. Επειδή τιμούν την ανθρώπινη φύση τους.

Απλά κοιτάζω φωτογραφίες τζαι εσταμάτησα να σκέφτουμαι γιατί. Εν έσιει γιατί. Έτσι είναι ο άνθρωπος παντού, ακούεις παντού καταστροφές.

Σκέφτουμαι αν θα εμπορούσαν κάποποι να σωθούν τζαι πως. Τζαι καταλήγω στο ότι απλά βουράς να σωθείς, απλά πηδάς στους βράχους, απλά πιάνεις μια στροφή του δρόμου τζαι εύχεσαι να αναπνέεις ακόμα, εσύ τζαι οι δικοί σου μόλις πέσεις κάτω, μόλις βρεθείς στον άλλο δρόμο, μόλις βγεις έξω που το σπίτι. Αναρωθκιέσαι αν θα ζεις ακόμα μετά. ΑΝ έσιεις χρόνο να αναρωτηθείς. Ούλλα εγίναν μέσα σε κάτι λεπτά της ώρας. Κάποιοι αναπνέουν ακόμα. Για κάποιους ήταν οι τελευταίες τους στιγμές. Πόσο τραγικό... Επροσπάθησα να το χωρέσω σε λέξεις ενώ εν χωρεί. Καταλαβαίνεις το μόνο αν έζησες μια τέτοια στιγμή, που δεν ξέρεις αν θα έσιεις ακόμα μια. Απλά ελπίζεις, ή απορείς. Τελειώνει τωρά?

Είμαστε μια πνοή μακριά που το τέλος. Εν αρκετή για να μας κάμει ούλλους να σκεφτούμε πολλά. Αν αξίζει να ασχολούμαστε με κάποια πράματα. Τζαι με ποια.

Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχούλες τους τζαι να δώσει δύναμη στους υπόλοιπους να συνεχίσουν. Τζαι σε εμάς να ανοίξει ο νους μας.

Θεέ μου βοήθα...

φόρα κατηφόρα

2018-07-11T04:42:00.003-07:00

Κάποτε ήθελα να γράφω. Ήταν καθαρτικό.. Ίντα λέξη. Με την ποιητική έννοια.

Κάποτε που δεν με ήξερε κανένας ήταν πιο εύκολο. Τωρά φοούμαι μεν με διαβάσει η γειτόνισσα μου που μου έκαμε παρατήρηση ότι "κάποιος" εξιμάρισε το πεζοδρόμιο έξω μια φορά στα 80 χρόνια που μεινίσκουμε τζαμαί ενώ εγώ δεν έκαμα ποττέ παράπονο για τις μυρωθκιές, τάτσες τζαι φωνές που ακούω τόσα χρόνια... Τζαι δεν μπορώ να γράψω, να κατηγορήσω όπως πρώτα.

Φοούμαι μεν με θκιαβάσει η φίλη που είχα κάποτε τζαι έμαθεν ότι είμαι βλόγγερ τζαι καταλάβει ότι έγραψα κάτι για τζείνην, διότι έσιει μιαν ελάχιστη πιθανότητα να θκιαβάζει ακόμα βλογς τζαι να μεν επαντρεύτηκε, έκαμε παιθκιά ξερωγω τζι απέκτησε (πραγματική) ζωή. Γιατί ούλλοι ξέρουμεν ότι όσοι ζουν μέσα στο ίντερνετ δεν έχουν πραγματική ζωή. Έννεν έτσι που λαλούν?

Τζι επίσης φοούμαι μεν με θκιαβάσει ο σύζυγος τζαι δει κάτι που εν του αρέσει. Βασικά αν δει ότι γράφω ακόμα, έστω τούτες τις πελλάρες, έννα γυρίσει επιδεικτικά που την άλλη. Γιατί εν διαφορετικός, δεν μπορεί να καταλάβει ποια ανάγκη με οδηγά στο βλογ. Άτε τωρά να εξηγάς ότι εκφράζεσαι, συσταρίζεσαι, ναρκισίζεσαι... Τζαι ότι δεν με καλύφκει το φέισμπουκ, τουίττερ, ίνσταγκραμ κλπές σοσιαλπελλάρες. Γιατί το βλογγινγκ είναι ξεχωριστή σοσιαλπελλάρα τζαι παρόλο που παραπαίει τελευταίως, είναι τζαι η μόνη αυθεντική μορφή επικοινωνίας αυτού του είδους. Τζαι ναι, τα παραπάνω που γράφω δαμαί εν πρέπει να τα δει. Πρέπει να πιστεύκει ότι είμαι νόρμαλ.

Τζι επίσης πλέον κόφτει με αν πληγωθεί κάποιος που τούτα που γράφω. Κάποτε, επειδή έγραφα για τελειωμένους αναπτήρες, εν με έκοφτε αν τους κρούσω τζι αν έκρουζα μαζίν τους. Είχα τα νεύρα μου, τα θέματά μου.

Α ναι, έχω τζαι τα μωρά που δεν χρειάζεται να πρέπει να καταλάβουν ποττέ τί κάμνω ακόμα δαμέσα. Θέλουμεν πιο υγιή τρόπο επικοινωνίας, κατά προτίμηση να μιλούμε μεταξύ μας πρόσωπο με πρόσωπο, δεν προωθούμε τα απόκρυφα, ανώνυμα διαδικτυακά ημερολόγια.

Διαφορετικά θα γίνει όπως το μικρό νικόλα που ενώ ήταν απογοητευμένος με τους πάντες - τούτον έγραψεν το μόνο μέσα στο ημερολόγιο του - κανένας δεν το επήρεν πρέφα τζαι ούλλοι απορούσαν γιατί ετερμάτισεν τη σύντομη και πολλά υποσχόμενη ζωή του. Εν ο πιο μεγάλος μου φόβος τούτος. Για αυτόν πελλανίσκω το γιο μου να μου λαλεί τι τραγούδι σκέφτεται τζαι αν νιώθει λυπημένος σήμερα.

Τζι επίσης, έχασα τον ειρμό μου... Κάποτε έγραφα ποιήματα, τσιαττιστά, τωρά εν μου φκαίννει τίποτε. Εστέρεψα. Ο νους μου δεν στροφάρει, πάω να τσιατίσω κανένα τραγουδάκι για τα μωρά τζαι καταλήγω πάντα:

Είσαι ένα ζουζουνάκι, που αγαπώ πολύ

είσαι ένα πουρεκκάκι που αγαπώ πολύ.

Αλήθκεια, πόσα έγκεφαλικά κύτταρα εκατάστρεψα τα τελευταία 5-10 χρόνια? Χωρίς τσιγάρα, ποτά, αλλά με άπειρα ξενύχτια τζαι παιδικά τραγουδάκια?

Το δέρμα μου χαλά, τα μαλλιά μου ασπρίζουν, δεν μπορώ πλέον να βάλω κοντά παντελονάκια ούτε στράμπλεξ ούτε εφαρμοστά μπλουζάκια, περπατώ στο δρόμο τζαι θωρώ χαμαί, σέβονται να μου σφυρίσουν, αποκαλούν με κυρία...

Εννεν ότι έχω παράπονο, είναι που αλλάξαν τόσα πολλά τόσο σύντομα... Μια κατηφόρα ευχάριστη που άμαν σταματήσω για λλίον να σκεφτώ τζαι κοιτάξω πίσω θωρώ τί άφησα (ευτυχώς), πώς τα κατάφερα τζι εμπήκα σε άλλα άγνωστα μονοπάθκια μέσα στα οποία συνέχεια παραπατώ, η φύση μου άμαν ξεχαστώ θέλει να πετώ στα σύννεφα όμως δεν με παίρνει πκιον, ούτε σώννω. Εβάρυνα τζι εγώ τζι ο νους μου.

Τουλάχιστον αγαπούν με τα μωρά μου τζι ελπίζω ότι δεν θα έχουν σοβαρά μυστικά που μένα τζι ότι θα μπορώ πάντα να τα φιλώ τζαι να γιανίσκουν τζαι ότι δεν θα πελλάνω σε κάποια φάση τζαι να απαιτήσω να βαφτίσουν τα μωρά τους με το όνομά μου.

Τζι ελπίζω να με θέλει ακόμα ο άντρας μου σε δέκα ας πούμε χρόνια.

Τζαι βασικά θέλω παπούτσια καλά. Με φρένα. Τζι αναγέννηση κυττάρων.

Είμαι πολλά καλά. Πιο ήρεμη που ποττέ. Τζι εν το εσυνήθισα ακόμα. Η drama queen μέσα μου τζοιμάται ύπνον βαθύ, πεθυμώ την, όμως ξέρω ότι αν ξυπνήσει θα το μετανιώσω.

μεθυσμένα φαντάσματα (copyright, μεν μου πιάσει κανένας τον τίτλον α!)

2018-06-28T03:57:00.000-07:00

Το ποστ έννεν όσον ποιητικό προμηνύει ο τίτλος.

Κχμ.

Πάντα άκουα για μεθυσμένα μηνύματα τζαι αναρωθκιούμουν πόσο πίννουν τα μηνύματα. Στο τουίττερ έμαθα ότι άμαν ππέσεις στα πατώματα που έρωτα τότε πίννεις τζαι μεθκιάς τζαι στέλλεις μηνύματα που μετανιώνεις μετά. Ε σόρρυ, εν μου έτυχε ποττέ να στείλω βλακώδες μεθυσμένο μήνυμα. Τούτα έστελλα τα πάντα χωρίς να πιω. Έθελεν διαύγεια... Έκαμνα μιαν ώρα να τα γράψω τζαι τρεις μέρες χωρίς φαί τζαι νερό πάνω που το τηλέφωνο ώσπου να απαντήσει ο άλλος. Μετά που χωρισμό εγώ έπιννα για κκέφι, όι για να στείλω μήνυμα.

Που λες, κάποτε εσκέφτηκα, εμένα γιατί εν μου στέλλουν ποττέ μεθυσμένα μηνύματα?

Οξά μιαν φορά έστειλεν μου μεσάνυχτα ένας πρώην να με ρωτήσει αν εμετάνιωσα που με εχώρισε. Αχαχαχα. Τζαι αν θα συμμορφωθώ για να έρτει πίσω. Τζείνο πρέπει να ήταν πολλά μεθυσμένο μήνυμα. Ή μπορεί να ήπιε κάτι άλλο.

Προχωρούμε. Πριν λλίον τζαιρό εθθυμήθηκε με ένας συμπαθητικός νεαρός που εγνώρισα πολλά πριν παντρευτώ τζι έστελλε μου τότε ρομαντικά μηνυματάκια, ετραγουδούσε μου, τεσπα πολλά γλυκός. Εν ζήτημα αν εβρεθήκαμε 4-5 φορές ούλλες τζι ούλλες τότες, εντελώς πλατωνικά, γλυκά, αθώα, ρομαντικά είπα? Μετά επαντρεύτηκε, εχάθηκε που προσώπου γης. Έκαμε τζαι μωρά, όμως ξαφνικά έστειλε μου ευχές για τα γενέθλια μου. Που ούτε ο άντρας μου εν θυμάται πλέον. Επαραξενεύτηκα, απάντησα ευγενικά τζαι έφερα την κουβέντα στα μωρά του. Ξέρεις γιατί έννεν? Γιατί πάντα έχω την απορία, αν οι δεσμευμένοι είναι happily married ή όχι τζαι κάμνουν κουβέντες με άλλες.

(Τούτον πάλε πάει πίσω πολλά πολλά, σε μιαν παλιάν υπόθεση που μου εκολλούσεν ένας παντρεμένος τζι όταν τον ερώτησα γιατί τζι αν εν happily married απάντησε μου "ναι". Τζι έμεινα χάσκωντας εγώ γιατί δεν εμπορούσα τότε να μπω στη λογική του γιατί με θέλει. Μετά εκατάλαβα. Ενόμιζα ότι ούλλοι οι άντρες που μου κολλούσαν ερωτεύκουνταν με. Μάνα μου με ρε, τωρά που το σκέφτουμαι, τί καλό αθώο μωρό που ήμουν).

Τζαι πάμε πίσω στο ρομαντικό νεαρό. Που δεν ήταν σαν οποιονδήποτε άλλο είχα γνωρίσει διότι δεν είχε κάμει καμιάν άλλη κίνηση, πιλέ μου να πιάσουμε χεράκια. Τζι εθυμήθηκε με μετά που καμιά δεκαετία, να μου στείλει τραγούδι τζι εγώ να κρατώ τα προσχήματα τζαι να τον ρωτώ για τα μωρά του, να μεν ξεφύγουμε ρε παιδί μου. Αλλά διερωτούμαι γιατί με θυμήθηκε. Δεν θεωρώ ότι έκαμα ποττέ σε κάποιον τόσην εντύπωση. Ντάξει, κολλήματα έχω τζι εγώ κατά καιρούς, θυμούμαι τζι εγώ καταστάσεις αλλά δεν στέλλω ευχές. Τζαι εννοείται δεν επιδιώκω συνάντηση με το συγκεκριμένο. Για να μεν με απομυθοποιήσει βεβαίως βεβαίως. Πώς να το κάμουμε, ήμουν η μισή τότε τζαι ατσαλάκωτη.

Τζαι για να επανέλθουμε στο θέμα μας, τα πιο πάνω δεν θεωρούνται μεθυσμένα μηνύματα. Ούτε stalking.

Αν όμως σε πιάνουν τηλέφωνο που το εξωτερικό μαύρα μεσάνυχτα? Κάθε 2-3 μήνες? Τζαι δεν απαντάς εσύ ούτε πιάννεις πίσω αλλά πάει ο νους σου σε έναν άλλο που εμιλούσετε επίσης προ δεκαετίας τζαι εθυμήθηκε σε προ πενταετίας τζι είπες του ότι επαντρεύτηκες πλέον τζαι έσιεις τζαι μωρά τζαι δεν έσιετε κάτι να πείτε τζι επιμένει να μιλήσετε? Τότε πάει ο νους σου σε καταστάσεις που θωρείς στην τηλεόραση τζαι κατατάσσονται στο stalking (?). Τζαι μάλλον είσαι υπερβολική. Τζαι δεν υπάρχουν φαντάσματα όπως εξηγώ του γιου μου. Αλλά αν υπάρχουν?

Το αφήνω εδώ να πλανιέται, όπως το φάντασμα. Σε κάποια φάση θα το σβήσω. Εκτός αν έσιει τζι άλλα μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα, οπότε θα χρειαστώ να μου προτείνεις ντετέκτιβ ή ghostbuster.

...Στω.

ps. πες μου για τα δικά σου μεθυσμένα μηνύματα, σταλθέντα ή παραληφθέντα, να μεν νιώθω μόνη μου.

PS2. ΟΙ STALKERS ΠΑΡΑΚΑΛΟΎΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΟΎΝ ΕΔΏ ΚΑΙ ΤΏΡΑ.

είμαι τζι απορώ στα σοβαρά

2018-05-31T02:32:00.001-07:00

Είμαι η μάμα που μια φορά το μήνα θα ξιχάσω τη τσάντα του μωρού στο σπίτι.
Τζαι μιαν άλλη φορά το μήνα θα ξιχάσω να πάρω τα σεντόνια του για το μεσημεριανό ύπνο στο σχολείο. Τζαι κάθε πρωί θα βουρώ να δω αν έχω δύο φρούτα να του βάλω γιατί δεν σώννω να κοιτάξω που τη νύχτα. Έσιει τζαι κούννες. Εν μετρούν για φρούτα? Πώς θα με πάρουν σοβαρά οι δασκάλες απορώ.

Είμαι η μάμα που θυμώνω στο άψε σβήσε τζαι καλμάρω επίσης στο άψε σβήσε λόγω τύψεων. Πώς θα με πάρουν σοβαρά τα μωρά μου απορώ τζι εγώ.

Είμαι η μάμα που τεζάρω στο σπίτι το απόγευμα τζι εν σώννω να παίξω μαζίν τους αλλά τη νύχτα θα πηδούμε πάνω στο κρεββάτι την ώρα του ύπνου.

Είμαι η μάμα η "οργανωμένη" (θα πάρω 5 τσέντες ρουχα φαγιά για τη θάλασσα) αλλά θα ξιχάσω το νερό/μπουκάλες/σίκλες για να ξεπλύνω τα μωρά τζαι σακούλια για τα πανιά.

Είμαι η μάμα που θα πάθει υστερία μόλις δει να σιωνωστεί το γάλα χαμαί αλλά το σπίτι θαν πάντα πούκουππα - παιγνίδια ρούχα παντού. Πώς να με πάρουν σοβαρά ο άντρας τζαι τα μωρά μου.

Είμαι η γυναίκα που θα κλείσω ραντεβού του άντρα μου να πιούμε κανένα κρασί για μόλις τζοιμηθούν τα μωρά αλλά τελικά θα ποτζοιμηθώ μαζίν τους. Δύο συνεχόμενες νύχτες.

Είμαι η γυναίκα που θα κάμω σάντουιτς το πρωί για το σύζυγο αλλά θα ξιχάσω να του το δώσω να το πάρει δουλειά. Πώς να με πάρει στα σοβαρά απορώ.

Είμαι η γυναίκα που θα γραφτώ γυμναστήριο για τρεις μήνες τζαι θα πάω μόνο μια φορά. Τζαι θα το ξανακάμω μόλις περάσουν οι τρεις μήνες. Πώς να με πάρει σοβαρά ο περσοναλ τρέινερ απορώ. Αχαχα. Ο ποιος? Εγέλασα τζι εγώ.

Είμαι η γυναίκα που θα ανοίξω τα μμάθκια του άντρα μου (θα του πω ότι τον εγούσταρε κάποια ή ότι επάshυνα) τζαι μετά θα βουρώ να τα διαψεύσω.

Είμαι η γυναίκα που όταν ενοχληθώ για κάτι θα παραπονιούμαι τζαι θα ανεβάζω τους τόνους όσο δεν μου αντιμιλά ο άλλος. Γιατί μόνον έτσι θα σιωπήσω. Τζαι απορώ γιατί δεν νευριάζει τζαι γίνουμαι μόνη μου ρεζίλι.

Είμαι η γυναίκα που θα ποτζοιμηθώ τζαι θα ξιχάσω να βάλω το φαί στο ψυγείο αλλά θα σηκωθώ στις 3 τα χαράματα για να τελειώσω το artistic project μου.

Σάννα τζαι κάτι πάει λάθος? Σάννα τζαι θέλω λλίον σουζούλισμα να φέρω τα μίλια μου? Σάννα. Σάναμαμπιτς, αμ γκόνα μπακ του ιτάλια

ΦουέΓΚο?

2018-05-10T03:36:00.002-07:00

1. Μόνον εμένα επαραξένεψε η προφορά της λέξης Φουέγο που την Ελένη μας?

Φουέγο μάνα μου, ουχί ΦουέΓΚο. Εφακκούσεν άshημα κατά την άποψη μου.

Έχω τουλάχιστον 5 ισπανομαθείς που συμφωνούν μαζί μου:

https://forvo.com/word/fuego/

2. Ελυπήθηκα την Τερζή που ελυπήθηκε τζαι όπως λαλεί τζι ο παίχτης, "δεν πειράζει, μην ανησυχείς, θα νικήσεις την άλλη φορά!" Έθελεν η Ελλάδα να κάμει οικονομία, στροφή στην ποιότητα και εντύπωση. Έκαμε 2 στα τρία. Εν πολλά ταλαντούχα όμως, ξέρει το τζαι κλαίει? Πέτε της να μεν τα βάψει μαύρα. Ελπίζω να μεν την στιγματίσει η γιουροβιζιον όπως την Ελπίδα τζαι τον Ρακιντζή. Ελλαδάρα, άλλη φορά αν δεν θα στείλεις χορευτικό, στείλε κάτι σε στυλ "'Ανοιξη" της Βόσσου να τους ταράξει τα αυτιά! Τζαι κάμε έναν έλεος, δώσε καμιά μπακίρα αν θέλεις καλή θέση.

3. Η Ισραηλίτισσα εφοϊτσιασε με. Με τις εκφράσεις, τα τικς τζαι την εκκεντρικότητα της. Τουλάχιστον (εντομο)Απωθητικό το τραγούδι του Ισραήλ. Φκάλλει μου πολλύν κόμπλεξ η επιλογή τους φέτος(?).

4. Τα άλλα εν τα είδα. Μόνο τούτα τα τρία είδα εχτές στο γιου τουμπ για να έχω άποψη ιμίsh. Τζαι μάλιστα όι μέχρι το τέλος, εβαρέθηκα τα τζαι τα τρία. Αχ, πούντον Καλλίρη, την Γαρμπή, τον Johnny Logan!!

Κάμνει ακόμα κόρτε της postbabylon στα εξωτερικά? Εν τζι εξίχασα!

δικαιώματα

2018-04-25T02:16:00.004-07:00

ο παίχτης μου

κοσμάρα

2018-03-28T03:43:00.001-07:00

As tiiiime, goes byyyyy, my darling, i'm hungry for your love

Τζαι μετά κάμνεις το google για να δεις ότι καμιά σχέση με το original τραγούδι!

Oh well! Γενικά, στην κοσμάρα μου έτσι τζι αλλιώς.

Πόσες φορές εσκέφτηκα ολόκληρο ποστ, πόσες φορές είπα τούτο εν post material, για να πω μετά δε βαριέ, ή να πάω σπίτι τζαι να ππέσω που τες 9 με τα μωρά... Τόσο τέζα που απλά λειτουργώ μηχανικά πλέον, με το που μπαίνω σπίτι ξεκινώ φαϊ μου για να προλάβω, φαί των μωρών, μπάνιο τους, ντύσιμο τους, φάρμακα τους, γάλα τους, ύπνο τους, τζι ύπνος μου. Κάποια στιγμή προηγουμένως θα προλάβω να πάω τουαλέτα, τζαι να βάλω πυζιάμες. Το ότι αλλάζω ρούχα στις 9 εν καλόν υποθέτω, γιατί δεν με θωρεί αναμαλλιασμένη τζαι ντυμένη όπως τον Ερκολ ο άντρας μου, παρά μόνο για λίγα λεπτά το πρωί πριν σαστώ πάλε για τη δουλειά. Το ότι ο άντρας μου εν μαζί μου ακόμα, είναι άξιον απορίας. Εννοώ, εμάς εν στη φύση μας να είμαστε μάνες, νοικοτζυρές (λέμε τώρα), να τα βουρούμεν ούλλα. Νομίζω δέννεν στη φύση των αντρών ναν κλεισμένοι σπίτι με μωρά ή να κάμνουν δουλειές. Κάπου νιώθω ότι εν με το ζόρι που κάμνουν ότι κάμνουν, ή έστω, άμαν έχουν καλή διάθεση. Άαααρα, ο ρόλος μας σε σχέση με τους συζύγους, μετά που έρκουνται τα μωρά είναι να τους έχουμε σε καλή διάθεση. Για να βοηθούν λλίον, να μεν φωνάζουμε, να μεν είμαστε δρακούνες τζαι να είμαστε ούλλοι χάππι.

Εσκέφτηκα που λες ένα θεικό ποστ για το γυμναστήριο, επήα ξανά μετά που μήνες, επήα θκυο φορές τζαι τζείνον ήταν, τωρά έσιει ένα μήνα να πάω πάλε. Θυμούμαι ότι εφκήκα στο δρόμο τζι ερουφούσα την τζοιλιά μου, εκ δεξιών κι εξ ευωνύμων δύο μαντράχαλοι γυμνασμένοι, να αυξάνουν συνέχεια την ταχύτητα, να αυξάνω τζι εγώ, να δρώννω, να αρκέφκω να φκάλλω ανά λεπτό σιάρπα, φόρμα, φανέλα μακρομάνικη, έδωσα ρεσιτάλ... Αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς μονον εγώ τα εσκέφτουμουν τούτα, οι μαντράχαλοι εθωρούσαν τη φάτσα τους στο γυαλί απέναντι. Τούτον εν το καλό με τα μιξ γυμναστήρια. Οι άντρες τζειμέσα εν τους εαυτούς τους που θωρούν, σε αντίθεση με τα all ladies που σε θωρούν ούλλες (μαζί με τις γυμνάστριες) τζαι περιεργάζουνται σε. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Κοσμάρα μου.

Επίσης. ήθελα να σας πω για τούντο #metoo. Το ότι κάποιοι βλέπουν το δύσπιστα ενοχλεί με αφάνταστα. Θεωρώ το αδιανόητο να μεν πιστεύκεις κάποιαν που φκαίννει μετά που τζαιρό να πει τί επέρασε. Για να φκει πάει να πει ότι εξειsheίλισε. Τζι ότι ήβρεν επιτέλους μιαν ευκαιρία, μιαν ανοικτή πόρτα, κάποιον να το πει τζαι να την πιστέψει, να μεν την κρίνει (το γνωστό"έθελεν τα τζι έπαθεν τα"). Για τζείνους τους λλίους που το κάμνουν απλά για εντυπώσεις είτε για να βλάψουν κάποιον δεν έχω λόγια, εν άξιοι της τύχης τους τζαι παίρνουν τζείνους που πραγματικά υποφέραν στο λαιμό τους. Όπως η υπόθεση με την Έλενα. Μπάζει νερά θα σου πει κάποιος. Εγώ που την πρώτη στιγμή επίστεψα την κοπέλα. Εσύ που λαλείς ότι δεν έγινε, μεν μιλήσεις καλλύττερα. Σεβάστου ότι για να πει κάτι η κοπέλα σημαίνει ότι επέρασε πολλά. Είτε επειδή πραγματικά έγινε είτε επειδή επέρασε ένα δράμα από άλλους για να πει έτσι πράματα. Το ότι δεν υπήρξαν μάρτυρες, πάλε δεν σημαίνει ότι δεν έγινε. Σε έτσι περιπτώσεις συνήθως δεν έσιει μάρτυρες. Ο άλλος εν θα το κάμει αν τον παρακολουθούν, Εν πολλά προσεκτικοί οι θύτες. Έχω τόσα πολλά να πω, αν δεν το ζήσεις σε κάποια μορφή του εν μπορείς να εκφέρεις έντονη άποψη.

Θέλει πολλήν διάκριση, θέλει να καταρτιστούν οι κυβερνητικές υπηρεσίες κατάλληλα, να έσιει σωστά άτομα δίπλα που μωρά, θέλει να γίνει κάποιο πρόγραμμα, θέλει να θέλεις για να το κάμεις, όι απλά να κλείουμεν τρύπες. Θέλουμεν να σάσουμεν τα πράματα? Για να μεν πω ότι οι ποινές για παιδεραστές τζαι βιαστές εν απαράδεκτες. Μόλις φκουν θα ξανακάμουν τα ίδια τζαι χειρότερα.

Ένα μωρό πρέπει να έσιει στήριξη, να ξέρει ότι θα το πιστέψουν, να ξέρει ότι δεν φταίει, να έσιει αυτοπεποίθηση τζαι θέληση, να ξέρει ότι πρέπει να σταματούν έτσι συμπεριφορές. Αν λείπει έστω ένα που τούτα μάλλον δεν θα πει κάτι.

Εις άλλα νέα άκουσα ότι αρκετοί Κύπριοι γοράζουν κονσέρβες, "προετοιμάζουνται" για τα χειρότερα, με τούτα ούλλα που συμβαίνουν γυρόν μας. Εγώ πάλε σκέφτουμαι αν θα κτίσουμε σπίτι, εν μας χωρεί η τρύπα μας. Να μπω σε δάνειο? Είμαι πολλά αισιόδοξη? Έννα κουρέψουν τζαι το συνεργατισμό, να μεταφέρω τα σεντς μου στις τράπεζες? Οι οποίες διαμηνύουν ότι είναι αξιόπιστες πάλε? Πέτε μου υπεύθυνα τί ξέρετε!

Εκαταλάβετε ότι γράφω ότι μου εκατέβηκε, απλά είσιεν τζαιρό να γράψω τζι εφκήκαν μου τούτα. Α, η Ιβάνα εν έγκυος. Έτσι, να δει το νόστο! Τζαι δώστου αναγούλες, εμετούς, εγώ δεν είχα τίποτε που τούτα ευτυχώς... Ακόμα εν μοντελάκι βέβαια αλλά θα την δω σε 3-4 μήνες που εγώ θα είμαι σάιζ 10 τζαι τζέινη 80! Αφού θα ξαναπάω γυμναστήριο σήμερα! Δεν επαντρέφτηκε όι, εν μοτέρνα είπε, θα κάμει γάμο τζαι βάφτιση μαζί αν της καϊλίσει ο παπάς του μωρού, ο Νάσος Αγγελόπουλος.

μετά γάμον, μάγισσες

2017-10-06T05:25:00.004-07:00

Να ανησυχώ?

Τις τελευταίες ημέρες έτυχε να ακούσω από 3-4 άντρες "συνομήλικους" πόσο δυσαρεστημένοι είναι από τις γυναίκες τους και γενικότερα με τον έγγαμο βίο. Συνομήλικοι εννοώ παντρεμένοι με 2-3 μωρά μέχρι 12 ετών, σε παρόμοια φάση με εμένα δηλαδή. Φαίνεται ότι ο έρωτας έλειψε, τη θέση του πήρε η ρουτίνα, ο αγώνας επιβίωσης μεταξύ των δύο φύλων, βασικά μια μάχη ποιος θα επιβληθεί του άλλου για να γίνει το δικό του και να κρατήσει ο καθένας τις ψυχικές του ισορροπίες. Τις οποίες προφανώς ο άλλος διαταράσσει με τα νεύρα, υπερβολικές/εξωπραγματικές απαιτήσεις.

Για να το πω πιο στεγνά, εταράξαν τους οι γυναίκες τους. Μετά το γάμο μεταλλασσόμαστε, διατείνονται οι άντρες. Γινόμαστε απαιτητικές, υστερικές, εν θα πω τους χαρακτηρισμούς που άκουσα να χρησιμοποιούν οι "συνομήλικοι".

Ακούγοντας κάποια που τα παράπονα τους, ήβρα τους δίκαιο. Οι γυναίκες τους εφαίνουνταν όντως υπερβολικές, από τη δική τους οπτική γιατί τζει εβοηθούσαν στο σπίτι, τζαι με τα μωρά ασχολούνταν. Δεν ξέρω την άλλη πλευρά όμως. Ξέρω μόνο τη δική μου περίπτωση που όντως έχω γίνει πιο απαιτητική, λιγότερο συμπαθητική και ενίοτε σπαστική στα μάθκια του συζύγου μου, ξέρω το. Ξέρω πότε γίνεται τούτο, με ποια συγκεκριμένη μου συμπεριφορά, αντιλαμβάνομαι πως φαίνομαι τζαι πως τον κάμνω να νιώθει. Σίγουρα όχι στο βαθμό που το αισθάνεται ο άλλος γιατί ο καθένας βιώνει το διαφορετικά, μπορεί να τον εκνευρίζω μέχρι σκασμού κάποιες φορές.

Το θέμα είναι ότι δεν το κάμνω ξεπίτηδες, για εμένα δεν είναι αγώνας ποιος θα επιβληθεί του άλλου αλλά πως θα γίνουν πιο λειτουργικά τα πράγματα στο σπίτι. Άμαν ένας που τους δύο δεν κάμνει τούτα που του αναλογούν (ο ένας συνήθως εν ο σύζυγος) τότε ο άλλος (εγώ) γίνομαι τούτα ούλλα που επεριγράψαν οι συνομήλικοι. Θα μου πεις ποιος κρίνει σε ποιον αναλογεί τι. Θα σου πω η γυναίκα συνήθως. Εν τζείνη που τραβά το παραπάνω ζόρι με το σπίτι, τα μωρά. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να ασχολείται παραπάνω ο άντρας. Εν η γυναίκα που αγχώνεται να τα κάμει ούλλα τζι αναθέτει συνήθως δουλειές στον άντρα για να γίνουν ούλλα. Προφανώς αν τα προλάβαινε ούλλα θα τα έκαμνε, γιατί θα τα ήθελε ούλλα να δουλευκουν ρολόι. Ο άντρας εν πιο χαλαρός. Εν τον κόφτει τόσο ναν πεντακάθαρο το σπίτι, να έχουν ούλλοι ρούχα καθαρία σιδερωμένα τζαι σπιτικό φαγητό, ναν λουμένα φαημένα ήρεμα τα μωρά. Θέλει πρώτα τη δική του ηρεμία τζαι μετά ούλλα τα άλλα.

Κάπου δαμαί χαλούμεν τα. Η γυναίκα συνήθως βάλλει προτεραιότητες ούλλα τα άλλα (μωρά, σπίτι, σύζυγος, με τούτη τη σειρά), τζι αν μείνει χρόνος για την ίδια έχει καλώς. Ο άντρας όμως πρέπει ναν ξεκούραστος για να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο.

Τζαι κάπως έτσι εν ούλλοι δυσαρεστημένοι τζαι οι άντρες , αν μπουχτήσουν, όπου βρεθούν λαλούν τον πόνο τους τζαι η πρώτη που θα τους συμπαρασταθεί εν το τρίτο πρόσωπο και η αρχή του τέλους.

Είχα τζι άλλα να πω αλλά επιάσετε το νόημα. Κάπου εχάσαμε τη μπάλα τζαι εν πρόβλημα αμφότερων των φύλων.

πρώτο σχολείο

2017-09-19T01:58:00.000-07:00

Ναν άρρωστος πάλε ο μεγάλος. Να έσιει αρρωστήσει με πυρετό 2 φορές μέσα σε 2 εβδομάδες αφότου εξεκίνησε σχολείο. Να σκέφτεσαι ότι, εφόσον ο πυρετός προκύπτει αρχές της εβδομάδας (τζι εν κολλά που το σχολείο), μήπως τελικά εν ψυχοσωματικός? επειδή εν θέλει να πάει σχολείο!

Κάθε μέρα ναν περιπέτεια, αν θα κλαίει που το πρωί, αν θα θέλει να πάει καφετέρια, στη γιαγιά ή κάπου αλλού. Στο σχολείο πάντως όι. Να θέλει να τον πιάσει ο παππούς που το σχολείο μόλις τον πάρεις. Να του τάζεις πάρκα τζαι εκπλήξεις όταν σχολάσει. Να αγωνιάς αν θα σε ειδοποιήσουν πάλε που το σχολείο επειδή κλαίει, δεν τρώει ή έκαμε πυρετό.

Να μεν ξικολλά μετά που τη γιαγιά, να κλαίει, να κλωτσά, να μεν θέλει κανέναν άλλο, ούτε καν εσένα τζαι να μεν μπορείς να τον παρηγορήσεις.

Να θωρείς έναν άλλο μωρό, αντιδραστικό, ιδιότροπο, γκρινιάρικο, ανασφαλές, λυπημένο, θυμωμένο που κλωτσά τζαι κάμνει tantrums όπου και όποτε έβρει. Να ξέρεις ότι εν αναστατωμένος, να τον καλοπιάνεις, να μεν θυμώνεις εσύ τζαι να θυμώνουν άλλοι. Τζαι να τσακώνεσαι μαζίν τους.

Να του κάμνεις τον καραγκιόζη πέρκι γελάσει λλίον, πέρκι συνδεθεί ξανά μαζί σου που είσαι η κακιά που τον ξερίζωσες που τους παπούδες τζι εξαπόλισες τον μόνο του σε ένα σχολείο.

Τη νύχτα να μεν στέκεται να του δώσεις καλπόλ τζαι όπως τον βαστάτε με τον άντρα σου, να πιτάς το καλπόλ με τη σύριγγα μες το μάτι του άντρα σου.

Όι εγώ, κάποια άλλη.

εξομολαύσεις

2017-08-31T04:39:00.004-07:00

εξομολογήσεις+απολαύσεις

Είναι απόλαυση να παρακολουθείς τους "σκληρούς" άντρες πως κινούνται στην προσωπική τους ζωή. Σκληρούς εννοώ τους φαινομενικά στυγνούς επιχειρηματίες, αυστηρούς τζαι απαιτητικούς εργοδότες, απρόσιτους συνήθως στις πρώτες σας επαφές, τελοσπάντων άτομα που δεν τολμάς να αποκαλέσεις με το μικρό τους ή να τους απευθύνεις το λόγο στον ενικό.

Είναι τύποι όπως τον παπά μου, κάποιους θείους μου, μάστρους, άλλους φίλους κλπ. Στη δουλειά τους σκληροί μαχητικοί διεκδικητικοί, ζόρικοι, εν θέλεις να τους πετύχεις μπροστά σου, πόσω μάλλον να τους έσιεις προϊστάμενους, συνάδελφους. Τζαι θωρείς τους μετά με τη γυναίκα τους, τα παιδιά τους, εκτός χώρου τζαι στολής εργασίας ναν μαρτούθκια (ή να έχουν γίνει έτσι μετά που αφυπηρετήσαν, εκάμαν εγγόνια). Ομολογώ ότι πραγματικά απολαμβάνω το γιατί μπορείς να τους μιλήσεις πλέον ως ίσους, να τους πειράξεις, να δεις μιαν άλλη ευαίσθητη πλευρά τους, να τους απομυθοποιήσεις τζαι να τους συμπαθήσεις τζιόλας.

Ο παπάς μου με τα εγγονούθκια του γίνεται χαλί να τον πατήσουν. Μαζί μας ήταν κέρβερος. Θείοι μου, αστυνομικοί ή στρατιωτικοί, εκτυπούσες προσοχή αν άκουες ότι έρκουνταν. Αν τους δεις τωρά με τη γυναικούα, στην αυλούα, με το αγγονούι, άλλος άνθρωπος. Πειράζεις τις παρπέττες τους τζαι γελούν. Μιλάς τζαι ακούν σε πλέον, διούν σου σημασία, μπορείς να κάμεις τζαι συζήτηση. Κάποτε ήσουν ένα μυρμηγκούι που εκατσιάριζες. Όι πως εν θα φωνάξουν όταν θεωρήσουν ότι χρειάζεται, να σου μουγκρίσουν θέμα αν τους πατήσεις τζαμαί που πονούν, να τσακωθείτε σαν τους παλιούς καλούς καιρούς. Αλλά πάλε, θέλεις η ηλικία, θέλεις οι συνθήκες, τα εγγόνια, κάποια στιγμή μαλαθκιανίσκει η ψυshή του αθρώπου. Θέλεις να τους αγκαλιάσεις να τους φιλάς. Συνήθως.

Άρκεψα δίαιτα. Διατροφή μάλλον. Μισώ τις δίαιτες - η κουμέρα μου λαλεί κάμνει θκυο γιατί εν χορτάνει με τα φαγιά της μιας. Που λες, λείπουν μου πολλά τα γλυκά, οι σοκολάτες. Εν το μόνο που με δυσκολεύκει, στα άλλα κουτσά στραβά, επειδή τρώω κατιτίς κάθε 1,5 ώρα, περνούμε. Θα γίνω μοντελάκι, θα το δεις. Μαμά γερνάω αλλά δεν πτοούμαι. Τέλοσπάντων, γράφω για να σας πω ότι ενθουσιάστηκα σήμερα που ήβρα κάτι που μοιάζει με Lion bar. Εν σαν lion αλλά λιγότερο γλυκιά τζαι με λιγότερες θερμίδες. Σπεύσατε! Εν το Kellogg's special K chocolate delight bar. 24g each bar/96 cal. Η lion bar έσιει 256 cal. Όχι δεν είναι πληρωμένη διαφήμιση.

Είμαι στο ψάξιμο για low cal σοκολάτες, παγωτά, πισκόττα που όμως δεν έχουν γεύση άχυρο. Αν βρείτε κάτι πέτε μου.

Και το τελευταίο του σημερινού ποστ, παράκληση.
Παρακαλώ όπως διαγραφεί από την καθομιλουμένη ο όρος MILF. Εν προσβλητικός θα 'λεγα. O πλέον δόκιμος όρος είναι WHIPs: Women who are Hot, Intelligent and in their Primark.

Με εκτίμηση,

Μαστίγιο

ο παίχτης

2017-08-29T04:47:00.000-07:00

Ο παίχτης εξελίσσεται σε παιχτούι Α' κατηγορίας. Άρκεψε να έχει άποψη, να την εκφράζει, να θυμώνει, να έχει απαιτήσεις, να ελίσσεται, γενικότερα έφυε που τη φάση του απλά αξιαγάπητου τζι έγινε αξιαγάπητος για γερά νεύρα.

Γράφω τα δαμαί να μεν τα ξιχάσω λαλεί τζι η clueless.

Πλέον λέεις του να πάμε στη γιαγιά, αν δεν θέλει απαντά σου "τεκμηριωμένα":
- δεν είναι σπίτι η γιαγιά/κοιμάται η γιαγιά!

Λέεις του να πάμε εκκλησία:
- τέλειωσε η εκκλησία/έφυγε ο πάτερ!

Λέεις του να φάει το φαγητό του:
- δεν έχουμε φαγητό
- γιε μου έτο δαμαί μπροστά σου
- δεν είναι φαγητό!

Πάω να πιάσω το μίκυ (το μικρό) γιατί κλαίει:
- άφησε τον κάτω
- μα κλαίει
- να τον πιάσει ο παπάς!

Κτυπά με, λέω του "δεν είναι σωστό", "δεν επιτρέπεται να κτυπάμε", "πονώ" (τα μεγάλα μέσα):
- Δεν είναι τίποτα μάμα, θα περάσει!
(όταν έπεφτε χαμαί ελαλούσαμεν του "δεν είναι τίποτα, θα περάσει").

Ρίχνει τη μπάλα πάνω μου, ξανά "δεν ρίχνουμε πράγματα πάνω στους άλλους, θα κτυπήσουμε, πονώ, θέλεις να σου ρίξω κι εγώ τη μπάλα να δεις ότι πονάς?"
- ναι!
Τη ρίχνω ελαφρά πάνω του, θυμώνει:
- Γιατί μου την έριξες??

Θέλει (πάλε) σελινούι για το μηχάνημα να πιάσει μπάλα. Λέω του "δεν έχουμε λεφτά". Πάει σε άλλον (άγνωστο) τζαι λαλεί του "δεν έχουμε λεφτά, θα μου πιάσεις μπάλα?"

Άμαν εν θέλει να κάμει κάτι: "είμαι κουρασμένος/είμαι λυπημένος".

Στη σκέψη του, είναι καλυμμένος. Μιλά, απαντά, έχει τη λύση, έχει δίκιο, τέλος. Δεν έχει θέση το "γιατί", το "όχι", το "που το ξέρεις". Δεν θα ασχοληθεί να σου εξηγήσει. Πλέον πρέπει να βρίσκω τρόπους να του αποσπώ την προσοχή που τη σκέψη του για να περάσει το δικό μου.

Εψές στις 12 που κοιμούνταν τα μωρά, αποφάσισα να βάλω μια μάσκα νυχτός άσπρη μετά που 6 μήνες. Ξυπνά ο παίχτης, γυρέφκει με, πετάσσουμαι δίπλα του με τη μάσκα, θωρεί με, αρπάσσει με να κοιμηθούμε ξανά αγκαλιά! Ούτε πτοήθηκε. Η μόνη μου έννοια να μεν εθώρεν εφιάλτες ούλλη νύχτα. Πάντως ετζοιμήθηκε, εξύπνησε μια χαρά.

Άμαν με βλέπει λυπημένη, θυμωμένη:
-μάμα να γελάς, να είσαι χαρούμενη!

Λαλεί μου 10-20 φορές την ημέρα "σε αγαπώ πολύ" τζαι λιώνω. Ξέρω ότι σε 1-2 χρόνια θα σταματήσει να το λαλεί τζαι θα το ξαναπεί σε καμιά πενηνταριά χρόνια ίσως.

Το αποκορύφωμα είναι όταν με σφίγγει στην αγκαλιά του τζαι λαλεί μου:
- Σε αγαπώ πολύ μάμα. Μια μέρα θα σε βοηθήσω!

Αυτά. Κόμα δεν έκλεισε τριών. Ότι τζαι να πω εν λλίο για το τι μου προσφέρει τούντο μωρό.
#blessed

Κυπραίοι γονείς τζι εφταθέσεο

2017-07-26T03:25:00.000-07:00

Οι Κύπριοι γονείς εν μοναδικοί. Εν έσιει στον κόσμο άλλον τέθκοιο φαινόμενο.

Που τα 6 σου που καταλάβεις τί λαλούν, καταγράφεις το μουρμουρκόν τους, που κυμαίνεται από το αμυδρό ενδιαφέρον ως το πρήξιμο τζαι καταλήγεις συχνά πυκνά σε τσακωμούς.

Στα 6 σου αρκέφκουν να σου λαλούν "θκιάβασε". Τούτον πάει σταθερά ως τα 18 σου. Στο μεταξύ μεσολαβούν κάμποσα "μα που έννα πάεις τωρά", "μεν αρκήσεις", "μα ννάμπον τούτον που φορείς", "με ποιόν μιλάς πάλε", πόσες ώρες στο τηλέφωνο", "κλείστην τηλεόραση κανεί", "συστάρισ' το δωμάτιο σου", "πήαιννε τζοιμήθου","ξύπνα, ΞΥΠΝΑ". Έσιει τζαι πολλά άλλα, στον τζαιρό μου εν είχαμεν κινητά στην εφηβεία, εγυρίζαμεν τις γειτονιές, τα κλαπς, ο βασικός καυκάς ήταν να θκιαβάσω τζαι να μπω έσσω. Ενιξέρω τωρά οι μιτσιοί τί περνούν.

Να προσπεράσω το στρατό γιατί εν έκαμα? Η προτροπή των γονιών είναι να μεν φάει κράτηση/φυλακή το μωρό, να τρώει το φαίν του, να πιάσει ρούχα καθαρά, να μεν αρκήσει να πάει μέσα. Το πρήξιμο δαμαί εν μειωμένο, θέλω να πιστεύκω.

Στις σπουδές συνεχίζει το "θκιάβασε" άσχετα ότι είσαι πλέον ενήλικας, το "πάλε έννα φκεις?" λαλούν το τζαι με τα μμάθκια πλέον, εν χρειάζεται να μιλήσουν. Αν είσαι εξωτερικό, μπορεί να τα ακούσεις μέσω τηλεφώνου, skype whatever αραιά και που. Αν κάμεις σπουδές Κύπρο τζαι μεινίσκεις μαζίν τους εν την γλιτώνεις. Αν μεινίσκεις αλλού κάτι γίνεται.

Κάμνεις σχέση αρκέφκουν τα "πότε έννα "ρτετε να σας δούμε" που συνεχίζει μέχρι τα βαθιά σου γεράματα. Αρχίζουν φυσικά τα "πότε θα παντρευτείτε", "άτε πόσον τζαιρό, εν είσαστε μωρά".

Αν δεν κάμεις σχέση (ή μεταξύ των σχέσεων) θα φάεις πρήξιμο αλύπητο του στυλ "γιατί δεν βρίσκεις τζι εσύ κάποιον/αν, να παντρευτείτε να κάμετε οικογένεια", "περνούν τα χρόνια, έννα μείνεις στο ράφι/μόνη σου/μόνος σου/κούκκουφος", "εν που είσαι ιδιότροπη, ο ένας μυρίζει σου ο άλλος βρωμά σου", "άτε να προλάβω να δω εγγονούθκια" τζαι τα hardcore "εν μας σκέφτεσαι εμάς", "έννα πεθάνουμε τζι εν θα σε δούμε νυφούλα/εν θα δούμεν αγγόνια", "έν θα σιεις έναν πλάσμα να σε δει". Οι πιο τολμηροί κάμνουν σου προξένια. Κτυπούν αλύπητα τζι αδιάκριτα. Κάπου δαμαί εσύ είσαι ήδη στα όρια σου μαζίν τους.

Αν αρκήσεις πολλά να παντρευτείς, ή έστω να βρεις μια σταθερή σχέση, το πρήξιμο τους θα περάσει σε άλλο επίπεδο. Στόχος ζωής πλέον ο ψυχολογικός πόλεμος γιατί πιστεύκουν ότι έτσι τους κάμνεις τζι εσύ. Παντές τζαι κάμνεις το επίτηδες για να τους ποφκάλεις. Καλή δύναμη σε όλους εύχομαι.

Παντρεύκεσαι τζαι ηρεμούν για κανένα δίμηνο, μετά αρκέφκουν νέο τροπάριο: "άτε πότε έννα κάμετε κανένα μωρό", "περνά ο τζαιρός, εν τζαι μιτσιανίσκετε", "άτε κάμετε κανένα μωρό να το χαρούμε τζι εμείς". Συνεχίζουν, αδιάκριτα. Παρατηρούν το βάρος σου τζαι μόλις ξεμυτίσει τζοιλιούα τσουπ! "μα είσαι έγκυος?". Εν εσκεφτήκαν ότι ένα χρόνο μετά το γάμο, τα τραπεζώματα επροσθέσαν σου ήδη 5 κιλά.

Αν δεν κάμεις σύντομα μωρό αγριέφκουν, νομίζουν ότι αποφεύγεις το, ότι πελλαρίζεις τζαι αφήνεις το χρόνο να περνά έτσι απερίσκεπτα, ότι χαραμίζεις τον καιρό σου σε καριέρες τζαι καλοπέραση. Πρήζουν σε στα γιατί τζαι στα πότε. Δεν σκέφτουνται ότι μπορεί να υπάρχει κάποιο πρόβλημα τζαι ότι το ψάχνεις ήδη. Οι πλέον αδιάκριτοι, πάλε χωρίς να το σκεφτούν θα σε ρωτήσουν αν έσιεις κάποιο πρόβλημα.

Κάμνεις ένα μωρό τζαι ηρεμούν για κανένα χρόνο. Εννοείται ότι έχουν άποψη για το όνομα του, το φαί, του ύπνο, τα ρούχα, τις συνήθειες του. "Εμείς έτσι εκάμναμεν, επάθετε τίποτε?"

Στο χρόνο, αν δεν χάσεις τα κιλά σου, με κάθε ευκαιρία, ρωτούν σε αν είσαι πάλε έγκυος. Αν τα έχασες τα κιλά σου, ρωτούν σε πότε έννα κάμεις δεύτερο. Ότι επέρασες με το πρώτο επαναλαμβάνεται.

Δαμαί όμως κάπου διαφοροποιούνται. Αν έσιεις ήδη θκυο κόρες ή θκυο γιούδες, έσιεις πιθανότητες να ακούσεις στο χρόνο: "άτε να πάτε για το γιο" ή να πάτε για την κόρη" αντίστοιχα. Χωρίς πίεση τωρά. Έτσι, σαν συμβουλή, με χαμόγελο, εκτός αν δεν έφκαλες ακόμα το όνομα του γονιού σου τζαι καρτερά το τρίτο για να το διεκδικήσει ως το τέλος.

Αν έσιεις γιο τζαι κόρη (ή κόρη τζαι γιο) κάθουνται πίσω αναπαυμένοι. "'άτε έκλεισες".

Πρόσεξε τωρά: Αν πάεις να κάμεις τρίτο χωρίς τη συγκατάθεση τους κατίshι σου. "Α μάνα μου, έσιεις ήδη θκυο, πώς θα τα φκάλεις πέρα, μεγαλώνεις, εν επικίνδυνο, ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΦΚΑΛΕΙΣ ΠΕΡΑ!"

Δαμαί βλέπουμε μια άλλη μεγάλη καμπή, σημείο αναφοράς, ειδικά αν προσέχουν τα μωρά σου, άρα στη σκέψη τζαι μόνο ότι πάεις για τρίτο, μπορεί να ππέσουν στο κρεββάτι άρρωστοι. Έχουν ήδη τα χρονάκια τους, εκουραστήκαν, θέλουν να τζοιμούνται να ξυπνούν άνεννοιας, να φροντίζουν το σπίτι τζαι τον κήπο τους τζαι δεν αντέχουν άλλες φωνές τζαι πελλαρίσματα μωρών.

Επισημαίνεται ότι έν τζι εν ανάγκη να πάεις για τρίτο για να επέλθει η κατάρρευση που ανέφερα πιο πάνω. Η υπόνοια του τζαι μόνο, ή αν για κάποιο λόγο τους καρφωθεί στο μυαλό, έτα ούλλα τζαμαί.

Γι αυτόν αγαπητή/έ, αν σκέφτεσαι να αγοράσεις εφταθέσεο αυτοκίνητο, ετοιμάστου για εγκεφαλικά, καρδιακά, οδυρμούς, συναισθηματικούς εκβιασμούς τζαι κάμε πλάνο εκτόνωσης της κρίσης.

Η επιστροφή της Ιβάνας

2017-07-12T04:30:00.000-07:00

Ιβάνα: Neerie έχω νέα!
Neerie: Καλώς τα μμάθκια μας τα θκυο. Που εκάμαμε μαύρα μμάθκια...
Ι: Ναι ναι, ξέρω, μαύρα μάτια, να βάλεις αγγουράκια ή πατάτες πάνω να φύγουν οι σακούλες. Άκου:
Ν: Κόρη μου τί λαλείς? Εν έκφραση, άμαν κάμεις καιρό να δεις κάποιον.
Ι: Ναι, ξέρω ότι φαίνομαι σαν κόρη σου, έχω νέα και πρέπει να σου πω.
Ν: Εν εξεκινήσαμε καλά, έσιε χάρη που είμαι παραπάνω περίεργη παρά περήφανη, λέγε.
Ι:. Τώρα που ήμουν διακοπές, στον Άγιο Δομίνικο, μεγάλη η χάρη του, γνώρισα τον Χούντο.
Ν: Ποιό Χούντο? Τζαι πότε επήες Άγιο Δομίνικο? Τζι έννεν άγιος ορθόδοξος... Τέλοσπάντων, έσιεις πολλά να μάθεις. Για πες
Ι: Ο Χούντος Βρίαμος, προπονητής μπέιζμπολ και μοντέλο, που έπαιξε στο ριάλιτι επιβίωσης Μαχάιτορ... ξέρεις?
Ν: Αχαχαχα, μα πως τα έσμιξες έτσι κόρη, έκαμες τα...
Ι: Εγώ δεν έσμιξα τίποτα, έτσι μου συστήθηκε, και είναι πολύ ωραίο παιδί, ψηλός, αθλητής, με τρίγωνη πλάτη, όπως μου έλεγες πάντα ότι ήθελε η γιαγιά σου...
Ν: Τη γιαγιά μου να μεν την νεκατώννεις μες τες πελλάρες σου, τζαι δεν κολλά ένιγουέις. Τάχα ήβρες τον για να αποκατασταθείς? Τζι επίστεψες του ότι εν τζείνα ούλλα που σου είπε?
Ι: Εγώ φταίω που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου την ευτυχία μου, και τη γιαγιά σου την αγαπώ και την σέβομαι και να της δώσεις φιλιά πολλά (μυξόκλαμα).
Ν: Οκκέι καλά σκέφτουμαι ότι παλαβώνεις ώσπου πάεις αλλά εγώ θα σε ισιώσω μεν κλαίεις, συνέχισε την κουβέντα σου.
Ι: Που λες ο Χούντος είναι πολύ καλό παιδί και είχε μόλις βγει από το παιγνίδι όταν τον γνώρισα, χόρευα bachata το Ντεσπασίτο σε ένα club στον Άγιο Δομίνικο και με πλησίασε...
Ν: ... εμφανώς γοητευμένος που εφόρες θκυο κομμάθκια ρούχα όπως τζείνος τζι ένιωσε να σας ενώνει κάτι πρωτόγονο?
Ι: Ε? Γίνεσαι ενοχλητική και πίκρισσα όπως λέτε αλλά εγώ συνεχίζω. Με πλησίασε χαμογελαστός για να χορέψουμε και τον ρώτησα τί έπαθε, αν τον έδειραν, ήταν γεμάτος πληγές στα πόδια και με επίδεσμο στο χέρι.
Ν: Λογικό ναι, καλά το εσκέφτηκε, στο Μαχάιτορ εσκοτώννουνταν ούλλοι, τί σου είπε?
Ι: Δεν είναι τίποτα, θα περάσει και ότι ήταν παίχτης του παιγνιδιού, σε λίγες μέρες θα επέστρεφε στην Κύπρο.
Ν: Α, εν Κυπρέος δηλαδή.
Ι: Ελλαδίτης της Κύπρου, κι είπε ότι είχε φτάσει στους 4 πρώτους, νομίζω για να με εντυπωσιάσει.
Ν: Κοίτα, κατά ένα μέρος έφτασε στους 4 πρώτους, τί άλλο σου είπε?
Ι: Μου είπε γενικά πως πέρασε, πόσο δύσκολο ήταν, ότι πεινούσε και να μην πιστέψω τίποτε από όλα αυτά που ακούγονται, ότι είχε κλίκα και ότι ήθελε να διώξει τον Ντανόπουλο. Το σημαντικό είναι που είπε ότι θέλει να με ξαναδεί.
Ν: Πού? Ποτζεί? Ποδά?
Ι: Όταν έρθουμε στην Κύπρο.
Ν: Ε ήρτετε. Εδώ και μέρες. Εν εβρεθήκετε ακόμα?
Ι: Η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα γιατί είναι δύο κοπέλες που λένε ότι έχουν σχέση μαζί του, και είναι και αθλήτριες του μποξ, εγώ δεν είμαι...
Ν: Σε σχέση μαζί του ή αθλήτρια του μποξ?
Ι: Και τα δύο, κατάλαβες.
Ν: Ναι, άκου Ιβάνα ευτυχώς έννεν σοβαρό το πρόβλημα σου, μπορεί να διορθωθεί.
Ι: Πώς? Τί να κάνω? Αν με πιάσει τηλέφωνο τί να του πω?
Ν: Εν θα σε πιάσει. Αν σε πιάσει όμως να του πεις ότι ετοιμάζεσαι για το Μαχάιτορ 2 τζαι δεν έσιεις χρόνο για έρωτες. Έσιεις τα γυμναστήρια σου τζαι τα μαχάιτορ καμπς να βουράς, κάμνεις πάζελ των 13000 κομμαθκιών για προπόνηση, άρκεψες τη δίαιτα της καρύδας, θα εκδόσεις βιβλίο συνταγών με καρύδες τζαι φκάλλεις τζι ένα προμόσιοναλ σίνγκολ τωρά "Η σφάχτρα των καρυδιών".
Ι: Των καρυδιών?
Ν: Ναι, εν λλίο μεγάλες οι καρύδες για εσένα, εν θα ξορτώσεις. Τζαι να μεν ανησυχείς για τίποτε, αναλαμβάνω μάνατζερ σου εγώ. Αν σε πιάσει δως τον σε εμένα.
Ι: Εντάξει. Μου φάνηκε καλό παιδί πάντως, νομίζω ήταν ειλικρινής...
Ν: Ναι, μάλλον ήταν, τωρά όμως θα θέλει να τον πληρώσεις για να σου μιλήσει.
Ι: Εγώ δεν πληρώνω για να μιλήσω σε κανέναν!
Ν: Έτσι μπράβο. Έτην παλιάν καλήν Ιβάνα.
Ι: Εσύ εδώ πώς τα πέρασες? Κάτι άκουσα για Κραν Φοντάνα..
Ν: Ναι, Φοντάνα Αμορόζα ένα πράμα. Τίποτε, άστο, ναυάγιο οι συνομιλίες...
Ι: Με ποιούς συνομίλησες? Τί ναυάγιο? Σαν Τιτανικός? Σαν Άγιος Δημήτριος στην Πάφο?
Ν: Όι δεν εμίλησα εγώ, έστειλα αντιπρόσωπο. Όι έτσι ναυάγια. Τούτον είσιεν δόλο, ήταν προμελετημένο τζαι σκόπιμο.
Ι: Ποιός? Ο καπετάνιος το βούλιαξε? Ή κανένα υποβρύχιο?
Ν: Οι σύμβουλοι του καπετάνιου με το πλήρωμα, εθέλαν να παν αλλού τζι ο καπετάνιος ήταν αλλού γι' αλλού...
Ι: Δηλαδή?
Ν: Τούτο θα σου πω τζαι κλείνει η συζήτηση: Τούτο το πλοίο, όπως ούλλα τα προηγούμενα, ήταν καταδικασμένο. Γιατί τζείνοι που οδηγούν έχουν άλλα σχέδια πορείας, τζείνοι που εν πάνω αλλού νομίζουν ότι παν, τζι έσιει τζαι κάτι υποβρύχια που πυροβολούν έτσι, γιατί μπορούν.
Ι: Οκ... Δεν κατάλαβα... Τέλοσπάντων, εγώ δηλαδή τώρα θα πάω στο Μαχάιτορ 2?
Ν: Ναι. Σάστα μπουστάκια σου. Τζαι πιάσε λαστιχάκια πολλά για βρουλλούθκια.

τουρλουτ

2017-06-29T05:11:00.000-07:00

Σήμερα είμαι η "χαρά" του οφθαλμολουτρόφιλου, αφού εχάλασεν το αιρκοντίσιον στη δουλειά, άνοιξα παράθυρα πέρκι ξιδρώσω τζι έμεινα με την τελαντωτή φανελλούα. Υπό πιο δροσερές συνθήκες θα εφορούσα τζαι ριχτή φανέλα που πάνω γιατί τα εφαρμοστά δεν εφαρμόζουν πλέον, αλλά αποφάσισα να αγκαλιάσω τον πιο χυμώδη μου εαυτό τζαι ας ξεshειλώ ποτζεί ποδά.

Συγχαίρω που δαμαί την μπέα για το ποστ της αλλά εγώ δεν εσυμφιλιώθηκα ακόμα με το μετά-τη-γέννα σώμα μου. Είμαι κάπου μεταξύ άρνησης τζαι θυμού, αλλά τις τελευταίες μέρες άρκεψα τη διαπραγμάτευση με τις κουμέρες για γυμναστήριο. Έσιει μιαν εβδομάδα είπαμε να ξαναξεκινήσουμε. Εν ήδη Πέμπτη, ακόμα να πάμε.

Πόσοι που σας εγοράσετε παιγνίδια για τα μωρά σας μετά που έρευνα (για ναν εκπαιδευτικά), ενθουσιασμό (γιατί εν διασκεδαστικά), ματαιοδοξία (γιατί εν όμορφα/εξεζητημένα) τζαι τα κοπελλούδια σας αγνοήσαν τα παντελώς τζαι προτιμούν να παίζουν με κουτάλες, μαππούες ή το κινητό σας? Ωραία, κατεβάστε τα σιέρκα, τζι εγώ, προφανώς. Έπιασα του παίχτη ένα βιβλίο τσόχενο για λεπτές κινητικές δεξιότητες, με ζώα, φερμουάρ, κουμπούθκια, είδαμεν το μια φορά μαζί, δεν του εξανάτζισε. Έπιασα του μιαν κουρσούα μιτσιά τύπου matchbox που ήταν τζαι 5 ευρώ που ανοίγουν οι πόρτες της γιατί εθυμήθηκα τα νιάτα μου που έπιαννα τις κουρσούες του αρφού μου, αλλά έσυρνε την κάτω που τη τσουλήθρα τζι εφκήκαν οι πόρτες. Μα κανένας σεβασμός! Έπιασα του άλλες κούρσες με τηλεχειριστήριο, έφκαλεν τους τροχούς, τα φτερά, εφάκκαν την χαμαί, έφκαλε την αντένα που το κοντρόλ τζαι εδιαμέλισεν τες σιγά σιγά. Ο παπάς του έκλαιεν τες. Το καλόν, ακόμα παίζει με το κουρσο-απομεινάρι άμαν αθθυμηθεί. Φακκά το χαμαί εννοώ. Έπιασα του μίκυ πλαστικά κλειδιά με ήχους να μασά, προτιμά να μασά τα κλειδιά τα δικά μας τα ξιμαρισμένα. Το χειρότερο δε, είναι που ο παίχτης εράγισε την οθόνη του τάμπλετ μου (το οποίο θεωρεί δικό του) γιατί άμαν νευριάσει (και όχι μόνο) σύρνει πράματα χαμαί. Εφτάψυχο εν τω μεταξύ, συστήνω σας το λενόβο, ακόμα δουλεύκει (έσυρεν το κάτω 4 φορές, έσιει άλλο τρεις ζωές).

Πήγα να πάρω μαγιό ρε συ, πρώτη φορά μετά την εφηβεία μου αποφάσισα να γυρέψω ολόσωμο. Οι τιμές τους κυμαίνονται κάπου μεταξύ 50-100 ευρά. Πάνε οι παλιοί καλοί καιροί που έπιαννες 4-5 κομμάθκια για 50 ευρά που το ιντιμίσσιμι τζι έκαμνες mix and match για 4 χρόνια. Τωρά πρέπει να πιάσεις μαγιό που να στηρίζει στήθος (γιατί εν κάμποσο πλέον), να μεν σιωνόνεται έξω, να μπορείς όμως να θηλάσεις άμαν πρέπει. Να μαζεύκει λλίον την τζοιλιά, να χώνει τις δίπλες της πλάτης, να καλύπτει αρκούντως τον πισινό, μεν σου πω να έσιει φουστούα πουκάτω. Πάνω που 80 ευρά τούτα ούλλα. Τζι εν βάλλω έναν παντελονούι τζαι μιαν φανέλα να μπω στο νερό τζαι κανεί?

Το άλλο περίεργο με τις παραλίες είναι που μπορώ να δείξω τα δικά μου ή να δω τα κάλλη (ή μη) του καθενός που δεν ξέρω ή ξέρω τζι εν απόλυτα αποδεκτό, αλλά σε μιαν καφετέρια ή τελοσπάντων οπουδήποτε αλλού θεωρείται ανάρμοστο. Πάλε καλά δηλαδή. Μπορώ να δω την κυτταρίτιδα, τις ελιές, τα παχάκια και τα μεγέθη/σχήματα των μερών σου ενώ ρε φίλε δεν με κόφτει, δεν θέλω να θωρώ το εφαρμοστό μαγιοβρακούι σου. Χαλάρωσε ή μεν πηαίννεις παραλία θα μου πεις. Έσιεις τζι εσύ τα δίκια σου. Η κοινωνία μας εν περίεργη είπαμεν.

Ντάξει εν θα θίξω άλλα κοινωνικά θέματα σήμερα.

Τελικά έπιασα το πιο φτηνό μαγιό, του μίκυ διώ του κουτάλια πλαστικά να μασά, έπιασα 15 μάππες του παίχτη να παίζει τζαι θα παρακαλώ να μεν ξανασύρει το τάμπλετ χαμαί γιατί εμείναμεν έτσι.

Εν τω μεταξύ έχω τρείς σοβαρές απορίες για το σουρβάιβορ και τους σουρβαιβορόπληκτους σαν του λόγου μου:

1. γιατί εφόσον έγινε η ένωση των ομάδων ακόμα κάθουνται ξεχωριστά στις κερκίδες (τωρά μάνα μου, ο Ντάνος μου κάθεται μόνος του)

2. γιατί εφόσον έγινε ατομικό το παιγνίδι ακόμα ψηφίζουν και καλά αγωνιστικά αλλά ψηφίζουν τον πιο αδύναμο να φύει? Θέλουν να έσιει άκσιον το παιγνίδι οξά φοούνται μεν τους ψηφίσει μετά που πίκκαν ο δυνατός?

3. γιατί εκίστησα πραγματικά που ερωτεύτηκεν την βαλαβάνη ο ντάνος?

Και για να μην ξεχνιόμαστε #ntanosFTW, #ntanostruesurvivor, #mariekatsetimappaxamai

Οι άντρες που τον Άρη

2017-06-12T04:02:00.005-07:00

Έχοντας πλέον δύο γιους, η περιέργεια μου για τους άντρες έχει εκτοξευθεί στο διάστημα, ανησυχώ, προβληματίζουμαι τί χρειάζονται, τί θα χρειαστούν στο μέλλον τζαι πόσα μπορώ να τους προσφέρω εγώ για να γίνουν "σωστοί" άνθρωποι ή τελοσπάντων να επιβιώσουν, να χαίρονται τζαι να διούν χαρά όσο μεγαλώνουν.

Τούτον έβαλε με στη διαδικασία να προσπαθώ να μάθω ξανά τον άντρα μου, να αναθεωρήσω τις απόψεις μου περί ανδρίλας τζαι βασικά να προσπαθώ να μπω μες το νου τους που εν στενός τζαι μονόδρομος.

Τόσα χρόνια η Ιβάνα εδίδαξε με πολλά. Έμαθε με η πελλή πως να αποκωδικοποιώ τις συμπεριφορές τους, να καταλαβαίνω γιατί θυμώνουν, γιατί μιλούν, γιατί δεν μιλούν τζαι να δρω ανάλογα. Η Ιβάνα όμως έβλεπε μόνο δράση-αντίδραση τζαι δεν έφτασε στην ουσία.

Την οποία (ουσία) καλούμαι να ανακαλύψω τωρά εγώ. Βάζοντας τις δικές μου ανάγκες σε αναμονή (όπως είπα τζαι σε προηγούμενο ποστ), τωρά πρέπει να ανακαλύψω τί χρειάζουνται πραγματικά ως ενήλικες άντρες.

Κάποια πράματα εν γνωστά, μάππα, σεκς, νο-μουρμουρκόν, φρέσκο φαϊ, σεβασμό, αναγνώριση, να μεν μουρμουρώ, ταξίδια, ησυχία, να μεν τους μάχουμαι, μπύρες, πι-σι γκέιμς κλπ. Άμαν τους τα παρέχεις τούτα είναι κατά το 49% ευτυχισμένοι. Το άλλον 51% είναι να τους προλαβαίνεις. Να είσαι μες το νου τους πριν μπουν τζείνοι. Έννεν δύσκολο, άμαν έβρεις το κλειδί. Μετά εν παιγνιδάκι. Εν λέω να τους παίζουμε στα δαχτύλια μας, αγάπη μου αν το διαβάσεις ποττέ τούτο να ξέρεις εν εσάς που σκέφτουμαι τζαι πως να σας κάμουμεν ευτυχισμένους.

Το θέμα είναι ότι εμείς οι γυναίκες επικεντρωνούμαστε στις δικές μας ανάγκες τζαι απαιτούμε να τις ικανοποιούν, κοινώς, τραβούμεν το shοινί, ενώ αν είχαμε το κλειδί στον αντρικό νου θα ευτυχούσαμε δίπλα τους τζι εμείς αυτόματα. Switch on και φωτίζεται ούλλον το δωμάτιο - φάση.

Εν θα κάμω τον ξερόλα, έχω κάποιες θεωρίες, πιο μετά ίσως τις γράψω δαμαί.

Έτσι που λες. Έφαα πολλά άκυρα που την αθωότητα, αφέλεια, υπερβολική άνεση ή ανασφάλεια μου. Π.Ι. Προ Ιβάνας. Μετά ήρτεν τζι άνοιξε μου τα μμάθκια αλλά ήταν πλέον αργά. Ευτυχώς ήβρεν μου το Δώρο. Ακόμα ζηλεύκει είπα σας? Αλλά εν το παραδέχεται. Ακόμα λαγκοδέρνεται (τζείνει λαλεί ότι "έσιει την ώρα της ζωής της" - κάμε ακριβή μετάφραση). Αλλά σύντομα θα την κάμω εγώ να τρίφκει τα μμάθκια της με τις ανακαλύψεις μου.

Προς το παρόν να καταγράψω κάποιες κατραφατσιές, που δείχνουν τη διαφορά στον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε, έτσι για να μεν τις ξιχάσω τζαι για να γελάσει το μουτρούδιν σας:

- Περπατώ με φίλην Σάββατο βράδυ, βλέπω γνωστό ανερχόμενον αθλητικόν αστέρι σε μικρήν απόσταση, βουρώ τζαι λαλώ του χαζοχαρούμενα: γεια σου, εγεννηθήκαμεν την ίδιαν ημερομηνία! χιχιχι *all flirty*. Η απάντηση του: "Ε και???". Η φίλη μου (τζι εγώ) εσκεφτήκαμεν "μα τί κάφρος, έλλειψη τρόπων/κοινωνικής μόρφωσης/πιλέ μου λλίου marketing". Εν σημαντικό να αναφέρω ότι φίλος μου, όταν του είπα τί έγινε, μου είπε "καλά σου έκαμε!"

- Το κλασικό: φκαίννεις πρώτο ραντεβού με κάποιον, περνάς πολλά ωραία, barely reaching second base, φέφκετε, μετά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Τούτο που ήξερα είναι ότι είτε πετύχουν "home run" είτε όχι, το πιο πιθανόν είναι "ούτε φωνή ούτε ακρόαση" μετά. Αν δεν κάμεις τούτο που θέλουν, είσαι ανάφτρα (leading them on), αν το κάμεις είσαι εύκολη τζαι χάνουν το ενδιαφέρον τους. Σαtchίν ας πούμε. Γι αυτό τζι επέλεγα προσεκτικά την ταπέλλα μου.

- Εγώ θωρώ ακόμα όνειρα τον δημοτικό μου έρωτα. Τον ανεκπλήρωτο μου έρωτα του δημοτικού, τζαι στο όνειρο μου πρόσφατα εβάφτισα του ακόμα τζαι μωρό. Μπορείς να με πεις τζαι dream stalker. Δεν φταίω, ούτε τον θωρώ (μετά το δημοτικό είδα τον αλλό 3-4 φορές στη ζωή μου) ούτε τον σκέφτουμαι, αλλά άμαν τον θωρώ όνειρο σκέφτουμαι αν τον δω ποττέ (τζαι θυμηθεί με) να του πω με στυλ ώριμης πλέον γυναίκας που ξέρει τί θέλει τζι εξεπέρασεν τα παλιά της κόμπλεξ: "ξέρεις ήμουν πελλαμένη μαζί σου" (εννοείται εν θα του πω ότι τον θωρώ όνειρο ακόμα). Τζαι να πάει ο καθένας το δρόμο του σε slow motion τζαι γυρίζοντας πίσω για μια τελευταία ματιά, τα μαλλιά τζαι το φόρεμα μου να ανεμίζουν. Αλλά τούτος μπορεί να με καταγγείλει στην αστυνομία. Αντί να κολακευτεί ξέρω γω τζαι να μου πει "Έλα, σοβαρά? Τζι εγώ".

- Πάλε, ραντεβουδάκια με άγνωστη τηλεπερσόνα (Α.Τ.), κάποια στιγμή τζι εφόσον έσιει ψιλοχαθεί τις τελευταίες μέρες, στέλλει χυδαίο sms. Εστόλισα τον κανονικά τζι εξαπόστειλα τον. Ούτε απολογήθηκε. Εγώ στη γιορτή του έστειλα του ευχές πάντως γιατί έχω τζαι κάποιαν ανατροφή. Αι γυναίκαι φίλαι θα έλεγαν καλά του έκαμες του ανάγωγου. Αν τζαι αντράπηκα να μοιραστώ αυτήν μου την εμπειρία. Αρσενικό δεν ρώτησα, ξέρω όμως ότι μάλλον δεν θα εβρίσκαν τίποτε μεμπτόν στη συμπεριφορά του Α.Τ. τζαι θα με αποκαλούσαν ξενέρωτη τζαι μυγιάγγικτη.

- Αυτά, κανεί σας. Ήδη είπα πολλά.

Τζαι βασικά εν θα ήθελα οι γιοι μου να καταλήξουν όπως τους πιο πάνω που περιγράφω.

1. Η νέα εποχή. 2.Ο οικιακός βοηθός

2017-06-02T05:03:00.001-07:00

Πάω το πρωί πριν τη δουλειά να πιάσω καφέ. Ηλιόμουστη μέρα, ταξιδιάρικα τραγουδάκια στο καφέ, ησυχία, σκέφτομαι πόσο ωραία θα ήταν να μην είχα δουλειά το πρωί τζαι να έπιαννα τους Neerous - την οικογένεια να επηαίνναμε για καφέ.

Η εικόνα έκαμε shιονούι σε λίγα δευτερόλεπτα γιατί αμέσως εφαντάστηκα με να κάθουμαι με τον παίχτη (ο μεγάλος) τζαι τον μίκυ (ο μικρός) τζαι τους θκυο γαντζωμένους πάνω μου, ο ένας να μου τραβά τα μαλλιά τζαι ο άλλος το κινητό. Να φωνάζω "άου, ούφφου, κάτσε γιε μου", ο Δώρος να προσπαθεί να τραβήσει έναν κλαιόμενο οδυρόμενο τζαι να καταλήγουμε τζι οι θκυο με νεύρα, να πακετάρουμε τζαι να φέφκουμε. Εν ξίκκο σου.

Ομοίως, φαντάζομαι μια διαμονή σε ξενοδοχείο τωρά τα σαββατοκυρίακα τζαι πάλε shιονούι. Η νύχτα φκαίννει μετά δυσκολίας αφού ο μίκυς κάθε μιαν ώρα τσιριλλά τζαι θέλει γάλα/σούσμα τζαι ποιός τον βαστά να τον σούζει ούλλη νύχτα μες το δωμάτιο του ξενοδοχείου, προσπαθώντας να μεν ξυπνήσουν οι άλλοι δύο. Νεύρα πακετάρεις shιονούι. Ξίκκο.

Έναν απόγευμα στον παιδότοπο οι 4 μας θα εξελιχθεί ένα περίπου το ίδιο, μπορεί να καταφέρουμε να πιούμε λλίον καφέ, ο υπόλοιπος θα καταλήξει χαμαί ή πάς τα ρούχα μας. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα τον αφήκουμε μισοδότζιν. Α, μπορεί να δοκιμάσει τζι ο παίχτης καφέ χωρίς να τον πάρουμε χαπάρι. Πριν 2 μήνες πάντως εν του άρεσε. Εννοείται βουρά ο ένας τον παίχτη να μεν τον χάσουμε/να μεν σύρει πέτρες/να μεν του φύει η μαππούα/να μεν ππέσει χαμαί/να μεν τον δέρει κανέναν άλλο μωρό/να μεν αγκαλιάσει τον παπά του άλλου μωρού που τον έπιασε κουβέντα. Ο άλλος εννοείται ότι κρατά συνέχεια τον μίκυ γιατί ο μίκυς θέλει shέρκα ειδάλλως τσιριλλά ώσπου να ακούσει το Γραφείο Ευημερίας. Πακετάρισμα shιονούι.

Η περίοδος που εκάθεσουν για να πιεις καφέ ετέλειωσε. Έννεν ο καφές όμως που μου λείπει. Πίννω πολλούς στη δουλειά να αντέξω, Εν η αυπνία. Εν που τζοιμούμαι πας τον καναπέ παρόλο που δεν είμαι τσακωμένη με το Δώρο. Με το Δώρο μιλούμε μέσα μέσα, ρωτώ τον αν εν καλά τζαι απαντά μου μηχανικά.

Προχτές, δεν θυμούμαι τί θαύμα έγινε τζι είπαμε θκυο κουβέντες παραπάνω οι δυο μας. Α ναι, ήμαστε μες το αυτοκίνητο για ταξίδι 1-2 ωρών. Η πιο ήσυχη ώρα της εβδομάδας μας. Τα μωρά τζοιμούνται τζαι είμαστε περιορισμένοι σε χώρο 1Χ2 αναγκαστικά. Αναγκαστικά θα μιλήσεις (γιατί ζαβολαιμιάζω άμαν τζοιμηθώ μες το αυτοκίνητο) τζαι ενδεχομένως να μπορέσεις να εμβαθύνεις θέμα, σε κάτι που σε απασχολεί.

Η κουβέντα εκατέληξε να συζητούμε για το ότι εχαθήκαμε. Μιλώντας εσυνειδητοποίησα ότι εμείς οι γυναίκες, μόλις κάμουμε μωρό/μωρά, συνειδητά ή ασυνείδητα βάλλουμεν τα προτεραιότητα. Εν η φύση μας τέθκοια. Η ανάγκη μας για συντροφικότητα εκμηδενίζεται (βάλλουμεν την σε αναμονή), τους συζύγους μας γυρέφκουμεν τους κυρίως για να μας βοηθήσουν με τα μωρά ή το σπίτι. Τζαι μάλιστα απαιτούμε να μας βοηθήσουν γιατί ουσιαστικά επωμιζόμαστε ένα ρόλο επιπλέον - τον πιο δύσκολο ρόλο μας - της μητέρας τζι εν τα προλαβαίνουμε. Προσπαθώντας να ισορροπήσουμε τις ανάγκες της δουλειάς, των μωρών τζαι του σπιτιού, οι ανάγκες του συζύγου αυτόματα κατατάσσονται πλέον στις τελευταίες ή στις ανύπαρκτες του τύπου "σόρρυ δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε για την επόμενη δεκαετία". Τζαι απαιτούμε να μας εξυπηρετούν σε όσα δεν καταφέρνουμε.

Θα μου πεις, εν λογικό. Ναι, που την πλευρά της γυναίκας, που τη στιγμή που τα μωρά έχουν απίστευτες ανάγκες τζαι μόνον ο γονιός (κυρίως η μάμμα) μπορεί να τις ικανοποιήσει. Κάπου κλονίζεται όμως η οικογένεια όταν ο άντρας υποβιβαστεί σε ρόλο οικιακού βοηθού/διεκπεραιωτή.

Ο άντρας εν το θωρεί έτσι. Δεν δέχεται εύκολα ότι οι ανάγκες του πλέον δεν έχουν σημασία τζαι ότι προτεραιότητα έχουν οι ανάγκες των μωρών/του σπιτιού τζαι απορεί πως από σύζυγος εκατέληξε οικιακός βοηθός. Με το δίκιο του.

Φέρτε μου εκδότη τζι έφκαλα λαβράκι! Μες σε ούλλα έκατσα να σκεφτώ τζαι να κάμω διαπιστώσεις!

Τέσπα. Το θέμα είναι τεράστιο. Ακόμα δεν ήβρα τη λύση/τις ισορροπίες. Φαντάζομαι εν τζι άλλοι έτσι?

Ευτυχώς ο Δώρος αντέχει ακόμα. Στα τρία μωρά να ξαναμιλήσουμε. Ορ νοτ. Θα τον βουρώ μάλλον "έλα αγάπη μου τζι έδωκα των μωρών baileys να μεν κλαίουν". Τί? Έσιει γάλα μέσα.

Υ.Γ. Είναι απίστευτη η αλλαγή, μέσα σε κάτι χρόνια που neervana σε neermana.
Είναι απίστευτο επίσης που μόλις ντυθώ καλά τζαι βαφτώ, άπαντες αναφωνούν "Ωωω!".

Θοδωρής Παυλάκος... Σαν τραγουδάκι...

2017-05-08T05:40:00.003-07:00

Σήμερα έμαθα ότι μακαρίστηκε ένας παλιός γνωστός, ένας τραγουδοποιός ήσυχος, ανήσυχος, που όλοι όσοι τους άγγιξε είχαν να πουν τα καλύτερα... Εγώ δεν τον γνώριζα πολύ, μόνο μέσα από κάποιους στίχους του κυρίως που πάντα με αφήναν άφωνη, εντυπωσιασμένη που κάποιος μπορεί να στοιχίσει τις λέξεις τόσο όμορφα και να φτιάξει ένα τόσο αναπάντεχα ωραίο παζλ. Αναπάντεχα γιατί δεν το καταφέρνουν πολλοί κι επίσης επειδή κάποιος τόσο σεμνός και ήσυχος άνθρωπος, δεν περιμένεις να κρύβει τόσες γνώσεις, ταλέντο και ένταση. Κι η μουσική του, ήρεμη, ταξιδιάρικη, να σε αγκαλιάζει όπως τους στίχους...

Μεταξύ άλλων έφτιαξε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, αν όχι το αγαπημένο μου, ένα τραγούδι που με σημάδεψε και το κρατώ μέσα μου σαν μικρό θησαυρό. Σαν κάποιος να με διάβασε πριν να χρειαστεί.

Είχε έναν τρόπο να σε μαγεύει με τις λέξεις του γενικότερα και δεν του φαινόταν. Διακριτικός και ήρεμη δύναμη, από όσο μπόρεσα να τον γνωρίσω. Κάποτε με τίμησε χαρίζοντας μου κάποιες σκέψεις του, κάποιες λέξεις, το χρόνο και την καλή του διάθεση.

Αυτά μόνο, άλλοι έχουν να πουν απείρως περισσότερα και δεν θέλω να καταχράζομαι τη μνήμη του.

"Ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει......"

"... σαν τραγουδάκι μου 'μεινες, που όλο ξεχνάω τους στίχους..."

Καλό Παράδεισο Θοδωρή...

http://www.dailymotion.com/video/x2cnxmz_%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%AE%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-thodwris-paulakos-san-tragoudaki_music

to before και το after

2017-03-24T05:48:00.003-07:00

Κατ' αρχήν ευχαριστώ για την επεξήγηση όσον αφορά στην αεροβική, τουλάχιστον εν ερεζιλεύτηκα παραπάνω ρωτώντας τες κοπέλλες τζαμαί... ΑΛΛΑ ΜΙΣΩ ΤΗΝ!

Εν πόφκαρμαν, εν σώννω να κάμω τζείνο που περπατάς τζαι τα shέρκα του μηχανήματος παν πάνω κάτω (πώς το λαλούν?), 5 λεπτά άντεξα τζι είχα την έκφραση του "πρέπει να πάω τουαλέτα τωρά". Έκαμα αλλό πέντε λεπτά τζείνο το άλλο το σκι που περπατάς πλάι πλάι (πάλε δεν ξέρω πως το λαλούν ) τζι έφυα, ένιωθα ότι τα πόθκια μου ετρέμαν... Τζαι οι υπόλοιπες να κάμνουν τα μηχανήματα με μιαν ευκολία, να μιλούν τζιόλας...

Στις άλλες μου ασκήσεις εδάφους-εδάφους είμαι πολλά τυπική, σπασικλάκι, κάμνω τες ευλαβικά, μόνο τους κοιλιακούς εν σώννω τζαι 2 εκατοστά σηκώνομαι που το έδαφος, νιώθω ότι έχω πολλύν δρόμο (όχι το μηχάνημα) ακόμα να διανύσω αλλά το παλεύω. Παίρνω θάρρος από τα κορμιά που βλέπω να μπαινοβγαίνουν τζαι λέω έτσι θα γίνω αν τζαι τζείνες μάλλον αποθθαρύνουνται που με θωρούν εμένα. Είμαι το before, εν το after.

Σε άλλα νέα, ο Αγγελόπουλος εν πιο διάσημος τζαι που τους διάσημους, οι κοπέλες σφάζονται για χάρη του, στα πρωινάδικα τον υποστηρίζουν φανατικά, είναι σίγουρα ο πιο δημοφιλής Έλληνας σήμερα τζαι έσιει παραπάνω chance να φύει ο Άγιος Δομίνικος που την Καραϊβική παρά ο Αγγελόπουλος που το #survivorgr λέει τζι ο τοίχος που είχε τη δική του υστερία.

Δεν το θωρώ, μπορεί να δω μισό επεισόδιο μια φορά την εβδομάδα αλλά εβούιξεν ο τόπος. Τόσο που σκέφτομαι να αρκέψω να βάλλω το σύζυγο να τζοιμίζει τα μωρά για να δω τί στο καλό κάμνει τούτος ο Αγγελόπουλος τζι επελλάναν ούλλες. Αλλά εν θα του το πω του συζύγου φυσικά. Είναι το before, θα είναι και το after.

Τέλος, θα έβαλλα έναν πολλ, τί προτιμάτε, ναν ευαίσθητο το μωρό σας ή σκληρό τζαι διεκδικητικό τζαι να βάλλετε τζαι το φύλο σας, είμαι είγουρη ότι οι γυναίκες θα εψηφίζαν ευαίσθητο τζαι οι άντρες σκληρό.

Ο γιος μου ας πούμε λαλεί ότι αγαπά την κούρσα του, αγκαλιάζει την με μισόκλειστα μματούθκια (before) τζαι μετά σύρνει την χαμαί τζαι φέφκουν κομμάθκια (after).
Να ανησυχήσω?

γελάστε άφοα - στο γυμναστήριο

2017-03-16T06:19:00.003-07:00

Αποφασίζω που λες να πάω γυμναστήριο για να επανακτήσω κορμί θανατηφόρο, διότι τούτο που έχω τωρά μόνο εμένα μπορεί να ποφκάλει.

Επιλέγω το πιο κοντινό σε εμένα γιατί ανά πάσα στιγμή πρέπει να μπορώ να πεταχτώ σπίτι λόγω μωρο-δράματος.

Μπαίνω μέσα ψαρωμένη γιατί εδώ και καιρό βλέπω τες ούλλες γραμμωμένες να μπαιννοφκαίννουν, αντρέπουμαι πολλά.

Χαιρετίζω, λέω ότι είμαι γειτόνισσα, χαμογελά η μαστόρισσα, λέω εκέρδισα πόντους, έννα με πάρουν που καλό μάτι, έννα με αναλάβουν προσωπικά, έννα με κάμουν φιγουρίνι, εν θα μου σκοτώσουν την αυτοπεποίθηση που νιώθω ότι εν στα τάρταρα ένιγουέις.

Εμφανώς ψαρωμένη είπαμε, κοιτάζω σαν τη χαντή τζαι ακούω με στόμα ανοιχτό ότι μου λαλούν. Εν η δεύτερη φορά στη ζωή μου που πάω γυμναστήριο τζι εν μπορώ να πω ότι είμαι γνώστης του περιβάλλοντος, των ασκήσεων, του πνεύματος του γυμναστηρίου. Νομίζω εκαταλάβαν με.

Πάμε να μου δείξει ασκήσεις η κοπέλα. Δείχνει μου, παιγνιδάκι σκέφτομαι. Κάθομαι, "τρία είκοσι" λαλεί μου τζαι φέφκει. Οκκέι, αρκέφκω, πιάννω ώρα, τρία λεπτά είκοσι δευτερόλεπτα, στο περίπου τελοσπάντων. Τελειώνω, δείχνει μου άλλη άσκηση, "δύο δεκαπέντε" λαλεί μου τζαι ξαναφέφκει. Οκκέι, εκάμαμεν τες, Μα εν πολλά κουραστικό, η επόμενη άσκηση πάλε "τρία είκοσι" μα τί στο καλό, γιατί τόσον εντατικό πρόγραμμα? 2-3 λεπτά η κάθε άσκηση για πρωτάρα? Οκ πρώτη ημέρα αλλά επήραν με πολλά στα σοβαρά. Θέλουν με κάμουν πρωταθλήτρια σίουρα, είδαν ότι έχω προοπτικήαχαχχα.

Φέφκω, ποσταμένη αλλά γεμάτη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Πάω αύριο. Την επομένη. Λιγότερο ψαρωμένη.

Δείχνει μου κοιλιακούς. Ξέρω ευτυχώς. "Τέσσερις δεκάδες" λέει μου. Όπα! Αλλάξαμεν σύστημα? Εν πάμε με την ώρα τωρά? Ευτυχώς γιατί δεν έσιει μπαταρία το κινητό μου, εν μπορώ να θωρώ συνέχεια τα λεπτά. Ρε περίμενε. Σήμερα εν δεκάδες, εχτές ήταν με την ώρα? Ρε μπας τζαι τα "τρία είκοσι" ήταν τρεις εικοσάδες? Τα "δύο δεκαπέντε" δυο δεκαπεντάδες? Γι αυτό που εφανήκαν πολλά τα εχτεσινά? Γι αυτό αντί για 60 έκαμνα 360 ασκήσεις?

Να μεν τα πολυλογώ σήμερα είμαι καταπιασμένη δεν κινούμαι, θα ξαναπάω που εβδομάδας πόννα ξιπιαστώ.

Εννοείται δεν τους είπα τίποτε, μπορεί να τους το πω όταν γίνω φιγουρίνι τζαι μέσα στην ευτυχία μου θα θέλω να τους χαρίσω λίγο γέλιο.

Εννοείται δεν μπορείτε να το πείτε πάρακάτω τζαι να με περιπαίξουν τζι άλλοι.

Τζι εννοείται δεν φταίω εγώ. Πού να ξέρω το τρία είκοσι εν τρία σετ των είκοσι κοπέλλα μου? Σάμπως εξανάκουσα το τζι εξανάκαμα? Τζαι τί στο καλό εν το αερόβιο που μου λαλείτε συνέχεια? Έννα το μάθω με κάποιον τρόπο τζαι τούτο, πού έννα πάει!