Φάνης Α. Παυλίδης

Τις πταίει;

2020-06-21T20:57:00.001+03:00

«Μη τυχόν αληθώς πταίει το Έθνος;»

(το πόνημα που ακολουθεί έχει συνταχθεί σε πρώτο ενικό πρόσωπο -αδοκίμως- για ένα κείμενο που δημοσιεύεται. Όμως, όσα αναφέρονται είναι σκέψεις του γράφοντος και τα ερωτήματα τίθενται σ’ αυτόν. Στον εαυτό μου. Ας με συγχωρέσει ο αναγνώστης και ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα έρθει η μέρα που και εγώ θα συγχωρέσω τον εαυτό μου για όλα όσα φταίω…)

Αναρωτιέμαι ποιος φταίει για όλα αυτά τα φρικτά εγκλήματα, που συμβαίνουν γύρω μου, λαμβάνουν δημοσιότητα και προβληματίζουν -ελπίζω ουσιωδώς- την κοινή γνώμη. Πολλά μαζεμένα τον τελευταίο καιρό! Ικανότατη η ποσότητα για να αναρωτηθώ…

- Πρώην προπονητής μπάσκετ αποφυλακίζεται αν και έχει καταδικαστεί τελεσίδικα για κατάχρηση σε ασέλγεια και απόπειρα κατάχρησης, σε βάρος 36 παιδιών. Ούτε ενός, ούτε δύο, αλλά …36! Και ενώ το κατηγορητήριο αφορούσε σε 53! Όλα μικρά παιδιά… Η ποινή που του επέβαλε το δικαστήριο αθροιστικά ήταν 401 έτη και κατά συγχώνευση 220 έτη φυλάκισης, με εκτιτέα τα 25 χρόνια. Έτσι, ο νόμος έδωσε σε αυτόν τον «άνθρωπο» το δικαίωμα να αποφυλακιστεί σε 8 χρόνια και 5 μήνες, αφού συμπλήρωσε και 1.300 μεροκάματα μέσα στη φυλακή. Ο ίδιος ο νόμος! Όχι ο εφαρμοστής του. Μετά την αποφυλάκισή του, παραβίασε περιοριστικό όρο που του είχε επιβληθεί και συνελήφθη ξανά.

Σωφρονίστηκε;

- Στην πολύκροτη δίκη της υπόθεσης Τοπαλούδη, η Εισαγγελέας της έδρας ταυτίστηκε με το θύμα, δεν κράτησε τις αναγκαίες αποστάσεις που το λειτούργημά της επιβάλλει κατά την ενάσκησή του και αγόρευσε ως ένας «υπέροχος» δημόσιος κατήγορος. Υπέροχος για τα ευαίσθητα ώτα μιας κοινωνίας που θέλει απεγνωσμένα να γδάρει τις σάρκες των 2 αχαρακτήριστων και αμετανόητων βιαστών -καμία άλλη ιδιότητα δεν διαθέτουν, ούτε αυτή των «ανθρώπων»-. Τη σάρκα αυτών των ιδίων ή άλλων δραστών ή αποδιοπομπαίων τράγων…

Ήταν όμως και νομικά «υπέροχη» η κατά τα άλλα, αξιότιμη εξ ιδιότητος, κα Εισαγγελέας;

- Τον τελευταίο μήνα όλη η χώρα συγκλονίζεται από την αποτρόπαιη πράξη της «Έφης» που σχεδίαζε -ένας Θεός ξέρει από πότε- πώς να εκδικηθεί την αντίζηλό της, την «Ιωάννα». Και όλοι μιλάμε για τους πρωταγωνιστές ενός εγκλήματος, λες και ξέραμε από χθες τις μοιραίες -κάθε μία για άλλους λόγους- κοπέλες, δράστιδα και θύμα, με τα μικρά ονόματά τους ή τις ηλικίες τους… Τελικά, με ποιο χαρακτηρισμό έπρεπε να ασκήσει τη δίωξη ο Εισαγγελέας; Για απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση ή βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη; Τι ήθελε η δράστιδα; Ποιο κίνητρο είχε; Να την σκοτώσει ή να της καταστρέψει τη ζωή, πλήττοντας την πολύτιμη ομορφιά της, που ήταν και η πηγή του κακού (για προσωπικούς ή άλλους λόγους που ενδεχομένως φανούν στο μέλλον); Πώς σκέφτεται ένας Εισαγγελέας; Να ασκήσει δίωξη για το δυσμενέστερο, αφού ούτως ή άλλως οι συνήγοροι υπερασπίσεως θα επιχειρήσουν να μετατραπεί η κατηγορία προς το ευμενέστερο ή να αποδώσουν στην πράξη τον αντικειμενικό της χαρακτηρισμό, άνευ άλλων επιρροών;

Ποιος φταίει που σκέφτομαι έτσι; Ως απλός, καθημερινός άνθρωπος αλλά και ως αποκτών άλλες ιδιότητες, όπως του εισαγγελέα, του συνηγόρου υπερασπίσεως, του συνηγόρου υποστήριξης της κατηγορίας, του δράστη, του θύματος, του δημοσιογράφου, της μαθήτριας που φοβάται να πάει στη γυμναστική με κοντό σορτσάκι…

Μήπως -και εδώ- φταίει το ταλαίπωρο Έθνος;

Μήπως φταίει ο ψεύτικος τρόπος ζωής μου, που μολύνει την καρδιά μου και οδηγεί το αεικίνητο μυαλό μου σε σκοτεινές και αδιέξοδες ατραπούς, με παράλογες σκέψεις και αλλοιωμένα συναισθήματα;

Μήπως η κοινωνική μου, εικονική πραγματικότητα, αυτή του Facebook και του Instagram, έχει ολοσχερώς υποκαταστήσει τις αρχές μου και το μόνο που με ενδιαφέρει είναι μια τέλεια φωτογραφία με περισσότερες από τις αληθινές καμπύλες και λιγότερες ρυτίδες;

Μήπως πια, τα σημεία αναφοράς μου είναι οι επιφανειακές αλλά αψεγάδιαστες μοντέλες και οι κοστουμάτοι και καλογυμνασμένοι -αλλά ηλίθιοι- τύποι, αντί για τη «Φόνισσα» και τον «Ηλίθιο», φωτεινά σημεία άλλων καιρών…;

Μήπως μας αξίζει λίγο βιτριόλι για να δούμε την αληθινή μας αξία;;;

Μακεδονία μου/μας/σας/τους (απλά, απλοϊκά, απλούστατα)

2018-06-16T20:23:00.000+03:00

Α. ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ - ΟΡΙΣΜΟΙ:

Μακεδονικό ή Σκοπιανό;
Πρόβλημα ή ζήτημα;
Νομικό, πολιτικό, ιστορικό, πολιτισμικό, γεωγραφικό, χαρακτηρολογικό, πατριωτικό, οικονομικό ή άλλου τύπου;

Β. ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ:

Όνομα: Βόρεια Μακεδονία (άρθρο 1 παρ. 3 στοιχ. α’)
Ιθαγένεια: Μακεδονική (άρθρο 1 παρ. 3 στοιχ. β’)
Γλώσσα: Μακεδονική (άρθρο 1 παρ. 3 στοιχ. γ’). Ανήκει στην ομάδα των Νότιων Σλαβικών γλωσσών (άρθρο 7 παρ. 4) και δεν έχει σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της Βόρειας Ελλάδας (Σχόλιο 1: Τότε γιατί να ονοματιστεί «Μακεδονική»;)

Πολίτης: διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτισμική κληρονομιά ανά λαό.

α) Για τους Έλληνες (άρθρο 1 παρ. 3 στοιχ. δ’ σε συνδυασμό με άρθρο 7 παρ. 2): «Μακεδονία ή Μακεδόνας» νοούνται η περιοχή και ο πληθυσμός της Βόρειας Ελλάδας, [Σχόλιο 2: δηλ. η «κανονική» Μακεδονία (γεωγραφικά)] και τα χαρακτηριστικά τους, ο ελληνικός πολιτισμός, η ιστορία, η κουλτούρα και η κληρονομιά.

β) Για τους Σκοπιανούς (άρθρο 1 παρ. 3 στοιχ. δ’ σε συνδυασμό με άρθρο 7 παρ. 3): «Μακεδονία ή Μακεδόνας» νοούνται η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά. (Σχόλιο 3: Τότε, και πάλι, γιατί να ονοματιστούν έτσι;)

Γ. ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ & ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ (ένας πλήρης σχολιασμός απαιτεί ατελείωτες αναλύσεις σε βάθος. Ας παραμείνουμε «επιφανειακοί» για να μην κουράσουμε)

1. ΕΓΩΙΣΜΟΣ: Το πρόβλημα μπορεί να είναι πολυδιάστατο, δεν πρέπει όμως να αποτελεί ο Εγωισμός μας, αιώνιο κίνητρο και μόνιμο κριτήριο αντίδρασης, μεταξύ άλλων και για ένα εθνικό θέμα. Έχουμε κάνει πολλά και εξακολουθητικά λάθη, ελλείψει εθνικής ομόνοιας (ομοψυχίας κ.λπ.) και για άλλους μικροκομματικούς λόγους, έσω, έξω και παρά έξω, και σε βάθος σχεδόν τριακονταετίας. Στη χώρα μας, πρέπει να αποδεχθούμε ότι ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ (άλλως ΦΤΑΙΜΕ) όλοι μαζί.

2. ΟΝΟΜΑ: Το πρόβλημα δεν θα ήταν η ονομασία, όσο και αν μας ενοχλεί αυτή, όσο και αν αισθανόμαστε ότι μονίμως θίγεται ο πατριωτισμός μας κ.λπ… Κορώνες πολλές, εκφάνσεις οργής περισσότερες, λύσεις πυγμής μηδέν.

3. ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ - ΓΛΩΣΣΑ - ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ: Κατά τη γνώμη του γράφοντος, εδώ έγκειται το πρόβλημα. Για πρώτη φορά αποδίδεται τέτοιος προσδιορισμός (μακεδονικ*) σε ένα έθνος που τίποτα δεν το συνδέει με αυτό τον όρο, γεγονός που συνομολογείται στην ίδια τη σύμβαση. Ο Σκοπιανός λοιπόν, θα δέχεται να ονομάζεται Μακεδόνας ενώ προηγουμένως -δια της συμβάσεως- θα έχει αποδεχθεί ότι ουδεμία σχέση έχει με τον αρχαίο πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της Μακεδονίας, ενώ ταυτόχρονα εμείς χάνουμε το ως άνω μονοπώλιο. Ας είναι τιμή του, λοιπόν, να λέγεται Μακεδόνας και στην ουσία να μην έχει την παραμικρή σχέση με τον προσδιορισμό και την έννοια της λέξης! Και ας είναι ντροπή μας, που επί σειρά ετών, λειτουργήσαμε έτσι, ώστε σήμερα να μην μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

4. ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ: Είθισται να κερδίζει ο ισχυρότερος, αλλά στην περίπτωσή μας, αν και μακράν ισχυρότεροι από τους Σκοπιανούς, που ακόμη προσπαθούν να βρουν τα «πατήματά» τους ως κράτος, έθνος κ.λπ., μάλλον χάνουμε. Ή μήπως όχι;

5. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Μήπως τελικά κερδίζουμε; Και αν τελικά κερδίζουμε, γιατί δεν βγαίνει ένας εκπρόσωπος εκείνων που δημοκρατικά εκλέξαμε και τον στείλαμε εκεί που τον στείλαμε (μήπως έπρεπε και άλλου;) να μας πει τι στο καλό κερδίζουμε, για να ηρεμήσουμε κι εμείς οι δόλιοι, που ανυπομονούμε να πάρουμε τα λάβαρα και να «ξεχυθούμε» στους δρόμους; Τι τους έχουμε τους ΕΒΕΑδες και του ΣΕΒΕαδες κ.α. …άδες;

6. ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ: Για σκεφθείτε, τελικά εμείς να υποχρεωθούμε διεθνώς να συμφωνήσουμε, και η λύση να απορριφθεί από τους Σκοπιανούς(!)

7. ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΥΠΟΣ: Σύσσωμος αυτός, αναγνωρίζει τον Πρωθυπουργό μας ως τον άνθρωπο που έλυσε ένα πρόβλημα 27 ετών, «ο οποίος ξεκίνησε το 2015 ως απρόβλεπτος πολιτικός παρίας, αλλά αποδεικνύεται πραγματιστής πολιτικός και αξιόπιστος εταίρος» (Γερμανία), ενώ άλλοι τον φέρουν ως άξιο απονομής Βραβείου Νόμπελ! (Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι να αναφέρεται στον Economist ότι δεν θα έχουμε το μονοπώλιο της ιστορικής κληρονομιάς…)

8. Πάλι πολωμένοι είμαστε (βλ. Βουλή) και πάλι «Μπαρμπαρούσηδες» κυνηγάμε.

9. Και πάλι, ακούω ότι «όλα είναι προσχεδιασμένα» και «για όλα φταίνε οι άλλοι», «που θέλουν να μας φάνε» και «να μας κατασπαράξουν τον αμύθητο πλούτο και την ιστορία μας». Α ρε, κατακαημένη Ελλάδα, ποιους Έλληνες είχες και ποιους έχεις σήμερα…!!!

10. Πότε θα μάθουμε ότι μια επώδυνη λύση στο σήμερα είναι ασφαλέστερη και πιο επωφελής από τη μη λύση ή μια εξίσου επώδυνη λύση μετά από 30 χρόνια; Και πότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι όταν αυτή δεν υπάρχει στο παρελθόν πρέπει να υλοποιηθεί τουλάχιστον στο άμεσο παρόν(!);

Δ. ΠΡΟΒΛΕΨΗ:

- Πάλι οι μεν θα κατηγορούμε τους δε ότι δεν είχαν νομιμοποίηση για τη δέσμευση της χώρας στη συμφωνία (και πάλι δεσμευμένοι θα είμαστε), οι δε τους μεν, ότι ακολουθήσαμε πολιτικές λαϊκισμού και μικροσυμφερόντων κ.ο.κ. και οι άλλοι -αυτοί οι κακοί οι ξένοι- θα κάνουν «πάρτι».

- Τι άλλο θέλετε (θέτε) από μια Κυβέρνηση που μέσα στον ορυμαγδό της χρεωκοπίας κατάφερε και: α) αυτή (αυτή η κακιά λέξη «χρεωκοπία») αποσοβήθηκε (τύποις), β) τα μνημόνια σκίστηκαν (βασικά, «βγαίνουμε» από αυτά(!), στο κάτω κάτω τι «σκίζω» τι «βγαίνω» βρε αδελφέ…;), γ) η ανεργία μειώθηκε (ε βέβαια, με τόσους που βάζετε από τα παράθυρα και άλλους τόσους που ανεβαίνουν με πύραυλο -αντί με ασανσέρ- στην ιεραρχία των Υπηρεσιών), και δ) λύθηκε και το Μακεδονικό με τεράστια οφέλη για τη διεθνή κοινότητα και την «ασφάλεια» στη πολυτάραχη γειτονία μας…

ΕΚΛΟΓΕΣ δε θέτε, τώρα;;;

Γιατί όχι; Τώρα όμως!

Δηλ, πριν το τέλος του χρόνου, γιατί ξέρεις Έλληνα τι σε περιμένει το 2019;

Αμ, δεν ξέρεις, αν και είναι ήδη ψηφισμένα! Για να μην σου πω τι σε περιμένει με το νέο καθεστώς του Σουλτάνου δίπλα, που σε κανά μήνα θα φανεί…

Υ.Γ. 1: Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε επιστήμονας (νομικός, πολιτικός επιστήμονας, διεθνολόγος, διπλωμάτης κ.ο.κ.), ούτε να διαθέτει οκτώ πτυχία και πέντε μεταπτυχιακά για να μπορεί να διαπιστώσει τα ως άνω. Λίγη αντίληψη χρειάζεται.

Υ.Γ. 2: Είναι πρόδηλος ο θυμός του γράφοντος, αλλά δεν αλλάζω ούτε κόμμα (σημείο στίξης εννοώ, όχι από τα άλλα, τα …δήθεν πολιτικά)!

Μετά το (Δ). ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (για όποιον ενδιαφέρεται να θυμηθεί)

1991: Απόσχιση πΓΔΜ από την ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία και αυτό-ανακήρυξη σε «Δημοκρατία της Μακεδονίας», βασιζόμενη στην τεχνητή έννοια του «μακεδονικού έθνους».
1991: Ο Μιλόσεβιτς (πρόεδρος Σερβίας) προτείνει στον Σαμαρά (ΥπΕξ) να «μοιράσουν» την πΓΔΜ. Η πρόταση απορρίπτεται.
Τέλη 1991: Ο Γκλιγκόροφ (Πρόεδρος πΓΔΜ) ζητά διεθνή αναγνώριση του κράτους του με την ως άνω ονομασία. Η Ελλάδα αντιδρά και θέτει με Πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη 3 άξονες: α) απαλοιφή του όρου «Μακεδονία», β) αναγνώριση ότι δεν υπάρχουν αλυτρωτικές «βλέψεις», και γ) αναγνώριση ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα «μακεδονική μειονότητα».
2/1992: Λαϊκή αντίδραση, μεγαλειώδη συλλαλητήρια κ.λπ..
2/1992: Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών: Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Δαμανάκη, Παπαρήγα, Σαμαράς υπό τον ΠτΔ Καραμανλή συμφωνούν σε κοινή γραμμή πλεύσης, κατά τα ανωτέρω.
3/1992: Ο ΥπΕξ της Πορτογαλίας (προεδρεύουσα χώρα τότε στην ΕΕ), Πινέιρο, προτείνει επίλυση με όνομα «Νέα Μακεδονία». Διαφωνία Σαμαρά - Μητσοτάκη.
4/1992: Νέο Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών με Μητσοτάκη, Παπανδρέου, Δαμανάκη. Απόρριψη «Πακέτου Πινέιρο». Απόλυση - αποπομπή Σαμαρά.
1993: Το ΣΑ του ΟΗΕ δέχεται την πΓΔΜ με αυτή την ονομασία. Ο Μητσοτάκης θεωρεί ότι το όνομα δεν έχει σημασία.
Εν συνεχεία, όλες οι μεγάλες χώρες (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Γερμανία) αναγνωρίζουν την πΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
1995: Ενδιάμεση συμφωνία Ελλάδας - πΓΔΜ. Έναρξη διαπραγματεύσεων.
4/2008: Η Ελλάδα επί Πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή ασκεί βέτο στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ δέχεται ότι θα προσκαλέσει την πΓΔΜ για ένταξη μόνο αν λυθεί το ζήτημα.
11/2008: Η πΓΔΜ προσφεύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο δήλωσε ουσιαστικά αναρμόδιο και παρέπεμψε σε αμοιβαία αποδεκτή λύση στα όργανα του ΗΕ.
2012: Πρόταση Ελλάδας για Μνημόνιο Κατανόησης.
23 και πλέον χρόνια, στην πΓΔΜ «χτίζεται» από τους Σκοπιανούς μακεδονική ιστορία, κουλτούρα, πολιτισμός κ.λπ. και η Ελλάδα «διαπραγματεύεται»
Ιούνιος 2017 -2018: Η πΓΔΜ εκλέγει Πρωθυπουργό τον σοσιαλδημοκράτη Ζόραν Ζάεφ, μετά από μια διετία πολιτικού αδιεξόδου και σταδιακά αφαιρεί στο πλαίσιο της επίλυσης το όνομα «Μέγας Αλέξανδρος» από το διεθνές αεροδρόμιο και προχωρά στη συμβολική μετονομασία της Λεωφόρου «Φιλίας».

Καλά Χριστούγεννα

2017-12-24T19:24:00.001+02:00

Είπε ο Μάγος: "Για να προσκυνήσεις το Χριστό, πρέπει να ακολουθήσεις το Αστέρι"!

Ο δρόμος μας φωτίζεται. Και μένει σ' εμάς, να ακολουθήσουμε ή να χαράξουμε τη διαδρομή...

Καλά Χριστούγεννα!!!

Ο αδικημένος και ο αχρείος

2017-09-26T22:57:00.001+03:00

Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς την αδικία, είναι να αναμετρηθεί με τη Δικαιοσύνη.

Και να την προσκαλέσει, χωρίς να την προκαλέσει.

Να θυμάσαι, αχρείε, ότι ο αδικημένος και ο θιγμένος έχουν όπλα…

Είναι, σε αντίθεση με τα δικά σου, η ικανότητα, το θάρρος, το πάθος, η διεκδίκηση, η επιμονή, η πίστη…

Εσύ τι έχεις, εκτός από φόβο, εμπάθεια, αλαζονεία κι εξουσία;

Να τον φοβάσαι, αχρείε, τον αδικημένο και τον θιγμένο!

Γιατί, θα πετύχει!!!

Και τότε τα δικά σου, δήθεν, όπλα, θα είναι σκουριασμένα μπροστά στα δικά του…

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ: Ολοκλήρωση της κτηματογράφησης για τη Νέα Μάκρη

2017-09-05T15:06:00.001+03:00

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ: Λειτουργία Κτηματολογικού Γραφείου Νέας Μάκρης από 05.09.2017, με έδρα τα Σπάτα Αττικής - Το Υποθηκοφυλακείο λειτουργεί πλέον ως αρχείο.

Με την υπ’ αριθ. 34188/31.07.2017 Απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Β’ 3055/05.09.2017), περατώθηκε η διαδικασία κτηματογράφησης των πρώτων εγγραφών στα κτηματολογικά βιβλία για τη Δημοτική Ενότητα ΝΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ του Δήμου Μαραθώνος.

Με την ίδια απόφαση περατώθηκε η σχετική διαδικασία και στις εξής περιοχές:

α) Δημοτική Ενότητα ΡΑΦΗΝΑΣ του Δήμου Ραφήνας- Πικερμίου,

β) Δημοτική Ενότητα ΠΙΚΕΡΜΙΟΥ του Δήμου Ραφήνας- Πικερμίου, και

γ) Δημοτική Ενότητα ΑΝΘΟΥΣΗΣ του Δήμου Παλλήνης.

Έναρξης ισχύος του Κτηματολογίου στις ως άνω περιοχές ορίζεται η 05.09.2017.

Στο εξής το αρμόδιο Υποθηκοφυλακείο (Σπάτων) θα λειτουργεί ως αρχείο, ενώ στον ίδιο χώρο θα λειτουργεί και το νεοσύστατο για αυτές τις περιοχές Κτηματολογικό Γραφείο.

Βουτιά στη ζάλη

2017-07-24T00:01:00.000+03:00

Βούτα στη θάλασσα το σούρουπο.

Κάνε μακροβούτι στα δροσερά σου όνειρα.

Κράτα την ανάσα σου βαθειά.

Άγγιξε τα χρώματα του ουρανού στον καθαρό βυθό.

Αναδύσου με γαλήνη.

Κλείσε τα μάτια ατενίζοντας το φευγαλέο Ήλιο.

Άφησε το σώμα σου να ανέβει στον ήρεμο αφρό.

Γύρε πίσω το κεφάλι και άσε το αλμυρό νερό να εμποδίσει την ακοή σου.

Άνοιξε τα μάτια και δες την επιφάνεια της θάλασσας να αγγίζει τον άπειρο ουρανό.

Δες τα χρώματα του Φωτός και μείνε σιωπηλή.

Ξέρω, ζαλίστηκες...

Μα πες μου, τι βλέπεις, τι ακούς;

Έχει χρώματα η ζάλη;

Χαλταετός

2017-02-27T11:37:00.002+02:00

- Μπαμπά, μπαμπά;;;

- Τι είναι ψυχή μου;

- Θα πετάτσουμε χαλταετό;

- Και βέβαια, αγάπη μου, θα πετάξουμε! Και θα πάει τοοοοοόσο ψηλά όσο κανενός άλλου!

- Αλήθεια;;;

- Μα, βέβαια, αφού θα είναι ο πιο όμορφος και πιο δυνατός αετός όλου του κόσμου!

- Μπλάβο μπαμπά, είσαι ο καλύτερος!

- Πριν πάμε όμως, να διαλέξουμε τον πιο όμορφο και χρωματιστό αετό του κόσμου, τον πιο δυνατό και εκείνον που θα πάει πιο ψηλά, έλα να σου πω μια ιστορία…

- Ιστολία, ιστολία, ιστολία… (παλαμάκια και χοροπηδηχτά).

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα Κινεζάκι και ζούσε μακριαααααά, τόσο μακριά που ένιωθε πολύ μεγάλη μοναξιά. Καθώς παρατηρούσε τα πουλάκια να πετούν ελεύθερα στον ουρανό και να σκίζουν με τα φτερά τους τον άνεμο κάνοντας μεγάλες βουτιές με τρομερή ευελιξία και χωρίς να τα εμποδίζει κανείς, σκέφτηκε ότι αν μπορούσε να γίνει πουλί και μάλιστα δυνατό, θα κατάφερνε να πετάξει στον ουρανό και να ζητήσει από το Θεούλη, αυτά που του έλειπαν για να γίνει χαρούμενο και ευτυχισμένο!

Όμως, πουλί δεν μπορούσε να γίνει, ούτε ψηλά να πετάξει, αφού δεν είχε φτερά! Αν και στην αρχή απογοητεύτηκε, δεν το έβαλε κάτω. Ήταν, βλέπεις, έξυπνο παιδάκι όπως εσύ, και πίστευε ότι μπορεί να τα καταφέρει. Έτσι, μιας και δεν μπορούσε να πετάξει το ίδιο μέχρι τον ουρανό, σκέφτηκε να φτιάξει ένα χάρτινο πουλάκι, που θα πετάξει ψηλααααααααααααααά στον ουρανό και θα μεταφέρει στο Θεούλη όλες τις ευχές και τις προσευχές του, που θα έγραφε πάνω του, ώστε ο Θεούλης να τις διαβάσει και να τις πραγματοποιήσει. Για να φτάσει όμως ψηλά και να είναι βέβαιο ότι ο Θεούλης θα τις διαβάσει, έπρεπε το πουλάκι να είναι δυνατό και να μη φοβάται τίποτα! Και ποιο είναι το πιο δυνατό πουλί;

- Ο αετός!!!

Μπράβο! Πήρε λοιπόν, τα πιο γερά χαρτόνια, τα ζωγράφισε με φανταχτερά χρώματα, τα έκοψε σε ένα ιδιαίτερο σχήμα και έδεσε όλες τους τις γωνίες με σπάγκο, που ένωσε στο κέντρο του. Για να πετάει καλύτερα, του έβαλε μακριά σκουλαρίκια και μια φουντωτή ουρά, του πρόσθεσε ζύγια και έγραψε επάνω του μικρές μικρές λεξούλες, που ήταν οι ευχές του:

Αγάπη, Αλήθεια, Ευτυχία, Αγκαλιά, Δύναμη, Χαρά, Χαμόγελα, Υγεία

και τόοοοοοοοοοοοοοοοσες άλλες που πλέον δεν χωρούσε τίποτε άλλο. Πήρε και μία μεγάααααλη καλούμπα και πήγε στον μπαμπά του να τον βοηθήσει να πετάξουν τον χαρταετό για να φτάσει μέχρι το Θεούλη!

Έτσι κι έγινε! Λένε μάλιστα, ότι ο καλός Θεούλης διάβασε όλες τις ευχές και τις επιθυμίες του μικρού και τον αγάπησε τόσο πολύ για την επινοητικότητά του, που κάθε χρόνο τον έκανε πιο χαρούμενο και περισσότερο ευτυχισμένο!

- Τέλεια ιστολία!!! Άντε, πάμε τώλα να φτιάσουμε τον χαλταετό μας και να πάει τσηλά τσηλάααααααααα…

- Άντε, πάμε!

- Έϊ! Πού πάτε εσείς οι δυο; Φώναξε κάπως αγριεμένα η μανούλα. Για πείτε μου κι εμένα, όμως, τι σημαίνει σήμερα το πέταγμα του χαρταετού; Γιατί, είναι Καθαρά Δευτέρα και εγώ μαγειρεύω σαρακοστιανά, χταποδάκι, ντολμαδάκια και άλλα νηστίσιμα φαγητά και δεν καταλαβαίνω γιατί…

- Χαχα, η μανούλα ζήλεψε και θέλει και αυτή, τη δική της ιστορία… Τι λες; Να της πούμε κι εκείνης μια γρήγορη ιστορία για μεγάλους και μετά να την αφήσουμε να μαγειρέψει για να φάμε μετά που θα είμαστε κουρασμένοι;;;

- Ωχούυυυυυυυυυυυυυυ, αμάν βλε μαμά! Τώρα βλήκες;;; Άντε, άντε, πες της, γλήγολα…

- Θα της πω και θα πάμε πολύ πολύ γρήγορα, αλλά μου υπόσχεσαι ότι θα ακούς κι εσύ; Είναι κι αυτή ωραία ιστορία. Δεν είναι βέβαια για παιδάκια, αλλά άκου…

Λοιπόν, γλυκιά Μανούλα: Σήμερα, που είναι Καθαρά Δευτέρα, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας γιορτάζει την προετοιμασία της Σαρακοστιανής νηστείας, που συμβολίζει τον «καθαρισμό» του σώματος και της ψυχής μας, την Κάθαρση δηλαδή, του ανθρώπου. Με το πέταγμα των χαρταετών, που είναι βέβαια επιρροή και παράδοση κάπως ανεξάρτητη από την πίστη μας, συμβολίζεται η προσπάθειά μας να επικοινωνήσουμε με το Θείο και να έρθουμε όσο πιο κοντά μπορούμε με Αυτό.

Εξάλλου, η ανάγκη του ανθρώπου για εξύψωση στο πνεύμα και την ψυχή του είναι έμφυτη και άμεσα συνδεδεμένη με τη Θέωση. Η Ανύψωση, που συμβολίζει το πέταγμα του χαρταετού, πραγματώνει την ανάταση της ψυχής μας προς τον ουρανό, στον οποίο κατοικοεδρεύει ανέκαθεν ο καλός Θεούλης. Αυτός είναι άλλωστε και ο προορισμός του ανθρώπινου πνεύματος, να φτάσει, δηλαδή, τόσο ψηλά στον ουρανό, ώστε να παρακάθεται δίπλα στο Δημιουργό. Με το πέταγμα του χαρταετού είναι σαν να πετάει η ψυχή μας και να διαγράφει την πνευματική μας πορεία προς το Θεό, ενώ με το βλέμμα μας στραμμένο προς τα εκεί, νιώθουμε απέραντη χαρά και έλξη, ακόμη και μόνο με την οπτική επαφή που αποκτούμε…

- Τι λες, μήπως θες να έρθεις μαζί μας;

- Και βέβαια, θα έρθω! Είμαι περίεργη να δω πώς θα τα καταφέρετε όλα αυτά!

- Ααααα, μην είσαι κακοπροαίρετη! Πρέπει να πιστεύεις και να έχεις και τα κατάλληλα …μέσα.

- Δηλαδή;

- Εεε, να! Πρέπει να διαθέτεις ζύγια και σκουλαρίκια για να έχεις Ισορροπία, δυνατή ουρά για μεγάλους Ελιγμούς, γερό σπάγκο για να κρατιέσαι στη γη και να μην πετάξεις κι εσύ μαζί με τον χαρταετό χωρίς να έχεις προηγουμένως εκπαιδευτεί, να κάνεις μετρημένους χειρισμούς, ώστε να Διακριθείς γρήγορα, να κρατάς «κεφάλι» που θα σε Οδηγεί και τέλος, πρέπει πάντα να έχεις …Άνεμο, τη Χάρη δηλαδή για να πας ψηλά! Κατάλαβες;

- Όχι! Αλλά μου αρέσει και σε εμπιστεύομαι! Πέτα μας ψηλά, μπαμπά! Φτάσε μας, όπου δεν μπορούμε μόνοι μας…

ΘΕΟΦΑΝ(Ε)ΙΑ

2017-01-07T02:08:00.001+02:00

Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ,

καί τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς,

ἐν ἐπιγνώσει ὑμνούντάς σε·

Ἦλθες, ἐφάνης, τό Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.

Κάθε χρόνο, στις 6 Ιανουαρίου, η Χριστιανική Εκκλησία μας γιορτάζει τα Άγια Θεοφάνια, μία από τις έξι μεγάλες ακίνητες δεσποτικές γιορτές, προς ανάμνηση της Βάπτισης του Χριστού στον ποταμό Ιορδάνη από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Ετυμολογικά, η «Θεοφάνεια» είναι η παρουσία της Αγίας Τριάδος κατά τη Βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη, η εορτή των Φώτων και της Βάπτισης του Χριστού, η εμφάνιση θεού στους ανθρώπους [< θεο-* + -φάνεια (< -φανής < φαίνω), πρβλ. αληθο-φάνεια, επι-φάνεια]. Τα «Θεοφάνεια» (ιερά) είναι τα τελούμενα κατά τη γιορτή της Θεοφανείας, ενώ τα «Θεοφάνια» έχουν επικρατήσει ως η άνω γιορτή των Φώτων, με αρχαία όμως καταγωγή, από τη γιορτή που τελούνταν κατά την εμφάνιση ενός θεού, ειδικότερα δε στη Χίο και τους Δελφούς, όταν δείχνονταν στο λαό τα αγάλματα του Απόλλωνος και άλλων θεών, κατά τη γενέθλια ημέρα του Απόλλωνα που πιστευόταν ότι ο θεός επέστρεφε από τη χώρα των Υπερβορείων, «ἐπικίρναται γὰρ ὑπὸ Δελφῶν θεοφανίοισι», όπως αφηγείται ο Ηρόδοτος. [< *θεοφάνιον (< θεο-* + -φάνιον < -φανής < φαίνω), πρβλ. επιφάνια (τα) (< *επιφάνιον), θεοξένια (τα)].

Κατά μία δε άλλη άποψη, σχετική με τα αρχαία Θεοφάνια είναι και η εορτή των Πλυντηρίων. Οι κάτοικοι κουβαλούσαν τα αγάλματα των θεών και τα ιερά σκεύη και τα έπλεναν στον κοντινότερο ποταμό ή λίμνη. Γινόταν δηλαδή μία καθαρτήριος τελετή. Το ίδιο
έθιμο-γιορτή διατηρείται μάλιστα σε πολλά μέρη της Ελλάδος ακόμη και σήμερα. Κατά
την ημέρα των χριστιανικών Θεοφανίων μεταφέρουν τις εικόνες από την εκκλησία
και τις πλένουν στο ποτάμι!

Κατά τη Θεολογία, τα Θεοφάνια ή Επιφάνεια αποτελούν τη φανέρωση, εμφάνιση ή αποκάλυψη του Θεού για την καθοδήγηση και τη σωτηρία του ανθρώπου. Στην Ανατολική Εκκλησία έχει επικρατήσει η ονομασία «Θεοφάνια» για τη γιορτή της Βάπτισης του Χριστού από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο κι ονομάστηκαν επίσης «Επιφάνεια» διότι κατά την ώρα της βάπτισης φανερώθηκε στον κόσμο η θεότητα του Ιησού και το πνεύμα της Αγίας Τριάδας.

Για τη φανέρωση αυτή του Θεού στον Κόσμο, ονομάστηκε η γιορτή από τους αρχαίους χρόνους Θεοφάν(ε)ια κατά το Γραφικό «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α’ Τιμ. Γ’ 16) και Επιφάν(ε)ια κατά το «ἐπεφάνη ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις» (Τιτ β΄11).

Πότε και πού ακριβώς πρωτοεμφανίστηκε η γιορτή αυτή στη χριστιανική παράδοση δεν είναι γνωστό, φαίνεται όμως, ότι παρουσιάστηκε πολύ νωρίς και πρώτα στις Εκκλησίες της Αιγύπτου, της Συρίας και της Παλαιστίνης, από όπου στα μέσα του 2^ου αιώνα την πήραν οι οπαδοί του αιρετικού γνωστικού Βασιλειάδη και την γιόρταζαν άλλοι στις 6 και άλλοι στις 10 Ιανουαρίου, σαν αρχή της δημόσιας εμφάνισης του Χριστού, όταν το Άγιο Πνεύμα κατήλθε προς Αυτόν από τον ουρανό.

Υπάρχουν όμως και μαρτυρίες τόσο από αρχαία κείμενα όσο και από αρχαία μνημεία και ανασκαφικά δεδομένα, οι οποίες αν και εξαιρετικά πενιχρές, μας πληροφορούν σχετικά με την τελετουργία του βαπτίσματος σε λατρευτικά δρώμενα της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας. Φυσικά, κατά την αρχαιότητα υπήρχαν διάφορες τελετές καθαρμών, σπονδών και θυσιών, στις οποίες το νερό έπαιζε κυρίαρχο ρόλο.

Σε όλες τις εποχές και σε όλες σχεδόν τις θρησκείες παρατηρούνται ιεροί ραντισμοί και ιερά πλυσίματα. Ωστόσο άλλο πράγμα είναι οι καθαρμοί αυτοί και άλλο η εμβάπτιση μέσα σε κολυμβήθρα με νερά, σε θάλασσα ή ποταμό. Η τελευταία εμφανίζεται ως δρώμενο σε τελετές μύησης αρχαίων μυστηρίων μέσω των οποίων, ως γνωστόν, οι πιστοί απέβλεπαν και προσδοκούσαν στην αιώνια σωτηρία τους, την οποία θα τους εξασφάλιζε η προσέγγιση και η γνωριμία τους με το θείο.

Ειδικότερα, η παλαιότερη σχετική μαρτυρία που διαθέτουμε από την αρχαία Ελλάδα ανάγεται στον 5^ο αιώνα π.Χ. και αναφέρεται στους «βάπτας», στα μέλη ενός θρησκευτικού συλλόγου στην Αθήνα που λάτρευαν τη θρακική θεότητα Κότυ ή Κοτυττώ. Πρόκειται για μια θεότητα που παρουσίαζε πολλές ομοιότητες με την Κυβέλη, τη μητέρα των θεών, και η οποία εκτός από την Αθήνα λατρευόταν και σε άλλα μέρη του αρχαίου ελληνικού κόσμου, ιδιαίτερα στην Κόρινθο αλλά και στη Σικελία. Τα μέλη του συλλόγου αυτού πήραν το χαρακτηριστικό αυτό όνομα, «βάπται», όχι επειδή έβαφαν τα μαλλιά τους, όπως έχουν υποστηρίξει ορισμένοι μελετητές, αλλά επειδή το βάπτισμα αποτελούσε χαρακτηριστικό δρώμενο στη λατρεία της θεάς τους. Όσοι ήθελαν να γίνουν μέλη του θρησκευτικού αυτού σωματείου έπρεπε προηγουμένως να εμβαπτισθούν. Οι τελετές των βαπτών περιελάμβαναν ανάμεσα στα άλλα νυκτερινά όργια και χορούς ανδρών που μιμούνταν γυναικείες μορφές και συνοδεύονταν από εκκωφαντικούς ήχους τυμπάνων και ξεφωνητά. Συχνά με τις τελετές αυτές προκαλούσαν την κοινή γνώμη, αφού πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν το φόβο ότι τα ξενόφερτα αυτά δρώμενα θα διέφθειραν τα ήθη της αθηναϊκής κοινωνίας.

Έτσι, συχνά αποτέλεσαν και στόχο κωμωδιογράφων, όπως π.χ. του Ευπόλιδος, ο οποίος είχε γράψει μια κωμωδία με τον τίτλο «Βάπται», που παίχθηκε το 416 π.Χ.. Ο Εύπολις ήταν ένα έντονα πολιτικοποιημένο πρόσωπο και στα έργα του συχνά καυτηρίαζε επωνύμους της αθηναϊκής δημόσιας ζωής, όπως τον Κλέωνα, τον Υπέρβολο, ακόμη και τον ίδιο τον Περικλή. Στους «Βάπτας» του, χλευάζοντας τους θιασώτες της Κοτυττούς, βρήκε την ευκαιρία να καυτηριάσει την έκλυτη συμπεριφορά του εκκεντρικού Αλκιβιάδη, παραλληλίζοντάς τη με αυτήν των βαπτών. Αυτό φαίνεται ότι προκάλεσε τον οργή του Αλκιβιάδη, ο οποίος, σύμφωνα με μια παράδοση -καθόλου όμως πιστευτή- κατά τη γνωστή εκστρατεία των Αθηναίων το 415 π.Χ. στη Σικελία πέταξε τον ποιητή στη θάλασσα και τον έκανε με το ζόρι «βάπτη».

Πιθανόν εμβαπτισμούς είχαμε και στα περίφημα Ελευσίνια Μυστήρια, παρ’ όλο που οι σχετικές ενδείξεις είναι εξαιρετικά πενιχρές. Οι πηγές μας κάνουν λόγο για κάποιο καθαρτήριο λουτρό στη θάλασσα, που γινόταν τη δεύτερη ημέρα της γιορτής, ενώ λουτρά αγνισμού φαίνεται ότι γίνονταν και στους δύο Ρειτούς που ήταν αφιερωμένοι στις μεγάλες θεές της Ελευσίνας, στη Δήμητρα και στην Κόρη. Πρόκειται για δύο μικρές λίμνες από τις οποίες σήμερα υπάρχει μόνο η μία, κοντά στου Σκαραμαγκά, και είναι γνωστή ως λίμνη του Κουμουνδούρου. Την εποπτεία αυτών των λουτρών ίσως την είχε ο «υδρανός, ο αγνιστής των Ελευσινίων», σύμφωνα με τον Ησύχιο. Ένα αναθηματικό ανάγλυφο που βρέθηκε στην Ελευσίνα και εικονίζει ένα μικρό αγόρι κάτω από το προτεταμένο δεξί χέρι της Κόρης (ή της Δήμητρας), που κρατούσε φιάλη, δύσκολα μπορεί να σχετισθεί με τελετή βαπτίσματος, όπως έχουν υποστηρίξει ορισμένοι.

Εμβαπτισμούς πιθανόν περιελάμβαναν και τα τελετουργικά δρώμενα τα σχετικά με τη λατρεία της Ίσιδας, της μεγάλης Αιγυπτιακής θεάς, μιας θεότητας με ιδιαίτερη απήχηση στον ελληνικό χώρο κατά τους ελληνιστικούς και τους ρωμαϊκούς χρόνους. Βέβαια τα δοχεία νερού και οι δεξαμενές που έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη λατρεία της, σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, πρέπει να συμβολίζουν τις πλημμύρες του Νείλου και να μη σχετίζονται με τελετουργίες βαπτίσματος. Ωστόσο ο εκκλησιαστικός πατέρας Τερτυλλιανός ρητά κάνει λόγο για την ύπαρξη κάποιου λουτρού στις λατρευτικές διαδικασίες τις σχετιζόμενες με την Ίσιδα και τον Μίθρα. Ακόμη, τελετουργικό λουτρό πιθανόν να είχαμε και στη Σαμοθράκη, στη λατρεία των Καβείρων, ενώ μια αποσπασματικά σωζόμενη επιγραφή που βρέθηκε σε ιερό του Διονύσου στην Αλικαρνασσό κάνει πιθανότατα επίσης λόγο για «ιερό λουτρό».

Βαπτίσεις και γενικότερα θρησκευτικά λουτρά συναντώνται σε κάθε εποχή και σε πολλούς λαούς, ανεξαρτήτως πολιτιστικού επιπέδου. Ασφαλώς είναι εμπνευσμένα και προκλήθηκαν από τη χρήση του νερού ως φυσικού καθαρτήριου μέσου. Το νερό βοηθά τον άνθρωπο να απαλλαγεί από τον σωματικό του ρύπο και γι’ αυτή την ιδιότητά του θεωρήθηκε το καταλληλότερο μέσο να καθαίρει τον άνθρωπο και από τον ψυχικό του ρύπο. Η χρήση του νερού ως θρησκευτικού μέσου καθαρμού μπορεί να χαρακτηρισθεί καθολικό φαινόμενο. Οι αγνισμοί με νερό στην ιστορία του ανθρώπου απαντώνται, ως γνωστόν, και σε νήπια, τα οποία πολλές κοινωνίες τα θεωρούν θρησκευτικώς ακάθαρτα. Αποβλέπουν σε εξαγνισμό τους, σε προφύλαξή τους από το κακό, ενώ σχετίζονται και με την ονοματοδοσία τους, που γενικά θεωρείται μεγάλης σημασίας κοινωνική τελετή. Οι ενήλικοι βαπτίζονται όταν πρόκειται να μυηθούν σε μυστήρια ή σε θρησκευτικές τελετές για να είναι καθαροί και έτοιμοι να δεχθούν τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις που τους υπόσχεται η θρησκεία τους ή ακόμη προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή τους σε φυλετικά προνόμια.

Οι εμβαπτίσεις είναι πανάρχαια θρησκευτικά και κοινωνικά δρώμενα και γι’ αυτό δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι στις χριστιανικές βαπτίσεις υπάρχουν στοιχεία που ασφαλώς έλκουν την καταγωγή τους από προχριστιανικές ειδωλολατρικές μυστηριακές μυήσεις, όπως π.χ. είναι η διαδικασία της προετοιμασίας των μελλόντων να δεχθούν το βάπτισμα και η σχετική διδαχή τους. Δεν είναι επομένως η χριστιανική βάπτιση αυτή καθαυτή νέο στοιχείο, αλλά το περιεχόμενό της.

Δεν είναι γνωστό πότε υιοθέτησαν τη γιορτή αυτή οι Ορθόδοξοι χριστιανοί της Ανατολής, όμως από τον 4^ο αιώνα στην Ανατολική Εκκλησία η γιορτή αυτή ονομαζόταν και γιορτή των Φώτων, για το φωτισμό της ανθρωπότητας με το αληθινό φως του Χριστού κι επίσης, διότι κατά τη διάρκειά της βαπτίζονταν πολλοί κατηχούμενοι.

Στις αρχές του 3^ου αιώνα, η εορτή των Θεοφανίων ήταν κοινή σε όλη τη Χριστιανική Εκκλησία ως γιορτή της Βάπτισης του Χριστού. Στο τέλος του 3^ου αιώνα οι χριστιανικές Εκκλησίες της Ανατολής γιόρταζαν την ίδια ημέρα (6 Ιανουαρίου) τα Χριστούγεννα και τα Θεοφάνια.

Όταν στα μέσα του 4^ου αιώνα διαδόθηκε στη Ρώμη η γιορτή των Θεοφανίων, βρήκε εκεί να γιορτάζεται η γιορτή των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου, που αργότερα την πήρε η Ανατολική Εκκλησία. Έτσι, ενώ η Δυτική Εκκλησία πήρε από την Ανατολική τη γιορτή των Θεοφανίων, η Ανατολική πήρε από τη Δυτική τη γιορτή των Χριστουγέννων.

Από τον 6^ο αιώνα όλες οι εκκλησίες γιορτάζουν χωριστά Χριστούγεννα και Θεοφάνια και μόνο η Αρμενική διατήρησε μέχρι σήμερα τον αρχαίο συνεορτασμό των δύο γιορτών.

Με τη βάπτιση, που την υπέδειξε ο ίδιος ο Ιησούς μετά την Ανάστασή Του, ο βυθιζόμενος τρεις φορές σε νερό στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος καθαρίζεται από κάθε αμαρτία και συγχρόνως αναγεννάται πνευματικά οδηγούμενος στη σωτηρία του. Αυτό άλλωστε είναι το νέο στοιχείο, που διακρίνει την πίστη μας.

Είναι σαφές ότι η εορτή των Θεοφανίων περικλείει πολλές εκδηλώσεις που αποτελούν διαιώνιση αρχαίων ελληνικών εθίμων. Ο Αγιασμός των υδάτων έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει τις ρίζες της στην αρχαία λατρεία.

Η κατάδυση του Σταυρού, κατά τη λαϊκή πίστη, δίνει στο νερό καθαρτικές και εξυγιαντικές ικανότητες. Οι κάτοικοι πολλών περιοχών μετά τη κατάδυση τρέχουν στις παραλίες ή στις όχθες ποταμών και λιμνών για να πλύνουν τα αγροτικά τους εργαλεία, ακόμη και εικονίσματα, ως προελέχθη. Κατά τη λαϊκή δοξασία, ακόμη και τα εικονίσματα με το πέρασμα του χρόνου χάνουν την αρχική δύναμη και αξία τους, που την αποκτούν όμως εκ νέου από το αγιασμένο νερό. Αυτή ακριβώς η διαδικασία δεν αποτελεί παρά επιβίωση της αρχαίας αθηναϊκής γιορτής των «Πλυντηρίων».

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία διακρίνουμε δύο Αγιασμούς, τον Μικρό, που τελείται την πρώτη ημέρα κάθε μήνα και έχει δική του Ακολουθία και τον Μέγα Αγιασμό, που είναι το σπουδαιότερο φάρμακο μετά τη Θεία Κοινωνία και συνδέεται άμεσα με το μυστήριο της Μετανοίας και την Εξομολόγηση, καθ’ ότι η αρχή του ανάγεται στο βάπτισμα μετανοίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, το οποίο ενεργοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε με την Παρουσία και την Βάπτιση του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό.

Πηγές:

Μπαλάνου Δ. Σ., «Χριστούγεννα, Θεοφάνεια», Αθήνα, 1925.

Στεφανίδου Β., «Εκκλησιαστική Ιστορία», Αθήνα, 1948.

Μακρή Σπ., «Μαθήματα Λειτουργικής», Αθήνα, 1952.

Εγκυκλοπαίδεια «Δομή».

Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία - Cambridge - Ήλιος».

Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση».

Τιβέριου Μ., «Η Γιορτή των Θεοφανίων - Χριστιανικό και ειδωλολατρικό βάπτισμα», Το Βήμα, 2000

ἐν Σπηλαίω καί ἐν Φάτνη γεννηθείς

2016-12-26T00:12:00.001+02:00

Τότε, όταν το Άστρο Φώτιζε τη Νύχτα, μέσα στη ζεστασιά ενός Στάβλου, έγινε το Θαύμα.

Ένας Βασιλιάς, που δεν θα πέθαινε ποτέ, Κατέβηκε από τον καθαρό Ουρανό, με τρόπο μαγικό, για να Τιμήσει την παραδεισένια Γη, να μεγαλώσει ως Άνθρωπος και να Προσφέρει στο Βασίλειό του απλόχερη Αγάπη, ατέλειωτο Πλούτο και απέραντη Ευτυχία.

Μη φανταστείτε ότι ήρθε με ταμπούρλα και τύμπανα. Ήρθε αθόρυβα, απλά και ταπεινά, γιατί έτσι γίνονται τα Μεγάλα…

Διάλεξε για να γεννηθεί, έναν Στάβλο, μέσα στον οποίο υπήρχαν μερικά ανυποψίαστα Ζωάκια. Ένα σπήλαιο, που το μόνο που είχε, ήταν αρκετή ζεστασιά. Δεν ήθελε χρυσούς θρόνους ούτε και φανταχτερά στολίδια. Διάλεξε μια Φάτνη για θρόνο και μερικά Σανά για να προστατευτεί από το κρύο.

Βλέπετε, αν και ήταν Βασιλιάς, είχε κι Αυτός την ανάγκη της Θαλπωρής και την προστασία της Μάνας, που φροντίζει για το βρέφος της, με Αγάπη και Προσήλωση. Από Καθήκον και Ανιδιοτέλεια.

Ξάπλωσε, όχι ως Βασιλιάς, αλλά ως Πρόσφυγας, πάνω σε Στάχυα. Φοβόταν κι Εκείνος, ότι η ακίνδυνη Ύπαρξή του δεν θα ήταν αρεστή στην μέχρι τότε Εξουσία.

Όμως, το Άστρο που έφεγγε πάνω από το Σπήλαιο της Γέννησής του, Τον πρόδιδε. Ευτυχώς, μόνο σε εκείνους, που μπορούν να διακρίνουν το Φως της Αλήθειας, τους αιώνιους Προσκυνητές. Τους αγαθούς Ποιμένες και τους αδιάκοπους Μάγους, που με Ταπεινότητα, αλλά και καθαρή και αγνή Λάμψη, έσπευσαν να προσκυνήσουν και να Προσφέρουν χρήσιμα και πολύτιμα δώρα.

Και κάπως έτσι, γεννήθηκε η Ελπίδα.

Λένε, ότι εκείνη τη Νύχτα γεννήθηκε και η Αλήθεια.

Ότι, τη Νύχτα εκείνη, άναψε στην Καρδιά μας το Φως της Αγάπης και του Πνεύματος.

Ότι ο Θεός ταπεινώθηκε ως Άνθρωπος. Και ως άνθρωπος είχε ανάγκη Προστασίας.

Λένε ότι το Βρέφος που γεννήθηκε ως Τέλειος άνθρωπος υποδηλώνει τον Τέλειο Θεό.

Ότι το Νέο γεννιέται μέσα στο Απλό, το Άδειο και το Απροκατάληπτο. Και τότε, η Καρδιά γίνεται Φάτνη.

Και λένε, ότι σήμερα, ανήμερα των Χριστουγέννων, γεννάται η προοπτική της Θέωσης του Ανθρώπου…

~ Χρόνια Καλά!!! ~

«νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα• μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη» (Α' Κορινθίους 13:13)

2016-09-18T01:45:00.004+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που τα παραμύθια ήταν ακόμη διδακτικά, στο βασίλειο της Ιδέας, ζούσε μια πολύ απλή, όμορφη και δυνατή γυναίκα, η Σοφία.

Όλοι την αγαπούσαν και την σέβονταν για την τιμιότητά της και την πίστη της στο Θεό.

Η Ζωή, η κακιά βασίλισσα της Ιδέας, είχε πληροφορηθεί για την ύπαρξη της Σοφίας και μη μπορώντας να πιστέψει ότι κινδύνευε να χάσει την παντοδυναμία της και την αφοσίωση του βασιλείου της από μια καθημερινή γυναίκα, βάλθηκε από νωρίς να την εξοντώσει. Το πανούργο μυαλό της κι ο εκπαιδευμένος στρατός της ήταν οι πλέον ισχυροί αντίπαλοι της καλοσυνάτης κι ευρηματικής Σοφίας.

Η βασίλισσα Ζωή λοιπόν, κατέστρωσε ένα εξαιρετικά πονηρό σχέδιο και με το μηχανισμό ολόκληρου του βασιλείου που είχε στη διάθεσή της, ξεκίνησε να το υλοποιεί. Το σχέδιο ονομάστηκε παραπλανητικά «Σοφίας αναζήτηση» και είχε έναν και μόνο σκοπό: να εξοντώσει τη Σοφία, μέσα από πολλές και σκληρές καθημερινές δοκιμασίες, τις οποίες ακόμη και μια επίμονη και δυνατή γυναίκα, όπως η Σοφία, δεν θα μπορούσε τελικά να αντέξει.

Πράγματι, η Ζωή έδειξε το σκληρό κι απάνθρωπο πρόσωπό της. Αρχικά, ο στρατός ανέλαβε να διώξει μακριά το μεγαλύτερο στήριγμα της Σοφίας, τον ισχυρό άνδρα της. Λέγεται, ότι η Ζωή διέταξε τους πιο σκληρούς βασανιστές να τον απομακρύνουν από εκείνην, αφήνοντάς την μόνη, με τις τρεις μικρές και χαριτωμένες κόρες της. Έτσι κι έγινε. Οι βασανιστές εκδίωξαν τον άνδρα της και ανακοίνωσαν ότι εκείνος δείλιασε κι έφυγε για ένα πολύ μακρινό ταξίδι, τόσο μακρινό που από τότε δεν τον ξαναείδε κανείς…

Η Σοφία κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί. Έπρεπε γρήγορα να πάρει την απόφαση ότι πλέον, μόνο εκείνη μπορούσε να προστατεύσει τον εαυτό της και τις τρεις καλοσυνάτες κορούλες της, την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη.

Πήρε αμέσως τα πανέμορφα κοριτσάκια που μεγάλωνε με την καλύτερη ανατροφή κι επισκέφθηκε περιπλανώμενη τη χώρα της Αλήθειας. Εκεί, πίστευε ότι ήταν ασφαλής και θα μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από τους αγαθούς κατοίκους της, έχοντας βαθειά πίστη ότι ο Θεός θα την προστατεύσει και θα τη σώσει από το κακό μαρτύριο που της επεφύλασσε η βασίλισσα Ζωή.

Πράγματι, όλοι οι κάτοικοι της Αλήθειας τη βοήθησαν και την μεταχειρίστηκαν με μεγαλοσύνη αντάξια της φήμης της, που την ακολουθούσε. Όμως, το σχέδιο της βασίλισσας Ζωής ήταν σε πλήρη εξέλιξη…

Ένα βράδυ, ένας λόχος της Ιδέας με επικεφαλής την ίδια τη βασίλισσα Ζωή, εισέβαλε στη γη της Αλήθειας και απομόνωσε τη Σοφία, αρπάζοντας και βασανίζοντας τις τρεις κόρες της.

Πρώτη μαρτύρησε η Πίστη. Η Ζωή, μεταμφιεσμένη σε αγνή βασίλισσα, ζήτησε με δολοπλόκο ύφος από το μικρό κοριτσάκι να απαρνηθεί το ίδιο το όνομά της, να απομακρυνθεί από το Χριστό και σε αντάλλαγμα θα την έκανε επίσημα πριγκίπισσα του βασιλείου της Ιδέας, τάζοντάς της ένα μέρος από αυτό. Η μικρή Πίστη, ατάραχη και με περίσσιο θάρρος, ως γνήσιο παιδί της Σοφίας, απάντησε ότι δεν ήταν δυνατόν να προδώσει Εκείνον που την αγάπησε και θυσιάστηκε για αυτήν και ότι το παράδειγμά Του αποτελούσε έμπνευση για την ίδια την ύπαρξή της, την Πίστη της σε Εκείνον. Η μεταμφίεση της Ζωής μεμιάς χάθηκε κι αμέσως η απάνθρωπη βασίλισσα διέταξε το βασανισμό και αποκεφαλισμό της Πίστης.

Οι προσπάθειες της βασίλισσας Ζωής έπεφταν στο κενό. Η Σοφία, μέσα από την διαπαιδαγώγηση και την προσωπική ανάπτυξη της Πίστης είχε καταφέρει να αντισταθεί και να νικήσει την υποταγή. Η διαβολική βασίλισσα όμως, δεν το έβαλε κάτω. Ζήτησε από τους φρουρούς να φέρουν ευθύς αμέσως μπροστά της, τη δεύτερη κόρη της Σοφίας, την Ελπίδα. Με τρομακτικό ύφος και δίχως ίχνος οίκτου έδειξε στην Ελπίδα το ακέφαλο σώμα της Πίστης και τη ρώτησε αν αξίζει να υποστεί κι εκείνη τα ίδια βασανιστήρια και να καταλήξει όπως η αδελφή της. Η Ελπίδα, εμπνευσμένη από την Πίστη, δέχθηκε άνευ δεύτερης σκέψης ότι με το όνομά της στηρίζει τη σωτηρία των πιστών στο Θεό κι έτσι δεν απέφυγε ούτε αυτή το βασανιστικό θάνατο.

Μετά από αυτό, κανείς από τους παριστάμενους δεν περίμενε διαφορετική στάση από την μικρή Αγάπη, η οποία επιβεβαίωσε ότι η ύπαρξή της στηρίζεται στο Θεό και την υπομονή του Χριστού απέναντι στον μαρτυρικό θάνατο. Αμέσως, αποκεφαλίστηκε.

Μετά το θάνατο των παιδιών της, η Σοφία αφέθηκε στο θέλημά της και τίμησε τα άψυχα σώματά τους, παρακαλώντας συνάμα το Θεό να τα συνοδεύσει, γεγονός το οποίο επιβεβαιώθηκε ως αναγνώριση της αφοσίωσής της σε αυτά.

Η Σοφία, αφοσιωμένη στην Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη νίκησε τη Ζωή, επιβλήθηκε στην Ιδέα και κατέκτησε την Αλήθεια. Η Ζωή ακόμη προσπαθεί με τα σχέδιά της…

Υ.Γ. Πολλές φορές, χρειάζεται ένα παραμύθι να μας φέρει πιο κοντά στο Θεό από ό,τι τα ίδια τα ιερά βιβλία και η διδασκαλία Του. Ελπίζω (!!!) να με συγχωρέσει για την παραλλαγή.

Τα μικρά βασίλεια και οι μεγάλες αξίες

2016-06-25T13:40:00.003+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό -έναν καλό καιρό-, κάποιοι φωτισμένοι βασιλιάδες αποφάσισαν να ενώσουν τα βασίλειά τους, να παραμερίσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και με αμοιβαία συνεργασία να εξασφαλίσουν την πρόοδο και τη βελτίωση της ζωής των λαών τους. Ήταν όλοι τους ισχυροί, προνοητικοί και «ανοιχτόμυαλοι», πραγματικοί ηγέτες.

Μάλιστα, όταν οι μεταξύ τους συζητήσεις είχαν πλέον προχωρήσει σημαντικά, αποφάσισαν να γράψουν πάνω σε έναν πάπυρο όλες τις συμφωνίες τους και τους λόγους, που τους οδήγησαν να απαρνηθούν τις πολυτελείς ανέσεις τους και μαζί με αυτές τις εγωιστικές απολαύσεις των δικών τους μικρών βασιλείων με τις τάσεις απομόνωσης και να συνεργαστούν για ένα καλύτερο μέλλον των λαών τους.

Μεταξύ άλλων ανέφεραν: «…αποφασισμένοι να θέσουν τις βάσεις μια διαρκώς στενότερης ένωσης των λαών, …αποφασισμένοι να εξασφαλίσουν, με κοινή δράση, την οικονομική και κοινωνική πρόοδο των λαών τους καταργώντας τους φραγμούς που τους διαιρούν, …θέτοντας ως κύριο στόχο των προσπαθειών τους τη σταθερή βελτίωση των όρων διαβίωσης και απασχόλησης των λαών τους, …αναγνωρίζοντας ότι η εξάλειψη των υφισταμένων εμποδίων απαιτεί συντονισμένη δράση για να εξασφαλιστεί σταθερότητα στην επέκταση της οικονομίας, ισορροπία στις συναλλαγές, καθώς και συνθήκες θεμιτού ανταγωνισμού, …μεριμνώντας να ενισχύσουν την ενότητα των οικονομιών τους και να προωθήσουν την αρμονική τους ανάπτυξη, μειώνοντας τις υφιστάμενες ανισότητες μεταξύ των διαφόρων περιοχών και την καθυστέρηση των λιγότερο ευνοημένων, …επιθυμώντας να συμβάλουν, ασκώντας κοινή εμπορική πολιτική, στην προοδευτική κατάργηση των περιορισμών στις διεθνείς συναλλαγές, …προτιθέμενοι να εδραιώσουν την αλληλεγγύη που συνδέει την ήπειρο με τις υπερπόντιες χώρες, και …επιθυμώντας να εξασφαλίσουν την αύξηση της ευημερίας τους, …αποφασισμένοι να εδραιώσουν, με τη συνένωση των οικονομικών τους δυνάμεων, τη διαφύλαξη της ειρήνης και της ελευθερίας και καλώντας τους άλλους λαούς που συμμερίζονται τα ιδεώδη τους να συμμετάσχουν στην προσπάθειά τους…»*.

Αμέσως μετά, ικανοποιημένοι όλοι και απολύτως εμπνευσμένοι από το όραμα της επιδιωκόμενης ευημερίας, ως αποτέλεσμα κοινών προσπαθειών και δράσεων, ξεκίνησαν να υλοποιούν σταδιακά το μακρόπνοο και πάντως φιλόδοξο σχέδιο τους, ξεπερνώντας πολλές δύσκολες περιόδους με ανυπέρβλητα προβλήματα, παρέχοντας στους λαούς τους περιόδους ευτυχίας.

Τα χρόνια περνούσαν, οι συνθήκες ζωής άλλαζαν και τους εμπνευσμένους βασιλιάδες διαδέχονταν στους θρόνους τους νέοι, λιγότερο ικανοί και σίγουρα περισσότερο ιδιοτελείς αρχηγοί. Οι λαοί άρχισαν να δυσανασχετούν και να αντιδρούν, μη μπορώντας να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ζωής, αφού εν τω μεταξύ η ευημερία είχε αντικατασταθεί από τη λιτότητα, τη στέρηση, ακόμη και την ανέχεια σε μερικά βασίλεια. Οι δε παραπάνω αρχές είχαν καταστεί απλές αραδιασμένες λέξεις σε μερικά κείμενα που πλέον είχαν μικρή σημασία.

Ώσπου…

Ώσπου, μια μέρα, ένα μικρό βασίλειο -που είχε όμως αρκετή δύναμη και πάντα ήταν επιφυλακτικό με τις κοινές δράσεις της ένωσης βασιλείων- αποφάσισε να πει “STOP”, ακόμη και σε εκείνα, τα λίγα, στα οποία μετείχε. Το παράδοξο ήταν ότι, το “STOP” δεν το είπε η πρωτεύουσα του βασιλείου, ούτε οι αστοί των πλούσιων πολιτειών, ούτε ο νέος πληθυσμός, αλλά οι περιφερειακές πολιτείες και οι μεσήλικες και γηραιοί υπήκοοι. Εκείνοι ήταν οι σύμβουλοι των βασιλιάδων και με τις πράξεις και τις πολιτικές τους ευθύνονταν για το έλλειμμα ηγεσίας και ικανοτήτων, που εν πολλοίς οδήγησαν την ένωση στην παρακμή...

Ανεξάρτητα όμως από το προφίλ εκείνων που επέλεξαν να απομονωθούν, ο προβληματισμός έγινε διάχυτος σε όλα τα βασίλεια. Όλοι αναρωτιούνταν πλέον ανοιχτά για τα λάθη τους και την ξεπερασμένη πολιτική που εφήρμοσαν, αναζητώντας τους λόγους για τους οποίους οδηγήθηκαν στην αποτυχία, που άλλωστε γνώριζαν, αλλά κανείς δεν τολμούσε μέχρι πρότινος να εκφράσει δημοσίως.

Κάποιοι -που είχαν ήδη από πολλά χρόνια ξεφύγει από τις αρχές, που άλλοτε ήταν οι γενεσιουργοί λόγοι της ένωσης- επέδειξαν σκληρότητα και αναλγησία για την απόφαση αποχώρησης, επιρρίπτοντας ταυτόχρονα αποκλειστικές ευθύνες στο μικρό βασίλειο. Αυτοί ήταν εκείνοι που με την αλαζονεία τους προσπαθούσαν πάντα να επιβληθούν στην ένωση και να υποτάξουν -όπως πάντοτε ιστορικά αρέσκονταν- τα άλλα, απείθαρχα και κατώτερα βασίλεια.

Κάποιοι άλλοι, είτε γιατί ουδέποτε συμβιβάστηκαν με τις αμοιβαίες υποχωρήσεις που απαιτούσε η ένωση και επεδίωκαν μόνο τα ευεργετήματα αυτής, χωρίς δεσμεύσεις, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να πιεστούν αφόρητα έναντι των εταιρών, είτε γιατί συνειδητοποίησαν ότι ο αρχικός στόχος της ένωσης έπαυσε να επιδιώκεται και μεταλλάχθηκε, βρήκαν την ευκαιρία να θέσουν ανοιχτά το ζήτημα επαναπροσδιορισμού της πολιτικής και των αξιών της.

Ήταν, μάλλον, αργά…

Οι λαοί είχαν απογοητευτεί. Οι αξίες της ελευθερίας, της ειρήνης, της ευημερίας και της αλληλεγγύης, η μείωση των ανισοτήτων, η αρμονική ανάπτυξη, η ενότητα, η ισορροπία και η πρόοδος φαίνονταν ξένες. Τόσο ξένες, που δεν μπορούσαν πλέον να περιγραφούν, πολλώ δε να επιδιωχθούν. Οι λαοί είχαν μεταξύ τους απομακρυνθεί.

Υπήρχαν όμως ακόμη κάποια σημεία επαφής. Λέγονταν ΑΞΙΕΣ. Ανθρώπινες αξίες.

Ξέρετε, οι αξίες δεν φθείρονται. Οι αξίες είναι άυλες, είναι ιδέες. Και οι ιδέες δεν αποτυγχάνουν. Τα πρότυπα αποτυγχάνουν. Όπως αποτυγχάνουν οι πολιτικές, τα οικονομικά συστήματα, οι βασιλιάδες, ακόμη και οι άνθρωποι… Οι αξίες όμως, είναι πάντα εκεί. Στον πάπυρο!

Να θυμίζουν τον σκοπό και

να δείχνουν προς το στόχο…

*Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, (ΕΟΚ), Προοίμιο, Ρώμη, 1957.

Γλυκιά ικανοποίηση

2015-12-13T20:38:00.001+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, στη μικρή λιλιπούτεια πολιτεία ζούσε ένας καλός δάσκαλος που μόνο σοφά λόγια είχε να πει στους μικρούς και μεγάλους μαθητές του. Ήταν, βλέπετε, όχι πολύ μεγάλος, αλλά σίγουρα είχε αφιερώσει πολύ χρόνο στη ζωή του

να μελετά τ΄ Άστρα, να παρατηρεί τη Φύση, να θαυμάζει την Τέχνη, να ερευνά την Επιστήμη και να μαθαίνει από την Ιστορία. Ήταν, ας πούμε, ο γλυκός, καλός, σοφός παππούς του χωριού, που όλοι σέβονταν τα άσπρα γένια του και τον συμβουλεύονταν για κάθε σημαντικό ή ασήμαντο πράγμα.

Στο ίδιο αυτό χωριό υπήρχε ένα μικρό εργαστήριο ζαχαροπλαστικής. Φανταστείτε, κάτι σαν το εργοστάσιο σοκολάτας, αλλά πολύ μικρότερο σε μέγεθος. Είχε όμως, την ίδια μυρωδιά, με την οποία κατακλυζόταν οοοοόλη η γειτονία, όταν άναβε το μαγκάλι κι έλιωνε η μοσχομυριστή σοκολάτα…

Εκεί, δούλευαν δύο μικροί νάνοι. Παρά το γεγονός ότι οι νάνοι είναι σε όλα τα παραμύθια αξιαγάπητοι, στην περίπτωσή μας, τα πράγματα είναι …κάπως διαφορετικά.

Ο ένας από αυτούς ήταν πραγματικά αξιολάτρευτος! Ήταν μικρότερος στην ηλικία, πάντα χαμογελαστός και ευδιάθετος, παρά τα λίγα χρήματα που τον πλήρωνε το αφεντικό του, ο άλλος νάνος του εργαστηρίου σοκολάτας. Πήγαινε πρωί πρωί στη δουλειά του, γεμάτος κέφι και όρεξη για τη ζωή, σιγοτραγουδούσε στο δρόμο, πολλές φορές μάλιστα τα πουλιά τον έβλεπαν να χορεύει πηγαίνοντας προς το εργαστήριο. Εκείνος ήταν υπεύθυνος για την παραγωγή. Με το που έφτανε στο εργαστήριο, άναβε τη φωτιά, φορούσε τον ψηλό σκούφο του κι έλιωνε τη σοκολάτα, ανακατεύοντάς την με τη μεγάλη του κουτάλα, που ήταν μεγαλύτερη ακόμα κι από το μπόι του. Κατόπιν, την πασπάλιζε με διάφορα χρωματιστά υλικά, φτιάχνοντας μικρά σοκολατάκια, σύμφωνα με τις οδηγίες και τις συνταγές που του είχε δώσει ο άλλος νάνος, …το αφεντικό.

Το αφεντικό, ήταν όπως πάντα πιο σοβαρό. Μπορεί κανείς να πει ότι δεν ήταν και τόσο αξιαγάπητο. Για την ακρίβεια ήταν ένας μουρτζούφλης και μισός! Ήταν έμπορος, μπορεί να πει κανείς και “επιχειρηματίας”. Η θέση του απαιτούσε να είναι αυστηρός με τους συνεργάτες του, να προσέχει τους υπολογισμούς του για να μην πέσει έξω η επιχείρησή του και ταυτόχρονα να εμπλουτίζει τις κατά τα άλλα λαχταριστές συνταγές του για να μην χάνει αλλά και για να αυξάνει την πελατεία του. Ο σοφός δάσκαλος έλεγε κρυφά γι’ αυτόν ότι όταν ήταν πιο νέος ήταν πολύ ευχάριστος και σίγουρα πιο χαμογελαστός. Τώρα όμως που μεγάλωνε, φαίνεται πως παραξένευε και γινόταν όλο και περισσότερο περίεργος. Το τελευταίο διάστημα μάλιστα είχε βαλθεί να τσακώνεται συνέχεια με τον άλλο νάνο, να του κάνει παρατηρήσεις και να τον προσβάλει ακόμη και μπροστά στους πελάτες που έρχονταν στο εργαστήριο να …γλυκαθούν.

Μια μέρα, ο μικρός νάνος πλησίασε το αφεντικό του και του ζήτησε να μιλήσουν. Το αφεντικό παραξενεύτηκε και ολίγον καχύποπτο όπως ήταν, δέχθηκε και ξεκίνησαν να μιλούν. Ο μικρός νάνος είχε πολλές και ωραίες ιδέες για να εμπλουτίσουν τις συνταγές, να δημιουργήσουν νέες γεύσεις σοκολάτας, με τις οποίες τα παιδιά όλου του χωριού θα ξετρελαίνονταν και εν τέλει να αυξάνονταν τα κέρδη της επιχείρησης, προκειμένου να πάρει κι εκείνος μια μικρή αύξηση που τόσο καιρό τώρα ζητούσε. Ο μικρός νάνος περιέγραφε στο αφεντικό του τις ιδέες του με τόση όρεξη και χαρά που όλο του το πρόσωπο έλαμπε από τη δημιουργία και την ικανοποίηση για τις σίγουρα επιτυχημένες συνταγές του, που σκόπευε να ετοιμάσει στο εργαστήριο.

Όμως, ο έμπορος νάνος ήταν σκεπτικός. Φοβόταν, ότι έτσι υπήρχε ο κίνδυνος να χαθεί ο παραδοσιακός χαρακτήρας του εργαστηρίου, ότι ο κόσμος θα έπαυε να ζητά τις παλιές πετυχημένες συνταγές που ήταν δικές του και είχε μοχθήσει για να τις πετύχει και να ζητάει μόνο τις νέες που συν τοις άλλοις δεν έφεραν και τη δική του …υπογραφή. Έτσι, προσπάθησε να πείσει τον μικρό νάνο ότι οι ιδέες του δεν είναι καλές, ότι καλύτερα να μην δοκιμάζει νέες συνταγές και ότι προτιμότερο να ακολουθεί πιστά τις παλιές παραδοσιακές και σίγουρα επιτυχημένες που χρόνια έφτιαχνε. Μάλιστα, για να τον αποτρέψει τελείως από τις σκέψεις του έφτασε στο σημείο να του πει ότι πρόκειται για «αηδίες», που «μόνο στα σκουπίδια μπορούν να πάνε»…

Ο μικρός νάνος απογοητεύτηκε. Προς στιγμή θύμωσε με το αφεντικό του, εκνευρίστηκε τόσο πολύ που έγινε κατακόκκινος σα πατζάρι, αλλά… δεν μίλησε. Έπνιξε την οργή του και συνέχισε σαν καλός και υπάκουος ζαχαροπλάστης να φτιάχνει τα παραδοσιακά γλυκά του εργαστηρίου. Όμως, δεν το έβαλε κάτω. Έτσι, μια μέρα που ο ιδιοκτήτης του εργαστηρίου ζαχαροπλαστικής έφυγε για την κοντινότερη πόλη για να φέρει προμήθειες, εκείνος μαζί με το μαγκάλι στο οποίο ετοίμαζε την κλασική πετυχημένη συνταγή έβαλε παραδίπλα, σε μία μικρή γωνιά της φωτιάς, ένα μικρό κατσαρολάκι με μαύρη σοκολάτα την οποία αφού έλιωσε, ανακάτεψε με ένα μείγμα μυστικών υλικών που είχε από καιρό σκεφτεί.

Όσο η σοκολάτα ανακατευόταν με τα υπόλοιπα υλικά τόσο η μυρωδιά ταξίδευε, ώσπου έφτασε στα παράθυρα του σχολείου του χωριού ξεσηκώνοντας μικρούς και μεγάλους. Στο διάλειμμα, έξω από το εργαστήριο είχαν μαζευτεί όλα τα μικρά παιδάκια για να μάθουν τι ήταν αυτή η πρωτότυπη μυρωδιά που τους είχε κυριολεκτικά σπάσει τη μύτη. Ο σοφός και καλός δάσκαλος, διερωτώμενος κι αυτός τι συνέβαινε στο εργαστήριο, μπήκε μέσα και ρώτησε το νάνο τι ετοίμαζε.

Εκείνος πιάστηκε απροετοίμαστος. Ντράπηκε και φοβούμενος την επίπληξη από το αφεντικό του όταν εκείνο θα γύριζε και θα μάθαινε ότι είχε παραβεί τις εντολές του, κοκκίνισε ξανά και βρήκε μια δικαιολογία για να αποφύγει τον καλοπροαίρετο δάσκαλο που -όπως όλοι- σεβόταν, λέγοντας ότι δεν έκανε κάτι καινούριο αλλά δοκίμαζε μία νέα ποικιλία σοκολάτας με κακάο, που μόλις του είχαν στείλει και ότι αυτό δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο. Όταν όμως, ο δάσκαλος έφυγε, ο μικρός νάνος χοροπήδαγε μόνος τους μέσα στο εργαστήριο από τη χαρά και την ικανοποίηση που μόλις είχε πάρει από την επιβράβευσή του, αφού χωρίς ακόμη να δοκιμάσει κανείς τη νέα συνταγή είχε αυτή καταφέρει να τους ξεσηκώσει.

Ο ιδιοκτήτης γύρισε, ο νάνος έκρυψε το μικρό κατσαρολάκι και όλα συνεχίστηκαν στο μικρό χωριό μας όπως και πριν. Τίποτα δεν άλλαξε στην καθημερινότητα. Ο νεαρός νάνος συνέχισε να ετοιμάζει τα παραδοσιακά γλυκά και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Μια μέρα, ο νάνος θυμήθηκε και πάλι πόσο καλύτερα θα πήγαινε το εργαστήριο αν κατάφερνε να πείσει και αφεντικό του να δοκιμάσουν επιτέλους τις νέες συνταγές του. Όμως, θα ήταν και πάλι πολύ δύσκολο να μεταπείσει τον ξεροκέφαλο ιδιοκτήτη. Έτσι, σκέφτηκε να επιστρατεύσει τα μεγάλα μέσα και να ζητήσει τη βοήθεια του καλού και αγαπητού σε όλους σοφού δασκάλου. Θα περίμενε λοιπόν, να έρθει το μεσημέρι που τελειώνουν τα μαθήματα και θα περνούσε από το σχολείο να συναντήσει το σοφό δάσκαλο.

Έτσι κι έγινε. Πήγε στο σχολείο, ζήτησε από τον δάσκαλο να τον ακούσει, του θύμισε την εξαιρετική μυρωδιά που τον έφερε στο κατώφλι του εργαστηρίου από περιέργεια να μάθει τι καλό ετοίμαζε και του εκμυστηρεύτηκε ότι αναγκάστηκε τότε να του πει ψέματα για να καλύψει το αφεντικό του. Μετά, του ζήτησε να τον βοηθήσει και να μιλήσει στο αφεντικό του για να τον μεταπείσει.

- «Είναι κρίμα να μην γευτούν τα μικρά παιδάκια αυτή τη θεσπέσια γεύση! Θα τους αρέσει τόσο πολύ»!!!, είπε ο νάνος.

- «Κι εσύ παιδί μου, τι θα κερδίσεις»; Ρώτησε ο σοφός δάσκαλος.

- «Μα, δάσκαλε, χαίρομαι τόσο πολύ να βλέπω τα παιδάκια να χαμογελούν και να λιγουρεύονται τις συνταγές μου, που είμαι σίγουρος ότι θα ξετρελαθούν»!

Κι ο σοφός δάσκαλος που μόνο σοφά και ζεστά λόγια έχει πάντα να πει, του αποκρίθηκε:

- «Παιδί μου, όταν η σιγουριά και η διαίσθησή σου για τις σκέψεις και τις ιδέες σου είναι μεγάλη και βέβαιη, τότε θέλω να θυμάσαι αυτά τα λόγια και να μην περιμένεις την ικανοποίησή σου από τους άλλους αλλά φρόντισε να την εξαντλείς στην πίστη σου για την επιτυχία! Τέτοιοι νάνοι θα υπάρχουν πάντα δίπλα σου και πάντα θα πρέπει να τους κατανοείς και να ζεις μαζί τους. Η γλυκιά αίσθηση της γεύσης σου είναι στη δική σου γλώσσα και όχι στη γλώσσα των άλλων…»

Ο μικρός νάνος θύμωσε. Το πρόβλημά του δεν λύθηκε. Ποτέ όμως δεν ξεχνάει από τότε τα λόγια του σοφού Δασκάλου.

Η μεγάλη νίκη

2015-12-01T21:36:00.001+02:00

Πέρασε καιρός!

Ο ιδιώνυμος τρόπος έκφρασής του σώπασε… Όχι όμως η ψυχή του.

Παλεύει ακόμη ανάμεσα στο χάος και ΠΙΣΤΕΥΕΙ στο όραμά του, που δεν εγκαταλείπει ούτε στιγμή.

Ακολουθεί τις παλιές, σοφές συμβουλές του πολέμου και με το κεφάλι ψηλά, κοιτώντας τον εχθρό κατάματα, προσπαθεί…

Να επιβιώσει,

Να επιτύχει,

Να προσφέρει,

Να νικήσει.

Και θα νικήσει.

Ο ισχυρός αετός και το επίμονο σκαθάρι

2015-10-25T18:22:00.002+02:00

Ο μύθος που ακολουθεί αποτυπώνει την υπεροψία των ισχυρών στην προσπάθειά τους να υποτάξουν τους αδύναμους με μόνο όπλο τη δύναμή τους. Ο διδακτικός Αίσωπος, χιλιάδες χρόνια μετά, παραμένει επίκαιρος…

Ο μύθος στην αρχαία μας γλώσσα:

Ἀετὸς καὶ κάνθαρος

Ἀετὸς λαγωὸν ἐδίωκεν. ὁ δὲ ἐν ἐρημίᾳ τῶν βοηθησόντων ὑπάρχων,

ὅν μόνον ὁ καιρὸς παρέσχε, κάνθαρον ἰδών, τοῦτον ἱκέτευεν. ὁ δὲ παραθαρσύνας αὐτόν, ὡς ἐγγὺς ἐλθόντα τὸν ἀετὸν ἐθεάσατο, παρεκάλει μὴ ἀπάγειν αὐτοῦ τον ἱκέτην. κἀκεῖνος ὑπεριδὼν τὴν μικρότητα ἐν ὄψει τοῦ κανθάρου τὸν λαγωὸν κατεθοινήσατο. ὁ δὲ ἀπ' ἐκείνου μνησικακῶν διετέλει παρατηρούμενος τοῦ ἀετοῦ τὰς καλιὰς καί, εἴ ποτε ἐκεῖνος ἔτικτε, μετάρσιος αἰρόμενος ἐκύλιε τὰ ὠὰ καὶ κατέασσε, μέχρις οὗ πανταχόθεν ἐλαυνόμενος ὁ ἀετὸς ἐπὶ τὸν Δία κατέφυγεν ( ἔστι δὲ τοῦ θεοῦ ἱερὸς ὁ ὄρνις ) καὶ αὐτοῦ ἐδεήθη τόπον αὐτῷ πρὸς νεοττοποιίαν ἀσφαλῆ παρασχεῖν. τοῦ δὲ Διὸς ἐν τοῖς ἐαυτοῦ κόλποις τίκτειν ἐπιτρέψαντος αὐτῷ, ὁ κάνθαρος τοῦτου ἑωρακώς, κόπρου σφαῖραν ποιήσας ἀνέπτη καὶ γενόμενος κατὰ τοὺς τοῦ Διὸς κόλπους ἐνταῦθα καθῆκεν. ὁ δὲ Ζεὺς ἀποσείσασθαι τὴν κόπρον βουλόμενος, ὡς διανέστη ἔλαθεν τὰ ὠὰ ἀποῤῥίψας. ἀπ' ἐκείνου τέ φασι περὶ ὃν καιρὸν οἱ κάνθαροι γίνονται μὴ νεοττεύειν τοὺς ἀετούς.

Ὁ λόγος διδάσκει μηδενὸς καταφρονεῖν, λογιζομένους ὅτι οὐδεὶς οὕτως ἐστὶν ἀδύνατος ὡς προπηλακισθεὶς μὴ δύνασθαί ποτε ἑαυτὸν ἐκδικῆσαι.

Σε ελεύθερη μετάφραση όπως μου τον διηγήθηκε κάποτε ένας σοφός γέροντας εν είδει ιστορίας:

«Ένας αετός κυνηγούσε κάποτε έναν λαγό με τόσο μεγάλη ταχύτητα και επιδεξιότητα που όλα έδειχναν ότι το άτυχο ζώο δεν θα αργούσε να πέσει στα νύχια του.

Κατατρομαγμένος, απελπισμένος και κουρασμένος από το τρέξιμο ο λαγός συνάντησε ξαφνικά στο δρόμο του ένα μικροσκοπικό σκαθάρι και προσπέφτοντας στα πόδια του είπε:

- Σε παρακαλώ, προστάτεψέ με από τον αετό και βοήθησέ με να γλιτώσω τη ζωή μου.

Το σκαθάρι λυπήθηκε το λαγό, του έδωσε θάρρος και υποσχέθηκε ότι θα του συμπαρασταθεί. Πράγματι, όταν ο αετός πλησίασε το θήραμά του το σκαθάρι μπήκε ανάμεσα σε αυτόν και το λαγό και του φώναξε:

- Αυτό το πλάσμα είναι υπό την προστασία μου. Άσε το να ζήσει και ψάξε κάπου αλλού για την τροφή σου.

Ο αετός όμως, ακούγοντας τα γενναία λόγια του σκαθαριού και βλέποντας το μικρό μέγεθός του, γέλασε αυτάρεσκα, έκανε μια χαψιά το λαγό και πέταξε μακριά, αδιαφορώντας για τις διαμαρτυρίες του μικροσκοπικού εντόμου.

Το σκαθάρι όμως πήρε πολύ βαριά αυτή την προσβολή. Ανέβηκε λοιπόν στην απόκρημνη φωλιά όπου προστάτευε τα αυγά του ο αετός και τα έσπρωξε όλα στον γκρεμό για να σπάσουν. Από τότε, ο αετός δεν κατάφερε να ξαναποκτήσει παιδιά γιατί, όσο καλά και αν προστάτευε τη φωλιά του, κάθε φορά που γεννούσε αυγά και απομακρυνόταν για να βρει τροφή, το σκαθάρι ανέβαινε πετώντας μέχρι εκεί και του τα έσπαγε όλα.

Απελπισμένος, ο αετός απευθύνθηκε στο Δία του οποίου ήταν το σύμβολο και ζήτησε την προστασία του. Ο Δίας λοιπόν πήρε τα αυγά του αετού στην αγκαλιά του και υποσχέθηκε να τα προστατεύει μέχρι αυτά να εκκολαφθούν και να προσέχουν πλέον μόνα τους τον εαυτό τους.

Το σκαθάρι όμως δεν πτοήθηκε ούτε από τον νέο γιγαντιαίο και ισχυρό προστάτη των αυγών. Μάζεψε μια μικρή μπάλα κοπριά, πέταξε μέχρι τον Όλυμπο και την έριξε πάνω στο μπράτσο του Δία. Εκνευρισμένος τότε εκείνος έπιασε τον βόλο αυτής της βρωμιάς με το άλλο του χέρι και τον πέταξε μακριά. Πάνω στη βιασύνη του όμως, ξέχασε τα αυγά του αετού που κρατούσε και αυτά έπεσαν κάτω, σπάζοντας για άλλη μια φορά…»

Ο μύθος μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να περιφρονούμε κάποιον, νομίζοντας ότι επειδή είναι αδύναμος, δεν θα μπορέσει ποτέ να εκδικηθεί…

Είναι αλήθεια ότι το κακό είναι ισχυρό.

Είναι επίσης αλήθεια ότι το καλό είναι επίμονο!!!

Υ.Γ. Ευχαριστώ τους ανθρώπους, καλούς και κακούς, που μου θυμίζουν την ύπαρξη της ματαιότητας και την άλλη πλευρά, αυτή της επικράτησης της ελπίδας…

ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν

2015-07-03T14:55:00.001+03:00

«ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν»

«ευτυχής όποιος γνωρίζει ιστορία»

Ευριπίδης, Αρχαίος Έλλην Τραγικός

ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν,

μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνην

μήτ’ εἰς ἀδίκους πράξεις ὁρμῶν,
ἀλλ’ ἀθανάτου καθορῶν φύσεως
κόσμον ἀγήρων,

πῇ τε συνέστη
καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως.

τοῖς δὲ τοιούτοις οὐδέποτ’ αἰσχρῶν
ἔργων μελέδημα προσίζει

Πραγματικά πλούσιος είναι εκείνος που διδάχθηκε πώς να ερευνά συστηματικά τον κόσμο,

Χωρίς να επιδιώκει την συμφορά των συμπολιτών του

και χωρίς να επιδίδεται σε άδικες πράξεις, αλλά συλλαμβάνοντας με την νόησή του την αγέραστη κοσμική τάξη της αθάνατης φύσεως,

με ποιον τρόπο αυτή δημιουργήθηκε και για ποιον σκοπό και πώς ακριβώς.

Στο μυαλό τέτοιου είδους ανθρώπων ουδέποτε προσκολλάται η μέριμνα
για αισχρές πράξεις.

Είτε αποδώσει κανείς στη νεοελληνική τη μνημειώδη φράση του αρχαίου τραγικού, ως “ευτυχία περί την ιστορική γνώση” είτε κατά το ορθότερο ως “μανθάνειν κατόπιν ερεύνης”, οδηγείται κατά συλλογική παραδοχή στο συμπέρασμα ότι, αν οι σύγχρονοι Έλληνες θέλουμε να υπερηφανευόμαστε στο παρόν αλλά και το μέλλον, για τον αρχαίο πολιτισμό μας και να προσποριζόμαστε λίγη από την αίγλη του, οφείλουμε να πράττουμε με γνώμονα την ιστορία και την έρευνα.

Ενόψει του μεθαυριανού διλλήματος, στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε με ΝΑΙ ή ΟΧΙ σε ερώτημα που τελικώς λίγη σημασία έχει, αφού η λαϊκή βούληση θα παραφραστεί σε κάθε περίπτωση, διαβάζω τα κάτωθι, που αφορούν στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, όπως τον εξιστορεί ο Θουκυδίδης.

Ειδικότερα, το 416 π.Χ. οι Αθηναίοι επεδίωκαν να συμμαχήσουν με τους Μήλιους, οι οποίοι ως Λακεδαιμονική αποικία αντιστέκονταν και ζητούσαν να παραμείνουν ουδέτεροι στο πόλεμο μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών. Όμως, οι ισχυροί Αθηναίοι επέμεναν, επιχειρηματολογώντας, ως ακολούθως:

Θουκυδίδης

Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου

Βιβλίο Ε’

παρ. 87 έως 116

Θουκυδίδειος Διάλογος

μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου

87. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: εἰ μὲν τοίνυν ὑπονοίας τῶν μελλόντων λογιούμενοι ἢ ἄλλο τι ξυνήκετε ἢ ἐκ τῶν παρόντων καὶ ὧν ὁρᾶτε περὶ σωτηρίας βουλεύσοντες τῇ πόλει, παυοίμεθ' ἄν: εἰ δ' ἐπὶ τοῦτο, λέγοιμεν ἄν.

88. ΜΗΛΙΟΙ: εἰκὸς μὲν καὶ ξυγγνώμη ἐν τῷ τοιῷδε καθεστῶτας ἐπὶ πολλὰ καὶ λέγοντας καὶ δοκοῦντας τρέπεσθαι: ἡ μέντοι ξύνοδος καὶ περὶ σωτηρίας ἥδε πάρεστι, καὶ ὁ λόγος ᾧ προκαλεῖσθε τρόπῳ, εἰ δοκεῖ, γιγνέσθω.

89. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: ἡμεῖς τοίνυν οὔτε αὐτοὶ μετ' ὀνομάτων καλῶν, ὡς ἢ δικαίως τὸν Μῆδον καταλύσαντες ἄρχομεν ἢ ἀδικούμενοι νῦν ἐπεξερχόμεθα, λόγων μῆκος ἄπιστον παρέξομεν, οὔθ' ὑμᾶς ἀξιοῦμεν ἢ ὅτι Λακεδαιμονίων ἄποικοι ὄντες οὐ ξυνεστρατεύσατε ἢ ὡς ἡμᾶς οὐδὲν ἠδικήκατε λέγοντας οἴεσθαι πείσειν, τὰ δυνατὰ δ' ἐξ ὧν ἑκάτεροι ἀληθῶς φρονοῦμεν διαπράσσεσθαι, ἐπισταμένους πρὸς εἰδότας ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν.

90. ΜΗΛΙΟΙ: ἧι μὲν δὴ νομίζομέν γε, χρήσιμον ̔ἀνάγκη γάρ, ἐπειδὴ ὑμεῖς οὕτω παρὰ τὸ δίκαιον τὸ ξυμφέρον λέγειν ὑπέθεσθἐ μὴ καταλύειν ὑμᾶς τὸ κοινὸν ἀγαθόν, ἀλλὰ τῷ αἰεὶ ἐν κινδύνῳ γιγνομένῳ εἶναι τὰ εἰκότα καὶ δίκαια, καί τι καὶ ἐντὸς τοῦ ἀκριβοῦς πείσαντά τινα ὠφεληθῆναι. καὶ πρὸς ὑμῶν οὐχ ἧσσον τοῦτο, ὅσῳ καὶ ἐπὶ μεγίστῃ τιμωρίᾳ σφαλέντες ἂν τοῖς ἄλλοις παράδειγμα γένοισθε.

91. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: ἡμεῖς δὲ τῆς ἡμετέρας ἀρχῆς, ἢν καὶ παυθῇ, οὐκ ἀθυμοῦμεν τὴν τελευτήν: οὐ γὰρ οἱ ἄρχοντες ἄλλων, ὥσπερ καὶ Λακεδαιμόνιοι, οὗτοι δεινοὶ τοῖς νικηθεῖσιν ̔ἔστι δὲ οὐ πρὸς Λακεδαιμονίους ἡμῖν ὁ ἀγών̓, ἀλλ' ἢν οἱ ὑπήκοοί που τῶν ἀρξάντων αὐτοὶ ἐπιθέμενοι κρατήσωσιν. καὶ περὶ μὲν τούτου ἡμῖν ἀφείσθω κινδυνεύεσθαι: ὡς δὲ ἐπ' ὠφελίᾳ τε πάρεσμεν τῆς ἡμετέρας ἀρχῆς καὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ νῦν τοὺς λόγους ἐροῦμεν τῆς ὑμετέρας πόλεως, ταῦτα δηλώσομεν, βουλόμενοι ἀπόνως μὲν ὑμῶν ἄρξαι, χρησίμως δ' ὑμᾶς ἀμφοτέροις σωθῆναι.

92. ΜΗΛΙΟΙ: καὶ πῶς χρήσιμον ἂν ξυμβαίη ἡμῖν δουλεῦσαι, ὥσπερ καὶ ὑμῖν ἄρξαι;

93. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: ὅτι ὑμῖν μὲν πρὸ τοῦ τὰ δεινότατα παθεῖν ὑπακοῦσαι ἂν γένοιτο, ἡμεῖς δὲ μὴ διαφθείραντες ὑμᾶς κερδαίνοιμεν ἄν.

94. ΜΗΛΙΟΙ: ὥστε [δὲ] ἡσυχίαν ἄγοντας ἡμᾶς φίλους μὲν εἶναι ἀντὶ πολεμίων, ξυμμάχους δὲ μηδετέρων, οὐκ ἂν δέξαισθε;

95. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: οὐ γὰρ τοσοῦτον ἡμᾶς βλάπτει ἡ ἔχθρα ὑμῶν ὅσον ἡ φιλία μὲν ἀσθενείας, τὸ δὲ μῖσος δυνάμεως παράδειγμα τοῖς ἀρχομένοις δηλούμενον.

96. ΜΗΛΙΟΙ: σκοποῦσι δ' ὑμῶν οὕτως οἱ ὑπήκοοι τὸ εἰκός, ὥστε τούς τε μὴ προσήκοντας καὶ ὅσοι ἄποικοι ὄντες οἱ πολλοὶ καὶ ἀποστάντες τινὲς κεχείρωνται ἐς τὸ αὐτὸ τιθέασιν;

97. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: δικαιώματι γὰρ οὐδετέρους ἐλλείπειν ἡγοῦνται, κατὰ δύναμιν δὲ τοὺς μὲν περιγίγνεσθαι, ἡμᾶς δὲ φόβῳ οὐκ ἐπιέναι: ὥστε ἔξω καὶ τοῦ πλεόνων ἄρξαι καὶ τὸ ἀσφαλὲς ἡμῖν διὰ τὸ καταστραφῆναι ἂν παράσχοιτε, ἄλλως τε καὶ νησιῶται ναυκρατόρων καὶ ἀσθενέστεροι ἑτέρων ὄντες εἰ μὴ περιγένοισθε.

98 ΜΗΛΙΟΙ: ἐν δ' ἐκείνῳ οὐ νομίζετε ἀσφάλειαν; δεῖ γὰρ αὖ καὶ ἐνταῦθα, ὥσπερ ὑμεῖς τῶν δικαίων λόγων ἡμᾶς ἐκβιβάσαντες τῷ ὑμετέρῳ ξυμφόρῳ ὑπακούειν πείθετε, καὶ ἡμᾶς τὸ ἡμῖν χρήσιμον διδάσκοντας, εἰ τυγχάνει καὶ ὑμῖν τὸ αὐτὸ ξυμβαῖνον, πειρᾶσθαι πείθειν. ὅσοι γὰρ νῦν μηδετέροις ξυμμαχοῦσι, πῶς οὐ πολεμώσεσθε αὐτούς, ὅταν ἐς τάδε βλέψαντες ἡγήσωνταί ποτε ὑμᾶς καὶ ἐπὶ σφᾶς ἥξειν; κἀν τούτῳ τί ἄλλο ἢ τοὺς μὲν ὑπάρχοντας πολεμίους μεγαλύνετε, τοὺς δὲ μηδὲ μελλήσαντας γενέσθαι ἄκοντας ἐπάγεσθε;

99. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: οὐ γὰρ νομίζομεν ἡμῖν τούτους δεινοτέρους ὅσοι ἠπειρῶταί που ὄντες τῷ ἐλευθέρῳ πολλὴν τὴν διαμέλλησιν τῆς πρὸς ἡμᾶς φυλακῆς ποιήσονται, ἀλλὰ τοὺς νησιώτας τέ που ἀνάρκτους, ὥσπερ ὑμᾶς, καὶ τοὺς ἤδη τῆς ἀρχῆς τῷ ἀναγκαίῳ παροξυνομένους. οὗτοι γὰρ πλεῖστ' ἂν τῷ ἀλογίστῳ ἐπιτρέψαντες σφᾶς τε αὐτοὺς καὶ ἡμᾶς ἐς προῦπτον κίνδυνον καταστήσειαν.

100. ΜΗΛΙΟΙ: ἦ που ἄρα, εἰ τοσαύτην γε ὑμεῖς τε μὴ παυθῆναι ἀρχῆς καὶ οἱ δουλεύοντες ἤδη ἀπαλλαγῆναι τὴν παρακινδύνευσιν ποιοῦνται, ἡμῖν γε τοῖς ἔτι ἐλευθέροις πολλὴ κακότης καὶ δειλία μὴ πᾶν πρὸ τοῦ δουλεῦσαι ἐπεξελθεῖν.

101. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: οὔκ, ἤν γε σωφρόνως βουλεύησθε: οὐ γὰρ περὶ ἀνδραγαθίας ὁ ἀγὼν ἀπὸ τοῦ ἴσου ὑμῖν, μὴ αἰσχύνην ὀφλεῖν, περὶ δὲ σωτηρίας μᾶλλον ἡ βουλή, πρὸς τοὺς κρείσσονας πολλῷ μὴ ἀνθίστασθαι.

102. ΜΗΛΙΟΙ: ἀλλ' ἐπιστάμεθα τὰ τῶν πολέμων ἔστιν ὅτε κοινοτέρας τὰς τύχας λαμβάνοντα ἢ κατὰ τὸ διαφέρον ἑκατέρων πλῆθος: καὶ ἡμῖν τὸ μὲν εἶξαι εὐθὺς ἀνέλπιστον, μετὰ δὲ τοῦ δρωμένου ἔτι καὶ στῆναι ἐλπὶς ὀρθῶς.

103. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: ἐλπὶς δὲ κινδύνῳ παραμύθιον οὖσα τοὺς μὲν ἀπὸ περιουσίας χρωμένους αὐτῇ, κἂν βλάψῃ, οὐ καθεῖλεν: τοῖς δ' ἐς ἅπαν τὸ ὑπάρχον ἀναῤῥιπτοῦσι ̔δάπανος γὰρ φύσεἰ ἅμα τε γιγνώσκεται σφαλέντων καὶ ἐν ὅτῳ ἔτι φυλάξεταί τις αὐτὴν γνωρισθεῖσαν οὐκ ἐλλείπει. ὃ ὑμεῖς ἀσθενεῖς τε καὶ ἐπὶ ῥοπῆς μιᾶς ὄντες μὴ βούλεσθε παθεῖν μηδὲ ὁμοιωθῆναι τοῖς πολλοῖς, οἷς παρὸν ἀνθρωπείως ἔτι σῴζεσθαι, ἐπειδὰν πιεζομένους αὐτοὺς ἐπιλίπωσιν αἱ φανεραὶ ἐλπίδες, ἐπὶ τὰς ἀφανεῖς καθίστανται μαντικήν τε καὶ χρησμοὺς καὶ ὅσα τοιαῦτα μετ' ἐλπίδων λυμαίνεται.

104. ΜΗΛΙΟΙ: χαλεπὸν μὲν καὶ ἡμεῖς ̔εὖ ἴστἐ νομίζομεν πρὸς δύναμίν τε τὴν ὑμετέραν καὶ τὴν τύχην, εἰ μὴ ἀπὸ τοῦ ἴσου ἔσται, ἀγωνίζεσθαι: ὅμως δὲ πιστεύομεν τῇ μὲν τύχῃ ἐκ τοῦ θείου μὴ ἐλασσώσεσθαι, ὅτι ὅσιοι πρὸς οὐ δικαίους ἱστάμεθα, τῆς δὲ δυνάμεως τῷ ἐλλείποντι τὴν Λακεδαιμονίων ἡμῖν ξυμμαχίαν προσέσεσθαι, ἀνάγκην ἔχουσαν, καὶ εἰ μή του ἄλλου, τῆς γε ξυγγενείας ἕνεκα καὶ αἰσχύνῃ βοηθεῖν. καὶ οὐ παντάπασιν οὕτως ἀλόγως θρασυνόμεθα.

105. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: τῆς μὲν τοίνυν πρὸς τὸ θεῖον εὐμενείας οὐδ' ἡμεῖς οἰόμεθα λελείψεσθαι: οὐδὲν γὰρ ἔξω τῆς ἀνθρωπείας τῶν μὲν ἐς τὸ θεῖον νομίσεως, τῶν δ' ἐς σφᾶς αὐτοὺς βουλήσεως δικαιοῦμεν ἢ πράσσομεν. ἡγούμεθα γὰρ τό τε θεῖον δόξῃ τὸ ἀνθρώπειόν τε σαφῶς διὰ παντὸς ὑπὸ φύσεως ἀναγκαίας, οὗ ἂν κρατῇ, ἄρχειν: καὶ ἡμεῖς οὔτε θέντες τὸν νόμον οὔτε κειμένῳ πρῶτοι χρησάμενοι, ὄντα δὲ παραλαβόντες καὶ ἐσόμενον ἐς αἰεὶ καταλείψοντες χρώμεθα αὐτῷ, εἰδότες καὶ ὑμᾶς ἂν καὶ ἄλλους ἐν τῇ αὐτῇ δυνάμει ἡμῖν γενομένους δρῶντας ἂν ταὐτό. καὶ πρὸς μὲν τὸ θεῖον οὕτως ἐκ τοῦ εἰκότος οὐ φοβούμεθα ἐλασσώσεσθαι: τῆς δὲ ἐς Λακεδαιμονίους δόξης, ἣν διὰ τὸ αἰσχρὸν δὴ βοηθήσειν ὑμῖν πιστεύετε αὐτούς, μακαρίσαντες ὑμῶν τὸ ἀπειρόκακον οὐ ζηλοῦμεν τὸ ἄφρον. Λακεδαιμόνιοι γὰρ πρὸς σφᾶς μὲν αὐτοὺς καὶ τὰ ἐπιχώρια νόμιμα πλεῖστα ἀρετῇ χρῶνται: πρὸς δὲ τοὺς ἄλλους πολλὰ ἄν τις ἔχων εἰπεῖν ὡς προσφέρονται, ξυνελὼν μάλιστ' ἂν δηλώσειεν ὅτι ἐπιφανέστατα ὧν ἴσμεν τὰ μὲν ἡδέα καλὰ νομίζουσι, τὰ δὲ ξυμφέροντα δίκαια. καίτοι οὐ πρὸς τῆς ὑμετέρας νῦν ἀλόγου σωτηρίας ἡ τοιαύτη διάνοια.

106. ΜΗΛΙΟΙ: ἡμεῖς δὲ κατ' αὐτὸ τοῦτο ἤδη καὶ μάλιστα πιστεύομεν τῷ ξυμφέροντι αὐτῶν, Μηλίους ἀποίκους ὄντας μὴ βουλήσεσθαι προδόντας τοῖς μὲν εὔνοις τῶν Ἑλλήνων ἀπίστους καταστῆναι, τοῖς δὲ πολεμίοις ὠφελίμους.

107. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: οὔκουν οἴεσθε τὸ ξυμφέρον μὲν μετ' ἀσφαλείας εἶναι, τὸ δὲ δίκαιον καὶ καλὸν μετὰ κινδύνου δρᾶσθαι: ὃ Λακεδαιμόνιοι ἥκιστα ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τολμῶσιν.

108. ΜΗΛΙΟΙ: ἀλλὰ καὶ τοὺς κινδύνους τε ἡμῶν ἕνεκα μᾶλλον ἡγούμεθ' ἂν ἐγχειρίσασθαι αὐτούς, καὶ βεβαιοτέρους ἢ ἐς ἄλλους νομιεῖν, ὅσῳ πρὸς μὲν τὰ ἔργα τῆς Πελοποννήσου ἐγγὺς κείμεθα, τῆς δὲ γνώμης τῷ ξυγγενεῖ πιστότεροι ἑτέρων ἐσμέν.

109. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: τὸ δ' ἐχυρόν γε τοῖς ξυναγωνιουμένοις οὐ τὸ εὔνουν τῶν ἐπικαλεσαμένων φαίνεται, ἀλλ' ἢν τῶν ἔργων τις δυνάμει πολὺ προύχῃ: ὃ Λακεδαιμόνιοι καὶ πλέον τι τῶν ἄλλων σκοποῦσιν ̔τῆς γοῦν οἰκείας παρασκευῆς ἀπιστίᾳ καὶ μετὰ ξυμμάχων πολλῶν τοῖς πέλας ἐπέρχονταἰ, ὥστε οὐκ εἰκὸς ἐς νῆσόν γε αὐτοὺς ἡμῶν ναυκρατόρων ὄντων περαιωθῆναι.

110. ΜΗΛΙΟΙ: οἱ δὲ καὶ ἄλλους ἂν ἔχοιεν πέμψαι: πολὺ δὲ τὸ Κρητικὸν πέλαγος, δι' οὗ τῶν κρατούντων ἀπορώτερος ἡ λῆψις ἢ τῶν λαθεῖν βουλομένων ἡ σωτηρία. καὶ εἰ τοῦδε σφάλλοιντο, τράποιντ' ἂν καὶ ἐς τὴν γῆν ὑμῶν καὶ ἐπὶ τοὺς λοιποὺς τῶν ξυμμάχων, ὅσους μὴ Βρασίδας ἐπῆλθεν: καὶ οὐ περὶ τῆς μὴ προσηκούσης μᾶλλον ἢ τῆς οἰκειοτέρας ξυμμαχίδος τε καὶ γῆς ὁ πόνος ὑμῖν ἔσται.

111. ΑΘΗΝΑΙΟΙ: τούτων μὲν καὶ πεπειραμένοις ἄν τι γένοιτο καὶ ὑμῖν καὶ οὐκ ἀνεπιστήμοσιν ὅτι οὐδ' ἀπὸ μιᾶς πώποτε πολιορκίας Ἀθηναῖοι δι' ἄλλων φόβον ἀπεχώρησαν. ἐνθυμούμεθα δὲ ὅτι φήσαντες περὶ σωτηρίας βουλεύσειν οὐδὲν ἐν τοσούτῳ λόγῳ εἰρήκατε ᾧ ἄνθρωποι ἂν πιστεύσαντες νομίσειαν σωθήσεσθαι, ἀλλ' ὑμῶν τὰ μὲν ἰσχυρότατα ἐλπιζόμενα μέλλεται, τὰ δ' ὑπάρχοντα βραχέα πρὸς τὰ ἤδη ἀντιτεταγμένα περιγίγνεσθαι. πολλήν τε ἀλογίαν τῆς διανοίας παρέχετε, εἰ μὴ μεταστησάμενοι ἔτι ἡμᾶς ἄλλο τι τῶνδε σωφρονέστερον γνώσεσθε. οὐ γὰρ δὴ ἐπί γε τὴν ἐν τοῖς αἰσχροῖς καὶ προύπτοις κινδύνοις πλεῖστα διαφθείρουσαν ἀνθρώπους αἰσχύνην τρέψεσθε. πολλοῖς γὰρ προορωμένοις ἔτι ἐς οἷα φέρονται τὸ αἰσχρὸν καλούμενον ὀνόματος ἐπαγωγοῦ δυνάμει ἐπεσπάσατο ἡσσηθεῖσι τοῦ ῥήματος ἔργῳ ξυμφοραῖς ἀνηκέστοις ἑκόντας περιπεσεῖν καὶ αἰσχύνην αἰσχίω μετὰ ἀνοίας ἢ τύχῃ προσλαβεῖν. ὃ ὑμεῖς, ἢν εὖ βουλεύησθε, φυλάξεσθε, καὶ οὐκ ἀπρεπὲς νομιεῖτε πόλεώς τε τῆς μεγίστης ἡσσᾶσθαι μέτρια προκαλουμένης, ξυμμάχους γενέσθαι ἔχοντας τὴν ὑμετέραν αὐτῶν ὑποτελεῖς, καὶ δοθείσης αἱρέσεως πολέμου πέρι καὶ ἀσφαλείας μὴ τὰ χείρω φιλονικῆσαι: ὡς οἵτινες τοῖς μὲν ἴσοις μὴ εἴκουσι, τοῖς δὲ κρείσσοσι καλῶς προσφέρονται, πρὸς δὲ τοὺς ἥσσους μέτριοί εἰσι, πλεῖστ' ἂν ὀρθοῖντο.σκοπεῖτε οὖν καὶ μεταστάντων ἡμῶν καὶ ἐνθυμεῖσθε πολλάκις ὅτι περὶ πατρίδος βουλεύεσθε, ἧς μιᾶς πέρι καὶ ἐς μίαν βουλὴν τυχοῦσάν τε καὶ μὴ κατορθώσασαν ἔσται.

112. καὶ οἱ μὲν Ἀθηναῖοι μετεχώρησαν ἐκ τῶν λόγων: οἱ δὲ Μήλιοι κατὰ σφᾶς αὐτοὺς γενόμενοι, ὡς ἔδοξεν αὐτοῖς παραπλήσια καὶ ἀντέλεγον, ἀπεκρίναντο τάδε. οὔτε ἄλλα δοκεῖ ἡμῖν ἢ ἅπερ καὶ τὸ πρῶτον, ὦ Ἀθηναῖοι, οὔτ' ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ πόλεως ἑπτακόσια ἔτη ἤδη οἰκουμένης τὴν ἐλευθερίαν ἀφαιρησόμεθα, ἀλλὰ τῇ τε μέχρι τοῦδε σῳζούσῃ τύχῃ ἐκ τοῦ θείου αὐτὴν καὶ τῇ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ Λακεδαιμονίων τιμωρίᾳ πιστεύοντες πειρασόμεθα σῴζεσθαι. προκαλούμεθα δὲ ὑμᾶς φίλοι μὲν εἶναι, πολέμιοι δὲ μηδετέροις, καὶ ἐκ τῆς γῆς ἡμῶν ἀναχωρῆσαι σπονδὰς ποιησαμένους αἵτινες δοκοῦσιν ἐπιτήδειοι εἶναι ἀμφοτέροις.

113. οἱ μὲν δὴ Μήλιοι τοσαῦτα ἀπεκρίναντο: οἱ δὲ Ἀθηναῖοι διαλυόμενοι ἤδη ἐκ τῶν λόγων ἔφασαν ‘ἀλλ' οὖν μόνοι γε ἀπὸ τούτων τῶν βουλευμάτων, ὡς ἡμῖν δοκεῖτε, τὰ μὲν μέλλοντα τῶν ὁρωμένων σαφέστερα κρίνετε, τὰ δὲ ἀφανῆ τῷ βούλεσθαι ὡς γιγνόμενα ἤδη θεᾶσθε, καὶ Λακεδαιμονίοις καὶ τύχῃ καὶ ἐλπίσι πλεῖστον δὴ παραβεβλημένοι καὶ πιστεύσαντες πλεῖστον καὶ σφαλήσεσθε.

114. καὶ οἱ μὲν Ἀθηναίων πρέσβεις ἀνεχώρησαν ἐς τὸ στράτευμα: οἱ δὲ στρατηγοὶ αὐτῶν, ὡς οὐδὲν ὑπήκουον οἱ Μήλιοι, πρὸς πόλεμον εὐθὺς ἐτρέποντο καὶ διελόμενοι κατὰ πόλεις περιετείχισαν κύκλῳ τοὺς Μηλίους. καὶ ὕστερον φυλακὴν σφῶν τε αὐτῶν καὶ τῶν ξυμμάχων καταλιπόντες οἱ Ἀθηναῖοι καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλασσαν ἀνεχώρησαν τῷ πλέονι τοῦ στρατοῦ. οἱ δὲ λειπόμενοι παραμένοντες ἐπολιόρκουν τὸ χωρίον.

115. καὶ Ἀργεῖοι κατὰ τὸν χρόνον τὸν αὐτὸν ἐσβαλόντες ἐς τὴν Φλειασίαν καὶ λοχισθέντες ὑπό τε Φλειασίων καὶ τῶν σφετέρων φυγάδων διεφθάρησαν ὡς ὀγδοήκοντα. καὶ οἱ ἐκ τῆς Πύλου Ἀθηναῖοι Λακεδαιμονίων πολλὴν λείαν ἔλαβον: καὶ Λακεδαιμόνιοι δι' αὐτὸ τὰς μὲν σπονδὰς οὐδ' ὣς ἀφέντες ἐπολέμουν αὐτοῖς, ἐκήρυξαν δὲ εἴ τις βούλεται παρὰ σφῶν Ἀθηναίους λῄζεσθαι. καὶ Κορίνθιοι ἐπολέμησαν ἰδίων τινῶν διαφορῶν ἕνεκα τοῖς Ἀθηναίοις: οἱ δ' ἄλλοι Πελοποννήσιοι ἡσύχαζον. εἷλον δὲ καὶ οἱ Μήλιοι τῶν Ἀθηναίων τοῦ περιτειχίσματος τὸ κατὰ τὴν ἀγορὰν προσβαλόντες νυκτός, καὶ ἄνδρας τε ἀπέκτειναν καὶ ἐσενεγκάμενοι σῖτόν τε καὶ ὅσα πλεῖστα ἐδύναντο χρήσιμα ἀναχωρήσαντες ἡσύχαζον: καὶ οἱ Ἀθηναῖοι ἄμεινον τὴν φυλακὴν τὸ ἔπειτα παρεσκευάζοντο. καὶ τὸ θέρος ἐτελεύτα.

116. τοῦ δ' ἐπιγιγνομένου χειμῶνος Λακεδαιμόνιοι μελλήσαντες ἐς τὴν Ἀργείαν στρατεύειν, ὡς αὐτοῖς τὰ διαβατήρια [ἱερὰ ἐν τοῖς ὁρίοις] οὐκ ἐγίγνετο, ἀνεχώρησαν. καὶ Ἀργεῖοι διὰ τὴν ἐκείνων μέλλησιν τῶν ἐν τῇ πόλει τινὰς ὑποπτεύσαντες τοὺς μὲν ξυνέλαβον, οἱ δ' αὐτοὺς καὶ διέφυγον. καὶ οἱ Μήλιοι περὶ τοὺς αὐτοὺς χρόνους αὖθις καθ' ἕτερόν τι τοῦ περιτειχίσματος εἷλον τῶν Ἀθηναίων, παρόντων οὐ πολλῶν τῶν φυλάκων. καὶ ἐλθούσης στρατιᾶς ὕστερον ἐκ τῶν Ἀθηνῶν ἄλλης, ὡς ταῦτα ἐγίγνετο, ἧς ἦρχε Φιλοκράτης ὁ Δημέου, καὶ κατὰ κράτος ἤδη πολιορκούμενοι, γενομένης καὶ προδοσίας τινός, ἀφ' ἑαυτῶν ξυνεχώρησαν τοῖς Ἀθηναίοις ὥστε ἐκείνους περὶ αὐτῶν βουλεῦσαι. οἱ δὲ ἀπέκτειναν Μηλίων ὅσους ἡβῶντας ἔλαβον, παῖδας δὲ καὶ γυναῖκας ἠνδραπόδισαν: τὸ δὲ χωρίον αὐτοὶ ᾤκισαν, ἀποίκους ὕστερον πεντακοσίους πέμψαντες.

87. Αθηναίοι: Αλλ’ εάν προσήλθατε εις την συνδιάσκεψιν ταύτην δια να διεισδύσετε δι’ εικασιών εις τα μυστικά του μέλλοντος, ή δι’ άλλον τινά λόγον, και όχι, όπως αποβλέποντες κατά μέτωπον εις την παρούσαν κατάστασιν, σκεφθήτε πώς ημπορείτε να σώσετε το κράτος σας, η συζήτησις ημπορεί να παύση. Αλλ' εάν δια τον τελευταίον τούτον σκοπόν ήλθατε, ημπορούμεν να εξακολουθήσωμεν.

88. Μήλιοι: Είναι φυσικόν και συγγνωστόν δι' ανθρώπους ευρισκομένους εις την θέσιν μας να προσφεύγουν εις πολλά επιχειρήματα και υποθέσεις. Αναγνωρίζομεν, εν τούτοις, ότι αντικείμενον της συνδιασκέψεως ταύτης είναι η σωτηρία μας, και παρακαλούμεν να διεξαχθή η συζήτησις καθ' όν τρόπον προτείνετε.

89. Αθηναίοι: Έχει καλώς, ημείς, εν τούτοις, δεν θα κάμωμεν χρήσιν ωραίων φράσεων, υποστηρίζοντες δια πολλών λόγων, οι οποίοι δεν πρόκειται να πείσουν κανένα, ή ότι την ηγεμονίαν μας απεκτήσαμεν δικαίως, λόγω του ότι ενικήσαμεν τους Πέρσας, ή ότι επιδιώκομεν την επανόρθωσιν αδικημάτων, τα οποία υπέστημεν.
Ζητούμεν όμως και από σας να μη νομίσετε ότι θα μας πείσετε, ισχυριζόμενοι ή ότι ως άποικοι των Λακεδαιμονίων δεν ελάβατε μέρος εις τον πόλεμον παρά το πλευρόν μας, ή ότι δεν μας επροξενήσατε κάνεν κακόν. Νομίζομεν, τουναντίον, ότι επιβάλλεται να επιδιώξωμεν και ημείς και σεις ό,τι θεωρούμεν αληθώς κατορθωτόν, αφού εξίσου γνωρίζομεν και οι δύο, ότι κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του.

90. Μήλιοι: Αλλ' αφού αναγκαζόμεθα να ομιλήσωμεν περί του συμφέροντος, το οποίον ούτως εθέσατε ως βάσιν της συζητήσεως, παραμερίσαντες το δίκαιον, νομίζομεν ημείς τουλάχιστον χρήσιμον να μη παραγνωρίσετε το κοινόν συμφέρον, αλλά ν' αναγνωρισθή ότι δια τον εκάστοτε κινδυνεύοντα το εύλογον είναι και δίκαιον, και να επιτραπή εις αυτόν να επιδιώξη δια της πειθούς ωφελήματα τίνα και πέραν του αυστηρού δικαίου. Τούτο, άλλωστε, συμφέρει και εις σας εξ ίσου, καθόσον, εάν ποτέ ηθέλατε ηττηθή, η τιμωρία υμών θα ήτο τόσον μεγάλη, ώστε να δύναται να χρησιμεύση εις τους άλλους ως παράδειγμα.

91. Αθηναίοι: "Αλλ' ημείς δεν ανησυχούμεν δι' ενδεχομένην κατάλυσιν της ηγεμονίας μας. Διότι επίφοβοι δια τους ηττηθέντας δεν είναι εκείνοι, οι οποίοι, όπως οι Λακεδαιμόνιοι είναι συνηθισμένοι ν' ασκούν ηγεμονίαν επί άλλων (άλλωστε δεν έχομεν να κάμωμεν με τους Λακεδαιμονίους σήμερον), αλλ' ο αληθής κίνδυνος προέρχεται από ενδεχομένην εναντίον των ασκούντων την ηγεμονίαν εξέγερσιν και επικράτησιν αυτών των υπηκόων των. Και την φροντίδα μεν της αντιμετωπίσεως τοιούτου κινδύνου ημπορείτε ν' αφίσετε εις ημάς. Αλλά θέλομεν ν' αποδείξωμεν ακριβώς ότι ήλθαμεν εδώ δια το συμφέρον της ηγεμονίας μας, και ότι σκοπός των όσων θα είπωμεν είναι η σωτηρία της πόλεώς σας. Διότι επιθυμούμεν να επιτύχωμεν την εφ υμών ηγεμονίαν ακόπως, και να μη καταστραφήτε, προς το κοινόν αμφοτέρων συμφέρον.

92. Μήλιοι: Αλλά πώς ημπορεί να συμβή ώστε να είναι ες ίσου συμφέρον δι ημάς να γίνωμεν δούλοι, όπως είναι ιδικόν σας συμφέρον να γίνετε κυρίαρχοί μας;

93. Αθηναίοι: Διότι σας παρέχεται η ευκαιρία να υποταχθήτε, αποφεύγοντες τα έσχατα δεινά, ημείς δε να ωφεληθώμεν μη καταστρέφοντες υμάς.

94. Μήλιοι: "Ώστε δεν θα μας δεχθήτε να είμεθα φίλοι σας αντί εχθρών, αλλά να διατηρήσωμεν την ειρήνην και την ουδετερότητά μας;

95. Αθηναίοι: Όχι. Διότι η έχθρα σας μας βλάπτει πολύ ολιγώτερον από την φιλίαν σας. Καθόσον εις τα όμματα των υπηκόων μας αυτή μεν είναι τεκμήριον αδυναμίας, ενώ το μίσος σας είναι τεκμήριον δυνάμεως.

96. ΜΗΛΙΟΙ: Τοιαύτην λοιπόν έχουν αντίληψιν του πρέποντος οι υπήκοοί σας, ώστε να θέτουν εις ίσην μοίραν εκείνους, οι οποίοι δεν συνδέονται προς υμάς με κανένα δεσμόν, και εκείνους οι οποίοι, είτε είναι άποικοί σας, ως συμβαίνει με τους περισσοτέρους, είτε αποστατήσαντες μετέπεσαν εις την τάξιν υπηκόων;

97. Αθηναίοι: Όσον αφορά τα επί του δικαίου στηριζόμενα επιχειρήματα, θεωρούν ότι και οι μεν και οι δε δεν στερούνται τοιούτων, νομίζουν όμως ότι όσοι διατηρούν την ελευθερίαν των, οφείλουν τούτο εις την δύναμίν των, και ότι ημείς δεν επιτιθέμεθα κατ' αυτών, ένεκα φόβου. Ώστε η υποταγή υμών, οι οποίοι άλλωστε και νησιώται είσθε και ασθενέστεροι από άλλους, όχι μόνον θα επεξέτεινε την ηγεμονίαν μας, αλλά και θα απεδείκνυε ότι δεν είσθε υπέρτεροι ημών, οι οποίοι είμεθα κυρίαρχοι της θαλάσσης.

98. Μήλιοι: Αλλά δεν νομίζετε ότι τοιαύτην ασφάλειαν παρέχει η πολιτική, την οποίαν προτείνομεν; Διότι οφείλομεν και πάλιν, αφού μας εξωθείτε από το έδαφος των επί του δικαίου στηριζομένων επιχειρημάτων και μας επιβάλλετε να υποταχθώμεν εις το συμφέρον σας, να σας εξηγήσωμεν ποίον είναι το ιδικόν μας συμφέρον και προσπαθήσωμεν να σας πείσωμεν να το αποδεχθήτε, εάν τούτο συμπίπτη να είναι συγχρόνως και ιδικόν σας. Διότι πως είναι δυνατόν να μη καταστήσετε εχθρούς σας, όσους τυχόν σήμερον είναι ουδέτεροι, όταν βλέποντες ούτοι την τύχην μας, αντιληφθούν ότι θα έλθη ημέρα, κατά την οποίαν θα επιτεθήτε και κατ' αυτών; Και δια της πολιτικής σας αυτής τι άλλο κατορθώνετε παρά να ενισχύσετε τους υφισταμένους ήδη εχθρούς σας και να στρέψετε εναντίον σας, παρά την θέλησίν των, εκείνους, οι οποίοι ούτε εσκέφθησαν ποτέ να γίνουν τοιούτοι;

99. Αθηναίοι: Καθόλου. Διότι επικίνδυνοι εχθροί μας δεν είναι κυρίως όσοι, κατοικούντες επί της στερεάς, απολαύουν ασφαλώς την ελευθερίαν των και ως εκ τούτου πολύ θα το σκεφθούν πριν λάβουν προφυλακτικά εναντίον μας μέτρα, αλλ' οι νησιώται, και όσοι τυχόν είναι ανεξάρτητοι όπως σεις, και όσοι είναι ήδη ερεθισμένοι ως εκ της ακουσίας υποταγής των υπό την κυριαρχίαν μας. Διότι ούτοι, παρασυρόμενοι συνήθως από απερισκεψίαν, δύνανται να περιαγάγουν και εαυτούς και ημάς εις προφανή κίνδυνον.

100. Μήλιοι: Αλλ' εάν μεγάλους κινδύνους αντιμετωπίζετε και σεις, δια να μη στερηθήτε της ηγεμονίας σας, και οι ήδη υπήκοοί σας, δια να απαλλαγούν αυτής, είναι προφανές ότι ημείς που είμεθα ακόμη ελεύθεροι θα απεδεικνύαμεν πολλήν ταπεινότητα και ανανδρίαν, εάν δεν εδοκιμάζαμεν τα πάντα προτού γίνωμεν δούλοι.

101. Αθηναίοι: Όχι, εάν θελήσετε μόνον να σκεφθήτε νηφαλίως. Διότι δεν ανταγωνίζεσθε προς ίσους περί ανδρείας, ώστε η υποχώρησίς σας να συνεπιφέρη καταισχύνην, αλλά πρόκειται να σκεφθήτε μάλλον περί της σωτηρίας σας, αποφεύγοντες ν' αντιταχθήτε προς τους πολύ ισχυροτέρους.

102. Μήλιοι: Γνωρίζομεν, εν τούτοις, ότι κάποτε αι τύχαι του πολέμου επιμερίζονται με περισσοτέραν ισότητα μεταξύ των ανταγωνιζομένων, παρ' όσον ηδύνατό τις να περιμένη, αποβλέπων εις την διάφορον δύναμιν αυτών. Και δι ημάς η μεν άμεσος υποχώρησις σημαίνει απώλειαν πάσης ελπίδος, ενώ αν πολεμήσωμεν υπάρχει ακόμη ελπίς να μείνωμεν σώοι.

103. Αθηναίοι: Η έλπις είναι, τωόντι, παραμυθία εις ώραν κινδύνου, και οσάκις κανείς, στηριζόμενος εις αυτήν, διακινδυνεύει μόνον ό,τι έχει ως περίσσευμα, τότε φέρει μεν αυτή βλάβην, όχι όμως και πλήρη καταστροφήν. Αλλ' οσάκις η άκρατος φύσις της ελπίδος παρασύρει κανένα εις το ν' αναρρίψη τον περί των όλων κύβον, τότε μόνον αντιλαμβάνεται ούτος την αληθή φύσιν της, όταν η καταστροφή έχη ήδη επέλθει, και τίποτε δεν έχει πλέον απομείνει δια να προφυλαχθή εναντίον της, όταν ο παθών έλαβε πείραν αυτής. Μη θελήσετε να πάθετε τούτο σεις, οι οποίοι είσθε ασθενείς και των οποίων η ύπαρξις εξαρτάται από μίαν ροπήν της πλάστιγγος. Και μη κάμετε όπως οι πολλοί, οι οποίοι, ενώ ημπορούν ακόμη να σωθούν δι ανθρωπίνων μέσων, μόλις περιέλθουν εις αμηχανίαν και εγκαταλειφθούν από τας φανεράς ελπίδας, καταφεύγουν εις χιμαιρικάς τοιαύτας, την μαντικήν και τους χρησμούς, και άλλα παρόμοια, όσα, διεγείροντα ελπίδας, οδηγούν εις τον όλεθρον.

104. Μήλιοι: Εστέ βέβαιοι ότι και ημείς αντιλαμβανόμεθα πόσον δύσκολον είναι ν αγωνισθώμεν κατά της δυνάμεώς σας συγχρόνως και κατά της τύχης, εάν αυτή δεν είναι αμερόληπτος. Πιστεύομεν όμως ως προς μεν την τύχην ότι δεν θα τεθώμεν υπό των θεών εις θέσιν υποδεή, αφού ευσεβείς όντες αντιμετωπίζομεν αδίκους, ως προς δε την ανεπάρκειαν των δυνάμεών μας, ότι ταύτην θα συμπληρώση η ομοσπονδία των Λακεδαιμονίων, η οποία είναι υποχρεωμένη να μας βοηθήση, και αν όχι δι άλλον λόγον, τουλάχιστον, και χάριν της προς αυτούς συγγενείας και εξ εντροπής. Και δια τούτο το θάρρος ημών δεν είναι τόσον παράλογον όσον ίσως υποθέτετε.

105. Αθηναίοι: Αλλά και ημείς νομίζομεν ότι δεν θα μας λείψη η ευμένεια των θεών. Διότι εις ό,τι ζητούμεν και πράττομεν ουδαμώς απομακρυνόμεθα από ό,τι οι άνθρωποι πιστεύουν εν σχέσει προς τας θρησκευτικάς των πεποιθήσεις, ή από τας ανθρωπίνας αυτών επιθυμίας και σκοπούς. Καθόσον ως προς μεν τους θεούς πιστεύομεν, ως προς δε τους ανθρώπους καλώς γνωρίζομεν ότι ωθούμενοι ανέκαθεν υπό ακαθέκτου φυσικής ορμής, άρχουν παντού, όπου η δύναμίς των είναι επικρατεστέρα. Τον νόμον τούτον ούτε εθέσαμεν, ούτε ισχύοντα ήδη πρώτοι ημείς εφηρμόσαμεν. Τον ευρήκαμεν ισχύοντα και θα τον κληροδοτήσωμεν ισχύοντα αιωνίως, γνωρίζοντες ότι και σεις επίσης και κάθε άλλος, εάν είχατε όσην ημείς δύναμιν, θα επράττατε το αυτό. Και ως προς μεν την ευμένειαν των θεών, έχομεν ούτω πάντα λόγον να μη φοβούμεθα ότι θα ευρεθώμεν εις θέσιν μειονεκτικήν. Όσον αφορά όμως τας προσδοκίας σας περί των Λακεδαιμονίων, επί τη βάσει των οποίων πιστεύετε ότι ούτοι θα σας βοηθήσουν, ωθούμενοι από το αίσθημα της ιδίας αυτών τιμής, εάν μακαρίζωμεν την απλότητά σας, δεν ζηλεύομεν όμως την ανοησίαν σας. Διότι αναγνωρίζομεν αληθώς ότι οι Λακεδαιμόνιοι, απέναντι εαυτών και των εγχωρίων θεσμών των, δεικνύονται κατ' εξοχήν ευάρεστοι, ως προς την συμπεριφοράν των όμως απέναντι των άλλων, μολονότι πολλά θα είχε κανείς να είπη, δύναται κάλλιστα να τα συγκεφαλαιώση λέγων ότι διακρίνονται περισσότερον από όλους τους ανθρώπους, τους οποίους γνωρίζομεν, ως ταυτίζοντες το ευχάριστον με το έντιμον, και το συμφέρον με το δίκαιον. Και τοιαύτη αντίληψις ήκιστα, μα την αλήθειαν, ανταποκρίνεται προς τας παρούσας ανοήτους υμών ελπίδας σωτηρίας.

106. Μήλιοι: Αλλ' ημείς ένεκα ακριβώς του λόγου τούτου πιστεύομεν, προ πάντων, ότι οι Λακεδαιμόνιοι χάριν του ιδίου αυτών συμφέροντος δεν θα θελήσουν να εγκαταλείψουν τους Μηλίους, οι οποίοι είναι άποικοί των, και να καταστούν τοιουτοτρόπως, προς μεν τους φίλους των Έλληνας ύποπτοι, προς δε τους εχθρούς των ωφέλιμοι.

107. Αθηναίοι: "Αλλά δεν νομίζετε, ότι το συμφέρον συμβαδίζει με την ασφάλειαν, ενώ η άσκησις της δικαιοσύνης και της τιμής συνεπάγεται κινδύνους, τους οποίους ακριβώς οι Λακεδαιμόνιοι αποφεύγουν ως επί το πλείστον ν αντιμετωπίζουν;

108. Μήλιοι: Αλλά και τους κινδύνους τούτους φρονουμεν ότι θ' αναλάβουν οι Λακεδαιμόνιοι προθυμότερον χάριν ημών, και ότι θα θεωρήσουν αυτούς ολιγώτερον επισφαλεις, παρά αν επρόκειτο ν' αναληφθούν χάριν άλλων, καθόσον, εάν λάβωμεν ανάγκην της συνδρομής των, ευρισκόμεθα πλησίον της Πελοποννήσου και ένεκα της κοινότητος των πολιτικών φρονημάτων, είμεθα άξιοι περισσοτέρας εμπιστοσύνης από άλλους.

109. Αθηναίοι: Αλλ' εκείνο, εις το οποίον εμπιστεύεται ο προσκαλούμενος να συναγωνισθή μετ' άλλου, δεν είναι η εύνοια του προσκαλούντος, αλλ' η τυχόν υπεροχή αυτού εις πραγματικήν δύναμιν. Εις την υπεροχήν ταύτην αποβλέπουν, πολύ περισσότερον μάλιστα από κάθε άλλον, οι Λακεδαιμόνιοι, οι οποίοι τόσον ολίγον εμπιστεύονται εις τα ίδια αυτών μέσα, ώστε μόνον μετά πολλών συμμάχων εκστρατεύουν εναντίον των γειτόνων των. Και δια τούτο δεν είναι πιθανόν ότι θα διαπεραιωθούν εις νήσον, εφόσον ημείς κυριαρχούμεν της θαλάσσης.

110. Μήλιοι : Αλλ' έχουν συμμάχους, τους οποίους ημπορούν να στείλουν. Το Κρητικόν πέλαγος, εξ άλλου, είναι ευρύ και η δι αυτού σωτηρία των θελόντων να διαφύγουν την προσοχήν ευκολωτέρα, παρά η σύλληψις αυτών υπό των κυριαρχούντων της θαλάσσης. Αλλά και αν απετύγχανεν εις τούτο, θα ηδύναντο να στραφούν κατά του ιδικού σας εδάφους και εναντίον των λοιπών συμμάχων σας, μέχρι των οποίων δεν έφθασε τυχόν ο Βρασίδας. Και τότε θα έχετε ν' αγωνισθήτε, όχι δια την κατάκτησιν χώρας που δεν σας ανήκει, αλλά δια πράγματα που σας ενδιαφέρουν αμεσώτερον, δηλαδή δια την άμυναν των ιδίων σας συμμάχων και της ιδικής σας γης.

111. Αθηναίοι: Είναι ενδεχόμενον να συμβή το εν ή το άλλο από αυτά. Αλλά τοιούτων ενδεχομένων έχομεν ήδη πείραν εμείς. Εξ άλλου δεν αγνοείτε και σεις ότι οι Αθηναίοι ποτέ δεν απεσύρθησαν από καμμίαν πολιορκίαν, εκ φόβου τρίτου. Παρατηρούμεν, εν τούτοις, μετά λύπης ότι μολονότι εδηλώσατε ότι κυρία υμών μέριμνα θα είναι η σωτηρία της πόλεώς σας, εις όλην αυτήν την μακράν συζήτησιν δεν είπατε τίποτε, επί του οποίου στηριζόμενος εχέφρων άνθρωπος, θα ενόζιμεν ότι ημπορεί να σωθή. Αλλά το ισχυρότατον έρεισμά σας είναι μέλλουσαι ελπίδες, ενώ τα υπάρχοντα μέσα σας, αντιπαραβαλλόμενα προς ό,τι ευρίσκεται ήδη παρατεταγμένον εναντίον σας, είναι ανεπαρκή δια να σας εξασφαλίσουν την σωτηρίαν. Και δεικνύετε πολύν παραλογισμόν εάν, αφού αποσυρθώμεν, δεν θελήσετε, όπως έχετε ακόμη καιρόν, να φθάσετε εις άλλην τινά απόφασιν σωφρονεστέραν από την παρούσαν στάσιν σας. Διότι δεν ημπορούμεν να υποθέσωμεν ότι θα τείνετε το ους προς το ψευδές εκείνο αίσθημα τιμής, το οποίον καταστρέφει πλειστάκις τους ανθρώπους, όταν αντιμετωπίζουν κινδύνους προφανείς και δια τούτο ατιμωτικούς. Διότι πολλούς, μολονότι ημπορούν ακόμη να ιδούν εγκαίρως πού φέρονται, παρασύρει η καλουμένη τιμή δια του δελεαστικού αυτής ονόματος, ώστε γινόμενοι θύματα μιας λέξεως, να περιπέσουν πράγματι εκουσίως εις ανηκέστους συμφοράς και να επισύρουν επί πλέον εφ εαυτών αίσχος τόσον μάλλον ατιμωτικόν, όσον είναι αποτέλεσμα μωρίας και όχι ατυχίας. Τούτο ν' αποφύγετε σεις, εάν δειχθήτε φρόνιμοι. Ούτε να θεωρήσετε εξευτελιστικόν να υποκύψετε εις μεγάλην δύναμιν, η οποία σας προτείνει όρους επιεικείς, προσφέρουσα εις υμάς να γίνετε σύμμαχοί της και διατηρήσετε την χώραν σας, καταβάλλοντες φόρον υποτελείας. Και όταν σας δίδεται η εκλογή μεταξύ πολέμου και ασφαλείας, δεν θα θεωρήσετε ότι η αξιοπρέπεια σας επιβάλλει να επιμείνετε ισχυρογνωμόνως εις την χειροτέραν λύσιν. Καθόσον εκείνοι συνήθως ευδοκιμούν, όσοι απέναντι μεν των ίσων δεν υποκύπτουν, προς δε τους ανωτέρους συμπεριφέρονται καλώς και προς τους υποδεεστέρους δεικνύονται επιεικείς. Σκεφθήτε λοιπόν εκ νέου όταν ημείς αποσυρθώμεν και μη λησμονήτε ότι πρόκειται να κρίνετε περί της τύχης της μιας μόνης πατρίδος σας και δια μιας αποφάσεως εξ ης εξαρτάται η καλή ή κακή αυτής τύχη.

112. Οι Αθηναίοι απεχώρησαν της συνδιασκέψεως και οι Μήλιοι, συνδιασκεφθέντες κατ' ιδίαν απεφάσισαν να επιμείνουν εις την άρνησίν των και απήντησαν τα εξής : "Ούτε την πρώτην απόφασίν μας μεταβάλλομεν, Αθηναίοι, ούτε να θελήσωμεν, εις διάστημα ολίγων στιγμών, να στερηθώμεν την ελευθερίαν πόλεως την οποίαν κατοικούμεν επί επτακόσια ήδη έτη. Στηριζόμενοι, τουναντίον, και εις την τύχην, η οποία κατά θείαν συγκατάβασιν μας επροφύλαξε μέχρι τούδε, και εις τη βοήθειαν των ανθρώπων και ήδη των Λακεδαιμονίων, να προσπαθήσωμεν να σωθώμεν. Σας προτείνομεν όμως να δεχθήτε την φιλίαν και ουδετερότητά μας, και αποσυρθήτε του εδάφους μας, αφού συνομολογήσωμεν ειρήνην, η οποία να κριθή συμφέρουσα δι αμφοτέρους.

113. Τα ολίγα ταύτα απήντησαν οι Μήλιοι. Οι Αθηναίοι, εξ άλλου, αποχωρούντες ήδη οριστικώς εκ της συνδιασκέψεως, είπαν : "Εάν κρίνωμεν λοιπόν από την απόφασίν σας αυτήν, είσθε οι μόνοι, οι οποίοι κρίνετε καθαρώτερα τα μέλλοντα παρά τα προ των οφθαλμών σας ευρισκόμενα, και παρασυρόμενοι από την επιθυμίαν σας, βλέπετε τα αόρατα ως να ήσαν πραγματοποιηθέντα ήδη. Εστηρίξατε τα πάντα εις τους Λακεδαιμονίους, και τύχην και ελπίδας, και θα χάσετε τα πάντα.

114. Οι Αθηναίοι πρέσβεις επέστρεψαν εις το στρατόπεδον και οι στρατηγοί, αφού εξηκριβώθη πλέον ότι οι Μήλιοι δεν υποχωρούν, ήρχισαν αμέσως τας εχθροπραξίας και κατεσκεύασαν τείχος πέριξ της πόλεως των Μηλίων, κατανείμαντες το έργον μεταξύ των αποσπασμάτων των διαφόρων πόλεων. Ακολούθως δ' αφίσαντες απόσπασμα Αθηναϊκού και συμμαχικού στρατού δια να επιτηρή από ξηράς και από θαλάσσης, ανεχώρησαν με το μεγαλύτερον μέρος του στρατού, ενώ οι υπολειφθέντες έμειναν και επολιόρκουν την πόλιν.

115. Κατά την αυτήν εποχήν εισέβαλαν και οι Αργείοι εις την Φλειασίαν, και εμπεσόντες εις ενέδραν, στηθείσαν υπό των Φλειασίων και των φυγάδων της πόλεώς των, εφονεύθησαν περί τους ογδοήντα. Και οι Αθηναίοι, ορμώμενοι εκ Πύλου, έλαβαν πολλήν λείαν από τους Λακεδαιμονίους. Ούτοι, εν τούτοις, ούτε καν κατόπιν διέρρηξαν την ειρήνην, ουδέ ήρχισαν εχθροπραξίας, δια προκηρύξεως όμως επέτρεψαν εις όσους εκ των συμπολιτών των ήθελαν να προβαίνουν εις αντίποινα κατά των Αθηναίων.
Οι Κορίνθιοι επανέλαβαν τον πόλεμον εναντίον των Αθηναίων, ένεκα ιδιαιτέρων τινών διαφορών των προς αυτούς, οι άλλοι όμως Πελοποννήσιοι δεν έλαβαν μέρος εις αυτόν. Και οι Μήλιοι, εξ άλλου, κατέλαβαν δια νυκτερινής εφόδου το μέρος του περιτειχίσματος των Αθηναίων, όπου ήτο η Αγορά των, εφόνευσαν μερικούς εξ αυτών, και αφού εισήγαγαν εντός της πόλεώς των σίτον και όσα άλλα χρήσιμα ημπόρεσαν, απεσύρθησαν και έμεναν αδρανούντες. Κατόπιν τούτου, οι Αθηναίοι ήσκουν καλλιτέραν επιτήρησιν. Και εν τω μεταξύ το θέρος ετελείωσε.

116. Κατά τον επακολουθήσαντα χειμώνα, οι Λακεδαιμόνιοι, ενώ ήσαν έτοιμοι να εισβάλουν εις την Αργολίδα, επέστρεψαν εις τα ίδια, καθόσον αι θυσίαι δια την διάβασιν των ορίων δεν απέβησαν ευνοϊκαί. Και οι Αργείοι, μαθόντες την σχεδιασθείσαν εισβολήν, υπωπτεύθησαν μερικούς εκ των εντός της πόλεώς των, συνέλαβαν δε τινας εξ αυτών, ενώ οι λοποί τους διέφυγαν. Κατά την αυτήν εποχήν, οι Μήλιοι κατέλαβαν πάλιν και άλλο μέρος του Αθηναϊκού περιτειχίσματος, το οποίον εφρουρείτο υπό ανεπαρκούς δυνάμεως.
Μετά τούτο εστάλη εξ Αθηνών και άλλος στρατός υπό την αρχηγίαν του Φιλοκράτους, υιού του Δημέου. Ο αποκλεισμός έγινεν ήδη στενώτερος και συγχρόνως μερικοί εξ αυτών των πολιτών ήλθαν εις μυστικάς συνεννοήσεις μετά των Αθηναίων.

Οι Μήλιοι ηναγκάσθησαν ούτω να παραδοθούν εις την διάκρισιν των Αθηναίων, οι οποίοι τους μεν ενηλίκους των παραδοθέντων εφόνευσαν, τα δε γυναικόπαιδα κατέστησαν δούλους. Και πέμψαντες ύστερον πεντακοσίους εκ των ιδίων πολιτών απώκισαν την νήσον.

Οι Αθηναίοι εκστράτευσαν κατά της Μήλου, την κατέλαβαν εκμεταλλευόμενοι την τεράστια στρατιωτική τους υπεροχή, εκτέλεσαν όλους τους ενήλικους άνδρες, και εξανδραπόδισαν τις γυναίκες και τα παιδιά, εγκαθιστώντας στο νησί Αθηναίους εποίκους. Στο πλευρό τους στάθηκαν κάποιοι Μήλιοι που δεν συμφωνούσαν με τους ηγέτες τους…

Συνοπτικά κι εν παραλλήλω, ο στυγνός πολιτικός ρεαλισμός λειτουργεί πάντα υπό την πίεση της ισχύος, στρατιωτικής ή άλλης… Και οι πολιτικές αποφάσεις απόλυτου χαρακτήρα, τύπου ΝΑΙ ή ΟΧΙ, τελούν υπό την άμεση επιρροή των εκάστοτε κοινωνικοπολιτικών συνθηκών που επικρατούν και των συνεπειών που η τελική επιλογή επιφέρει.

Δυστυχώς:

- Ο ισχυρός επιβάλλει τελικά τη δύναμή του.

- Για δικαιοσύνη μπορεί να ομιλεί ο ελεύθερος. Και για να είσαι ελεύθερος πρέπει να είσαι ισχυρός.

- Στο τέλος, το συμφέρον επικρατεί του δικαίου, αδιάφορου του κοινού συμφέροντος.

- Η σωτηρία του ισχυρού είναι υπεράνω της σωτηρίας των συμμάχων.

- Η υποταγή είναι μερικές φορές προτιμότερη από την καταστροφή.

- Ο αγώνας για τη σωτηρία απαιτεί σύνεση.

- Η ελπίδα την ώρα του κινδύνου είναι απλά μια παρηγοριά…

Καλή Δύναμη! Ομοψυχία! Ψυχραιμία! Ενότητα!

Το πρωί της Δευτέρας όλοι «Καλημέρα» θα πούμε!

Επιστολή στον Ευρωπαίο Εταίρο

2015-06-28T14:58:00.003+03:00

Ελλάς, 27.06.2015

Ευρωπαίε Εταίρε,

Δεν σε αποκαλώ αγαπητό γιατί είμαι πολύ θυμωμένος μαζί σου και, παρά την ευγένεια που χαρακτηρίζει το αθάνατο δημοκρατικό μου φρόνημα, δεν δύναμαι να σε αποκαλέσω έτσι. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Σε παρακαλώ, μην παρεξηγήσεις την προσφώνηση του εταίρου. Δεν αναφέρομαι στην ιδιότητα που προσδίδει στη λέξη η έννοια της πορνείας, όπως φαίνεται στο αρχαιοελληνικό λεξικό μου, αυτό από το οποίο εσύ, μετά από εμένα, εμπνεύστηκες και χρησιμοποίησες ως βάση για τη δική σου γλώσσα. Τη δική σου ιστορία. Τη δική σου πολιτισμένη ύπαρξη… Αναφέρομαι στον όρο που πριν εξήντα και πλέον χρόνια, μερικοί ευρωπαίοι, οι εμπνευστές του οράματος της ενωμένης Ευρώπης και της ενιαίας αγοράς, αποφάσισαν ότι πολλοί μαζί μπορούμε καλλίτερα. Εγώ τότε δεν ήμουν ακόμη εκεί. Εσύ όμως αργότερα, μου απέδωσες τον ισότιμο αυτόν χαρακτηρισμό.

Σε περίπτωση που δεν θυμάσαι ή που δεν θέλεις να θυμάσαι, σε ενημερώνω ότι, υπερβαίνοντας τον εαυτό μου και διακατεχόμενος από θυμό, ανασύρω στη μνήμη μου τι μου έχεις κάνει από παλιά. Συγχώρα με, αλλά είναι από τις λίγες στιγμές που η οργή υπερνικά τον υγιή σεβασμό που τρέφω για σένα και το σύγχρονο πολιτισμό σου.

Γερμανέ, Βρετανέ, Ιταλέ, Γάλλε, Ολλανδέ, Αυστριακέ, Βέλγε, Βούλγαρε, Δανέ, Ιρλανδέ, Ισπανέ, Κροάτη, Κύπριε, Λεττονέ, Λιθουανέ, Λουξεμβούργε, Μαλτέζε, Ούγγρε, Πολωνέ, Πορτογάλε, Ρουμάνε, Σλοβάκε, Σλοβένε, Σουηδέ, Τσέχε, Φινλανδέ,

Κάποιος από σας δεν ήταν που κατέσφαξε πριν εβδομήντα χρόνια ένα ολόκληρο χωριό ως αντίποινα ενός αιματοβαμμένου παγκοσμίου πολέμου; Μερικοί από σας δεν ήταν που δεν αποδεχθήκατε ποτέ τον αγώνα για την ανεξαρτητοποίηση ενός μεγάλου ελληνικότατου νησιού πριν εξήντα χρόνια; Δεν ήσαστε εκείνοι που πριν από εβδομήντα πέντε χρόνια εκφράσατε φασιστικές, επεκτατικές τάσεις κατά μας, με συμμάχους σας κάποιους άλλους στο βορρά που επιδιώκουν σήμερα να ενταχθούν στην «οικογένεια» μας και εισβάλατε στα εδάφη μας; Μερικοί από εσάς δεν ήταν που αν και πολεμήσαμε μαζί πριν από έναν αιώνα, δεν μείνατε ευχαριστημένοι από τη διανομή των εδαφών και μας επιτεθήκατε; Κάποιοι από σας δεν ήταν που προσφεύγατε στα διεθνή δικαστήρια ήδη από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα ζητώντας την ικανοποίηση των τραπεζών σας για τα δάνεια που σας χρωστούσαμε από τότε; Τι να πρωτοθυμηθώ;

Στη θέση σου θα αισθανόμουν κάπως άβολα. Αλλά περίμενε. Δεν τελείωσα ακόμη. Θέλω να σου πω το δικά μου κατορθώματα. Εγώ λοιπόν, ομότιμε και πολιτισμένε εταίρε, που παρά τα παραπάνω, πίστεψα στο ευρωπαϊκό όνειρο είμαι ένας απλός πολίτης μιας μικρής, όμορφης χώρας, που ο Θεός μας (βλέπεις, έχουμε κάποιον σχεδόν ίδιο και όχι άλλον) προίκισε απλόχερα. Έχω την πολυτέλεια να ζω σε ένα εξαιρετικό περιβάλλον, με οκτώ μήνες το χρόνο καλοκαίρι, τριακόσιες μέρες το χρόνο ηλιοφάνεια, με φυσικό πράσινο και τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, που ζηλεύει ακόμη και ο πιο ερωτευμένος με τη χώρα του πατριώτης.

Μπορεί με τα μέτρα που θέλεις να μου επιβάλεις νομίζοντας ότι σε κοροϊδεύω χρόνια και δεν σε υπολογίζω αλλά σε εκμεταλλεύομαι, να μου στερήσεις το νεσκαφέ και τη βενζίνη που χρειάζεται το ενεργοβόρο αυτοκίνητό μου που εσύ μου πούλησες ακριβά τα καλά χρόνια για να καταφέρω να πάω στην παραλία, αλλά πάντα θα μπορώ να πάρω το ποδήλατό μου και να κατηφορίσω μέχρι εκεί, να ρίχνω δυο «απλωτές» στις καθαρές θάλασσες των έξι χιλιάδων νησιών μου, να κάνω μακροβούτι στο ελεύθερο πνεύμα μου, στο οποίο δεν μπορείς να επιβάλεις μέτρα, και να χορεύω στο ρυθμό του Ζορμπά, που εδώ στη χώρα μου κι εσύ θαυμάζεις ανοιχτά, όχι κρυφά. Ό,τι και να κάνεις, όποια μέτρα κι αν μου επιβάλεις, βουτιές θα κάνω πάντα…

Βλέπεις, είμαι και λίγο ωχαδελφιστής. Δε χολόσκαω. Αλλά έχω και φιλότιμο, λέξη που δεν μπόρεσες να χωρέσεις στο δικό σου λεξικό, πιθανολογώ γιατί αγνοείς ακόμη και την έννοια της. Είμαι φιλόξενος και σε καλοδέχομαι στα μέρη μου με πολλή αγάπη και ανοιχτή αγκαλιά αλλά προσπαθώ και να σε μιμηθώ, όπου υπολείπομαι. Έχεις δίκιο να λες ότι δεν είμαι οργανωτικός, ότι δεν μπορώ να πειθαρχήσω και να εργαστώ επτά καθαρές ώρες και είκοσι λεπτά την ημέρα όπως εσύ, αλλά πώς να μπορώ; Γεννήθηκα ελεύθερος!

Μπορώ όμως, αν χρειαστεί, να διοργανώσω άψογους Ολυμπιακούς αγώνες στη μικρή μου χώρα, να δανειστώ γι’ αυτό το σκοπό και δέκα χρόνια αργότερα να φεύγω από το γραφείο μου τα μεσάνυχτα για να εξασφαλίσω τη δόση για τα χρέη μου. Που τα χρωστάω σε σένα. Όχι σε άλλον. Σε σένα, που απόλαυσες και απολαμβάνεις το ούζο μου και την παγκόσμια ιστορική μου κληρονομιά, εκείνη που σου άφησαν οι πρόγονοί μου. Μιλάω για τον Παρθενώνα, μιλάω για τη φιλοσοφία του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Σωκράτη, τη Δημοκρατία του Περικλή και την ελεύθερη αγορά της από την οποία εμπνεύστηκες για να χτίσεις τη δική μας ενιαία αγορά, την ιατρική του Ιπποκράτη και τόσα άλλα που τώρα ξεχνάω.

Βλέπεις, έχω και κακή μνήμη. Ή τουλάχιστον, επιλεκτική... Γιατί, εδώ και εξήντα-εβδομήντα χρόνια έχω ξεχάσει όλα όσα πιο πάνω με ανάγκασες να θυμηθώ προς στιγμήν και να σου σούρω. Σε αυτά τα χρόνια εκπαιδεύτηκα λοιπόν να ξεχνάω. Συμβιβάστηκα με τα «υποδουλικά» κατάλοιπα της οθωμανικής κατοχής των τετρακοσίων και πλέον χρόνων που βγήκαν πρόσφατα στην επιφάνεια, και έγινα καλλίτερος. Έμαθα τη γλώσσα σου και τη γλώσσα άλλων, έμαθα να παλεύω σε δύσκολες συνθήκες, πέρασα λογοκρισία και διχασμούς, έχασα πρόσκαιρα το πολυτιμότερο αγαθό που φέρω ως λαός, τη Δημοκρατία μου και ανέχθηκα τη χούντα των Συνταγματαρχών, αλλά τελικά κατάφερα μέχρι σήμερα να ζω ελεύθερος.

Για την ακρίβεια, μέχρι χθες. Μέχρι χθες, που μου έδειξες το αληθινό σου, ανταγωνιστικό, ανάλγητο και υπεροπτικό σου πρόσωπο. Υπέμεινα τη σκληρή και ταπεινωτική Κριτική σου, που επίσης εγώ σου δίδαξα πριν είκοσι πέντε αιώνες και σου ζήτησα στη δύσκολη στιγμή να μου εξασφαλίσεις το δικαίωμά μου σε αξιοπρεπή ζωή. Φαίνεται να αρνείσαι πεισματικά…

Είναι αλήθεια ότι έκανα λάθη. Τα παραδέχομαι, ναι. Όμως, σου έχω ήδη δείξει εμπράκτως τα τελευταία πέντε χρόνια ότι διατίθεμαι να πληρώσω γι’ αυτά. Ψήφισα μνημόνια, θυσίασα κυβερνήσεις, αναδέχθηκα ένα δημόσιο χρέος, το πήρα στην πλάτη μου και το μετέτρεψα εν μέρει σε ιδιωτικό πληρώνοντας δυσβάσταχτους φόρους και ανέχθηκα μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις. Αποδέχθηκα έτσι, «έκπτωση» στην αξιοπρέπεια των γονιών μου και των ανήμπορων πλέον παππούδων μου. Ταπεινώθηκα. Και δεν μου αξίζει.

Ήμουν πάντα αισιόδοξος. Ίσως υπεραισιόδοξος, ίσως και λίγο ματαιόδοξος. Βασικά, ήμουν καλοπερασάκιας. Γλεντούσα τη ζωή, χόρευα, έπινα, το έριχνα έξω. Ήθελα σπίτι με πισίνα και ακριβό αυτοκίνητο. Δούλευα όσο έπρεπε, όχι παραπάνω και σίγουρα δούλευα χωρίς αντικειμενικό στόχο. Ανοργάνωτα, με γραφειοκρατία, χωρίς σύστημα και λίγο-πολύ εμπειρικά, μη επιστημονικά. Χωρίς υποδομή, χωρίς τεχνική γνώση. Έχεις δίκιο να λες ότι τεμπέλιαζα. Έβλεπες όμως, την εικόνα ορισμένων δημοσίων υπαλλήλων, που ως υπεράριθμοι και άνευ χαρτοφυλακίου, ένιωθαν κουρασμένοι ήδη από τις πρώτες πρωινές ώρες πίσω από τον αδιαπραγμάτευτο γκισέ. Δεν έβλεπες όμως εμένα, εμπρός από τον γκισέ, να πληρώνω αβίαστα τους φόρους μου που από την κακοδαιμονία της διοίκησης πήγαιναν σε μαύρες τρύπες.

Έχεις δίκιο να λες ότι δεν διαμαρτυρόμουν. Δεν κατήγγειλα ποτέ τους διαπλεκόμενους πολιτικούς μου. Είτε γιατί όπως σου είπα, φέρω στην πλάτη μου κατάλοιπα οθωμανικής υποτέλειας και κατοχικό σύνδρομο υποταγής, που εσύ μου δημιούργησες ή κάποιοι από εσάς για να μην είμαι αφοριστικός, είτε επειδή βολευόμουν στην ανοχή του πολιτικού ρουσφετιού μου. Ωραία λέξη! Οθωμανική…

Δε νομίζεις όμως ότι είναι άδικο, για τρεις, πέντε, δέκα, εκατό χιλιάδες διεφθαρμένους πολιτικούς και τις οικογένειες αυτών, που κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα επί δεκαετίες και που σήμερα, ορισμένοι ανεύθυνοι κυβερνώντες με σκοπό την υστεροφημία τους κρύβονται πίσω από μικροπολιτικές επιδιώξεις και πονηρά ψευτοδιλλήματα που μπορούν να αναγνωστούν ποικιλοτρόπως και κατά το δοκούν, να με καταδικάσεις σε βάρβαρο τέλος; Βάρβαρο. Άλλη ωραία λέξη, που θα μπορούσε να ξυπνήσει και τη δική σου μνήμη…

Απορώ. Δεν ξέρω αλήθεια, τι επιδιώκεις.

Αν θες να με τιμωρήσεις, μπορώ να σκύψω το κεφάλι λίγο ακόμα, να δουλέψω σκληρά, να απαρνηθώ το φρούδο, πολυτελή μου βίο, να υποστώ λίγη ακόμη ταπείνωση. Αρκεί να μου εγγυηθείς ότι θα βάλεις κι εσύ λίγη πλάτη, για να σηκωθούμε και πάλι μαζί. Όπως τότε… Για να μπορώ να σε κοιτάζω κατάματα, με εντιμότητα και σεβασμό. Ισότιμα. Όχι δουλικά, όχι μειονεκτικά. Συμφέρει και τους δυο μας.

Αν όμως θέλεις να με εκδικηθείς, δεν μπορώ να καθυποτάξω τον εγωισμό μου, ούτε να σεβαστώ το δικαίωμά σου για επιβολή. Είμαστε ίσοι. Όσο ίσοι ήταν ιστορικά και οι αντίπαλοι όλων των Ελλήνων στον ρου της ιστορίας. Εκείνοι που τις περισσότερες φορές αντί να πέσουν θύματα εκδίκησης έτυχαν αξιοπρεπούς μεταχείρισης και πάντως τους δόθηκε μια ευκαιρία να ανασυνταχθούν. Μην με κάνεις να μετανιώσω για την φιλευσπλαχνία μου. Άλλο τιμωρία και άλλο εκδίκηση…

Στην αρχαία ιστορία μου, Ευρωπαίε, σε εγκατέστησα κληρονόμο.

Στα σύγχρονα χρόνια, ούτε σε τιμώρησα, ούτε σε εκδικήθηκα.

Σήμερα, περιμένω από σένα να δω αν θα συνεχίσεις να απολαμβάνεις το σεβασμό μου, και απαιτώ τον ελάχιστο δικό σου…

Με εκτίμηση,

Ένας θυμωμένος Έλληνας

Το παραμύθι με τα δώρα

2014-12-31T17:54:00.000+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό φτωχό χωριό, ζούσε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ο μπαμπάς καλλιεργούσε τη γη, μάζευε με μόχθο τους καρπούς της κι έτρεφε έτσι την οικογένεια του. Η μαμά δούλευε τα πρωινά στο σπίτι της πιο εύπορης οικογένειας του χωριού και τα βράδια φρόντιζε για την οικογένεια της, κάνοντας όλες τις δουλειές του χαρούμενου σπιτικού της.

Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, ο πρωτότοκος γιος και τα δύο μικρότερα κοριτσάκια, πήγαιναν στο σχολείο, ενώ βοηθούσαν όπως το καθένα μπορούσε τους αγαπημένους τους γονείς, εκτιμώντας τον κόπο και τις θυσίες που έκαναν εκείνοι για να τα μεγαλώσουν με τον καλύτερο τρόπο!

Κάθε χρόνο, την Παραμονή Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια είχε ένα υπέροχο έθιμο. Ο μπαμπάς ντυνόταν κρυφά Άγιος Βασίλης, έπαιρνε δυο μεγάλους μαύρους σάκους, τους γέμιζε με διάφορα δώρα, παιχνίδια, καραμέλες και γλυκά που έφτιαχνε η μαμά και γυρνούσε όλο το χωριό, προσφέροντάς τα στα μικρά παιδάκια, που χοροπηδούσαν απο τη χαρά τους.

Φέτος, ο μπαμπάς δεν τα κατάφερε. Ήταν δύσκολη η χρονιά και τα οικονομικά της οικογένειας τόσο άσχημα που με ζόρι τα έβγαζαν πέρα. Διάθεση δεν υπήρχε και ο μπαμπάς δεν μπορούσε να γεμίσει πια τους σάκους και να μοιράσει χαρά στο χωριό... Ούτε ακόμα και το δικό του χριστουγεννιάτικο δέντρο να γεμίσει με δώρα! Ήταν πραγματικά πολύ λυπημένος...

Και τότε...

Τότε, τα τρία αδελφάκια συνωμότησαν κρυφά απο τους γονείς τους και αποφάσισαν να συνεχίσουν το αξιοζήλευτο έθιμο. Το αγοράκι θα ντυνόταν εκείνο Άγιος Βασίλης, ενώ τα κοριτσάκια θα μάζευαν από τη γειτονιά όσα παιχνίδια δεν χρησιμοποιούσαν τα άλλα παιδάκια, θα τα έβαζαν σε φανταχτερά περιτυλίγματα και θα τα ξαναμοίραζαν στα υπόλοιπα. Έτσι, το έθιμο θα συνεχιζόταν, θα έκαναν περήφανους τους γονείς τους και θα τους χάριζαν την ίδια χαρά με αυτή που εκείνοι έκαναν στο παρελθόν!

Έτσι κι έγινε... Τα κοριτσάκια βγήκαν στους δρόμους, μάζεψαν ό,τι καλό μπορούσαν και τα έδωσαν στον μεγαλύτερο αδελφό τους για να τα τυλίξει σε ωραία χαρτιά και να τα μοιράσει. Οι γονείς δεν ήξεραν τίποτε... Και δεν έπρεπε να μάθουν, πριν μοιραστούν τα δώρα για να μην διερωτηθούν που βρέθηκαν αυτά και χαλάσει η έκπληξη...

Πράγματι, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο γιος ξύπνησε πιο πρωί από όλους, κι ενώ κάθε χρόνο πήγαινε για τα κάλαντα, φέτος κρύφτηκε στο υπόγειο του ξύλινου σπιτιού και ετοίμασε τα δώρα... Το μεσημέρι, όταν ο μπαμπάς κοιμόταν, ανέβηκε πανω, άνοιξε σιγά σιγά το ντουλάπι με τη στολή του Αϊ Βασίλη, τη φόρεσε και βγήκε στους δρόμους!!!

Άφησε για το τέλος, το δικό του σπίτι... Είχε πια νυχτώσει για τα καλά! Κι όταν χτύπησε την πόρτα και άνοιξε η αμέριμνη μητέρα, μόλις τον αντίκρυσε, αμέσως ξέσπασε σε κλάμματα! Ο μπαμπάς, τρομαγμένος, έτρεξε γρήγορα και μόλις είδε το γιο του ντυμένο Αϊ Βασίλη τον αγκάλιασε βουρκωμένος και του είπε:

- Παιδί μου, συγγνώμη!!! Συγγνώμη που φέτος δεν κατάφερα να σας κάνω ένα τόσο δα μικρό δωράκι και να κάνω εσένα και τις αδερφές σου χαρούμενους!!!

Και τότε πετάχτηκαν από τις κρυψώνες τους τα κοριτσάκια που παρακολουθούσαν, αγκάλιασαν τους γονείς τους που ήταν γονατισμένοι και όλα μαζί τα αδελφάκια, με μια φωνή, είπαν:

- Μα τι λες μπαμπά;;; Φέτος μας έκανες το καλλίτερο δώρο!!! Ήταν η χαρά και η ζεστασιά που νιώσαμε, όταν μαζεύαμε και τυλίγαμε τα δώρα που θα μοιράζαμε!!! Σε ευχαριστούμε τόσο πολύ που μας κάνεις ευτυχισμένους!!!

Κι έτσι, όλοι μαζί, αγκαλιασμένοι και χαρούμενοι υποδέχθηκαν στην είσοδο του σπιτιού τους τον καινούριο χρόνο...

ΔΑΣΟΣ & ΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Τρόποι ανάπτυξης και Αξιοποίησης μετά το Ν. 4280/2014

2014-12-30T15:04:00.002+02:00

Ομιλία στην ημερίδα με θέμα: «Το δίκαιο της προστασίας του δάσους, με έμφαση στην αειφόρο ανάπτυξη της περιοχής του Δήμου Μαραθώνα και των γειτονικών περιοχών», που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Μάκρη, το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014.

Ι. Video

II. Κυρίες και κύριοι,

Αποφάσισα να ξεκινήσω τη σημερινή μου ομιλία με το video που μόλις παρακολουθήσατε για έναν λόγο. Την ανάδειξη των ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ. Το δάσος και το αστικό περιβάλλον αποτελούν εννοιολογικούς όρους, που μεταξύ τους συγκρούονται, ενώ κάθε νομοθέτημα στοιχηματίζει υπέρ του επιτυχούς συνδυασμού τους.

Η σημασία των δασών ως οικοσυστήματα, είναι αδιαμφισβήτητη, αφού συμβάλλουν στην ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ του φυσικού μας περιβάλλοντος. ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ, μεταξύ του ατομικού και του κοινωνικού δικαιώματος όλων μας στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, κατά το άρθρο 24 του Συντάγματος.

Απόρροια αυτής της ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ είναι η γνωστή σε όλους, ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ που στοχεύει στην σύμπλευσή της με την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ των δασών και ακροβατεί στο σχοινί της αρχής της αναλογικότητας και της στάθμισης κόστους και οφέλους. Με άλλα λόγια, μέσα από τις αντιθέσεις των εννοιών «ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ του δάσους» από τη μία, και «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» από την άλλη, ο στόχος είναι η αρμονική συνύπαρξη. Κι εκεί είναι που στοχεύει και ο πρόσφατος Νόμος 4280 που ψηφίστηκε το περασμένο καλοκαίρι (2014).

Ειδικότερα, στα πλαίσια της ΑΕΙΦΟΡΙΑΣ -που δεν είναι τίποτε άλλο από την φιλική προς το περιβάλλον ΑΝΑΠΤΥΞΗ-, ο νέος νόμος συμβάλλει στη διαφύλαξη των φυσικών πόρων χάριν των επόμενων γενεών, μέσα από την ΣΤΑΘΜΙΣΗ δύο δικαιωμάτων: αφενός του δικαιώματος στο δασικό περιβάλλον κι αφετέρου του δικαιώματος για ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ανάπτυξη, ελευθερία κι απασχόληση.

Στόχος του νομοθέτη, είναι εκ πρώτης, η συστηματοποίηση και επικαιροποίηση του υφιστάμενου πλαισίου ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ στις δασικές εκτάσεις, σε συμμόρφωση με το Σύνταγμα, τη νομολογία, τις διεθνείς οδηγίες αλλά και το ευρωπαϊκό δίκαιο. Συγκεκριμένα, ο Νόμος ταυτίζεται με τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία στο άρθρο 2 (και δεν είναι τυχαία η τοποθέτηση στην αρχή της Συνθήκης) προσδιορίζει την ΙΣΟΡΡΟΠΗ αειφόρο ανάπτυξη ως έναν από τους βασικότερους στόχους της Ένωσης.

Προφανώς, όλοι διερωτάστε «Πώς»; Η απάντηση είναι με την αξιοποίηση των δασικών πόρων: δηλ., το ξυλώδες κεφάλαιο, τα δασικά προϊόντα, τις ήπιες και ΣΥΜΒΑΤΕΣ με το δάσος ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ και την τουριστική ελκυστικότητα, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.

Πιο αναλυτικά, ο νέος νόμος καθορίζει συγκεκριμένα μέτρα προστασίας για τη διατήρηση, ανάπτυξη και βελτίωση των δασών, βάσει της αρχής της αειφορίας σε συνδυασμό με το ιδιαίτερο νομικό καθεστώς που διέπει την ιδιοκτησία (στην οποία θα αναφερθεί αμέσως μετά ο συνάδελφος Γιώργος Κατσαβός) και την εκμετάλλευση των δασών. Κι όλα αυτά φυσικά, προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ.

Για να μην σας κουράσω περαιτέρω, θα αναφέρω τις ειδικές διατάξεις του νόμου εντελώς επιγραμματικά. Ο νόμος ρυθμίζει λοιπόν:

- Θέματα κήρυξης εκτάσεων ως αναδασωτέων λόγω καταστροφής μετά από πυρκαγιά.

- Χρήσεις σε αναδασωτέες εκτάσεις χωρίς να απαιτείται η άρση της αναδάσωσης, επιτρεπτές δηλαδή επεμβάσεις σε αναδασωτέες περιοχές.

- Την αποφυγή διανοίξεως οδών προσπέλασης, οι οποίες επιφέρουν ιδιαίτερη αλλοίωση του αναγλύφου και συνάμα προκαλούν κινδύνους για την δημόσια ασφάλεια.

- Τακτοποίηση εκκρεμουσών περιπτώσεων έργων ή έργων που δεν αδειοδοτήθηκαν, όπως για παράδειγμα έργα ύδρευσης ΟΤΑ

- Πρόνοια για εκμεταλλεύσεις που συνδέονται με τον οικολογικό χαρακτήρα των οικοσυστημάτων -ή καλλίτερα- που δεν είναι απόλυτα ασύνδετες με αυτά.

- Δυνατότητα πράξεων χαρακτηρισμού ΚΑΙ σε αναδασωτέες περιοχές, με συγκεκριμένες αυστηρές προϋποθέσεις, όπως στην περίπτωση αγροτικών εκτάσεων.

- Επιπλέον, προσδιορίζονται πλέον με σαφήνεια οι προϋποθέσεις επεμβάσεων σε κτηνοτροφικές αλλά και τουριστικές εγκαταστάσεις, κατασκηνώσεις, λατομικές εγκαταστάσεις, έργα υποδομής, αρχαιολογικές έρευνες, ορειβατικά καταφύγια.

- Τέλος, σημαντικότατη μνεία γίνεται για τα σχέδια πόλης. Κι αυτό προσέξτε το γιατί παρουσιάζει ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ενδιαφέρον. Ρητά αναφέρεται ότι «δεν επιτρέπεται η ένταξη, δασικού χαρακτήρα εκτάσεων, σε σχέδιο πόλης ή επέκτασή του σε αυτές»….

Κυρίες και κύριοι,

Είναι σαφές ότι ο νέος νόμος επιδιώκει να γεφυρώσει τις προαναφερόμενες ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ και να προσδιορίσει ένα συστηματοποιημένο νομοθετικό πλαίσιο με σκοπό την προστασία των δασών, χωρίς όμως να θίγεται η αρχή της οικονομικής ανάπτυξης κι ελευθερίας.

Συμπέρασμα; Τι άλλο; από μία ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΑΘΜΙΣΗ των κάθε φορά εξεταζόμενων αγαθών.

Ποιο θα επικρατήσει;

Πού θα γύρει ο ζυγός της Θέμιδος;

Και το σημαντικότερο: ΠΟΙΟΣ θα κρίνει ποιο αγαθό θα επικρατήσει;

Έχοντας νωπή τη μνήμη από το video που παρακολουθήσαμε, αλήθεια, ΕΣΕΙΣ τι πιστεύετε;

Πώς προστατεύεται ένα δάσος; Σίγουρα όχι με τον απλό χαρακτηρισμό του ως τέτοιο. Τα σκουπίδια που είδατε, ο κίνδυνος πυρκαγιάς -στο χρώμα και τον ήχο της οποίας όλοι τρέμουμε,- τα αφύλαχτα δάση και η υπόνοια οικονομικής ΥΠΕΡεκμετάλλευσης που είδαμε, είναι απλά ενδεχόμενα.

Αν εμείς δεν λάβουμε συγκεκριμένα μέτρα για την προστασία των δασών, αν δεν προσφέρουμε τις εθελοντικές μας υπηρεσίες για τη διαφύλαξη του πρασίνου από τις φωτιές, αν δεν κάνουμε μελέτες, ιδίως για την αξιοποίηση της χλωρίδας -η οποία μπορεί να φανεί χρήσιμη στην ΥΓΕΙΑ-, πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το δάσος προστατεύεται;

Γυρνώντας για λίγο στις ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, και όπως είδαμε, η σύγχρονη επιτυχία συνοψίζεται στην ταυτόχρονη επιδίωξη της ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ και της ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. Προσοχή όμως. Ανάπτυξη δε σημαίνει μόνο οικοπεδοποίηση, δε σημαίνει ΜΟΝΟ διαχείριση κατασκευών, δε σημαίνει τσιμεντοποίηση. Εξάλλου, όπως εξηγήθηκε, τα χαρακτηριστικά της βιωσιμότητας και της αειφορίας έχουν προεξέχοντα ρόλο.

Ανάπτυξη σημαίνει ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ πόρων, πλεονεκτημάτων και επεμβάσεων.

Η λειτουργία της ΑΝΑΨΥΧΗΣ, η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ λειτουργία και ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ αποτελούν πηγές έμπνευσης κι επίδρασης της δασικής φύσης στις εκφράσεις του ανθρώπου, που διαμένει τόσο εντός όσο και εκτός φύσης. Με άλλα λόγια, αποτελούν μερικές μόνο εκφάνσεις της πολυεπίπεδης επιδιωκόμενης ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ.

Με ολοκληρωμένα προγράμματα ορεινής, ημιορεινής ή παραθαλάσσιας οικονομίας, επιτρέπεται η μεγιστοποίηση των αναπτυξιακών λειτουργιών των δασών σε όφελος των τοπικών πληθυσμών. Με την υλοποίηση έργων που στοχεύουν στην αναβάθμιση της οικονομίας και της ποιότητας ζωής προστατεύεται εν τέλει το φυσικό περιβάλλον ως ένα ΔΙΑΡΚΕΣ κεφάλαιο.

Φανταστείτε αυτά να ενδυθούν το χιτώνα της παγκόσμιας ιστορίας του Μαραθώνα. Αν στην περιοχή μας προσελκύσουμε ανθρώπους που επιδίδονται στον ΟΙΚΟΤΟΥΡΙΣΜΟ, με πλήρη συνείδηση των θεμάτων περιβάλλοντος, και τους προσφέρουμε την κουλτούρα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, θα τους κάνουμε αιώνιους υποστηριχτές της τοπικής μας ευημερίας.

Συνδέοντας, τη γεωργία του Κάμπου του Μαραθώνα με τον ΑΓΡΟΤΟΥΡΙΣΜΟ, το όφελος που θα προκύψει, θα συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού του Δήμου μας, ενώ αν όλα τα παραπάνω συνδυαστούν με την κατασκευή έργων υπαίθριας αναψυχής μικρής κλίμακας θα μιμηθούμε προορισμούς που έχουν επικρατήσει ως παγκόσμια πρότυπα. Τα μοναστήρια μας -πολλά εκ των οποίων βρίσκονται αρμονικά ενταγμένα σε δασικές εκτάσεις- μπορούν επίσης να αποτελέσουν πόλο έλξης ειδικής κατηγορίας επισκεπτών.

Κυρίες και κύριοι,

Λύσεις, ιδέες και πλαίσιο υπάρχουν. Υπάρχουν όμως και διλήμματα. Είπαμε! Γεννιόμαστε, διαβιώνουμε και αναπτυσσόμαστε ανάμεσα σε ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ.

Αν είχατε να διαλέξετε μεταξύ από τη μια, της ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ που σας προσφέρει μια βουτιά στην καθαρή θάλασσα του Σχοινιά, πλάι στο παρθένο πράσινο του Πάρκου, και από την άλλη, της ΨΥΧΙΚΗΣ ΧΑΡΑΣ που θα απολαμβάνατε αν γνωρίζατε, ότι από τη μαζική συλλογή του καρπού του κουκουναριού από το Πευκοδάσος θεραπεύτηκαν εκατοντάδες παιδάκια που έπασχαν από σπάνιες ασθένειες αλήθεια τι θα επιλέγατε;;;

Το video έδειξε ακριβώς αυτό. Ότι δηλαδή, το ΝΟΜΙΚΟ δε συνάδει με το ΑΠΟΛΥΤΟ.

Σας ευχαριστώ!

Πάνω από τα σύννεφα

2014-11-18T18:10:00.002+02:00

Βρίσκεται πάνω από τα σύννεφα.

Είναι μεσημέρι μιας ηλιόλουστης φθινοπωρινής ημέρας και όπως σχεδόν πάντα, κάθεται πλάι στο παράθυρο του αεροπλάνου και ηρεμεί από το άγχος των τελευταίων ωρών, ίσως και ημερών, αγναντεύοντας το θαλασσινό τοπίο κάτω από τα φτερά.

Του αεροπλάνου; Τα δικά του; Αναρώτιεται...

Κάθε φορά που ταξιδεύει, δωρίζει στον εαυτό του αυτή την απόλαυση. Την απόλαυση των λίγων λεπτών της "απογείωσης". Τα έχει πλέον προλάβει όλα, δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο για να κερδίσει κι άλλο χρόνο από την απαιτητική καθημερινότητα κι έτσι ξεκλέβει δευτερόλεπτα για να ευχαριστήσει το Σύμπαν για το δώρο του.

Χάνει τις σκέψεις του ανάμεσα στα σύννεφα, βυθίζει τα κρυφά του συναισθήματα στο μπλε της θάλασσας, κοιτά κατάματα τον καυτό ήλιο που του χαϊδεύει τη μορφή και ...χαμογελάει.

Ελπίζει, αισιοδοξεί, χαίρεται, ευγνωμονεί...

Είναι αυτές οι στιγμές που τον κάνουν να συνειδητοποιεί πόσο τυχερός είναι!

Είναι αυτές οι μαγικές εικόνες που δίνουν νόημα στη ζωή του...

Ο καταχραστής της Ιστορίας

2014-11-16T03:38:00.000+02:00

Θα έπρεπε να ντρέπομαι!

Δηλώνω με περίσσιο θράσος ότι είμαι απόγονος αρχαίων Ελλήνων.

Μα δεν ξέρω σε τι αλήθεια μπορεί να τους μοιάζω...

Δηλώνω ´Ελλην Δημοκράτης και αγνοώ το βάρος και των δύο δήθεν φερόμενων παρά εμού ιδιοτήτων.

Θέλω μονάχα να καταχρώμαι τους τίτλους, γιατί μόνο κατάχρηση μπορεί να είναι ακόμη και η ασυνείδητη προσπάθεια μου να ταυτιστώ με κάτι τόσο διαφορετικό, κάτι καταφανώς απόμακρο και ξένο...

Αλλά είμαι φύσει και γένει περήφανος! Αγνοώ όμως ότι κάπου έχασα το υπόβαθρό μου...

Το χειρότερο;

Ακόμη και αν συνειδητοποιώ την ανεπάρκεια μου και την ασύδοτη και μάλλον βλάσφημη συμπεριφορά μου να θέλω να ταυτίζομαι με Εκείνους, δεν αλλάζω, δεν σκύβω από στοιχειώδη ντροπή, δεν υποτάσσομαι, δεν παραδέχομαι, δεν ... Ετσι όμως Δεν προοδεύω!

Παραμένω στο ένδοξο παρελθόν ως απλός και ίσως τυχαίος "γόνος".

Ενός ένδοξου παρελθόντος, που ουδεμία σχέση με Εμένα έχει.

Υποστηριχτής της Ιστορίας, την οποία φροντίζω επιμελώς να ΜΗΝ επαληθεύω.

Ελευθερία σκέψης, δημοκρατικά φρονήματα, αλληλεγγύη και πρόοδος θα κοσμούν τα λεξικά του μέλλοντος και μόνο εκεί θα ανατρέχω για να τα διδάξω στα παιδιά μου, στα οποία από μικρά θα μάθω, ότι είναι Έλληνες περήφανοι και πολιτισμένοι...

Θα τους μιλώ για τα θαύματα των κλασικών ετών, το απόγειο της Δημοκρατίας και την ιστορία της πόλης μου, του Μαραθώνα, που έχει ακουστά ολόκληρος ο πλανήτης και θα τα μπολιάζω με πατριωτισμό και ευγενή άμιλλα.

Μετά, θα τα πηγαίνω στη σύγχρονη Εκκλησία του Δήμου για να τους δείξω πώς αυτή η Δημοκρατία έχει εξελιχθεί.

Κι εκεί είναι που θα αντιμετωπίζω τη Θεία Δίκη κι εν τελεί θα βρίσκομαι εμπρός των ευθυνών μου!

Τα ίδια μου τα παιδιά θα απορούν για τις διδαχές μου... Θα απογοητεύονται, θα απαξιώνουν τους θεσμούς, θα με περιπαίζουν και, με "πολιτισμένο" ύφος θα με απορρίπτουν...

Όμως εγώ δεν θα το βάλω κάτω!

Γιατί είμαι Έλληνας, Πολιτισμένος Δημοκράτης και όχι βάρβαρος και φυσικά, ανήκω στους ηρωικούς Μαραθωνίτες...

Μόνο που εκείνοι ήταν πάντα Ενωμένοι έναντι των τρίτων...

Υ.Γ. Όταν ήμουν μικρός, στα παιδικά μου όνειρα ήθελα να βρεθώ στην Αρχαία Αθήνα και να αγορεύσω μεταξύ ίσων, απολαμβάνοντας το ύψιστο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης της δημοκρατίας μας. Χθες, στον Μαραθώνα, ξύπνησα από τον εφιάλτη...

Αποφοίτηση

2014-06-24T10:03:00.002+03:00

Τέλη Ιανουαρίου 2013 κατέφθανε στη Λευκωσία έχοντας πάρει μια γενναία απόφαση. Να διευρύνει λίγο ακόμα τη ελάχιστη -μπρος το σύμπαν- γνώση, επιδιώκοντας έναν ακόμη στόχο.

Κουβαλούσε στις αποσκευές του μαζί με τη χαρά αλλά και το θάρρος, ένα, εν αγνοία του, «κρυμμένο» ραβασάκι του πατέρα: «Κτύπα το σίδερο όσο είναι ζεστό»! Όταν το βρήκε, δάκρυσε. Αμέσως μετά ακολούθησε τη συμβουλή…

Ενάμιση χρόνο αργότερα, σε λίγες μέρες από σήμερα, το σίδερο θα έχει γίνει ξίφος, αιχμηρό σπαθί, πολύτιμο όπλο στη μάχη για ένα καλλίτερο μέλλον, μια ομορφότερη ζωή, έναν πεπαιδευμένο ή καλλίτερα, επαρκώς καταρτισμένο πολεμιστή! Έναν καλλίτερο άνθρωπο.

Λευκωσία, 26 Ιουνίου 2014. Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, Graduation Ceremony - Τελετή Αποφοίτησης Νομικής Σχολής.

Στόχος επετεύχθη!

Όμως, το σημαντικότερο στη ζωή ενός πολεμιστή που αντιμάχεται το φως δεν είναι η νίκη, αλλά η παραμονή στο πεδίο της μάχης. Εκεί που ιδρώνει, εκεί που «ματώνει» για αυτήν. Πάσχισε για τη νίκη, πάλεψε γι’ αυτήν. Υπήρξαν μάχες εύκολες, υπήρξαν και μάχες που κέρδισε με δυσκολία, καταπόνηση, ιδιαίτερη κούραση… Μακριά από τους μέχρι τότε συμπολεμιστές του. Πολλές φορές, μάτωσε βαθιά και σταμάτησε από ανάγκη. Άλλες πάλι, σταμάτησε λίγο να ξεκουραστεί, να πάρει ανάσα, να σκουπίσει μερικά στιγμιαία δάκρυα. Και να γυρίσει αποφασισμένος ξανά στο γνώριμο και οικείο περιβάλλον του, στο πεδίο της μάχης.

Εκεί, έμαθε πολλά. Συμπάθησε και συμπαθήθηκε, αγάπησε κι αγαπήθηκε. Μπορεί και να πόνεσε, μπορεί και να πλήγωσε και να πληγώθηκε, αλλά περισσότερο από όλα …αισθάνθηκε, βίωσε. Πολέμησε με πάθος, κερδίζοντας το σεβασμό των συμπολεμιστών του, των εχθρών του, αλλά και των δασκάλων του πολέμου, τους οποίους τιμά σε κάθε ανάπαυλά από τις ατέρμονες μάχες. Τους σέβεται, τους ευγνωμονεί, χαίρεται κι ευχαριστεί το Θεό του που τους έφερε στο δρόμο του. Τους αγαπάει και τους τιμάει!

Τώρα απολαμβάνει τα λάφυρα της νίκης. Πρώτη πράξη στην τελετή αποτελούν οι τιμές σε αυτούς. Η δεύτερη πράξη είναι αφιερωμένη σε εκείνους που υπέμειναν τον τρόπο με τον οποίον μάχεται. Σε αυτήν, ζητά ταπεινά τη συγχώρεση, από εκείνους που παραμέλησε, στενοχώρησε, απογοήτευσε…

Η νίκη όμως, είναι προσωρινή. Ξέρει ότι ο πόλεμος δεν κερδήθηκε ακόμη. Για την ακρίβεια, ξέρει ότι ο πραγματικός πόλεμος τώρα αρχίζει. Προς το παρόν, απολαμβάνει τη χαρά ότι από την εκπαίδευσή του κρίθηκε άξιος για να πολεμήσει με πάθος, όραμα, πίστη, μεθοδικότητα, υπομονή, επιμονή κι αντοχή…

Με τη νίκη ξανά!

Ο δικηγόρος κι η εκδίκηση της ξανθιάς

2014-06-18T16:06:00.001+03:00

Ένας γκομενιάρης δικηγόρος και μια ξανθιά καλλονή κάθονται δίπλα-δίπλα στο αεροπλάνο κατά τη διάρκεια μιας πολύωρης πτήσης. Ο πονηρός δικηγόρος προσπαθώντας να πιάσει κουβέντα με τη γκόμενα γυρίζει και τη ρωτάει αν θα ήθελε να παίξει ένα παιχνίδι για να περάσει η ώρα. Η ξανθιά είναι κουρασμένη και αρνείται ευγενικά. Ο δικηγόρος επιμένει και της λέει ότι το παιχνίδι είναι πολύ απλό κι έχει πλάκα.

- «Θα σου κάνω ερωτήσεις και αν δεν ξέρεις την απάντηση, θα μου δώσεις κάποια λεφτά. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ αν δεν απαντήσω σε μια δική σου ερώτηση.»

H ξανθιά τον κοιτάει κουρασμένα και του ξαναλέει ότι δεν την ενδιαφέρει. Ο επίμονος δικηγόρος όμως, το ξανασκέφτεται κι επανέρχεται με μια πιο δελεαστική προσφορά:

- «Λοιπόν, θα σου προτείνω κάτι άλλο. Αν δεν ξέρεις εσύ την απάντηση θα μου δώσεις 5 ευρώ κι αν δεν την ξέρω εγώ θα σου δώσω 500 ευρώ. Τι λες;»

Η ξανθιά το ξανασκέφτεται και τελικά συμφωνεί να παίξει. Ο δικηγόρος τη ρωτάει:

- «Ποια είναι η απόσταση μεταξύ της γης και της σελήνης;»

Η γκόμενα τον κοιτάει και χωρίς να του πει κουβέντα, ανοίγει το πορτοφόλι της και του δίνει 5 ευρώ. Ο δικηγόρος χαμογελάει και παίρνει τα λεφτά. Τώρα είναι η σειρά της ξανθιάς. Τον ρωτάει λοιπόν:

- «Τι είναι αυτό που ανεβαίνει το βουνό με 3 πόδια και το κατεβαίνει με 4 πόδια;»

Κόκκαλο ο δικηγόρος, σαστίζει και την κοιτάζει απορημένος. Βγάζει το tablet από την τσάντα του και ψάχνει όλα τα αρχεία του. Θυμωμένος που δε βρίσκει την απάντηση στέλνει e-mail σε όλους τους φίλους του μήπως και πάρει απάντηση. Μάταια όμως γιατί κανένας δε γνωρίζει. Μετά από καμιά ώρα που ψάχνει για την απάντηση και η γκόμενα επιτέλους έχει βρει την ηρεμία της, ανοίγει το πορτοφόλι του και δίνει στην ξανθιά ένα φούξια 500ευρώ. Εκείνη το παίρνει και γυρίζει δίπλα να συνεχίσει τον ύπνο της.

Ο δικηγόρος φανερά εκνευρισμένος, τη σκουντάει και τη ρωτάει:

- «Λοιπόν, τι είναι αυτό που ανεβαίνει το βουνό με 3 πόδια και το κατεβαίνει με 4 πόδια;»

Η ξανθιά γυρνάει ατάραχη, τον κοιτάει με ένα περίεργο μορφασμό και χωρίς να του πει κουβέντα ανοίγει το πορτοφόλι της, βγάζει το 500ευρω και του λέει:

- «Μήπως έχεις να μου χαλάσεις;»

Βοηθήστε το χωριό μας...

2014-05-15T19:03:00.000+03:00

Δε θα συμβούλευα ποτέ κανέναν ψηφοφόρο τι να ψηφίσει, αφού εκτιμώ ότι η πολιτική επιλογή είναι αποτέλεσμα του «εἶναι» του. Αποτέλεσμα της προσωπικότητας, του ήθους, του συμφέροντος, της εκάστοτε ανάγκης του… Δικαιούμαι όμως, ως πολίτης να απαιτώ για τον τόπο μου το καλλίτερο. Όμως, αφού η επιλογή του δήμου (υπό την έννοια του λαού) είναι προϊόν του αξιοσέβαστου πολιτεύματός μας, είναι υποχρέωσή μου -και ίσως όλων- όχι μόνο να ανεχθώ το όποιο αποτέλεσμα, αλλά και να το αποδεχθώ χωρίς προκαταλήψεις.

Την επαύριον των εκλογών όλοι θα είμαστε δημότες του ίδιου αυτού τόπου κι, αν πραγματικά επιθυμούμε την πρόοδό του, οφείλουμε να εργαστούμε προς αυτήν, είτε ως εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι, είτε ως πρώην υποψήφιοι, είτε σε κάθε περίπτωση ως απλοί, ενεργοί και δραστήριοι πολίτες. Νικητές και νικημένοι… Όλοι μαζί!

Ο Μαραθώνας, όπως και κάθε πόλη, δεν ανήκει σε κανέναν μας! Κάποιοι, θα αναλάβουν απλώς τη βαριά, αλλά πρόσκαιρη, ευθύνη να τον εκπροσωπήσουν όπως του αξίζει. Όπως μας αξίζει…

Και γι’ αυτό, η πινακίδα που ακολουθεί, εκφράζει όσο τίποτε άλλο το μόνο ζητούμενο αυτών -αλλά και κάθε άλλων- δημοτικών εκλογών, μέσα από την απλή, καθαρή και λαϊκώς ανορθόγραφη σοφία…

Ας κερδίσει ο Μαραθώνας!

Υ.Γ. Η πινακίδα βρίσκεται στην είσοδο του χωριού Αληθινή του Ηρακλείου Κρήτης

Ένα άξιο ΑΝ…

2014-05-08T01:01:00.000+03:00

Αν ήμουν μεγαλοεπιχειρηματίας θα ήθελα ένα Δημοτικό Συμβούλιο «χειραγωγήσιμο»…

Αν ήμουν επενδυτής θα ήθελα ένα Δημοτικό Συμβούλιο «αποτελεσματικό»…

Αν ήμουν μεγαλέμπορος θα ήθελα να είναι «διαπλεκόμενο»…

Αν ήμουν μικρέμπορος θα ήθελα να είναι «τοπικό»…

Αν ήμουν καταστηματάρχης θα ήθελα να είναι «δραστήριο»…

Αν ήμουν τοπικός παράγοντας θα ήθελα να είναι «άβουλο»…

Αν ήμουν πολιτευτής θα ήθελα να είναι «εξαρτημένο»…

Αν ήμουν βουλευτής θα ήθελα να είναι «πελατειακό»…

Αν ήμουν περιφερειάρχης θα ήθελα να είναι «συνεργάσιμο»…

Αν ήμουν δήμαρχος θα το ήθελα «ικανό»…

Αν ήμουν ντόπιος θα το ήθελα «γνωστό»…

Αν ήμουν ξένος θα ήθελα να είναι «προοδευτικό»…

Αν ήμουν κάτοικος θα το ήθελα «καθαρό»…

Αν ήμουν δημότης θα το ήθελα «εργατικό»

Αν ήμουν δημοτικός υπάλληλος θα ήθελα να είναι «συγκαταβατικό»…

Αν ήμουν προμηθευτής θα ήθελα να είναι «καλοπληρωτής»…

Αν ήμουν εργολάβος θα ήθελα να είναι «διεφθαρμένο»…

Αν ήμουν ιδιοκτήτης θα το ήθελα «αναπτυξιακό»…

Αν ήμουν άπορος θα το ήθελα «ευαίσθητο»…

Αν ήμουν εύπορος θα το ήθελα «επιπέδου»…

Αν ήμουν γόνος θα το ήθελα «αριστοκρατικό»…

Αν ήμουν ρομαντικός θα το ήθελα «φιλικό»…

Αν ήμουν ρεαλιστής θα το ήθελα «δυναμικό»…

Αν ήμουν ιδεαλιστής θα το ήθελα «ευφάνταστο»…

Αν πίστευα στα όνειρα θα το ήθελα «ανθρώπινο»…

Κι αν ήμουν νέος, θα ήθελα ένα Δημοτικό Συμβούλιο «ελπιδοφόρο»…

Αν μάλιστα ήμουν και νέος και υποψήφιος θα ήθελα να εκλεγώ, να αγωνιστώ, να δοκιμαστώ, να αποτύχω... Γιατί η «αποτυχία» μου θα είναι σίγουρα καλύτερη από την πασιφανή αποτυχία του παλιού…

Ποιος ξέρει άραγε τι ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές;

2014-05-03T01:21:00.000+03:00

Σε λίγες μέρες, στις 25 Μαΐου, όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες καλούμαστε να εκλέξουμε τους εκπροσώπους των χωρών μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δυστυχώς όμως, φοβούμαι ότι ελάχιστοι γνωρίζουμε τι ακριβώς ψηφίζουμε σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση.

Η αναζήτηση της ευθύνης καθενός σε αυτό είναι κάτι που προσωπικά με αφήνει αδιάφορο, τουλάχιστον εν προκειμένω, πέραν του γεγονότος ότι αυτό καταδεικνύει την πολιτική ανεπάρκεια της εσωτερικής κεντρικής πολιτικής σκηνής και εν πολλοίς των ιδίων των κομμάτων. Εμείς οι ίδιοι, απαξιώνουμε ή καλλίτερα υπ-αξιώνουμε την πολύσημη ευρωπαϊκή μας πορεία, και μάλιστα εν τη προεδρία της χώρας μας σε αυτήν…

Προς αποφυγή άσκοπων φρασεολογιών θα αρκεστώ μόνο να αναφερθώ στο γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που αποτελεί την άμεση εκπροσώπηση των λαών, σε συνεργασία με το Συμβούλιο, το άλλο όργανο της ΕΕ, στο οποίο εκπροσωπούνται οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών, χαράσσουν την κεντρική πολιτική στρατηγική ολόκληρης της ΕΕ και θεσπίζουν τους ευρωπαϊκούς νόμους, σύμφωνα με τους οποίους τα κράτη μέλη υποχρεούνται να συμμορφώνονται. Λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε εδώ κι εδώ.

Εν άλλοις λόγοις, με αγοραίους όρους, φανταστείτε μια επιχείρηση στην οποία αυτά τα δύο όργανα χαράσσουν τη στρατηγική της εταιρίας-οργανισμού και τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών να υλοποιούν ή να προσαρμόζουν τις επιμέρους πολιτικές προς αυτούς τους στόχους. Αλήθεια, που πιστεύετε ότι λαμβάνονται σημαντικότερες αποφάσεις;

Σκεφθείτε τώρα ότι η χώρα μας καταλαμβάνει 21 από τις 766 έδρες του Ευρωκοινοβουλίου και για πρώτη φορά οι Ευρωβουλευτές μας εκλέγονται απευθείας από τους πολίτες με σταυροδοσία και όχι με λίστα επιλογής των κομματαρχών.

Το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι ένα: Σε ποιους θα εμπιστευτούμε την εκπροσώπηση της χώρας μας την επόμενη κρίσιμη για την Ελλάδα πενταετία, αλλά και την κρισιμότερη ίσως πενταετία της ίδιας της ΕΕ;

Προσωπικά, θα επιθυμούσα τους καλλίτερους, τους πιο δραστήριους και αποτελεσματικούς και κυρίως, τους περισσότερο καταρτισμένους. Πέρα από κάθε πολιτική ιδεολογία -αν πραγματικά υπάρχει σήμερα, τόσο σε εσωτερικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο-, πέρα από μικροκομματικές σκοπιμότητες που κουβαλάμε μάταια στους ώμους μας ως χώρα από αμνημονεύτων ετών.

Σε λίγες μέρες μας δίνεται μια ευκαιρία, να προωθήσουμε και να στείλουμε ανάμεσα στα έδρανα των «εταίρων» μας ό,τι καλλίτερο έχουμε να επιδείξουμε ως χώρα, ως επιστήμη, ως πολιτισμός, ως οικονομία και να περιθωριοποιήσουμε κάθε προσπάθεια που γίνεται από τα κομματικά επιτελεία να «χρωματιστούν» οι ευρωεκλογές για εσωτερική κατανάλωση…

Μας αξίζει περισσότερος σεβασμός!

Καλή επιτυχία στους καλλίτερους υποψηφίους!!!