Κολοκυθάκια γεμιστά

εγκο καταρίσει τζάμια

2010-07-08T21:37:00.006+03:00

Έχω εξαιρετικά πάρε δώσε με τον πακιστανο που βλέπω καθε πρωί στη Καβάλας. Είναι εξαιρετικό ατομο. Μου λέει καλημερα κάθε πρωί , δεν επιμένει να μου καθαρίσει το τζάμι , παρά περιμένει νεύμα μου για να το κάνει. Δε του δίνω λεφτά κάθε φορά. Μια στο τόσο κανά πεντάευρο.

Πολλές φορές σκέφτομαι αν ήμουνα πακιστανός που καθαρίζει τζαμια , τι τύπος πακιστανού που καθαρίζει τζάμια θα ήμουνα. Οκ σε καμία περίπτωση δε θα ήμουνα από αυτούς που σου πετάνε το καθαριστήρι μες τα μούτρα , σου σπάνε τα νεύρα , τους λες και κανα γαμωσταυρίδι και μετά τους πιτσιλας με τους υαλοκαθαριστήρες.
Σίγουρα δε θα ημουνα και από αυτούς που ρωτάνε ευγενικά. Ουτε απο αυτούς που μαζεύονται σε πηγαδάκια και μιλάνε αναμεταξύ τους. Ουτε από τους χαμογελαστούς. Ούτε από τους μουρτζούφλιδες.

Θα καθόμουνα ακουμπώντας τη πλάτη στη κολώνα και θα κοίταζα τα αυτοκίνητα ενα ένα. Και θα πήγαινα να καθαρίσω μόνο τα αυτοκίνητα που μου αρέσουν. Αυστηρά και μόνο. Και θα τους τα καθάριζα. Σιγουρα θα τους τα καθαριζα, Και κάθε βράδυ θα μέτραγα τα λεφτά μου και θα τα ξόδευα σε τυρόπιτες κουρού.Ουτε ξέρω πόσες τυρόπιτες κουρού θα έτρωγα.

Ίσως όταν μεγαλωσω να φτιάχνω διαφημίσεις για τυρόπιτες. Ή μάλλον όχι, θα κάνω το μοντέλο στις διαφημισεις στις τυρόπιτες. Αλλά για ενα τέτοιο ρόλο θα έπρεπε να ήμουνα πιο αδύνατη. Ή πιο παχια.

Δεν έχω πολλά θέματα να λύσω. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ο πνευματικός μου κόσμος ειναι εξαιρετικά βαρετός ή ότι η συνείδηση μου είναι πολύ πιο μοχθηρή από ότι την είχα εκπαιδεύσει να γινει. Ίσως αν είχα ένα τσουβάλι με λιρες το μονο που θα εκανα θα ήταν να επαιζα πεντόβολα με τις λίρες ίσως πάλι αν είχα την ικανοτητα να διακρίνω τις αδερφές ψυχές μου να μη διάλεγα τα τσουβάλια με τις λίρες και τους χορούς με τις λύρες.

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ είμαι ευγνώμων που εχω ότι ονειρεύτηκα. Κάποιες φορές μόνο σκέφτομαι μήπως ονειρεύτηκα κάτι λάθος.

Στρογγυλεμένες άκρες

2009-10-28T22:55:00.001+02:00

Είναι προφανές ότι άμα πατικώσεις πολλά φιστίκια μαζί θα παρασκευάσεις φιστικοβούτηρο.
Αυτό βέβαια το λέω χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη μαζί με άλλα πολλά που έχω πει χωρίς να είμαι και πάλι απόλυτα σίγουρη.

Κάποιοι άλλοι όμως άνθρωποι διαφορετικοί από εμένα πιστεύουν ότι το φυστικοβούτηρο παράγεται ύστερα από μία χρονοβόρα , επίμονη και πολυσύνθετη διαδικασία.
Αυτό βέβαια το λέω χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη μαζί με άλλα πολλά που δεν έχω πει και ας ήμουνα απόλυτα σίγουρη.

Και έρχεται η στιγμή που ένα μαγικό μαχαίρι υψώνεται από το πουθενά , βουτιέται από μόνο του μέσα στο βαζάκι και κάθεται στο χέρι σου. Και εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πας στο φούρνο να πάρεις ψωμί.

Αλλά δε πας.

Εύχεται να μην είχε το μαχαίρι στρογγυλεμένες άκρες, να ήταν κοφτερό με μικρά δοντάκια με ένα χιλιοστό κενό ανάμεσα σε κάθε δοντάκι. Να το αρπάξει , να μπει μέσα στο δωμάτιο με τα φρούτα , να τα κόψει και να τα φάει όλα. Να γίνουν χίλια κομμάτια , να στάζουν και να λιώνουν μέσα στο στόμα του. Να κυλιστεί μαζί τους, να γίνουν ένα, να γίνει κόκκινος από τα υγρά , να αισθανθεί στο φουλ τη γεύση. Αλλά φοβάται να μαχαίρια με τις κοφτερές άκρες.

Επ παρεκτρέπεστε. Εδώ μιλάμε για φυστικοβούτηρο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω φάει ποτέ φυστικοβούτηρο. Το βρίσκω αηδιαστικό και άγευστο.

Ούτε να κλάψει δε ξέρει ο μαλάκας. Κάθετε τόση ώρα και καλύπτει με τα χέρια του το πρόσωπο του και δε μπορεί να κλάψει. Ανατριχιάζει ολόκληρός , πιέζεται ,κοπανάει τα πόδια του και τίποτα. Και του είχα πει όταν πάει να αλείψει τη φέτα να παίρνει το μαχαίρι με τις στρογγυλεμένες άκρες. Ηλίθιε, ηλίθιε, ηλίθιε.

Έκανα φουλ του άσου. Πάντα μου άρεσε αυτή η έκφραση. Δε ξέρω από πιο παιχνίδι είναι. Μόνο μπιρίμπα ξέρω και αυτή τη βαριέμαι. Εμένα το μόνο που μου αρέσει να κάνω είναι να αλείφω τους τοίχους με φυστικοβούτηρο και να κολλάω από πάνω τους άσπρο αφρολέξ. Μετά να παίρνω μαχαίρια από αυτά που έχουν μικρά δοντάκια με κενό ένα χιλιοστό ανάμεσα και να τα καρφώνω από απόσταση τεσσάρων μέτρων στο αφρολέξ. Σκοπός είναι να πετύχω τα σημεία που πίσω από το αφρολέξ έχουν κενό από το πασάλειμμα με φυστικοβούτηρο. Το παίζω συχνά αυτό το παιχνίδι.

Ήρθε σπίτι μου ενώ εγώ ήθελα να δω τηλεόραση .Βαριόμουνα και δεν τον ήθελα εκεί. Έκαστε στο τραπέζι μου και έφαγε όλα μου τα φρούτα. Δε του έδωσα ποτέ το δικαίωμα να φάει τα φρούτα μου. Παρακαλούσα να έρθει η στιγμή που θα έφευγε και όταν έφευγε παρακαλούσα να έρθει η στιγμή που θα ξανάρθει. Κάθε φορά χωρίς να τον βλέπω έπαιρνε ένα μικρό κομμάτι αφρολέξ και το έβαζε στη τσέπη του.

Κάθε φορά πριν φύγω ξεχνάω να κλείσω τα πατζούρια. Μπαίνουν μέσα τα περιστέρια και χέζουν τα πάντα. Τσιμπολογάνε φυστικοβούτηρο από τα κενά που έχει το αφρολέξ. Κάθε φορά λέω να τα κλείνω αλλά πάντα τα ξεχνάω.

Αυτή τη φορά δεν έδειχνε καλά. Η μπούκλα στα μαλλιά του είχε ατονήσει . Το πράσινο χρώμα στα μάτια φαινότανε θαμπό. Μου την έσπαγε ακόμα και τότε. Και όσο τον έβλεπα να αλείφει φυστικοβούτηρο με το μαχαίρι με τα δοντάκια τρελαινόμουνα. Αν και κάθε φορά που έβλεπα το αίμα μου άρεσε όλο και περισσότερο. Επιτέλους έφυγε. Νυστάζω τόσο. Θέλω να σε κατηγορήσω που χάλασες το αφρολέξ μου , αλλά δε μπορώ.

roll

2008-09-01T20:59:00.001+03:00

Παρακολουθώ τα μυρμήγκια πάνω στο τσιμέντο και γίνεται το στόμα μου ίδιο με εκείνο, γκρι , θολό και βρώμικο. Τρίβεται στο μαύρο δέρμα το παντελόνι σου και εμένα τα πόδια μου γίνονται κόκκινα και τα φυσάω για να μη πονάνε. Πλησιάζω για λίγο και τρέχω μήπως προλάβω κάτι πριν το χάσω. Και στροβιλίζονται τα αλάτια πριν προλάβεις να δεις το κίτρινο χρώμα και παραπονιέσαι. Προσπαθούμε να τραβήξουμε το σχοινί μέχρι να σπάσει και γελάμε όταν βλέπουμε το γκρι ποντίκι να γελάει. Θέλεις να κάνεις , δεν αντέχεις όταν χάνεις. Ψάχνεις, χορεύεις στο σκοτάδι , ζωγραφίζεις και σβήνεις , περπατάς και κοιτάς αν τα δάχτυλα σου έχουν μεγαλώσει. Υποψιάζεσαι πως κάτι αρχίζει να αλλάζει και το πνίγεις πριν το νιώσεις. Παίζω κουτσό , πετάω το πετραδάκι στο δέκα , παραπατάω και δε με βλέπει κανένας. Συνεχίζω , τελειώνω, κερδίζω.
Ξαπλώνει ανάσκελα , κλείνει τα μάτια στο σκοτάδι και χάνει το αστέρι που πέφτει. Δε παλεύει τον εχθρό. Ικανοποιείτε όταν εκείνος χάνει από μόνος του. Ακούει τον τρίτο .Ξέρει τι θέλει και το αφήνει να φύγει. Κόβει κομματάκια τις ιλουστρατιόν σελίδες και φτιάχνει καραβάκια. Οι ζωντανές τρίχες κάνουν κυκλάκια. Πετάει τα ποτήρια, αποθηκεύει γκιγκαμπάιτ στο mp3. Ζει λίγο από όλα. Πατάει στο ξερό κράσπεδο με αλυσίδες και κλίνει το μέταλλο σφικτά στο χέρι μη το δει κανείς. Φοβάται.
Παρακολουθώ την ακινησία με αποχαύνωση μη ακούγοντας κανέναν. Αγγίζω τη στιγμή σα μαρμελάδα που παραβιάζει το ψωμί. Δε δέχομαι να περιμένω αν και νιώθω τον αέρα να έρχεται κατά πάνω μου. Νιώθω ακόμα το άγγιγμα στη φύτρα, σηκώνω το φρύδι για να μη λυγήσω. Κοιτάω τα χέρια μου, δεν είναι όσο μεγάλα νόμιζα. Ανοίγω το ηχείο , θέλω να σε δω να τρίβεται το δέρμα στο παντελόνι και να φυσάω για να μη πονάει.

Πρόσεξα ότι με είδες που παραπάτησα.

If I knew the way,
I wouldn’t turn desiring into causing pain.
Later we could find ourselves adored,
and spread away the reason that were simply gone.

(Monika )

Ordinary life 7 + 3

2008-01-14T22:16:00.001+02:00

Έχω την εντύπωση ότι βγήκα εκτός προγράμματος, δηλαδή το πρόγραμμα είχε να γράψω 10 «Ordinary life» και μετά να παρατήσω το δόλιο τούτου μπλογκ. Η αλήθεια είναι όμως ότι βαριέμαι ακόμα και να γράψω αυτά που μου μένουν.

Καλά , καλά οκ.

Ordinary life 7

Σήμερα μετά από τις πρώτες 6 ώρες που βρισκόμουν στον υπολογιστή έκλεισα τα μάτια μου και νόμιζα ότι ερχόταν κατά πάνω μου ένας τεράστιος ροζ κροκόδειλος. Άνοιξε το στόμα του και αντί για δόντια είχε πλαστική κακοφτιαγμένη μασέλα. Άνοιξα τρομαγμένη τα μάτια μου και τα ξαναέκλεισα αλλά ο κροκόδειλος δεν ερχόταν πάλι.

Ordinary life 8

Εχθές το βράδυ είχαμε οικογενειακό διπλό και ο μπαμπάς μου μας ανακοίνωσε ότι όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει φαροφύλακας. Θεώρησα ότι δε θα με χάλαγε να μεγάλωνα σε ένα φάρο. Σηκώθηκα από τα τραπέζι και πονάγανε τα πόδια μου. Γαμώτο πολύ υγρασία έχει έξω.

Ordinary life 9

Εχθές το μεσημέρι ήρθε ένας φίλος μου σπίτι για καφέ αλλά εγώ δεν ήθελα γιατί νύσταζα πολύ. Του έβαλα μια ταινία να δει στο dvd και εγώ πήγα για ύπνο. Όταν ξύπνησα ήταν μέσα στη καλή χαρά. Είχε στείλει σε μια εκπομπή ένα sms και κέρδισε ένα ταξίδι στο Θιβέτ.

Ordinary life 10

Δεν έχει νούμερα 10. Μη κοιτάς ντε. Δεν έχει σου λέω. Όχι όχι μη με πιέζεις.

………

Όταν άρχισα λοιπόν να γράφω εδώ μέσα είχα βάλει κάποια γκέτο στον εαυτό μου. (ρε γαμώτο άλλη λέξη ήθελα να βρω, το γκέτο δε πάει στη περίπτωση). Οκ γκέτο.

Τα άλλα δύο γκέτοςςςς παραλήφθηκαν σκοπίμος.

Γκέτο νούμερο 3: « θα γράφω μόνο όταν έχω κάτι να γράψω» .

Το παραπάνω μπορεί να εκληφθεί και ως λόγος αποπεράτωσης εργασιών. Καθότι λοιπόν εδώ και αρκετό καιρό ένιωθα σα δημόσιος υπάλληλος που πρέπει να γράφει για να μαζέψει ένσημα για να βγει στη σύνταξη. Και επειδή τίποτα από άλλα αυτά δεν είμαι αποφάθηκα να παραιτηθώ , να κάνω ιδιωτική ασφάληση και να φάω τα λεφτά μου στο Ντουμπάι. Δεν έχω τι να γράψω , δεν έχω φαντασία , δεν έχω όρεξη. Και εδώ έρχεται και κολλάει το email που είχα λάβει από έναν μπλόγκερ το οποίο έλεγε « καλά ρε κολοκύθι, πως μπορείς και είσαι πάντα τόσο χαζοχαρούμενη?» , τότε λοιπόν είχα πάθει ένα στιγμιαίο κοκομπλόκο θεωρώντας τραγικό τον χαρακτηρισμό αλλά μετά το θεώρησα ιδιαίτερο προσόν , αν και πιστεύω ότι δε το έχω. Νομίζω ότι σε αυτό το email δεν είχα απαντήσει. **

Βαριέμαι τόσο πολύ που βαριέμαι αφόρητα να γράψω αυτό το κείμενο και στο τέλος θα βαριέμαι ακόμα περισσότερο να μετρήσω πόσες φορές έχω γράψει τη λέξη βαριέμαι.

Α! Και σε ένα μπλογκοπαίχνιδο με είχαν ρωτήσει πιο είναι το μότο μου. Λοιπόν είναι το…. «Ποτέ δε ξέρεις!»

Καλή χρονιά, καλή συνέχεια, καλές Αποκριές, καλό Πάσχα , καλό σαββατοκύριακο, καλό βράδυ, καλημέρα, καληνύχτα, καλή όρεξη, καλά να περάσεις, καλή επιτυχία. Τα λέμε.

Κολοκύθι

** Η χαρά είναι ένα κλικ που είναι δίπλα στον καθένα.
( Κωνσταντίνος Βήτα)

Ordinary life 6

2008-01-09T12:21:00.001+02:00

Σήμερα έβαλα τα καινούρια μου παπούτσια. Άφησα το κορδόνια επίτηδες λυμένα. Μόλις βγήκα από το σπίτι σκόνταψα και χτύπησα το γόνατο μου. Μόλις σηκώθηκα έδεσα τα κορδόνια μου και προχώρησα. Μετά από πεντακόσια μέτρα δε πρόσεξα και έπεσα σε ένα βουναλάκι με ασβέστη.

Ordinary life 5

2008-01-04T09:40:00.001+02:00

Εχθές το βράδυ έπαιζα παντομίμα και μου έτυχε να περιγράψω τη λέξη σκορδοστούπι. Σκέφτηκα πρώτα να περιγράψω τη λέξη κοντοστούπης για να βρούνε το στούπι. Το βρήκανε στα 3 /4 του χρόνου αλλά μετά δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη σκόρδο.

Ordinary life 4

2007-12-27T15:13:00.001+02:00

Σήμερα το πρωί με το που ξύπνησα τάισα τον πίθωνα και τις ταραντούλες που εκτρέφω στο σπίτι , μετά ντύθηκα και έφυγα. Πήγα στο φούρνο και πήρα μία τυρόπιτα. Με το που βγήκα από το φούρνο είδα ένα σκυλάκι πεκινουά , τρόμαξα και μου έπεσε η τυρόπιτα κάτω.

Ordinary life 3

2007-12-21T21:44:00.000+02:00

Σήμερα το βράδυ είπα να κάτσω σπίτι μου μόνη να βρω λίγο τον εαυτό μου. Τα είχα ετοιμάσει όλα. Μαγείρεψα, νοίκιασα μια ταινία , άναψα κεριά και έβαλα μια ταινία στο dvd να δω. Μέσα σε πέντε λεπτά με είχε πάρει ο ύπνος.

Ordinary life 2

2007-12-20T09:19:00.000+02:00

Εχθές το βράδυ ήμουνα έξω με μία παρέα και βαριόμουνα πολύ. Σκεφτόμουνα πολύ ώρα να πάω μέχρι το περίπτερο για να περάσει η ώρα. Μετά από δύο ώρες αφού δε άντεχα άλλο σηκώνομαι και πάω. Το περίπτερο ήταν κλειστό.

Ordinary life

2007-12-18T11:58:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί πήγα να κάτσω στη καρέκλα μου και άκουσα ένα κρατς. Συνειδητοποίησα ότι είχα αφήσει εκεί μια φρυγανιά με μαρμελάδα από τη προηγούμενη. Πήγα στη τουαλέτα και έπλυνα το παντελόνι μου. Ουφ πάλι καλά, τη προηγούμενη φορά που είχα αφήσει στη καρέκλα τη φρυγανιά είχα κάτσει πάνω στον παπαγάλο.

Λόφος με μυγολαμπάκια

2007-12-09T20:32:00.000+02:00

…. ναι και λοιπόν, η janis joplin μου αρέσει πολύ, θα έλεγα ότι μου αρέσει ακόμα περισσότερο και από τους james , και από τους radiohead και από τους iron maiden. Όχι όμως περισσότερο από τους cure και τον Σάκη. Δε ξέρω γιατί, δύο τραγούδια για μένα είναι αξεπέραστα. Το ένα είναι το burn και το άλλο είναι το τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, και ο λόγος είναι ο έξης:

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΩ:
Ο άνθρωπος που έχει καταφέρει να αντιλαμβάνεται το πότε αρχίζουν τα δύσκολα είναι αυτός που προλαβαίνει το burn, η ακόμα καλύτερα αυτός που burn-εται με ασπίδα και όλα τα σχετικά κομφορ και δεν κινδυνεύει, ή ακόμα καλύτερα αυτός που γίνεται burn-όμενος και το ευχαριστιέται.

ΜΥΓΑ – ΜΥΓΟΥΛΑ – ΜΥΓΑΚΙ:
Η μύγα όταν καίγεται κάνει πλαφ σλαφ σλατς. Ένας ήχος μόλις κατώτερος από τον ήχο που κάνουνε τα μπακακάκια όταν τα σκας. Η ακολουθία του γεγονότος αυτού μας οδηγεί στο ότι οι μύγες είναι φτιαγμένες για να καίγονται.
Μπορεί όμως και όχι.

ΜΥΓΕΣ ΣΠΕΣΙΑΛ:
Είναι μερικές μύγες , οι ρουφιάνες, που δε τεζάρουνε με τίποτα. Οι πιο έξυπνες είναι αυτές που χωράνε μέσα από τις τρύπες και μετά κάνουνε τις ζαλισμένες , και όταν εσύ όντας πεπεισμένος ότι καπουτ αυτές ξαναζωντανεύουν .

ΜΥΓΟΣΚΩΤΟΣΤΡΑ ΣΠΕΣΙΑΛ:
Δεν υπάρχει. Ο κλασικός τρόπος με το βιβλίο είναι μακράν ο πιο διαχρονικός και ο πιο αποτελεσματικός.

Πολλές φορές είμαστε σε ένα δωμάτιο με μύγες οι οποίες τυχαίνει να μην είναι ενοχλητικές. Παρόλα αυτά εμείς προσπαθούμε να τις εξοντώσουμε καθώς το σκότωμα των μυγών είναι ακόμα ένα από τα πολλά σύνδρομα κλισέ που κουβαλάμε όλοι από γεννησιμιού μας.
Μπορεί όμως και όχι.

ΤΥΧΑΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Πέρσι τα Χριστούγεννα ήταν μια μύγα που κυκλοφορούσε πάνω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, ξέρεις από αυτές τις μεγάλες τις παχιές. Όταν επιτέλους έκατσε πάνω στο άστρο ανέβηκα σε ένα σκαμνί να τη χτυπήσω , η μύγα πέταξε και βγήκε έξω από το ανοιχτό παράθυρο. Αποτέλεσμα: πέντε λεπτά χαμένα από τη ζωή μου.
Μπορεί όμως και όχι.

Και τώρα να τι έπαθα, θυμήθηκα ότι έρχονται τα Χριστούγεννα και ότι πρέπει να πάθω κατάθλιψη. Είναι και αυτό ένα από τα κλισέ του μυαλού μας που λέγαμε παραπάνω, όπως επίσης το να πηγαίνεις διακοπές των Δεκαπενταύγουστο, το να φιλιέσαι κάτω από τη βροχή, το να πρήζεται η κοιλιά σου όταν περιμένεις περίοδο, το να κάνεις μπάνιο πάντα πριν βγεις έξω , το να ζηλεύεις κάποιον που δεν αγαπάς πια , το να κάνεις ένα τσιγαράκι για να χαλαρώσεις, το να φτιάξω ένα καφεδάκι για να τα πούμε, το να παντρεύεσαι γιατί ο χρόνος περνάει, το να κουβαλάς ομπρέλα γιατί μπορεί να βρέξει, το να μαζεύεις τα πιατάκια από τη βενζίνη, το να βαριέσαι και να μη φεύγεις, το να ντρέπεσαι να φυσήξεις τη μύτη σου και η λίστα αυτή δε τελειώνει ποτέ.

Και μέσα σε όλα υπάρχει πάντα κάποιος λίγο πιο άτυχος από τους υπόλοιπους που για κάποια κλισέ παίρνει τον πούλο για λογαριασμό όλων.
Άδικο.

Μπορεί όμως και όχι.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ:
Η γαλοπούλα που παίρνουμε στο σπίτι είναι πολύ μεγάλη. Εμένα μου αρέσει η γαλοπούλα σε αντίθεση με το αρνί το Πάσχα που δε μου αρέσει. Πιο πολύ όμως θα μου άρεσε τα Χριστούγεννα να τρώγαμε μακαρόνια με κιμά, ή κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο ή φακές. Αλλά κάποιες φορές, κάποια πράγματα , για κάποιους ανθρώπους είναι αναντικατάστατα.
Μπορεί όμως και όχι.

--------
Ο καφές έκατσε στον πάτο του ποτηριού, είναι ώρα που τον έχω δίπλα μου και δε πίνω, αλλά είναι κρίμα να τον χύσω. Το μισάνοιχτο παράθυρο κάνει τη κουρτίνα να πεταρίζει. Μία μύγα μπαίνει μέσα στο ποτήρι μου. Τσαντίζομαι, γαμώτο ο καφές αυτός δεν είναι για πέταμα.

Υγ: Καμιά φορά στη περίοδο το ότι πονάς είναι ιδέα σου.
Καλή χρονιά.

Janis Joplin - Little Girl Blue

2007-11-17T21:41:00.001+02:00

It’s gonna feel just like those raindrops do
When they’re falling down, honey, all around you

Ημερομηνίες

2007-11-06T15:41:00.000+02:00

Η άγνωστη με προσκάλεσε να γράψω τις πιο σημαντικές ημερομηνίες της ζωής μου. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

05/09/1989
Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα θαρρώ που μικρή παιδούλα με το άσπρο μου φουστανάκι και τα πράσινα πεδιλάκια μου πέρασα για πρώτη φορά τις πύλες του σχολείου. Ο δάσκαλος έβαλε δίπλα μου στο θρανίο τον Πίτερ*, ένα ξανθομπούμπικο αγγλάκι που είχε ένα ψάθινο καπέλο. Εγώ δεν ήθελα να κάτσω με τον Πιτερ γιατί μυρίζανε οι μασχάλες του αλλά έκανα υπομονή. Ο δάσκαλος μου ο κύριος Βαγγέλης ήταν πολύ όμορφος και είχε και μούσια και θυμάμαι ότι μια φίλη που είχα Κινέζα τότε μου έλεγε ότι κάθε βράδυ πριν πέσει να κοιμηθεί σκεφτότανε τον κύριο Βαγγέλη και έβγαζε καρδούλες.* Μετά γύρισα σπίτι και η μαμά μου μου είχε φτιάξει κέικ με λεμόνι αλλά εμένα δε μου άρεσε το κεικ με λεμόνι και έτσι πήγα και έκανα πατίνια με τον γείτονα που ήταν μεγαλύτερος και με άφηνε να πηγαίνω μαζί του, που τώρα είναι παντρεμένος με ένα παιδί και έχει και καράφλα αλλά δε πειράζει. Ναι λοιπόν έλεγα ότι ήταν πολύ ωραία η πρώτη μέρα στην Α΄ Δημοτικού
29/05/1453
Το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και το τέλος της καριέρας μου στο μάθημα που λέγεται ιστορία. Προσπάθησα με χίλιους τρόπους να θυμάμαι την ημερομηνία αυτή αλλά ο εγκέφαλος* μου δε τη συγκρατούσε με τίποτα. Το έγραφα στους τοίχους, το είχα γράψει πάνω στη τσάντα μου τίποτα. Ακόμα και τώρα με βαριά καρδιά θα σας πω ότι το έψαξα στο google. ¨
11/04/1996
Η Πανάθα κερδίζει τη Μπαρτσελόνα στο Παρίσι και γίνεται πρωταθλητής Ευρώπης. Ο Αλβέρτης, χωρίς μούσια αλωνίζει τα γήπεδα και κάνει τους Ισπανούς σκόνη. Στο σχολείο είχα παίξει στοίχημα και κέρδισα ένα χιλιάρικο*. Ο τζόγος δεν έχει φύγει ακόμα από πάνω μου.
15/06/1994
Χορεύω πεντοζάλι στη γιορτή του σχολείου ντυμένη βασίλισσα Αμαλία και κερδίζω τα βλέμματα.
15/07/2001
Η γάμπα μου ακούμπησε σε εξάτμιση μηχανής* και έγινε πανιασμένο κοτόπουλο. Από τότε έχω σημάδι με διάμετρο τεσσάρων πόντων σα να με έχει κουτσουλίσει πέρδικα.
13/12/2004
Πάω στο Διογένης Παλλάς που τραγουδάει η Πέγκυ Ζήνα. Συγκλονιστική εμπειρία. Αφού είχα πιει μισό μπουκάλι ουίσκι για να αντέξω τα κατάφερα και ακολούθησα το πρόγραμμα των άλλων και έφυγα στις 5. Σημειωτέων στην αρχή έβγαινε ο Καραφώτης*.
25/11/2005
Μας έχει καλεσμένους για φαΐ η θεία η μου η Ελένη και μας βγάζει κουνέλι με σταφίδες *πολύ νόστιμο.
22/02/2007
Βλέπω τον Νίκο Ευαγγελάτο* και τη Τατιάνα Στεφανίδου στο σουβλατζίδικο κοτονοστιμιές να τρώνε γαρδούμπα.
26/06/2002
Πέφτει* το κινητό μου στη λεκάνη της τουαλέτας και χαλάει.
13/03/1992
Πάω στο show center* και παίρνω αυτόγραφο από τον Σάκη Ρουβά.
23/08/05
Στις διακοπές μου στην Ηγουμενίτσα γνωρίζω τον Αναξίμανδρο ο οποίος υπήρξε μεγάλος γητευτής της μετέπειτα ιδιοσυγκρασίας μου, με έγραψε στον εθνικό όμιλο μπριτζ , στο κατηχητικό και στο σύλλογο φιλοτελιστών.

* Πίτερ = Άγγλος ναυαγός που κέρδισε το Σαρβάιβορ του Ενωμένου Βασιλείου.
*Βγάζω καρδούλες = έχω καύλες
*Καραφώτης = αξιόλογος καλλιτέχνης.
*Εγκέφαλος= όργανο των ζωντανών οργανισμών που πολλές φορές υπολειτουργεί.
* Χιλιάρικο = παλιό σύστημα μέτρησης χρημάτων που αντιστοιχεί σε σημερινά 20 ευρώ.
*Μηχανή= μεταφορικό μέσο πολλά υποσχόμενο
*Σταφίδα= λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεταφορικά.
*Νίκος Ευαγγελάτος= δημοσιογράφος – γιδοβοσκός
*Πέφτει= άσχημο πράγμα
*show center= κέντρο διασκεδάσεως με ωραία φιστίκια.
*Γητευτής= σίριαλ με ατάλαντους ωραίους γκόμενους.

Ευτυχισμένο το 2038.

Λωρίδα κλειστή

2007-10-31T12:00:00.000+02:00

Στο δρόμο με τη καυτή άσφαλτο. Μαύρα πόδια κρατάνε με τα νύχια τους φτερά και πακέτα χαρτομάντιλα. Ο υπολογιστής τους φτύνει ακτινοβολία και στο λεωφορείο η γραβάτα ασφυκτιεί πιο πολύ από εσένα. Ανοίγεις το κουτί και γελάς. Γελάς καθώς ο οισοφάγος σου καταπίνει το ζεστό γιουβαρλάκι. Θέλει λίγο ακόμα λεμόνι. Για να μπορέσει να σε ανατινάξει. Να βγάλει σπίθες , λιγότερες από αυτές που προσπάθησες να αποφύγεις. Θα παίξεις κορώνα ή γράμματα και θα χάσεις όλα τα λεφτά σου στη λατέρνα. Θα σπάσεις τη βελόνα , θα κλείσεις τη μύτη σου όταν περνάς από δίπλα τους, θα αγαπάς κάθε μέρα ακόμα έναν άνθρωπο λιγότερο , θα τραγουδήσεις φορώντας το καλό σου φόρεμα , θα βάλεις στο ψυγείο το γιουβαρλάκι για να φας και αύριο και θα αφήσεις τη τηλεόραση ανοιχτή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Στέκια

2007-10-24T22:49:00.000+03:00

Έχοντας κοινωνική συνείδηση σας παρουσιάζω και σας προτείνω τα μέρη που συχνάζω για μοναδικές και αξέχαστες στιγμές.

Σταθμός μετρό Εθνική Άμυνα

Αναμφισβήτητα ο καλύτερος σταθμός του μετρό μπάι φαρ. Κοσμικό σύμπλεγμα, παθαίνεις κοκομπλόκο και δε ξέρεις από πια έξοδο να βγεις. Από πίσω διαθέτει ωραιατο πάρκινγκ στο οποίο μπορείς να αράξεις και να φας τα πασατέμπο σου ενώ ταΐζεις τα περιστεράκια. Για τις λεύτερες και για τους λεύτερους να μη ξεχάσω να τονίσω πως κάνοντας μια βόλτα στο πεζοδρόμιο μπορείς να γνωρίσεις και βυσματούχο φαντάρο πολλά υποσχόμενο. Το καλύτερο μου να περιμένεις το λεωφορείο να περάσει. Βασική προϋπόθεση να ξέρεις πιο λεωφορείο θες γιατί περνάνε 186,4 διαφορετικά λεωφορεία και είναι κρίμα να φτάσεις στα Μελίσσια ενώ πηγαίνεις Αγία Παρασκευή.

Σκαλάκια μεγάρου μουσικής

Το συγκεκριμένο το προτιμώ Σάββατο για τη βραδινή μου έξοδο. Σε απόσταση αναπνοής από τη πλατεία Μαβίλης μπορείς να πάρεις και τη φρέσκια λουκανικόπιτα σου την οποία μπορείς να απολαύσεις ακούγοντας τον αγαπημένο σου Κοβάλεβιτς , αφιερώματα στον Στράους και φυσικά τον Γιώργο Νταλάρα. Τα σκαλάκια του μεγάρου έχουν κάτι το μαγικό και ευθύς νιώθεις άλλος άνθρωπος καθώς συναντάς κόσμο της αριστοκρατίας , της τέχνης και των γραμμάτων και τη κυρία Νίτσα που παίρνει τσάμπα εισιτήρια επειδή ο άντρας της είναι εφοριακός.

Λίμνη Βουλιαγμένης

Ενδείκνυται για καλοκαίρι, αυτοί όμως που ξέρουν την προτιμούν και το χειμώνα. Συνήθως βρίσκομαι εκεί τις Κυριακές 6:30 με 7:00 το πρωί φορώντας πουά μαγιό και άσπρα σονόνια από κάτω για να μη κρυώνω. Ξεκινάω με διατάσεις ενώ συνεχίζω πέφτοντας στη λίμνη και κάνοντας 100 διπλές. Βγαίνοντας νιώθω τρομερή ευεξία. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Έξω από κλειδωμένα σπίτια στην Ερέτρια.

Πρόκειται για ένα inside joke, σφήνα, χωρίς το joke.

Nαυτικός όμιλος Πειραιά.

Αυτό είναι ένα σύνδρομο που μου έχει μείνει από τότε που ήμουνα ναυτοπρόσκοπος. Πηγαίνω κάθε μέρα μετά τη δουλεία φορώντας νιτσεράδα και καπνίζοντας πίπα και μετράω τις βαρκούλες, τα ιστιοπλοϊκά και κυρίως τα γιοτ.

Οδός Πειραιώς με πατίνια

Αυτή είναι η γυμναστική της Κυριακής μου. Πιάνω ντουγρού τη Πειραιώς από το Καραϊσκάκη και τη παίρνω μέχρι την Ομόνοια. Στόχος μου, περνώντας έξω από τα μαγαζιά τους να αντικρίσω τα είδωλα μου, όπως τη Νατάσσα Θεοδωρίδου και τον Γιάννη Πλούταρχο και να τους αποσπάσω ένα αυτόγραφο. Επειδή συνήθως αποτυγχάνω καταφεύγω στο να κάθομαι στη πλατεία Ομονοίας στη θέση που ήταν ο δρομέας και να κλαίω με μαύρο δάκρυ.

Οικοκυρικός σύλλογος Αθηνών

Εκεί μαζευόμαστε όλα τα κορίτσια της γειτονιάς και μαθαίνουμε πλέξιμο, μπάλωμα, μαγείρεμα και άλλα χρήσιμα πράγματα που θα μας χρησιμεύσουν στο μέλλον. Κάθε Πέμπτη απόγευμα μας πηγαίνουνε και θέατρο στη λαϊκή απογευματινή και περνάμε πολύ ωραία.

Χαριλάου Τρικούπη 82

Εκεί βρίσκεται γνωστό ζαχαροπλαστείο το οποίο φτιάχνει κάτι κοκ τεραστία, άλλο πράγμα. Τα αγοράζω σε εικοσάδες και τρώω ένα το πρωί και ένα το βράδυ.

Πλανητάριο

Επειδή έχω μία αγάπη για τα άστρα αποφάσισα να το εκμεταλλευτώ. Προμηθευμένη με παστέλια και ποπ κορν στο ξύνινο τελάρο βγάζω κάθε Σάββατο πρωί το χαρτζιλίκι μου. Το μεσημέρι πάω και τα τρώω στον ιππόδρομο ποντάροντας στον Αρζόρ το νούμερο 4.

Να ανησυχώ?

Just magic

2007-10-23T22:32:00.000+03:00

Πρωτοάκουσα το όνομα Bruce Springsteen όταν ήμουνα σε μία ιδιαίτερη δήθεν αντιαμερικάνικη φάση, και τον προσπέρασα με ιδιαίτερη ευκολία. Όταν λίγο καιρό αργότερα άκουσα για πρώτη φορά το “The river” , ένα τραγούδι που μπαίνει μέσα σου όπως λίγα, θεώρησα ότι ανακάλυψα μια από τις πιο σπάνιες φωνές του πλανήτη. Από τότε έκανα τη φυσαρμόνικα του δικιά μου. Ο σύγχρονα « αριστερός» αμερικάνος καουμπόι επιστρέφει με ένα album που απλά γαμάει. Το magic τον βρίσκει ίσως σε μία από τις πιο δημιουργικές του φάσεις και χαίρομαι που είναι από τους λίγους που δεν έπεσε στη γούβα τον χρόνων του. Ο γοητευτικός τύπος επιστρέφει στον thunder road του και η κατά τη γνώμη μου , μία από τις πιο ερωτικές φωνές του πλανήτη ξεδιπλώνεται ξανά.

We're livin' in the future and none of this has happened yet

Possibilities on the rocks

2007-10-02T00:07:00.000+03:00

Η Στατιστική είναι επιστήμη που επιχειρεί να εξαγάγει γνώση χρησιμοποιώντας εμπειρικά δεδομένα.

Επεξήγηση:
Τα εμπειρικά δεδομένα ενδέχεται να είναι διάφορα. Τα πάντα εξαρτώνται από τον « συλλέκτη» των δεδομένων αυτών και λιγότερο από τον αναλυτή τους. Διότι αν ο συλλέκτης είναι μάγκας τότε ο αναλυτής παραγκωνίζεται. ( εδώ κολλάει έξοχα και η φράση παίρνει τον πούλο)

Το παραπάνω δεν ήταν επεξήγηση παρά μόνο μία ευκαιρία να χρησιμοποιήσω τη λέξη συλλέκτης που σκέφτηκα και θεώρησα ότι ήταν πολύ έξυπνη για να τη κοτσάρω εδώ.

Ζητάω εξηγήσεις κυρία κολοκύθι:
Είναι Δευτέρα 11 το βράδυ. Διασχίζεις την Κηφισού προς τα κάτω, βγαίνεις Ποσειδώνος και κολλάς σε κίνηση μεγέθους τραβηγμένης ουράς γαϊδάρου. Προχωρώντας ανακαλύπτεις ότι ο σύλλογος ανώνυμων εναλλακτικών πλοιάρχων έχει σύναξη στη μαρίνα του Φλοίσβου και έχει κλείσει όλη τη λεωφόρο.
Δε γίνονται αυτά τα πράγματα αναφωνείς. Δευτέρα βράδυ ο κόσμος βλέπει τηλεόραση. Ποτέ δεν έχει κίνηση τέτοια ώρα.
Πριν μία ώρα:
- Ναι ρε φίλε σου λέω. Σε ένα τεταρτάκι θα είμαι εκεί σου λέω. Άδειος ο δρόμος.

Σε περίπτωση που σε κουτσουλίσει και νυχτόβιο πουλί παίρνεις μακράν έξτρα πόντους.

Το να παίζεις με τις πιθανότητες , λοιπόν, είναι ένα παιχνίδι το οποίο μπορεί να αποβεί εξαιρετικά κερδοφόρο αν δεν αψηφήσεις τον παράγοντα της μη ολοκλήρωσης.*

Το να μη γίνει λοιπόν αυτό που περιμένεις να γίνει είναι το ίδιο πιθανόν με το να αλλάξεις στη διαδρομή γνώμη για αυτό που ήθελες να γίνει.
Είναι ας πούμε σα να ακούς το perfect day , ένα τόσο γλυκό, ευχάριστο, χαρούμενο και –επιτέλους-βγήκα-από-το-λάκο -με-τα-φίδια τραγούδι και να πλαντάζεις στο κλάμα., πιθανότατα επειδή η day δεν ήταν τόσο πέρφεκτ.
Θεωρητικά οι πιθανότητες του να κλάψεις με ένα τέτοιο τραγούδι είναι ελάχιστες. Πιο λίγες και από τις πιθανότητες που υπάρχουν όταν έχεις μπλέξει με παντρεμένο δισεκατομμυριούχο χασάπη να παρατήσει τη γυναίκα και το χασάπικο και να σε ακολουθήσει στις Μαλβίδες.

Συμπέρασμα από τα παραπάνω που καταρρίπτει κάθε μαθηματικό συλλογισμό:
Όταν έχεις 75 % πιθανότητες να σου συμβεί κάτι , έχεις επίσης 75% πιθανότητες να σου συμβεί ακριβώς το αντίθετο.

Επειδή τούτο όμως το μπλογκ το διαβάζουν εκατοντάδες περιβόητοι λογιστές , εφοριακοί, στατιστικοί αναλυτές, καθηγητές, πρυτάνεις και ο πρόεδρος του μαθηματικού ινστιτούτου δικαιολογούμαι και λέω ότι όλα τα παραπάνω εντάσσονται σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσω αυτό το μπλογκ ,το οποίο έχει μία συνεχή και αδιάκοπτη φθίνουσα πορεία ,από τον απόλυτο μηδενισμό καθώς ο συγγραφικός μου οίστρος βρίσκεται σε πέλμα. **

Άσχημο παιχνίδι , στατιστικά αποδεδειγμένο, μπορεί να παίξει η επιλογή καρυδών. Σύμφωνα πάντα με εξακριβωμένες έρευνες ο μέσος άνθρωπος επιλέγει καρύδες σύμφωνα με το σχήμα και κυρίως με το αν το καφέ μαλλί απ έξω είναι έντονα και δε πρασινίζει. Η αλήθεια είναι ότι η φρεσκότητα και η γεύση της καρύδας δεν έχει καμία σχέση με το απ έξω καθώς το 75% των καρυδών που αγοράζουμε από τα σούπερ μάρκετ είναι τζίφος αν και είναι ευπαρουσίαστες.

Συμπέρασμα:
Αν θες να φας καλή καρύδα η μόνη σου ελπίδα είναι να πας στη Μαλαισία, αλλιώς προτίμησε τα σοκολατάκια μπάουντι.

Στοιχηματίζω:
Το 20% των σχολίων θα αναφέρονται στο πόσο τους αρέσει η καρύδα και το 35% για τη κατάθλιψη που τους πιάνει όταν ακούνε το πέρφεκτ ντάι.

Άλλο πράγμα σου λέω.
*μη ολοκλήρωση: Άσχημο συναίσθημα που μπορεί να σε οδηγήσει στη παράνοια,

**Το πέλμα μου σε σετάκι με τη πατούσα και τα δάχτυλα μου στο 75 % των καθημερινών μου δραστηριοτήτων.

2007-09-21T10:23:00.001+03:00

Κάπου ανάμεσα στο πραγματικό και το ψεύτικο υπάρχει το μισό. Βολέψου τώρα.

Ένα σκυλί που περνάει,γαβγίζει, και ξεκουμπίζεται.

Εξιτ πόλος

2007-09-17T21:50:00.000+03:00

Οι εκλογές όπως τις είδα με την άκρη του ματιού μου.

Βραβείο συγκινητικότερης στιγμής:

Συγκίνηση νάμπερ γουαν:

Ο Κωστάκης βγαίνει στο περβάζι να χαιρετήσει τον λαό του, όλη η Ελλάδα είναι μπλε ζητωκραυγάζει το πλήθος και η Νατάσσα γέρνει γλυκά και ακουμπάει στον ώμο του. Τι γλυκό, μα τι γλυκό.

Συγκίνηση νάμπερ γουαν:

Ο Γιωργάκης παραδέχεται την ήττα του, αναλαμβάνεις τις ευθύνες του και το ξημέρωμα τον βρίσκει αγκαλιά με μία μπουκάλα Τζόνι να κλαίει που δε θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.

Βραβείο μανουλομάνουλου:

Εδώ επειδή δηλώνω καθαρά αναποφάσιστη θα σας παραθέσω τους υποψηφίους και το κρίμα στο λαιμό σας.

Μανουλομάνουλο νάμπερ γουαν: Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης

Στη πρώτη υποψηφιότητα συναντάμε τον ιδανικό γαμπρό για την κόρη της κάθε μάνας που σέβεται τον εαυτό της. Σοφιστικέ και γιάπης , είναι ο άντρας που δε θα σε ξεπετάξει με ένα διπλό πυτόγυρο. Κλασικός εκπρόσωπος του αντρικού πληθυσμού της εποχής μας, βοήθεια μας, είναι αθλητικός τύπος , αγαπάει τα ζώα, προσέχει τη διατροφή του, σέβεται της γυναίκες και όλα τα καλά του κόσμου έχει. Υποψιάζομαι ότι κάνει σεξ φορώντας τριπλό προφυλακτικό, για παν ενδεχόμενο.

Μανουλομάνουλο νάμπερ του: Νάσος Αλευράς

Εδώ έχουμε ένα τύπο ιντελεκτουελ ,με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Φετιχ του η άρνηση του να προφέρει το ρ. Επειδή δε, ανήκει και σε μία παράταξη που είναι και αριστερή, και προοδευτική, και φιλελεύθερη, και σύγχρονη ( κάποιος ξέχασε να τραβήξει χειρόφρενο) , έχει ένα μιξ τύπου « η μαμά μου λέει τι να ψηφίσω». Κανένα πρόβλημα. Τον βάζεις για ύπνο και ξεμπερδεύεις.

Μανουλομάνουλο νάμπερ θρι: Αδωνης Γεωργιάδης ( θες και φωτό?)

Εδώ κάνε τη προσευχή σου, ρίξε αλάτι, βάλε τη σκούπα πίσω από τη πόρτα και ο θεός μαζί σου.

Μανουλομάνουλο νάμπερ φορ: Αλέξης Τσίπρας

Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου και αυτό είναι μείον μου και αυτό είναι μείον μου. Συναρπαστικός γκόμενος, θα σε πάει στο γήπεδο, στον αγρό να μαζέψεις μαργαρίτες και κάθε πρωί που ξυπνάς και τον βλέπεις δίπλα σου θα αναφωνείς « καλημέρα κύριε κάστορα». Πάει αγκαζέ με τον Αλαβάνο κάτι που με κάνει να τον ταυτίζω με τον Κιμούλη επί εποχής Δαμανάκη. ( Τι θα φάμε Αλέκο μου σήμερα? Ότι θες εσύ Αλέξη μου) Τον βλέπω μελλοντικό πρωθυπουργό. ( με το πασοκ)

Μανουλομάνουλο νάμπερ φάιβ: Κυριάκος Μητσοτάκης ( απομακρύνεται τα μικρά παιδιά από την οθόνη)

Τελευταίος και καλύτερος ένας άνθρωπος με σφραγίδα εγγύησης. Ομορφιά και οξυδέρκεια τρέχουν από τα μπατζάκια, ο γλυκός μας Κυριάκος με τη φάτσα του Μυρμηγκοφάγου σας υπόσχετε μοναδικές στιγμές.

Βραβείο συμπαθέστερου δημοσιογράφου:

Γιώργος Τράγκας. Σα λαχανούλης. Σου έρχεται να τον ζουλήξεις. ( μέχρι να σκάσει)

Βραβείο αντικειμενικότερου δημοσιογράφου:
- Έλλη Σταη
- Νίκος Χατζηνικολάου
- Όλγα Τρέμη
- Νίκος Ευαγγελάτος

Εδώ δε ξέρω τι να ψηφίσω ρε γαμώτο. Όλοι τους είναι τόσο ουδέτεροι που δε μπορείς να διακρίνεις. Δύσκολο, πολύ δύσκολο.

Βραβείο νεοεκλεγέντος βουλευτού:
Λίλα Καφαντάρη. Γιατί όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας.

Βραβείο σκεπτόμενου Έλληνα:
Στους ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ. (Γιατί μπορεί να μη ξέρουμε που είναι τα Σκόπια αλλά ξέρουμε ότι πρέπει να τα λέμε Σκόπια)

Hey Houston, We've Got a Problem

Η επόμενη μέρα:
Αρχές Οκτώβρη ξεκινάνε τα καινούρια σήριαλ. Μεγκαλίσιους.

Ο τρομοκράτης, η βαλίτσα και το σαλαμάκι.

2007-09-09T22:42:00.000+03:00

Αυτή η βδομάδα που διανύουμε διαισθάνομαι ότι θα είναι συνταρακτική. Ήδη έχω μπει σε προεκλογικό φίλινγκ. Εδώ και δέκα μέρες κάθε βράδυ που γυρνάω σπίτι παίζω πεντόβολά. Έχω βάλει βελάκια και ανάλογα με το που θα πέσουν οι μπίλιες θα ψηφίσω. Από σήμερα όμως λέω να το αλλάξω. Σκέφτομαι να οργανώσω βραδιά μουσικές καρέκλες. Θα καλέσω φίλους μου και θα μοιράσω χειροποίητα καπελάκια με ονομασίες κομμάτων. Αυτός που θα νικήσει , θα είναι και ο τυχερός που θα πάρει τη ψήφο μου. Για ακόμα περισσότερο εφέ σκέφτομαι να πάρω και το καπελάκι μαζί μου στο εκλογικό κέντρο.
…….

Ψέμα τρελό.
ΞΕΡΩ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ.
( μου έχουν τάξει ένα τρελό ρουσφέτι σε περίπτωση που κάνω 2 παιδιά ότι θα πάρω το επίδομα πολυτέκνων και ότι αν είναι αγόρια θα υπηρετήσουνε στην Εθνική Άμυνα)

(Πάλι εσύ?)
Εχθές το βράδυ ονειρεύτηκα τον βομβιστή πάλι. Ηρθε και μου πήρε τα παπούτσια μου μέσα από τα χέρια. Αυτά που έχω με τη διπλή αερόσολα. Αυτά με τα ελαστικά κορδόνια.
- Αυτά είναι γι’ αυτούς που τρέχουν, δεν είναι για σένα.
- Μα τρέχω και εγώ.
- Εσύ τρέχεις έχοντας ένα αυτοκίνητο της ασφάλειας να σε παρακολουθεί, δε τρέχεις ελεύθερη.

Τέλος πρώτης πράξης, άνοιγμα μπουκαλιού, κατάπτωση νερού, αλλαγή πλευρού, τρελός ύπνος.
( Να θυμηθώ να πω στον σκηνοθέτη των ονείρων μου άλλη φορά να βλέπω μόνο τον Τζακ του λοστ)

Κάτι πήρε το αυτί μου ότι κάηκε η Πελοπόννησος. Πολύ στενοχωρήθηκα. Πιο πολύ όμως στενοχωρήθηκα που δε πήγα στη διαδήλωση. Αυτή με τα μαύρα. Αλλά το μαύρο μου το παντελόνι ήταν στα άπλυτα και δεν ήθελα να είμαι άουτ οφ φάσιον ρε παιδιά.

Για να απαλαγώ από τις τύψεις μου έχω στείλει 25 γραπτά μηνύματα και θα στείλω και άλλα τόσα ,αλλά σκέφτομαι ότι θα μου έρθει ο λογαριασμός πολύ υψηλός και μετά θα πρέπει να κόψω τους καφέδες για να τον πληρώσω και να μη πάρω και ένα τζιν που είδα πολύ ωραίο, οπότε κομμένα τα μηνύματα.
( Να τώρα δες ρε πούστη μου, αν είχα πάει στη διαδήλωση θα είχα ησυχάσει και δε θα ήταν ανάγκη να κάνω όλα αυτά)

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΤΕΣΤ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ :
Έχουμε ένα προφιτερόλ με σαντιγί, φρέσκο ψωμάκι, γλυκόπικρη σοκολάτα και κομματάκια σοκολάτας. Δίπλα ακριβώς έχεις ένα κομμάτι ( ένα μόνο) γλυκό κυδώνι. Έστω ότι είσαι διαβητικός και ο χώρος στον οποίο βρίσκεται παρακολουθείτε από κλειστό κύκλωμα από τον γιατρό σου. Τι θα φας? Πόσο θα φας? Και τι θα πεις μόλις βγεις έξω?

ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΠΑΕΙ Η ΒΑΛΙΤΣΑ:
Βαλίτσα= βολικός αποχετευτικός χώρος μέσα στον οποίο μπορούμε να βάλουμε διάφορα πράγματα και να τα μεταφέρουμε. Κυκλοφορούν σε διάφορα μεγέθη και σχήματα για να εξυπηρετούν όλες τις ανάγκες. Η βαλίτσα πάει πολύ μακριά αν και εφόσον ο κάτοχος της έχει δύναμη στα πόδια και θέληση για μεγάλα ταξίδια. Αν όχι η βαλίτσα μένει στο συρτάρι και ο κάτοχος με το όνειρο του ταξιδιού.
(Ηθικό δίδαγμα: Αν έχεις τα κότσια μπορείς να τη κάνεις. )

Οι γονείς μου όταν ήμουνα μικρή μου έλεγαν ότι ψηφίζουν άκυρο. Μετά από χρόνια συνειδητοποιώ πως ότι και να ψηφίσω άκυρο θα ναι. Μπορεί όμως και όχι.

(Ο τρομοκράτης στο όνειρο μου πριν δεκαπέντε χρόνια)
- Χέι τρομοκράτη, γιατί εσύ δε βάζεις φωτιές και δε σκοτώνεις κόσμο όπως οι άλλοι τρομοκράτες?
- Γιατί εγώ είμαι καλός τρομοκράτης.
- Και τι σημαίνει καλός τρομοκράτης?
- Καλός τρομοκράτης είναι αυτός που αντέχει τον τρόμο και προσπαθεί να τον αλλάξει.
- Δε κατάλαβα τίποτα.
- Μπορεί να καταλάβεις κάποτε.

(Σχεδόν άδικο)

Into the empty storm, into the formless loss of hope,
Where we can forget the game
And I still believe in nothing
Will we ever see the cure for our sorrow?
(nevermore)

* όπου σαλάμι, το κλασικό μπανάλ αστείο με το σαλάμι και το ψηφοδέλτιο.

Ζώνη

2007-09-02T17:30:00.001+03:00

Να πατάμε πάνω στα πλαστικά πατουσάκια και να πιτσιλάμε καθώς η ζώνη του μπουρνουζιού να τυλίγεται γύρω μας. Και να σε ακουμπάω στον ώμο και να ακούγεται το κρακ καθώς εκείνη σε φέρνει τρυφερά στο στήθος της. Και να είναι τα μάτια του γαλανά , τόσο γαλανά που η άσπρη πούδρα στο δέρμα του μωρού να παφλάζει. Να τρίζουνε τα δόντια καθώς προσπαθώ να σε τραβίξω από τον γκρεμό. Να πιάνω τα πόδια σου λίγο πριν φτάσω το 1. 50 και να κάνω ότι κολυμπάω ενώ με πας εσύ. Δίπλα στο ωραίο να είμαι σίγουρη ότι είμαι κάτι καλύτερο. Να μετράω τις ρυτίδες σου και εσύ να μου σκεπάζεις τα πόδια για να μη κρυώνω. Να κοιτάω τους βαθμούς μου με αγωνία και εσύ να μου κρατάς το χέρι. Τρέχοντας να μη λαχανιάζω όταν ξέρω ότι θα φτάσω. Να περιμένεις και εγώ να σε κοιτάω. Να νιώθω τη ζέστη σου στο μέτωπο μου όταν καίγομαι από τον πυρετό. Να είμαστε κολλημένοι και εσύ να μη βιάζεσαι γιατί εγώ θα ξέρω. Να κλείνεις τα μάτια και να σε οδηγώ. Να μη βλέπεις και να σου μεταφράζω τα γράμματα. Στημένη στην ουρά να ξέρω ότι σε πείθω. Όταν φεύγεις να ξέρω ότι θα γυρίσεις και ας μη ξέρω την ώρα. Αναπνοή στο λαιμό μου σαν να είναι δική μου. Να με σηκώνεις ψηλά στα χέρια σου να πιάσω το μπαλόνι και να μένω εκεί για ώρες. Να κάνεις τσουλήθρα και εγώ να σε περιμένω από κάτω. Και αυτό εγώ το λέω παιχνίδι εμπιστοσύνης.

Γκιβ μι ε μπρείκ

2007-08-28T12:59:00.000+03:00

Η αλλιώς κάτι αναπάντεχο που μου συνέβη στις διακοπές.

*** Πληγωμένος αβάσταχτα ο Αναξίμανδρος και αφού του είχε προκληθεί στυτική δυσλειτουργία μετά την αποτυχία και της σχέσης του με τη Σούλα ξεκίνησε για τη Κρήτη.

Μέσα στο διαμέρισμα του έκανε πακετάκι τα ρούχα του και αφού τα είχε βάλει ένα ένα σε σακούλες τα τοποθέτησε στις γωνίες της βαλίτσας. Πήρε μαζί του και το μαγικό του καπέλο το οποίο έκρυψε στο ντουλαπάκι του σουμπαρού του για ασφάλεια. Το μαγικό αυτό καπέλο του το δώρισε ένα μέντιουμ στη Ζάκυνθο στην οποία είχε πάει ως εθελοντής για τη σωτηρία της θαλάσσιας χελώνας.

Μπήκε στο καράβι και κοιμήθηκε και τις 9 ώρες πάνω στη πλαστική καρέκλα. Όταν έφτασε στο λιμάνι και πήρε παγωτό μπανάνα και προσπάθησε να βγάλει το αυτοκίνητο του από το τρίτο υπόγειο γκαράζ του λιμανιού. Πάτησε το συναγερμό. Το αυτοκίνητο ήταν παραβιασμένο.

Άνοιξε το πορπαγκάζ. Οι απώλειες πολλές. Ένα σετ μπλε βατραχοπέδιλα, ένα τάπερ με μανιταρόπιτα, δυο τόμοι σκούμπι ντου, μισό κιλό σοκολατάκια καρύδας, μουχλιασμένες πετσέτες θαλάσσης, μία πλαστική ομπρέλα με σύστημα συσπανσιόν και κάτι άσπρες απαίσιες παντόφλες Nike με λαχανί διχάλα.

Έβαλε μπρος τη μηχανή αφού πρώτα τη βούλωσε από το πολύ γκάζι, άνοιξε το ντουλαπάκι και έμεινε σαστισμένος. Το μαγικό καπέλο είχε κάνει φτερά.

Το έπιασε πανικός . Από τη τρομάρα του κόντεψε να πατήσει έναν καραφλό αγροφύλακα. Δυνάμωσε το βόλιουμ για να καλύψει ο Θάνος Καλλίρης το κλάμα και τα αναφιλητά του. Έξυσε τα μούσια του και έβγαλε ένα κομμάτι κερί από τα αυτιά του. Ότι και αν γινότανε έπρεπε να βρει το καπέλο.

Κατευθύνθηκε στο νομό Ρεθύμνου καθώς η μετεωρολογική υπηρεσία προέβλεπε ανέμους νοτιοδυτικούς. Αφού στρίγκλιζε το σαραβαλάκι του περνώντας φαράγκια, γκρεμούς και δρόμους με κουνέλια, έφτασε σε ένα πελώριο ροζ κτίριο. Είχε πια βραδιάσει και αναζητούσε μάταια μια στέγη. Μπήκε μέσα και άκουγε αχνά ένα ήχο μουσικής jazz . Προχωράει και βλέπει σε ένα δωμάτιο έναν τύπο μισόγυμνο να παίζει πλήκτρα ενώ ντουμάνια από καπνούς τον τυλίγανε. Στο κήπο του κτιρίου με θέα όλο το λιβικό πέλαγος υπήρχε ένα κιόσκι με χαμηλά ,χρωματιστά παιδικά σκαμπουδάκια , αρωματικά φίλτρα, δύο κούνιες, φοίνικες και σε ένα πέτρωμα εξωτερικά κρεμόντουσαν δύο χοντρά παλαμάρια. *

Ξαφνικά άκουσε τη σιδερένια πόρτα να κλείνει. Τρόμαξε και ο ιδρώτας του έσταζε στα άτριχα μαγουλά του. Φορούσε ένα σορτσακι λίγο πάνω από το γόνατο με αυτή την άσπρη κυψελοτή επένδυση από μέσα, ένα άσπρο μπλουζάκι με τον Φοίβο και την Αθηνά και σαγιονάρα πλαστική από αυτές με τα χριτς – χρατς. Η εικόνα του έγινε ακόμα πιο αηδιαστική.

Ένας τύπος με μαλλί που άγγιζε το αριστερό του κωλομέρι, φορώντας μωβ σαλβάρι τον βούτηξε από πίσω και τον ακινητοποίησε. Τον έδεσε στα σχοινιά που είχαν στην αυλή και τον κρέμασε ανάποδα. Σε δευτερόλεπτα εμφανίστηκαν και άλλοι από το ίδιο συνάφι.

Ο Αναξίμανδρος με το που τους είδε να τον πλησιάζουνε κατουρήθηκε από το φόβο του. Μοναδικό πρόβλημα το ότι ήταν κρεμασμένος ανάποδα. Ο νόμος της βαρύτητας δε κάνει διακρίσεις.

μάθαμε ότι έχασες το καπέλο σου.
Ναι! Που ξέρετε εσείς για το καπέλο μου?
Το καπέλο αυτό θα γίνει δικό μας.
Ώστε εσείς το έχετε πάρει!
Όχι. οι πληροφορίες μας λένε ότι το καπέλο το πήρε ο νταλικέρης που είχε παρκάρει δίπλα στο αυτοκίνητο σου στο γκαράζ του πλοίου για να το κάνει δώρο στη κόρη του.
Και από εμένα τι θέλετε?
Θα πας στο μέρος που θα σου πούμε. Είναι το εργοστάσιο που θα ξεφορτώσει ο τύπος. Θα το πάρεις πίσω και θα μας το φέρεις.
Και γιατί να το κάνω αυτό?
Γιατί αλλιώς θα έρθεις μαζί μας στο Θιβέτ να σε χρησιμοποιήσουμε για το πείραμα του βατράχου.

Είχε είδη βραδιάσει και ο Αναξίμανδρος ξεκίνησε. Είχε μπροστά του 152,86 μίλια. (τρελή μαγκιά, το word μετατρέπει αυτόματα τα χιλιόμετρα σε μίλια). Έφτασε στο χωριό ξημερώματα. Το πρώτο πράγμα που είδε μπροστά του ήταν ένα BAKERY. Σταμάτησε και πήρε τρεις τυρόπιτες. Ρώτησε για το εργοστάσιο και σε δέκα λεπτά ήταν εκεί. Εντόπισε τη νταλίκα αμέσως. Ο οδηγός κοιμότανε πάνω στο τιμόνι. Κύκλωσε τη νταλίκα και είδε ότι το καπέλο ήταν στη τελευταία καρότσα πίσω από το πανί.

Έλυσε διεξοδικά τα σχοινιά με απόλυτη ησυχία ένα ένα. Πάει να τραβήξει το καπέλο και δε μπορούσε. Ήταν δεμένο. Συντόνισε όλη του τη ψυχραιμία. Ο κόμπος ήταν πολύ γερός. Μετά από μισή ώρα προσπάθεια το λύνει. Το πιάνει στα χέρια του και το φοράει. Αμέσως ένιωσε άλλος άνθρωπος.

Με προσεκτικά βήματα βγαίνει έξω. Την ώρα που κλείνει τη πόρτα νιώθει ένα τράνταγμα στη πλάτη. Γυρνάει απότομα το κεφάλι του και βλέπει έναν γάιδαρο να έχει κολλήσει τη μούρη του στη δικιά του. Το ζώο ανοίγει το στόμα του, βουτάει το καπέλο και καθώς ήταν γάιδαρος σε τούρμπο σπόρτυ έκδοση, γκάζωσε και χάθηκε στο δάσος.

Ο Αναξίμανδρος λιποθύμησε.

….

Ξύπνησε θολωμένος και με πυρετό. Άνοιξε τα μάτια του και βρέθηκε σε ένα στάβλο. Μάταια έψαχνε να βρει μέσα στα άλλα ζώα τον γάιδαρο. Η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα μία γιαγιά με κοτσίδες και μαντίλα στο κεφάλι. Στο χέρι της είχε ένα τατουαζ με τον αριθμό 2030. Το μάτι του Αναξίμανδρου καρφώθηκε εκεί. Σίγουρα πρόκειται για έναν κωδικό που θα με οδηγήσει στο καπέλο μου, σκέφτηκε, θα μείνω εδώ μέχρι να το βρω.

Οι μέρες του Αναξίμανδρου περνούσαν δημιουργικά. Κάθε πρωί άρμεγε τις αγελάδες, τάιζες τις κότες και το μεσημέρι έτρωγε μαζί με τη γιαγιά. Δε τη ρωτούσε τι συμβόλιζε ο αριθμός στο χέρι της. Το απόγευμα έσκαβε στα χωράφια και έφτιαχνε με το μυαλό του χάρτες προσπαθώντας να το αποκωδικοποιήσει. Έτσι πέρασε ένας μήνας όταν εκεί που τάιζε το μικρό άλογο καρπούζι τον επισκέφτηκε ο αρχηγός από τον σύλλογο γιόγκα….

Καθόμουνα αμέριμνη στη παραλία και έθαβα τα πόδια μου στην άμμο. Σηκωνόμουνα έκανα πλατς στη θάλασσα , μάζευα κοχύλια και πετούσα πέτρες στη θάλασσα. Σκέφτηκα να κάνω μία βόλτα. Κάτι χρωματιστό λαμπύριζε μέσα στο νερό. Πλησίασα και βλέπω να ξεβράζει το κύμα ένα καπέλο. Μα τι όμορφο που ήταν!!!

Η ώρα είναι 20:30. Ευτυχώς που η γιαγιά έχει σημειωμένη την ώρα που παίρνει το χάπι για τη πίεση.

Το κάπελο του Αναξίμανδρου όπως βρέθηκε στα πόδια μου.

Μπάμπης ο βάτραχος περιμένοντας ανυπόμονα να σφίξει στην αγγαλιά του τον Αναξίμανδρο.

*παλαμαρι=χοντρο ναυτικο σχοινι σε ποικιλα μεγεθη

Run

2007-08-25T18:22:00.000+03:00

Φοβάμαι...

και ο μόνος τρόπος να νιώσω ασφαλής είναι να ζήσω εδώ μέσα....

... και αυτό με κάνει να φοβάμαι ακόμα περισσότερο.

ΤΖΑΤΖΙΚΟΛΟΚΥΘΟΤΟΥΡΤΑ

2007-08-06T14:02:00.000+03:00

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ:

(αρχές Αυγούστου 2006)

Ανώνυμος: τι είναι αυτή η σελίδα που κάθεσαι και γράφεις?
Διάσημος και καταξιωμένος μπλόγκερ: Είναι το μπλογκ μου. Είναι κάτι σα προσωπικό ημερολόγιο. Κάθεσαι και γράφεις ότι θέλεις.
Ανώνυμος: Α ωραίο. Ζήλεψα. Θα κάνω και εγώ.
Διάσημος και καταξιωμένος μπλόγκερ: να κάνεις. Να κάνεις.
Ανώνυμος: τι όνομα να βάλω δε μου έρχεται τίποτα.
Διάσημος και καταξιωμένος μπλόγκερ: βάλε ότι σου έρθει μωρέ και όταν γυρίσεις από διακοπές το αλλάξεις.
Ανώνυμος. Έβαλα κολοκυθάκια γεμιστά, που έφαγα το μεσημέρι! Χα. Άστο τώρα και θα το αλλάξω.

ΠΡΩΤΟ ΠΟΣΤ- ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ:

Μπλιαχ λέμε

Εντάξει τα κολοκύθια μου αρέσουνε. Και βραστά μου αρέσουνε και τηγανιτά με τζατζίκι μου αρέσουνε και γεμιστά. Τα γεμιστά μου αρέσουνε βέβαια κυρίως το χειμώνα με αυγολέμονο. Αλλά η εποχή τους είναι το καλοκαίρι και το χειμώνα είναι θερμοκηπίου και δεν είναι τόσο νόστιμα.

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ:

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να φτιάξω ένα κηπάκι που να καλλιεργώ κολοκύθια , και όχι μόνο κολοκύθια, έτσι ώστε να τα έχω όλα στην εποχή τους.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΛΑΧΑΝΟΚΗΠΟΥ:

-Θα έχω και μπρόκολα. Τρελαίνομαι για τα μπρόκολα. Πολύ οικία μου γεύση. Φιλική θα έλεγα.
-Θα έχω και πατάτες. Δεν έχω δει ποτέ τις πατάτες φυτεμένες αλλά είναι σα να τις έχω δει. Τις τρώω καθημερινά.
-Θα έχω και κουνουπίδια. Τα αγαπάω τα κουνουπίδια αλλά τώρα τα άτιμα δε φυτρώνουνε συχνά. Μερικά ειδικά στον κήπο μου δε φυτρώνουνε καθόλου.
-Θα έχω και μελιτζάνες που είναι αντεργκράουντ φυτά. Μαύρα και γευστικά.
-Θα έχω και λάχανα. Ε λάχανα παλιά δεν έτρωγα καθόλου. Τώρα τρώω συνέχεια. Τα υπόλοιπα πια είναι ιστορία.
-Θα έχω και σέλινα που έχουν μια ιδιαίτερη μορφή. Είναι ρε παιδί μου σα να έχουνε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.
-Θα έχω και κρεμμύδια γιατί με συγκινούνε και κλαίω. Γιατί είναι ωραίο καμιά φορά , ακόμα και για τα κολοκύθια.
-Θα έχω και ντομάτες που είναι ποιητικό λαχανικό. Και γουστάρω να καλλιεργώ με ποίηση.
-Θα έχω και καρότα γιατί τα καρότα έχουν μια κοκκινίλα όμορφη και γιατί κάνει και καλό στο μαύρισμα. Και γιατί έχουν ιδιαίτερο σχήμα και αυτό αρκεί.
-Θα έχω και μανιτάρια που ποτέ δε κατάφερα να προσδιορίσω. Αλλά τα μανιτάρια ξεφυτρώνουν και ταιριάζουν παντού.
-Θα έχω και μαρούλια γιατί είναι από τα αγαπημένα μου. Γιατί πάνω από όλα έχουν στιλ.
-Θα έχω και παντζάρια γιατί είναι ζουμερά και σου κοκκινίζουν τη γλώσσα.
-Θα έχω και αγγούρια γιατί είναι απλό. Άλλοι τα τρώνε και δροσίζονται και άλλοι τα τρώνε και ζορίζονται.

Κολοκύθι: στα νορμάλ μου. Μα τι χαριτωμένο όνομα!!
Κολοκυθάκι: οτιδήποτε σε α κι με εκνευρίζει γιατί με μικραίνει. Θυμίζει αηδιαστικές προσφωνήσεις, τύπου μωρουλίνι, ζουζουνάκι, κουρκουμπινέλι και τα ρέστα. Ήρθε η ώρα να το αποκαλύψω. ( οκ τώρα μπορείτε να συνεχίσετε να με λέτε κολοκυθάκι- κατά βάθος μ αρέσει)
Κολοκύθα: για τους φίλους.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗΣ:

Απονέμετε στη Μανταλένα Παριανός η οποία κατά καιρούς με έχει πει:
-κολοκυθούλι
-κολοκυθίνιο
-κολοκυθούπμι
-κολοκυθομορφη (πάρτα τανίλα πάρτα πάρτα πάρτα!)
-κολοκυθοσυμφορα
-κολοκυθοβλημα

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΜΟΥ ΟΙ:

-fukury- ως αδερφός μου. Θα με έπαιρνε πάντα μαζί του όταν έβγαινε έξω και θα σκάγαμε τα λάστιχα τον αυτοκινήτων.

-τανίλα- ως η αδερφή της γιαγιάς μου που έχουμε στο γεροκομείο και επειδή τα έχει χάσει δε της δίνουμε σημασία.

-φαιτ μπακ- ως τρίτος μου ξάδερφος. Βρισκόμαστε τα καλοκαίρια λέει ιστορίες , πάμε μαζί στην Ανάσταση, του σπάω τα αυγά και κλαίει.

-ρέντον- ως θεία που είναι ψυχολόγος και έρχεται στο σπίτι μία φορά το μήνα και μου δίνει συμβουλές. Να τονίσω ότι η γνώμη της έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.

-ιδίμον-ως άντρας ξαδέρφης μου που όταν τον καλούμε σπίτι μας τα σπάει γιατί βλέπει συνέχεια τη σούπερ – μπάλα.

-αγνωστη- ως η αδερφή μου που είναι ρομαντικιά και τρώει συνέχεια τα μούτρα της. Σύνηθες φαινόμενο να τη σφαλιαρίζω για να συνέλθει.

-πετέφρης- ως μπαμπάς μου που με αποκληρώνει και περνάει τα γεράματα του σε ένα ράντζο στη Νεμπράσκα για να συνειδητοποιήσει τι λάθος έκανε και του βγήκε έτσι το παιδί.

ΕΊΝΑΙ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΜΟΥ Η:

ΜΙΣΙΡΛΟΥ ΜΑΓΙΚΗ ΞΩΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ.

( Συγκινητική στιγμή η αποκάλυψη)

ΖΩΔΙΑΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ:

Αυτό το μπλογκ ανήκει στον αστερισμό του λέοντα.
6/08/07 (πηγή pathfinder)

Ιδανική περίοδος για ταξίδια ( σωστό- το μπλογκ πάει διακοπές)
Η διαχείριση ωστόσο των οικονομικών σας, χρειάζεται προσοχή (μεγάλη, γι αυτό θα φτιάχνω κοτσιδάκια στους τουρίστες για να βγάλω χαρτζιλίκι)
Μην κάνετε επιπόλαιες και αλόγιστες σπατάλες, φίλοι! ( τα πάμε ντε)
Ο Αρης δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις σας ( με ένα απλό βλέμμα κουταβιού μας αγαπάνε όλοι εμάς τους λέοντες)

Τα αισθηματικά σας απογειώνονται *Ευνοείστε κυρίως οι αδέσμευτοι από την αλλαγή αυτή *Χαρείτε την καλοκαιρινή περίοδο με τους αγαπημένους σας *Όσοι είστε σε μια φθαρμένη σχέση, που όμως εξακολουθεί να σας ενδιαφέρει, βρείτε τρόπους να την αναζωπυρώσετε, φίλοι μου (όσα μπλογκς θέλετε να βρείτε το ταίρι σας στο πρόσωπο του μπλογκ κολοκυθάκια γεμιστά, μη χάνετε χρόνο, είναι η ιδανική περίοδος)

Προσέξτε την διατροφή σας γιατί οι καταχρήσεις θα φανούν στο σώμα σας!( εδώ κάτι θέλει να πει ο ποιητής αλλά το αντιπαρέρχομαι και συνεχίζω να τρώω τη μπουγάτσα μου)

ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑΟΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΓΙΑ:

-ΤΟΝ ΜΠΑΤΜΑΝ ( ΌΤΑΝ ΤΟΝ ΕΝΣΑΡΚΩΝΕΙ Ο ΤΖΟΡΤΖ ΚΛΟΥΝΕΙ)
-ΤΟΝ ΣΟΥΠΕΡ ΓΚΟΥΦΗ
-ΤΟΥ ΜΠΟΜ ΤΟΥ ΣΦΟΥΓΑΡΑΚΗ
-ΤΩΝ ΠΑΚΙΣΤΑΝΩΝ ΣΤΑ ΦΑΝΑΡΙΑ
-ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΡΟΥΒΑ
-ΤΗΣ ΛΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΛΕΙΒΑΔΙ

ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΑ ΜΠΛΟΓΚ:
Χωρίς λόγο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΕΣ:
Θεωρητικά τα πάντα είναι θέμα τακτικής, θεωρώ ότι το να μαθαίνεις μπάνιο χωρίς μπρατσάκια αν και είναι λίιιιιιιιιιιιγο επικίνδυνο σίγουρα έχει καλύτερα αποτελέσματα. Μπορεί και όχι όμως.

Ωρε μανούλαμ!

Τι να ναι αυτό ρε παιδιά?

Με αγάπη
Κολοκύθι

Χωρίς κάλτσα.

2007-07-30T12:35:00.000+03:00

Από μικρή είχα ένα πρόβλημα , όταν περπατούσα πάταγα τα κορδόνια μου και έπεφτα κάτω. Το πρόβλημα αυτό με καταδυναστεύει μέχρι και σήμερα, έχω δοκιμάσει τα πάντα, προσπαθώ να συντονίσω τα πόδια μου, δένω πιο σφιχτά τα κορδόνια αλλά τίποτα. Πάντα πατάω την άκρη , προσγειώνομαι με τα γόνατα και ματώνουν.

Εχθές το βράδυ λοιπόν είχα μία κοινωνική υποχρέωση. Ο γείτονας μου που μεγαλώσαμε μαζί πήρε ένα υπέρογκο ποσό ως επίδομα μικρών επιχειρήσεων και αποφάσισε να πάει στη Βιέννη να επεκτείνει το χασάπικο βιολογικών προϊόντων που διατηρούσε στον Κολωνό για χρόνια. Μας είχε καλέσει λοιπόν το βράδυ σε ένα σουαρέ ευρωπαϊκών προδιαγραφών στο ρουφ γκάρντεν του σπιτιού του. Εγώ ήθελά να βάλω τα καινούρια μου παπούτσια , αυτά που δένουνε με κορδέλες μέχρι το γόνατο. Και τα έβαλα.

Κρατούσα στο χέρι το τεράστιο κουτί με τον φιόγκο , φτάνοντας με μία ώρα καθυστέρηση. Φίλησα τον γείτονα και τη γυναίκα του και του ευχήθηκα καλή σταδιοδρομία και καλή δύναμη στη ξενιτιά. Κάθισα λίγο να ξαποστάσω δίπλα στη πισίνα πίνοντας το μπλάντι- μέρι μου. Τότε με πλησίασε ένας άντρας γύρω στα σαρανταπέντε με και μου έδωσε τη κάρτα του λέγοντας μου ότι είναι παραγωγός σε ένα από τα μεγαλύτερα τσίρκα του κόσμου και με ήθελε να συμμετάσχω στο πρόγραμμα του ως θηριοδαμάστρια.

Βρήκα τη πρόταση του δελεαστική, έκρυψα τη κάρτα του στη κωλότσεπη και συνέχιζα να καταβροχθίζω καναπεδάκια. Έκανα σχέδια για τη καινούρια μου ζωή η οποία θα διαδραματιζότανε μέσα σε ένα αυτοκινούμενο τροχόσπιτο. Κάτι τέτοιο πάντα με δελέαζε. Βέβαια θα άφηνα πίσω τον Χαρίλαο, τη δουλειά μου και 7 γκαρσονιέρες που νοίκιαζα σε Ρωσίδες.

Εκείνη τη στιγμή από το πουθενά βρέθηκε μπροστά μου μια γυναίκα. Ήταν ψηλή, φορούσε ένα μαύρο μακρύ φόρεμα και κόκκινο κραγιόν. Μου είπε ότι ήταν η γραμματέας του παραγωγού και μου ζήτησε να την ακολουθήσω για να γνωρίσω το υπόλοιπο επιτελείο. Έχοντας στο μυαλό μου ξεκάθαρο στόχο γι αυτό που θέλω να κάνω την ακολουθώ χωρίς καμία άρνηση. Βγαίνουμε μαζί έξω από το κτίριο ενώ εκείνη με κοιτάζει βλοσυρά. Μόλις κλείσαμε τη πόρτα πίσω μας με αρπάζει ένας χοντρός νεαρός ενώ κρατώντας μου τα χέρια προσπαθούσε να με βάλει σε ένα βανάκι. Για κακή του τύχη όμως έχοντας μια πλήρη γκάμα γνώσεων από πολεμικές τέχνες του έριξα μια κλωτσιά στο μάτι και τον αφήνα αναίσθητο ενώ εγώ μπόρεσα να του ξεφύγω. Τότε βγήκανε από το βανάκι τέσσερις ντακλαράδες και άρχισε ένα ανθρωποκυνηγητό σε όλο το κτίριο. Καθώς έτρεχα ιδρωμένη και πανικόβλητη ευχαριστούσα το γούστο μου που με έκανε να διαλέξω ένα τόσο γερό και βολικό παπούτσι που ήταν ότι πρέπει για τέτοιες καταστάσεις που συνηθίζεται να μου συμβαίνουν.

Ανέβηκα έξι ορόφους και κρύφτηκα μέσα στο λεβητοστάσιο. Προσπαθούσα να συγχρονίσω την αναπνοή μου με τον ήχο του ασανσέρ για να μη γίνω αντιληπτή. Δε μπορούσα να καταλάβω τι θέλανε αυτοί οι άνθρωποι από εμένα. Από ψηλά έβλεπα το σπίτι μου και τον Χαρίλαο να βλέπει σε επανάληψη το Καφέ της Χαράς και ευχόμουν όσο τίποτα άλλο να ήμουν εκεί. Όταν αντιλήφθηκα ότι είχαν χάσει τα βήματα μου βγήκα και κατευθύνθηκα ξανά στο χώρο της δεξίωσης. Κοιτώντας δεξιά και αριστερά πήγα στο μπαρ και ήπια μονορούφι ένα ακόμα μπλάντι μέρι και πέντε σφηνάκια τεκίλα κίτρινη.

Νιώθω ένα τράνταγμα στη πλάτη μου, γυρίζω και βλέπω τον άγνωστο άντρα.
- Απόψε θα γίνεις δική μου.
- Τι θέλεις από εμένα?
- Τα πόδια σου.
- Τα πόδια μου?

Μου έγνεψε θετικά με ένα τρομακτικό χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη του ενώ μου έδειχνε το όπλο του με ακτίνες λέιζερ από το μπέρμπερις σακάκι του.

Πίνω ένα μπλάντι μέρι ακόμα και τον προσκαλώ να πάμε στο δωμάτιο της υπηρεσίας. Θα έφτανα ως το τέλος.

Μπαίνουμε μέσα.
- Λοιπόν καριόλη, πες μου τι θέλεις από εμένα.
- Είναι απλό κουκλίτσα. Θέλω τα παπούτσια σου. Στο κάτω μέρος της σόλας υπάρχει ένας μυστικός κωδικός που ανοίγει μια θυρίδα με χρυσά φλουριά.
- Δε σου δίνω τίποτα.
- Σε εσένα είναι άχρηστα. Δεν μπορείς να αποδικωποιησεις τον κωδικό.
- Από εμένα δε θα πάρεις τίποτα καριόλη.

Πριν τελειώσω τη τελευταία μου πρόταση τον κλωτσάω αιφνίδια στα απόκρυφα και του αρπάζω το όπλο. Τον σημάδεψα στα πόδια και έκλεισα τη πόρτα πίσω μου αφήνοντας τον να αιμορραγεί.

Παίρνω την εσάρπα μου, χαιρέτησα τον γείτονα και πέρασα το δρόμο γελώντας για να πάω στο σπίτι μου. Ο Χαρίλαος κοιμότανε. Έπλυνα το πρόσωπο μου και πήγα στη κουζίνα για να πιο νερό. Ένα συναίσθημα πλήρους ικανοποίησης διέγειρε όλα τα κύτταρα μου. Βάζω το μπουκάλι στο ψυγείο και την ώρα που πήγα να βάλω το φορτιστή του κινητού μου στη πρίζα , πάτησα τα κορδόνια μου και χτύπησα το πόδι μου στη γωνία του φούρνου.

Coyness is nice, and Coyness can stop you

From saying all the things in Life you'd like to

So, if there's something you'd like to try

If there's something you'd like to try

Ask me I wont say no, how could I?

(The Smiths )