Սա գրառում չէ, սա հղումների ցանկ է, որ բոլորովին պատահական սցենարով գտա այսօր, իմ հին նյութերից, 12 տարի վաղեմության։ ՈՒ քանի որ գտա, հետաքրքիր կլինի պահել ու հետո նորից նայել։ Ահա դրանք Continue reading →

այնքան դավաճանություն, ատելություն, բռնություն
անհեթեթություն կա

ամենասովորական մարդ արարածի մեջ,
որ բավական է մատակարարելու
աշխարհի ցանկացած բանակ ցանկացած օր

և լավագույնը սպանության մեջ նրանք են,
ովքեր քարոզում են ,մի սպանիր
և լավագույնն ատելության մեջ նրանք են,
ովքեր քարոզում են սեր
և լավագույնը պատերազմի մեջ նրանք են,
ովքեր քարոզում են խաղաղություն

ովքեր աստված են քարոզում, իրենք աստծո կարիք ունեն
ովքեր խաղաղություն են քարոզում, չունեն խաղաղություն
ովքեր խաղաղություն են քարոզում, չունեն սեր

զգուշացեք քարոզիչներից
զգուշացեք գիտուններից
զգուշացեք նրանցից,
ովքեր միշտ գիրք են կարդում Continue reading →

JUNE 22, 1995 ISSUE

The New York Review of Books

In 1942, at the age of ten, I received the First Provincial Award of Ludi Juveniles (a voluntary, compulsory competition for young Italian Fascists—that is, for every young Italian). I elaborated with rhetorical skill on the subject “Should we die for the glory of Mussolini and the immortal destiny of Italy?” My answer was positive. I was a smart boy.I spent two of my early years among the SS, Fascists, Republicans, and partisans shooting at one another, and I learned how to dodge bullets. It was good exercise.

In April 1945, the partisans took over in Milan. Two days later they arrived in the small town where I was living at the time. It was a moment of joy. The main square was crowded with people singing and waving flags, calling in loud voices for Mimo, the partisan leader of that area. A former maresciallo of the Carabinieri, Mimo joined the supporters of General Badoglio, Mussolini’s successor, and lost a leg during one of the first clashes with Mussolini’s remaining forces. Mimo showed up on the balcony of the city hall, pale, leaning on his crutch, and with one hand tried to calm the crowd. I was waiting for his speech because my whole childhood had been marked by the great historic speeches of Mussolini, whose most significant passages we memorized in school. Silence. Mimo spoke in a hoarse voice, barely audible. He said: “Citizens, friends. After so many painful sacrifices … here we are. Glory to those who have fallen for freedom.” And that was it. He went back inside. The crowd yelled, the partisans raised their guns and fired festive volleys. We kids hurried to pick up the shells, precious items, but I had also learned that freedom of speech means freedom from rhetoric.

A few days later I saw the first American soldiers. They were African Americans. The first Yankee I met was a black man, Joseph, who introduced me to the marvels of Dick Tracy and Li’l Abner. His comic books were brightly colored and smelled good.
Continue reading →

Հավերժական ֆաշիզմ կամ «ուր-ֆաշիզմ» հասկացությունը ներմուծել է Ումբերտո Էկոն՝ բնորոշելով ուլտրաաջ գաղափարախոսության տրանսմշակութային ֆենոմենը։ Էկոն շարադրել է արվեստում ֆաշիզմի այս տեսակը ճանաչելու 14 նշան․ եթե դրանք առկա են, ուրեմն՝ ահազանգ հնչեցնելու ժամանակն է․․․

1.«Ուր-ֆաշիզմի» առաջին բնորոշիչը ավանդույթի պաշտամունքն է։ Տրադիցիոնալիզմն ավելի հին երևույթ է, քան ֆաշիզմը։ Այն ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո հանդես է գալիս որպես հակահեղափոխական կաթոլիկ մտքի գերակա տարր, բայց ծնունդ է առել դեռևս ուշ հելլենիզմի դարաշրջանում՝ որպես արձագանք դասական Հունաստանի ռացիոնալիզմին։
Այս երևույթը նշանակում է, որ գիտելիքի զարգացման համար այլևս հնարավորություն չկա։ Ճշմարտությունը հռչակված է մեկընդմիշտ, մնում է միայն մեկնաբանել դրա մութ խոսքերը։ Բավարար է դիտարկել տարատեսակ ֆաշիստական մշակույթների «պահունակները»․ դրանցում ներառված են միայն տրադիցիոնալիստ մտածողները։ Գերմանաֆաշիստական գնոսիսը սնվում էր տրադիցիոնալիստական, սինկրետիկ, օկուլտական աղբյուրներից։ Նոր իտալական աջերի կարևորագույն տեսական աղբյուր Յուլիուս Էվոլան Գրաալը խառնում է «Սիոնական իմաստունների արձանագրությունների» հետ, ալքիմիան՝ սրբազան Հռոմեական կայսրության հետ։ Հենց այն փաստը, որ իտալական աջերը տեսադաշտը հարստացնելու նպատակով այժմ ընդլայնել են «պահունակը»՝ ներառելով նաև դը Մեստրին, Գենոնին և Գրամշիին, սինկրետիզմի ցուցադրման փայլուն ապացույցն է։  Continue reading →

Ճառն ընթերցվել է Դարթմըթի համալսարանի (Dartmouth College) շրջանավարտների համար 1989 թ. հուլիսին: Հարկ է նշել, որ Ի. Բրոդսկին որևէ կերպ այն չի վերնագրել: Ճառ-էսսեն «Boredom’s Uses» խորագրով առաջին անգամ հրապարակվել է «Dartmouth Alumni Magazine»-ում (Oct. 1989. PP. 30, 32-34), ապա «Listening to Boredom» վերնագրով վերատպվել «Harper’s»-ում (Vol. 290. No. 1738. March 1995. PP. 11-13): Եվ վերջապես «In Praise of Boredom» անունով լույս տեսել Brodsky J., On Grief and Reason: Essays (New York: Farrar, Straus and Giroux, 1995, PP. 104-114) էսսեների ժողովածուում, որից էլ և արվել է թարգմանությունը:

Բայց թե չզորես պահել թագավորությունդ
Եվ գաս, հանց հայրդ՝ քեզնից առաջ եկած այնտեղ,
Ուր միտքը մեղադրում է և զգացմունքը՝ ծաղրում,
Հավատա ցավիդ… [1]

(Ու. Հ. Օդեն, «Ալոնսոն՝ Ֆերդինանդին»)

Ձեզ սպասվելիք կյանքի նշանակալի մասում ձանձրույթն է տիրապետող լինելու: Պատճառը, որ ուզում եմ խոսել այսօր դրա շուրջ, այսպիսի հանդիսավոր առիթով, այն է, որ ես հավատացած եմ՝ ոչ մի հումանիտար համալսարան ձեզ չի պատրաստում այդպիսի դիպվածի, և Դարթմըթն էլ բացառություն չէ: Ո՛չ հումանիտար և ո՛չ էլ ճշգրիտ գիտությունները ձանձրույթի դասընթացներ չեն առաջարկում: Լավագույն դեպքում, նրանք կարող են ծանոթացնել ձեզ այդ զգացումին՝ ենթարկվել ստիպելու եղանակով: Բայց ի՞նչ ասել է պատահական շփումը՝ անբուժելի հիվանդության համեմատ: Ամբիոնից եկող վատթարագույն միապաղաղ ձայնը կամ աչք հոգնեցնող դասագիրքը՝ ճոռոմ անգլերենով, ոչինչ են ի համեմատ այն հոգեբանական Սահարայի, որ սկիզբ է առնում անմիջապես ձեր ննջասենյակում և ճնշում հորիզոնը:  Continue reading →